Teri έγραψε:Η συμβουλή λοιπόν των ειδικών είναι να μετέχουν τα παιδιά σε εξόδιες ακολουθίες και μνημόσυνα ,με την προϋπόθεση ότι δεν θα υπάρχουν υστερίες. Μ' αυτό τον τρόπο το παιδί από μικρό αντιλαμβάνεται ότι ο θάνατος είναι αναπόσπαστο κομμάτι της ζωής! Πόσοι από μας έχουν τέτοια βιώματα παιδιώθεν;;
Και γιατί μπροστά στην πρώτη εμπειρία θανάτου ο κάθε άνθρωπος να μην αντιδρά σαν ένα παιδί , ανεξάρτητα σε ποια ηλικία είναι;;
Η γνώμη σας ποια είναι;
Δεν μπορώ παρά να συμφωνήσω απόλυτα! Έχωτην άποψη ότι το παιδί πρέπει να το πηγαίνουν οι γονείς του, χέρι - χέρι, όπου πηγαίνουν και οι ίδιοι! Και Στη Θεία Λειτουργία και σε γάμους και σε βαπτίσεις και σε κηδείες και σε μνημόσυνα!
Θα πρότεινα και στις εξομολογήσεις των ίδιων, αρκεί να μπορούν τα παιδιά να περιμένουν μέσα στην Εκκλησία! Έτσι όμως θα νιώθουν οικεία μέσα στο χώρο αυτόν και θα μάθουν (από τους γονείς τους) ότι σε κάθε πρόβλημα εκεί θα προστρέχουν!
Μελίζεται και διαμερίζεται ο Αμνός του Θεού, ο μελιζόμενος και μη διαιρούμενος, ο πάντοτε εσθιόμενος και μηδέποτε δαπανόμενος, αλλά τους μετέχοντας αγιάζων.
καλημερα,
Πανω σε αυτο που λεει ο Αποστολος για τα παιδια και την εξομολογηση,πηρα και πηγαμε οι πεντε μας για εξομολογηση στον πνευματικο μας και συμμετεχαν και τα παιδια και ηταν παρα πολυ ωραια.Τους εκανε εντυπωση και ολο θυμουντε τα λογια του πατερ.Αλλα το μονο κακο ηταν οτι ηταν πολυ ζωηρα . Εχουν παει και σε πολλες κηδειες και απο οτι τους ακουω οταν μιλανε μεταξυ τους ,δεν ακουω φοβο στα λεγομενα τους.Νομιζω το θεωρουν αυτονοητο.
Θεοτόκε Παρθένε, χαίρε κεχαριτωμένη Μαρία ο Κύριος μετά Σου. Ευλογημένη Συ εν Γυναιξί και ευλογημένος ο καρπός της κοιλίας σου, ότι Σωτήρα έτεκες των ψυχών ημών.
Αποσπάσματα από το βιβλίο «Ο ΓΕΡΩΝ ΠΑΪΣΙΟΣ» του Ιερομονάχου Χριστοδούλου Αγιορείτου Ο Γέροντας βρέθηκε κάποτε στην Αθήνα για κάποια υπόθεσή του. Την Κυριακή στο ναό που εκκλησιάστηκε, κατά την ώρα της Θείας Λειτουργίας, τα παιδάκια που διακονούσαν στο ιερό μιλούσαν και έκαναν φασαρία. Κατά τύχη, όπως διαπιστώθηκε εκ των υστέρων, βρισκόταν κι ένας καθολικός παπάς που είχε κατασκανδαλιστεί. Όταν τελείωσε η Θεία λειτουργία, είπε στον Γέροντα:
-Πάτερ, είδατε τι φασαρία έκαναν τα παιδιά μέσα στο ιερό; Σ’ εμάς, όταν έχουμε Θεία λειτουργία δεν ακούγεται ούτε η ανάσα των ανθρώπων.
Κι ο Γέροντας χαμογελώντας απάντησε :
-Τα παιδάκια αισθάνονται άνετα εδώ και κινούνται έτσι ελεύθερα, γιατί ξέρουν ότι βρίσκονται στο σπίτι του Πατέρα τους και όχι σε κάποιο ξένο σπίτι!
Μελίζεται και διαμερίζεται ο Αμνός του Θεού, ο μελιζόμενος και μη διαιρούμενος, ο πάντοτε εσθιόμενος και μηδέποτε δαπανόμενος, αλλά τους μετέχοντας αγιάζων.
Καταρχάς στο Νίκο για τις εύστοχες ατάκες του που χρωμάτισαν την ενίοτε βαριά ατμόσφαιρα.
Ένα σχόλιο έχω για τους αδελφούς/ές που νομίζουν ότι έχουν -ή έχουν- φοβία θανάτου, που αποτελεί προσωπική μου πεποίθηση κι όχι παράθεση πατερικών ή ευαγγελικών λόγων.
Όλοι μας φοβόμαστε το θάνατο, είναι ανθρώπινο. Πιο πολύ όμως έχω παρατηρήσει ότι φοβόμαστε την πιθανή ταλαιπωρία καθώς οδεύουμε προς αυτόν. Για το πρώτο γεγονός -του θανάτου- ο Χριστός εμίλησε και το θέμα έκλεισε πανηγυρικά υπέρ ημών. Για το δεύτερο -περί του τρόπου- ο Χριστός πάλι εμίλησε. Όσο προσπαθούμε να πλησιάσουμε την κατά Χάρη θέωση δεν έχουμε λόγο να ανησυχούμε για τον τρόπο. Η προσπάθεια αρκεί να μας σώσει και σε αυτήν τη ζωή, όσες αμαρτίες κι νομίζουμε ότι έχουμε, και όχι η επίτευξη του στόχου.
Προσωπικά έχω χάσει δύο στενότατα συγγενικά μου πρόσωπα, υπό άσχημες συνθήκες- το ένα προ αρκετών ετών σε αναμενόμενη ηλικία και το άλλο προ ολίγων μηνών πρόωρα. Στη δεύτερη περίπτωση, παρότι μακράν της εκκλησιαστικής εν Χριστό ζωής ο μακαρίτης, δε διαπίστωσα καμμία λύπη καθώς όδευε στο μοιραίο, καμμία απελπισία, κανένα πανικό, ούτε καν μελαγχολία. Υπήρχε εκτιμώ κάποια πίστη και μετάνοια μέσα του, κάποια στιγμή, και ταυτόχρονα προσευχή από μας προς ενίσχυση. Η δε έξοδός του έγινε με ένα τεράστιο χαμόγελο. Αν χαμογέλασε στο θάνατο, βλέποντας κάτι άλλο, γιατί εμείς να φοβόμαστε;
"13 Ου θέλομεν δε υμάς αγνοείν, αδελφοί, περί των κοιμωμένων, ίνα μη λυπήσθε καθώς και οι λοιποί οι μη έχοντες ελπίδα. 14 ει γάρ πιστεύομεν ότι Ιησούς απέθανε και ανέστη, ούτω και ο Θεός τους κοιμηθέντας διά τού Ιησού άξει σύν αυτώ. 15 τούτο γάρ υμίν λέγομεν εν λόγω Κυρίου, ότι ημείς οι ζώντες οι περιλειπόμενοι εις την παρουσίαν τού Κυρίου ου μη φθάσωμεν τους κοιμηθέντας, 16 ότι αυτός ο Κύριος εν κελεύσματι, εν φωνή αρχαγγέλου και εν σάλπιγγι Θεού καταβήσεται απ' ουρανού, και οι νεκροί εν Χριστώ αναστήσονται πρώτον, 17 έπειτα ημείς οι ζώντες οι περιλειπόμενοι άμα σύν αυτοίς αρπαγησόμεθα εν νεφέλαις εις απάντησιν τού Κυρίου εις αέρα, και ούτω πάντοτε σύν Κυρίω εσόμεθα. 18 Ώστε παρακαλείτε αλλήλους εν τοίς λόγοις τούτοις." (Θεσαλ. Α κεφ. 4, 13-17 )
"13 Δεν θέλουμε εσείς αδελφοί να έχετε άγνοια για όσα αφορούν εκείνους που φεύγουν απ' αυτή τη ζωή, για να μην λυπάστε όπως οι υπόλοιποι που δεν έχουν ελπίδα. 14 Αφού πιστεύουμε ότι ο ο Ιησούς απέθανε και αναστήθηκε, έτσι και ο Θεός όσους κοιμήθηκαν θα τους φέρει δια του Ιησού κοντά Του. 15 Αυτό που σας λέμε σύμφωνα με τα λόγια του Κυρίου είναι, ότι όσοι άπό μας θα είναι ακόμη σ΄αυτή την ζωή κατά τη Δευτέρα Παρουσία του Κυρίου δε θα προφτάσουμε να βρεθούμε μποστά Του πριν από τους κεκοιμημένους, 16 γιατί ο ίδιος ο Κύριος μέσα στη Δόξα Του, ενώ θα ακούγεται η φωνή του Αρχαγγέλου και η σάλπιγγα του Θεού, θα κατέβει από τον Ουρανό και πρώτα θ' αναστηθούν όσοι έχουν ζήσει και πεθάνει εν Χριστώ. 18 Έπειτα, όσοι από μας είναι ακόμη εν ζωή, αμέσως μαζί μ' αυτούς θα αρπαγούμε σαν μέσα σε σύννεφο για να συναντήσουμε τον Κύριο ψηλά στον αέρα, κι έτσι να είμαστε για πάντα μαζί με τον Κύριο. 18 Έτσι να παρηγορείται ο ένας τον άλλον με τα λόγια αυτά."
Περί της αναστάσεως των νεκρών και της επανένωσης ψυχών και σωμάτων
"12 Ει δε Χριστός κηρύσσεται ότι εκ νεκρών εγήγερται, πώς λέγουσί τινες εν υμίν ότι ανάστασις νεκρών ουκ έστιν; 13 ει δε ανάστασις νεκρών ουκ έστιν, ουδέ Χριστός εγήγερται. 14 ει δε Χριστός ουκ εγήγερται, κενόν άρα το κήρυγμα ημών, κενή δε και η πίστις υμών. 15 ευρισκόμεθα δε και ψευδομάρτυρες τού Θεού, ότι εμαρτυρήσαμεν κατά τού Θεού ότι ήγειρε τον Χριστόν, ον ουκ ήγειρεν, είπερ άρα νεκροί ουκ εγείρονται. 16 ει γάρ νεκροί ουκ εγείρονται, ουδέ Χριστός εγήγερται. 17 ει δε Χριστός ουκ εγήγερται, ματαία η πίστις υμών, έτι εστέ εν ταίς αμαρτίαις υμών. 18 άρα και οι κοιμηθέντες εν Χριστώ απώλοντο. 19 ει εν τή ζωή ταύτη ηλπικότες εσμέν εν Χριστώ μόνον, ελεεινότεροι πάντων ανθρώπων εσμέν. 20 Νυνί δε Χριστός εγήγερται εκ νεκρών, απαρχή των κεκοιμημένων εγένετο. 21 επειδή γάρ δι' ανθρώπου ο θάνατος, και δι' ανθρώπου ανάστασις νεκρών. 22 ώσπερ γάρ εν τώ Αδάμ πάντες αποθνήσκουσιν, ούτω και εν τώ Χριστώ πάντες ζωοποιηθήσονται. 23 έκαστος δε εν τώ ιδίω τάγματι, απαρχή Χριστός, έπειτα οι Χριστού εν τή παρουσία αυτού. 24 είτα το τέλος, όταν παραδώ την βασιλείαν τώ Θεώ και πατρί, όταν καταργήση πάσαν αρχήν και πάσαν εξουσίαν και δύναμιν. 25 δεί γάρ αυτόν βασιλεύειν άχρις ού αν θή πάντας τους εχθρούς υπό τους πόδας αυτού. 26 έσχατος εχθρός καταργείται ο θάνατος. 27 πάντα γάρ υπέταξεν υπό τους πόδας αυτού. όταν δε είπη ότι πάντα υποτέτακται, δήλον ότι εκτός τού υποτάξαντος αυτώ τα πάντα. 28 όταν δε υποταγή αυτώ τα πάντα, τότε και αυτός ο υιός υποταγήσεται τώ υποτάξαντι αυτώ τα πάντα, ίνα ή ο Θεός τα πάντα εν πάσιν. 29 Επεί τι ποιήσουσιν οι βαπτιζόμενοι υπέρ των νεκρών, ει όλως νεκροί ουκ εγείρονται; τι και βαπτίζονται υπέρ των νεκρών; 30 τι και ημείς κινδυνεύομεν πάσαν ώραν; 31 καθ' ημέραν αποθνήσκω, νή την υμετέραν καύχησιν ήν έχω εν Χριστώ Ιησού τώ Κυρίω ημών. 32 ει κατά άνθρωπον εθηριομάχησα εν Εφέσω, τι μοι το όφελος; ει νεκροί ουκ εγείρονται, φάγωμεν και πίωμεν, αύριον γάρ αποθνήσκομεν. 33 μη πλανάσθε, φθείρουσιν ήθη χρηστά ομιλίαι κακαί. 34 εκνήψατε δικαίως και μη αμαρτάνετε, αγνωσίαν γάρ Θεού τινες έχουσι, προς εντροπήν υμίν λέγω. 35 Αλλ' ερεί τις: πώς εγείρονται οι νεκροί; ποίω δε σώματι έρχονται; 36 άφρον, σύ ό σπείρεις ου ζωοποιείται, εάν μη αποθάνη. 37 και ό σπείρεις, ου το σώμα το γενησόμενον σπείρεις, αλλά γυμνόν κόκκον, ει τύχοι σίτου ή τινος των λοιπών, 38 ο δε Θεός αυτώ δίδωσι σώμα καθώς ηθέλησε, και εκάστω των σπερμάτων το ίδιον σώμα. 39 ου πάσα σάρξ η αυτή σάρξ, αλλά άλλη μέν ανθρώπων, άλλη δε σάρξ κτηνών, άλλη δε ιχθύων, άλλη δε πετεινών. 40 και σώματα επουράνια, και σώματα επίγεια, αλλ' ετέρα μέν η των επουρανίων δόξα, ετέρα δε η των επιγείων. 41 άλλη δόξα ηλίου, και άλλη δόξα σελήνης, και άλλη δόξα αστέρων, αστήρ γάρ αστέρος διαφέρει εν δόξη. 42 ούτω και η ανάστασις των νεκρών, σπείρεται εν φθορά, εγείρεται εν αφθαρσία, 43 σπείρεται εν ατιμία, εγείρεται εν δόξη, σπείρεται εν ασθενεία, εγείρεται εν δυνάμει, 44 σπείρεται σώμα ψυχικόν, εγείρεται σώμα πνευματικόν. έστι σώμα ψυχικόν, και έστι σώμα πνευματικόν. 45 ούτω και γέγραπτα: εγένετο ο πρώτος άνθρωπος Αδάμ εις ψυχήν ζώσαν, ο έσχατος Αδάμ εις πνεύμα ζωοποιούν. 46 Αλλ' ου πρώτον το πνευματικόν, αλλά το ψυχικόν, έπειτα το πνευματικόν. 47 ο πρώτος άνθρωπος εκ γής χοϊκός, ο δεύτερος άνθρωπος ο Κύριος εξ ουρανού. 48 οίος ο χοϊκός, τοιούτοι και οι χοϊκοί, και οίος ο επουράνιος, τοιούτοι και οι επουράνιοι. 49 και καθώς εφορέσαμεν την εικόνα τού χοϊκού, φορέσομεν και την εικόνα τού επουρανίου. 50 Τούτο δε φημι, αδελφοί, ότι σάρξ και αίμα βασιλείαν Θεού κληρονομήσαι ου δύνανται, ουδέ η φθορά την αφθαρσίαν κληρονομεί. 51 ιδού μυστήριον υμίν λέγω: πάντες μέν ου κοιμηθησόμεθα, πάντες δε αλλαγησόμεθα, 52 εν ατόμω, εν ριπή οφθαλμού, εν τή εσχάτη σάλπιγγι. σαλπίσει γάρ, και οι νεκροί εγερθήσονται άφθαρτοι, και ημείς αλλαγησόμεθα. 53 δεί γάρ το φθαρτόν τούτο ενδύσασθαι αφθαρσίαν και το θνητόν τούτο ενδύσασθαι αθανασίαν. 54 όταν δε το φθαρτόν τούτο ενδύσηται αφθαρσίαν και το θνητόν τούτο ενδύσηται αθανασίαν, τότε γενήσεται ο λόγος ο γεγραμμένος: κατεπόθη ο θάνατος εις νίκος. 55 που σου, θάνατε, το κέντρον; που σου, άδη, το νίκος; 56 το δε κέντρον τού θανάτου η αμαρτία, η δε δύναμις της αμαρτίας ο νόμος. 57 τώ δε Θεώ χάρις τώ διδόντι ημίν το νίκος διά τού Κυρίου ημών Ιησού Χριστού. 58 Ώστε, αδελφοί μου αγαπητοί, εδραίοι γίνεσθε, αμετακίνητοι, περισσεύοντες εν τώ έργω τού Κυρίου πάντοτε, ειδότες ότι ο κόπος υμών ουκ έστι κενός εν Κυρίω." (Κορινθ. Α κεφ. 15, 12-58 )
"12 Αν, όμως, κηρύττεται ότι ο Χριστός αναστήθηκε από τους νεκρούς, πώς μερικοί ανάμεσά σας λένε, ότι δεν υπάρχει ανάσταση νεκρών; 13 Κι αν δεν υπάρχει ανάσταση νεκρών, ούτε και ο Χριστός αναστήθηκε. 14 Κι αν ο Χριστός δεν αναστήθηκε, τότε είναι κενό το κήρυγμά μας, αλλά και η πίστη σας είναι χωρίς περιεχόμενο, 15 αλλά είμαστε και ψευδομάρτυρες ενώπιον του Θεού, επειδή δώσαμε μαρτυρία για τον Θεό, ότι ανέστησε τον Χριστό, τον οποίο δεν ανέστησε, αν, όπως υποθέσαμε, οι νεκροί δεν ανασταίνονται. 16 Επειδή, αν δεν ανασταίνονται οι νεκροί, ούτε ο Χριστός έχει αναστηθεί. 17 Αλλά, αν ο Χριστός δεν αναστήθηκε, η πίστη σας είναι μάταιη, κι εσείς βρίσκεστε ακόμα μέσα στις αμαρτίες σας. 18 Επομένως, κι αυτοί που κοιμήθηκαν εν Χριστώ, έχουν χαθεί. 19 Κι αν μονάχα σ' αυτή τη ζωή ελπίζουμε στον Χριστό, είμαστε οι πιο δυστυχισμένοι απ' όλους τούς ανθρώπους. 20 Αλλά, τώρα, που Χριστός αναστήθηκε από τους νεκρούς, έγινε η απαρχή γι αυτούς που έχουν κοιμηθεί. 21 Όμως, επειδή δι' ανθρώπου ήρθε ο θάνατος, έτσι και δι' ανθρώπου ήρθε η ανάσταση των νεκρών. 22 Όπως επομένως όλοι οι απόγονοι του Αδάμ εξ αιτίας του πεθαίνουν, έτσι και όλοι όσοι είναι κοντά στο Χριστό δια του Χριστού θα ζωοποιηθούν, 23 καθ' ένας, όμως, σύμφωνα με τη δική του τάξη, ο Χριστός είναι η απαρχή, έπειτα όσοι είναι τού Χριστού, κατά στην παρουσία του. 24 Ύστερα θα είναι το τέλος, όταν παραδώσει τη βασιλεία στον Θεό και Πατέρα, όταν καταργήσει κάθε αρχή και κάθε εξουσία και δύναμη. 25 Επειδή, πρέπει να βασιλεύει, μέχρις ότου βάλει όλους τούς εχθρούς του κάτω από τα πόδια του. 26 Τελευταίος εχθρός καταργείται ο θάνατος. 27 Επειδή, «όλα τα υπέταξε κάτω απ
ό τα πόδια του», και όταν πει ότι όλα είναι υποταγμένα, είναι φανερό ότι εξαιρείται αυτός που υπέταξε σ' αυτόν τα πάντα. 28 Και όταν τα πάντα υποταχθούν σ' αυτόν, τότε και ο ίδιος ο Υιός θα υποταχθεί σ' εκείνον ο οποίος υπέταξε σ' αυτόν τα πάντα, ώστε να είναι ο Θεός τα πάντα στα πάντα. 29 Επειδή, τι κάνουν αυτοί που βαπτίζονται υπέρ της ανάστασης των νεκρών; Αν πραγματικά οι νεκροί δεν ανασταίνονται, τι νόημα έχει να βαπτίζονται υπέρ της ανάστασης των νεκρών; 30 Κι εμείς γιατί κινδυνεύουμε κάθε ώρα; 31 Καθημερινά πεθαίνω, με μόνη ελπίδα την καύχησή μου, που έχω για σας ενώπιον του Ιησού Χριστού του Κυρίου μας. 32 Αν σαν άνθρωπος πολέμησα στην Έφεσο με θηρία, ποιο είναι το όφελός μου, αν οι νεκροί δεν ανασταίνονται; «Ας φάμε και ας πιούμε, αφού αύριο πεθαίνουμε». 33 Μη παρασύρεστε σε τέτοιες σκέψεις, γιατί «τα καλά ήθη τα φθείρουν οι κακές συναναστροφές». 34 Προσέχετε τον εαυτό σας ώστε να είστε δίκαιοι και μη αμαρτάνετε. Επειδή, σας το λέω για να ντραπείτε, μερικοί δεν έχουν γνωρίσει τον αληθινό Θεό. 35 Αλλά, θα πει κάποιος: Πώς ανασταίνονται οι νεκροί; Και με ποιο σώμα έρχονται; 36 Ανόητε, εκείνο που εσύ σπέρνεις, δεν ζωοποιείται, αν δεν πεθάνει. 37 Κι εκείνο που σπέρνεις, δεν σπέρνεις αυτό το σώμα (του φυτού) που πρόκειται να γίνει, αλλά έναν γυμνό κόκκο, π.χ. σιταριού ίσως ή κάποιον από τους υπόλοιπους. 38 Ο Θεός, όμως, του δίνει σώμα όπως θέλησε, και σε καθ' ένα απ' τα σπέρματα το δικό του ξεχωριστό σώμα. 39 Δεν είναι όλα τα σώματα ίδια, αλλά άλλη είναι η σάρκα των ανθρώπων, άλλη η σάρκα των ζώων, άλλη η σάρκα των ψαριών, κι άλλη των πτηνών. 40 Έτσι υπάρχουν σώματα επουράνια και σώματα επίγεια, όμως άλλη είναι η δόξα των επουρανίων, άλλη δε η δόξα των επιγείων. 41 Άλλη είναι η δόξα τού ήλιου, άλλη η δόξα τού φεγγαριού κι άλλη η δόξα των αστεριών, επειδή το ένα αστέρι διαφέρει από το άλλο αστέρι ως προς τη δόξα. 42 Έτσι είναι και η ανάσταση των νεκρών. Αυτό, που σπέρνεται με φθορά, ανασταίνεται με αφθαρσία, 43 σπέρνεται χωρίς τιμή, ανασταίνεται με δόξα, 44 σπέρνεται με ασθένεια, ανασταίνεται με δύναμη, 45 σπέρνεται ως σώμα ζωικό, ανασταίνεται ως σώμα πνευματικό. Υπάρχει σώμα ζωικό, υπάρχει και σώμα πνευματικό. 46 Έτσι, εξάλλου, είναι γραμμένο: Ο πρώτος άνθρωπος Αδάμ «έγινε σε ψυχή που ζει», ο έσχατος Αδάμ έγινε σε πνεύμα που ζωοποιεί. 47 Δεν γεννιέται όμως πρώτα το πνευματικό, αλλά το ζωικό, κι έπειτα το πνευματικό. 48 Ο πρώτος άνθρωπος είναι από τη γη, χωματένιος, ο δεύτερος άνθρωπος είναι ο Κύριος από τον ουρανό. 49 Όπως ήταν ο χωματένιος, τέτοιοι είναι και οι χωματένιοι, κι όπως είναι ο επουράνιος τέτοιοι θα είναι και οι επουράνιοι. 50 Κι όπως φορέσαμε την εικόνα του χωματένιου, θα φορέσουμε και την εικόνα του επουράνιου. 51 Σας λέω και τούτο αδελφοί, ότι σάρκα και αίμα δεν μπορούν να κληρονομήσουν τη βασιλεία τού Θεού, ούτε η φθορά κληρονομεί την αφθαρσία. 51 Και σας λέω ακόμη ένα μυστήριο: όλοι δεν θα κοιμηθούμε, όμως όλοι θα μεταμορφωθούμε, 52 σε μια στιγμή, όσο γρήγορα ανοιγοκλείνει το μάτι, όταν σαλπίσει η τελευταία σάλπιγγα. Επειδή, θα σαλπίσει, κι οι νεκροί θα αναστηθούν άφθαρτοι, κι εμείς θα μεταμορφωθούμε. 53 Γιατί, πρέπει αυτό το φθαρτό να ντυθεί αφθαρσία, και τούτο το θνητό να ντυθεί αθανασία. 54 Κι όταν αυτό το φθαρτό ντυθεί αφθαρσία, κι αυτό το θνητό ντυθεί αθανασία, τότε θα πραγματοποιηθεί ο λόγος, που έχει γραφτεί: «Καταβροχθίστηκε ο θάνατος με νίκη». 55 «Θάνατε, πού είναι το κεντρί σου; Άδη, πού είναι η νίκη σου;». 56 Το κεντρί τού θανάτου είναι η αμαρτία και η δύναμη της αμαρτίας ο νόμος. 57 Αλλά, ευχαριστία ανήκει στον Θεό, ο οποίος μάς δίνει τη νίκη δια τού Κυρίου μας Ιησού Χριστού. 58 Ώστε, αγαπητοί μου αδελφοί, γίνεστε στερεοί, αμετακίνητοι, περισσεύοντας πάντοτε στο έργο τού Κυρίου, γνωρίζοντας ότι ο κόπος σας δεν είναι μάταιος εν Κυρίω."
Δεν χρειάζονται περισσότερα λόγια για την μετάστασή μας στην άλλη ζωή και την Ανάσταση των νεκρών. Ο Απόστολος Παύλος τα εξηγεί με κάθε λεπτομέρεια. Εμείς γνωρίζουμε ότι αν ζούμε εν Χριστώ τότε θ΄αναστηθούμε εν Χριστώ, αν όχι "τα γαρ οψώνια της αμαρτίας θάνατος" (Ρωμαίους κεφ. 6, 23 ).
Θεοτόκε Παρθένε, χαίρε κεχαριτωμένη Μαρία ο Κύριος μετά Σου. Ευλογημένη Συ εν Γυναιξί και ευλογημένος ο καρπός της κοιλίας σου, ότι Σωτήρα έτεκες των ψυχών ημών.
Η άποψή μου είναι πως μόνον όσοι έχουν Θείο Έρωτα ξεπερνούν αυτόν τον φόβο! Και είναι Μακάριοι!
Πραγματικοί Χριστιανοί!
Μελίζεται και διαμερίζεται ο Αμνός του Θεού, ο μελιζόμενος και μη διαιρούμενος, ο πάντοτε εσθιόμενος και μηδέποτε δαπανόμενος, αλλά τους μετέχοντας αγιάζων.
Εχουν παει και σε πολλες κηδειες και απο οτι τους ακουω οταν μιλανε μεταξυ τους ,δεν ακουω φοβο στα λεγομενα τους.Νομιζω το θεωρουν αυτονοητο. 
στο Νίκο για τις εύστοχες ατάκες του που χρωμάτισαν την ενίοτε βαριά ατμόσφαιρα. 
