Κράτησέ τον...

[ΣΤΕΦΑΝΟΣ]

Η ΤΑΠΕΙΝΟΦΡΟΣΎΝΗ ΕΊΝΑΙ ΚΑΤΆ ΤΗ ΓΝΏΜΗ ΜΟΥ Η ΜΕΓΑΛΥΤΕΡΗ ΧΡΙΣΤΙΑΝΙΚΗ ΑΡΕΤΗ.

Καντο λιγο πιο συγκεκριμενο , σε τι αναφερεσαι;

αποδέκτες όλοι μας ...όσοι πιστεύουμε ότι γνωρίζουμε κι όσοι πιστεύουμε ότι δε γνωρίζουμε απολύτως τίποτε.

[panagiotisspy]

Το σκίσιμο της φωτογραφίας, έχει χαρακτήρα συμβολικό κυρίως , κατά τη γνώμη μου.
Η μάνα και τα παιδιά μας, θεωρούμε όλοι ότι είναι ό,τι πολυτιμότερο.
Εάν όμως σκεφτούμε έστω για μιά στιγμή, το να βρεθούμε ενδεχομένως μπροστά στο Θεό, τότε όλα τα άλλα πράγματα αυτομάτως εξαφανίζονται.
Δεν πρόκειται ποτέ ο Θεός να πει "αγνόησε τη μάνα σου". Ισα - ίσα που έχει δώσει εντολή "τίμα τον πατέρα και τη μητέρα σου". Ο άνθρωπος όμως από μόνος του θα την αγνοήσει και αυτήν και όλα, όταν και αν ποτέ βιώσει το "κάλεσμα" προς το Θείο.
Οι μοναχοί δεν σταματούν να νιώθουν την αγάπη και την τρυφερότητα που υπάρχει στη σχέση μάνα - γιός, αλλά προτιμούν κατά πολύ την σχέση τους με τον Ουράνιο Πατέρα.
Το περισσότερο "παρά φύσιν" πράγμα που υπάρχει, είναι το να μην γίνεται μοναχός, αυτός ο οποίος έχει κλίση γι' αυτό. Οι γονείς του, οι φίλοι του, τα παιδιά του, δεν "καταργούνται", αλλά "έπονται".
Εμείς όλοι, που δεν έχουμε "βιώσει Θεό", δεν μπορούμε να το καταλάβουμε αυτό. Αν το καταλαβαίναμε, τότε όλα τα μοναστήρια θα ήταν γεμάτα.

[aposal]

Αποσπάσματα από το βιβλίο «ΒΙΟΣ ΓΕΡΟΝΤΟΣ ΠΑΪΣΙΟΥ ΤΟΥ ΑΓΙΟΡΕΙΤΟΥ» του Ιερομονάχου Ισαάκ (ΑΓΙΟΝ ΟΡΟΣ 2004).

Αναχωρώντας ο Γέροντας από τον κόσμο για το Άγιον Όρος, διέκοψε την επικοινωνία με τους συγγενείς του, για να αποκτήσει ξενιτεία, που αποτελεί το πρώτο σκαλοπάτι στην κλίμακα των μοναχικών αρετών. Δεν ήταν εύκολο και ανώδυνο να ξεριζωθεί από την οικογένειά του, γιατί ήταν πολύ συνδεδεμένος με τους γονείς και τα αδέλφια του και η αγάπη του προς αυτούς έφθανε μέχρι θυσίας. Έλεγε : «Στην αρχή είναι πολύ οδυνηρό να βγει κανείς από την μικρή του οικογένεια και να μπει στη μεγάλη οικογένεια του Αδάμ, του Θεού».
Για το λόγο αυτό υπέφερε, ή μάλλον «τηγανίστηκε», στις αρχές της αποταγής του από την αγάπη προς τους συγγενείς του. Αγωνίστηκε όμως με ανδρεία, ξεκόλλησαν, με τη χάρη του Θεού, η καρδιά και ο νους του από τους οικείους του και κατόρθωσε να αποκτήσει τέλεια ξενιτεία.
Οι «ψυχικοί» άνθρωποι, που δεν κατανοούν και δεν δέχονται τα του πνεύματος, ίσως σκανδαλιστούν από τη στάση αυτή του Γέροντα, επειδή αγνοούν ότι ο Θεός και οι απαιτήσεις του μοναχικού Σχήματος θέλουν τον μοναχό ξένο προς τους κατά σάρκα συγγενείς του. Όχι από μίσος και αποστροφή, αλλά για να μιμηθεί τον «ξενιτεύσαντα δι ημάς Κύριον» και να αγαπήσει όλους τους ανθρώπους το ίδιο.
Ο Γέροντας, όταν έγινε μοναχός, έκανε μυστική συμφωνία με τον Θεό να φροντίζει Αυτός πλέον για τους δικούς του. Αν ο ίδιος είχε προσπάθεια και ενδιαφέρον, θα αθετούσε την συμφωνία. Άπαξ δια παντός, τους ανέθεσε στον Θεό και δεν ασχολήθηκε πλέον μαζί τους. Η απόλυτη εμπιστοσύνη, ότι τους άφηνε σε πιο σίγουρα χέρια ήταν μια αδιάλειπτη μυστική προσευχή για τους οικείους του. Γι’ αυτό ούτε και προσευχή τους έκανε. «Τουλάχιστον σαν μοναχός ποτέ μου δεν προσευχήθηκα για συγγενείς μου κατά σάρκα», έγραφε σε επιστολή του. Είχε μόνο τα ονόματά τους γραμμένα στα δίπτυχα, για να μνημονεύονται στην προσκομιδή

[ΣΤΕΦΑΝΟΣ]

Αποσπάσματα από το βιβλίο «ΒΙΟΣ ΓΕΡΟΝΤΟΣ ΠΑΪΣΙΟΥ ΤΟΥ ΑΓΙΟΡΕΙΤΟΥ» του Ιερομονάχου Ισαάκ (ΑΓΙΟΝ ΟΡΟΣ 2004).

Αναχωρώντας ο Γέροντας από τον κόσμο για το Άγιον Όρος, διέκοψε την επικοινωνία με τους συγγενείς του, για να αποκτήσει ξενιτεία, που αποτελεί το πρώτο σκαλοπάτι στην κλίμακα των μοναχικών αρετών. Δεν ήταν εύκολο και ανώδυνο να ξεριζωθεί από την οικογένειά του, γιατί ήταν πολύ συνδεδεμένος με τους γονείς και τα αδέλφια του και η αγάπη του προς αυτούς έφθανε μέχρι θυσίας. Έλεγε : «Στην αρχή είναι πολύ οδυνηρό να βγει κανείς από την μικρή του οικογένεια και να μπει στη μεγάλη οικογένεια του Αδάμ, του Θεού».
Για το λόγο αυτό υπέφερε, ή μάλλον «τηγανίστηκε», στις αρχές της αποταγής του από την αγάπη προς τους συγγενείς του. Αγωνίστηκε όμως με ανδρεία, ξεκόλλησαν, με τη χάρη του Θεού, η καρδιά και ο νους του από τους οικείους του και κατόρθωσε να αποκτήσει τέλεια ξενιτεία.
Οι «ψυχικοί» άνθρωποι, που δεν κατανοούν και δεν δέχονται τα του πνεύματος, ίσως σκανδαλιστούν από τη στάση αυτή του Γέροντα, επειδή αγνοούν ότι ο Θεός και οι απαιτήσεις του μοναχικού Σχήματος θέλουν τον μοναχό ξένο προς τους κατά σάρκα συγγενείς του. Όχι από μίσος και αποστροφή, αλλά για να μιμηθεί τον «ξενιτεύσαντα δι ημάς Κύριον» και να αγαπήσει όλους τους ανθρώπους το ίδιο.
Ο Γέροντας, όταν έγινε μοναχός, έκανε μυστική συμφωνία με τον Θεό να φροντίζει Αυτός πλέον για τους δικούς του. Αν ο ίδιος είχε προσπάθεια και ενδιαφέρον, θα αθετούσε την συμφωνία. Άπαξ δια παντός, τους ανέθεσε στον Θεό και δεν ασχολήθηκε πλέον μαζί τους. Η απόλυτη εμπιστοσύνη, ότι τους άφηνε σε πιο σίγουρα χέρια ήταν μια αδιάλειπτη μυστική προσευχή για τους οικείους του. Γι’ αυτό ούτε και προσευχή τους έκανε. «Τουλάχιστον σαν μοναχός ποτέ μου δεν προσευχήθηκα για συγγενείς μου κατά σάρκα», έγραφε σε επιστολή του. Είχε μόνο τα ονόματά τους γραμμένα στα δίπτυχα, για να μνημονεύονται στην προσκομιδή

o πραγματικός μοναχός έτσι είναι.

[vasilis_m21]

Παιδια μου εγω επειδη εχω χρονια επαφη με μοναστηρια τα εχω ακουσει αυτα προ πολλου ή συγκεκριμενα προ δεκαετιων, και ομως διαφωνω γιατι
θεωρω οτι η οικογενεια ειναι η μεγαλυτερη αξια. Και θεωρω βαρβαρο και τραγικο να μην εχουν τα τέκνα επαφη με τους γονεις.
Λες και, αν αποτυχει ενας μοναχος ή δεν τα βρει καλα στο μοναστηρι τι θα κανει; Δεν θα θελησει να γυρισει πισω στους γονεις για υποστηριξη, σαν την βρεγμενη γατα;
Πώς θα του φαινοταν ομως αν του λεγε ο γονιος: ''εσυ παιδι μου μας απαρνηθηκες και τωρα που μας χρειαστηκες ξαφνικα γυρισες; Δρομο , εμεις δεν εχουμε παιδι πλεον!''
Μην νομιζετε, εχουν συμβει και τετοιες περιπτωσεις.

[aposal]

Ο μοναχός ρε Βασίλη την αγάπη του προς τους γονείς πρέπει να την αισθάνεται ΚΑΙ για όλο τον κόσμο. Αυτός είναι ο λόγος που δεν πρέπει να κάνει διακρίσεις προς τους γονείς του.

[Andreasmas]

Έκανα μια ερώτηση και λόγω φόρτου εργασίας άργησα να ξαναμπώ .
Διαβάζοντας κατόπιν τις απαντήσεις σας ,πέραν βεβαίως τους εύλογους προβληματισμούς που μερικοί φίλοι εξέφρασαν ,όλοι απαντήσατε με το σωστό τρόπο .

Είναι αλήθεια πως όταν κάτι συμβαίνει σε κάποιον ,αλλά όχι σε μας , εύκολα βλέπουμε τα πράγματα και πιο εύκολα καταδικάζουμε τον άλφα και το βήτα.
Όταν όμως συμβεί σε μας τους ιδίους τότε τα πράγματα αλλάζουν .Ψάχνουμε να βρούμε δικαιολογίες που έχουν λογικό στήριγμα ,αλλά δυστυχώς ελάχιστη ή καθόλου πίστη στον Κύριο .Είναι αλήθεια πως αυτός που διαθέτει πολλή πίστη ,δεν κλονίζεται ,δεν αγανακτεί ,δεν χάνει τα λογικά του στις απρόοπτες και δύσκολες στιγμές .
Μέσα στην καταιγίδα την ξαφνική που του έτυχε είναι τότε που στρέφει με χαρά και ελπίδα το βλέμμα του στον Κύριο , βέβαιος πως μόνο ο Κύριος γνωρίζει το γιατί και το πώς το επέτρεψε και φυσικά για τους δικούς Του λόγους . Λόγοι που κατεργάζονται σίγουρα την σωτηρία του.
Τίποτε δε συμβαίνει στην τύχη .Οι περισσότεροι όμως άνθρωποι ,μέσα σ`αυτούς βεβαίως κι εγώ, έχοντας μια θεωρητική και επίπλαστη πίστη εφησυχάζουν και επαναπαύονται και βέβαιοι για το δρόμο που <<σωστά>> ακολουθούν, κομπάζουν και υπεραίρονται και που δυστυχώς δεν το νιώθουν και καταλαβαίνουν. Μια ύπουλη ,κρυφή ,αλλά τεράστια πνευματική τύφλωση τους κυριαρχεί .
Έρχεται λοιπόν ο Μεγάλος Χειρούργος με το νυστέρι και αφαιρεί το απόστημα .Πονά ο ασθενής, αλλά σώζεται. Και αντί να ευχαριστεί τον Κύριο που τον έσωσε, βλαστημά και βρίζει, γιατί δεν του βγήκαν όπως τα είχε επιμελώς προσχεδιάσει .

Μακαρίζω αρκετούς που και στα λόγια και στη βιωτή τους ,βαδίζουν με ένα τρόπο
ενσυνείδητης πραότητας και καλυμμένοι με μια αμετάθετη ,απλή και βέβαιη Πίστη ,δεν εξετάζουν το πώς και το γιατί .Ο Κύριος ξέρει! Δεν μεριμνούν και τυρβάζουν περί πολλά ,ενός δε εστί χρεία.

Αγάπη ο Κύριος ,αλλά καθοδηγούμενοι πολλές φορές από το συναίσθημα ,δε νιώθουμε και δεν αντιλαμβανόμαστε την αγάπη, την πραγματική αγάπη. Επηρεαζόμαστε από εξωτερικές καταστάσεις και φαινόμενα και με περισσή ιδιοπάθεια δικάζουμε και καταδικάζουμε αυτόν που έβαλε μοναδικό στόχο να αγαπήσει Αυτόν που τον δημιούργησε και αναγέννησε. Αυτός όμως που αγαπά πραγματικά τον Θεό ,γνωρίζει να αγαπά και όλους τους ανθρώπους ,είτε φίλοι είναι ,είτε γονείς του κι ας φαίνεται τάχα πως τους αποστρέφεται.
Πότε επιτέλους θα συνειδητοποιήσουμε ότι πάνω από οικογένεια ,φίλους και αδελφούς οφείλουμε και πρέπει να αγαπούμε και να λατρεύουμε ένα και μοναδικό πρόσωπο ,τον Ιησού Χριστό ;
Πότε επιτέλους θα εξορίσουμε το <<Εγώ>>από τη ζωή μας και θα βάλλουμε το <<Εσύ Κύριε>>

Αλήθεια πότε;