Κράτησέ τον...

[ΣΤΕΦΑΝΟΣ]

"Σε παρακαλώ κράτησέ τον" μου είπε η μητέρα ενός πολύ καλού μου φίλου που την άλλη μέρα το πρωί έμπαινε στη Μεγίστη Λαύρα του ΑΟ για να παραμείνει ώς δόκιμος μοναχό ...
"είναι ό,τι έχω στη ζωή μου" συνέχισε σχεδόν εκλιπαρώντας με , σαν να είχα εγώ τη δύναμη να τα αντιστρέψω όλα.
Ο πατέρας με πετρωμένο βλέμα με κοίταξε ευθύς στα μάτια μήπως γίνει κάτι την τελευταία στιγμή , μήπως αλλάξει γνώμη...

πέρασαν 2 χρόνια από τότε κι ο φίλος τριγυρνάει στη μονή όχι περπατώντας αλλά πετώντας , γεμάτος χαρά και χαμόγελο... πρώτος στα διακονήματα, πρώτος στη εκκλησία , παντού πρώτος ,υποτακτικός στην ανθρώπινη καλοσύνη , γεμάτος αγάπη

η μάνα ελπίζει μήπως κάτι αλλάξει , μήπως τον ξαναδεί....

[NIKI]

Οταν καποιον τον καλει Κυριος και ειναι θελημα Θεου κανενας γονιος δεν κρατα το παιδι του.

[aposal]

Οι περισσότεροι γονείς και συγγενείς αντιδρούν, γιατί νομίζουν ότι το παιδί τους θα χαθεί. Πολλοί μάλιστα, σκεπτόμενοι τελείως ορθολογιστικά, πιστεύουν ότι αποτελεί χρεός για κάθε παιδί να γηροκομήσει τους γονείς του και να μην τους αφήσει απροστάτευτους (εφόσον φύγει για μοναχισμό). Πόσο λάθος είναι αυτή η σκέψη! Πόσο λαθος είμαστε όλοι όταν, αντί να αφήσουμε τη ζωή μας στα χέρια του Θεού (πάσαν την ζωήν ημών Χριστώ τω Θεώ παραθώμεθα), την εμπιστευόμαστε στα χέρια ανθρώπων, για τους οποίους δεν γνωρίζουμε τι τους ξημερώνει αύριο...

[ψυχουλα]

Οι περισσότεροι γονείς και συγγενείς αντιδρούν, γιατί νομίζουν ότι το παιδί τους θα χαθεί. Πολλοί μάλιστα, σκεπτόμενοι τελείως ορθολογιστικά, πιστεύουν ότι αποτελεί χρεός για κάθε παιδί να γηροκομήσει τους γονείς του και να μην τους αφήσει απροστάτευτους (εφόσον φύγει για μοναχισμό). Πόσο λάθος είναι αυτή η σκέψη! Πόσο λαθος είμαστε όλοι όταν, αντί να αφήσουμε τη ζωή μας στα χέρια του Θεού (πάσαν την ζωήν ημών Χριστώ τω Θεώ παραθώμεθα), την εμπιστευόμαστε στα χέρια ανθρώπων, για τους οποίους δεν γνωρίζουμε τι τους ξημερώνει αύριο...

συγνωμη αλλα δε σκεφτονται ορθολογιστικα αλλα εγωιστικα και ωφελιμιστικά! αν καποιος πιστευει πραγματι συνειδητα και θερμα θα επρεπε να ειναι πολυ χαρουμενος που πιθανον να εχει "μεσον" μεθαυριο να μεσιτευει υπερ του στον Κύριο!!! μα ειναι δυνατον να ειναι το παιδι μου τοσο κοντα στη σωτηρια του και αντι να καμαρωνω να λυπαμαι;
τα παιδια δεν είναι κτήματά μας αλλά βέλη στα τόξα μας όπως είχε πει μια σοφή ψυχή, θα φύγουν μακριά μας και το μονο που μπορουμε να ευχομαστε να φτασουν ψηλά...

αλήθεια για να μη λεμε για τους αλλους εσείς ειλικρινα πως θα νιωθατε και θα αντιδρούσατε στην περίπτωση που τα δικα σας παιδια διαλεγαν το μοναχισμο;

[theodora]

"Σε παρακαλώ κράτησέ τον"
Πόσο πολύ άσχημο ακούγεται μιά τέτοια έκφραση «αγάπης» από μιά μάνα...
Φρικτό φαντάζει και σαν εικόνα και σαν άποψη!!! Σαν να φωνάζει: “Φυλάκισε τον. Πέρασε του αλυσίδες για να μην πετάξει ψηλά !»
«Στερείστε του την ελευθερία της επιλογής του.» «Μην τον αφήσετε να γίνει άγγελος από αυτήν εδώ τη ζωή! Μην τον αφήσετε να χαρεί, να δοξολογεί, να λατρεύει τον Θεό»!!!

Πού καταντήσαμε? Πού έχουμε φτάσει? Να μας χαρίζει τέτοια ευλογία στο σπιτικό μας ο Ίδιος ο Θεός κι εμείς να την θεωρούμε κατάρα............
Γυροφέρνουμε σαν τις μύγες γύρω από το ΦΩΣ και καιγόμαστε μόλις το πλησιάσουμε πολύ, αντί σαν εικόνες δικές Του να λαμπρυνώμεθα κι εμείς από το Φως Του και να λάμπουμε μέσα στην χαρά.
Τί να πούμε.......... Ας χαρίσει φώτιση και δύναμη ο φιλεύσπλαχνος στους γονείς του φίλου σου, και τον ίδιο να τον αξιώσει μιά μέρα να φορέσει το αγγελικό σχήμα.
(Ο Κύριος θα προνοήσει και για τους γονείς και αργά ή γρήγορα θα χαίρονται μαζί Του αιωνίως – λίγη πίστωση χρόνου χρειάζονται - και από χρόνο........... άλλο τίποτε )

[vasilisalt]

Έχετε δίκιο βρε παιδιά αλλά και η μανουλα του έχει τον πόνο της.
Μπορεί να σας φανεί άσχετο αλλά και όταν πεθαίνει π.χ. ένας Άγιος κλαίνε και οι πέτρες,
ενώ θεωρούν πως ο παράδεισος τον περιμένει.
Ο πόνος λοιπόν της μάνας μου φαίνεται λογικός.
Με το καιρό όμως πρέπει να καταλάβει και να γλυκάνει...

[vasilisalt]

Του πνευματικού μου ο γιός είναι μοναχός.
Μου ΄΄εξομολογήθηκε΄΄ πως έκανε ότι πέρναγε από το χέρι του
να τον μεταπείσει ωστε να μη μονάσει.
Ο λόγος ήταν, πως ενώ και ο ίδιος το ήθελε πολύ, θεωρούσε πως
έπρεπε να αντιδράσει ώστε ο γιος του να μην ποτέ πως
΄΄έκανα λάθος και με έσπρωξε ο πατέρας μου΄΄.
Ως γονιός λοιπόν δεν είναι όλα στη θεωρία.

[dionysisgr]

Το τελειο αδερφοι, ειναι να φυγει το παιδι σου, για Μοναχος,
και εσυ να το ακολουθησεις, μετα απο λιγο σαν υποτακτικος του.

Αυτο εκαναν και οι αγιοι ηγεμονες της Σερβιας στην Μονη Χιλανδαριου,
Σαββας ο υιος, πρωτα,
και μετα Συμεων ο πατερας και γεροντας βασιλιας,
πηγε και εγινε υποτακτικος του υιου του,
ζητωντας μαλιστα να του φερθει με καθε αυστηροτητα,
σαν να μην τον ειχε ξαναδει καν μπροστα του.

Μα τι ψυχες ηταν αυτες Θεε μου; Τι μεγαλεια;

Ω! Της μεγαλωσυνης σου, και της θαυμαστης σου Προνοιας!

[LOCKHEART]

Μην κρίνουμε και κατηγορούμε τους γονείς αδερφοί μου ,
Δεν έχουν γνώση και πνεύμα για το θέμα και ειναι λογικο να αντιδρούν έτσι ...
Μια μάνα επιθυμεί να δει το παιδί της παντρεμένο με εγγονάκια κλπ αυτό έμαθε να περιμένει μια ζωή , δεν μπορέσουμε να κατηγορήσουμε κανέναν για αυτό . Μόνο οι γονείς που γνωρίζουν μπορεί να κατανοήσουν τις αποφάσεις ενός παιδιού και όχι μονο για το μοναχισμό αλλά γενικώς για οποιαδήποτε επιλογή.

Οι περισσότεροι γονείς έχουν το σύνδρομο της γονικής εξουσίας πάνω στα παιδιά τους που συχνά πυκνά κάνουν και κατάχρηση αυτής για τις επιλογές τους. Δεν υπάρχει μεγαλύτερη δοξα και ευλογία θεού να πάει το παιδί σου για μοναχός αρκεί φυσικά να είναι συνειδητή επιλογή και όχι μια φυγή απο προβλήματα ή ψυχολογικά.

Ευτυχία ενός γονιού ειναι η ευτυχία του παιδιού και όχι κάποια επιλογή του ιδιού για το παιδί του. Δυστυχώς αυτά σπάνια συντάσσονται...

Το παλικάρι θα προσεύχεται για τους γονείς του ώστε να κατανοήσουν

[toula]

Όταν ήμουν 28 χρονών, έφυγε από την Υπηρεσία που εργάζομαι μια συνάδελφος που ήταν 23 χρονών για να γίνει μοναχή. Κόντεψα να πάθω κατάθλιψη από την στεναχώρια μου. Μα λέω "είναι μόνο 23 χρονών". Δεν θέλει να αγαπήσει, να παντρευτεί, να κάνει παιδιά ; Διερωτήθηκα "πως το έκανε αυτό ; αΑτή είναι απόφαση ζωής ! Σε τόσο μικρή ηλικία ;"

Πήγα στεναχωρημένη στον μακαριστό πατέρα μου για να εκφράσω την θλίψη μου. Ακόμα θυμάμαι το θυμωμένο βλέμμα του. Και έτσι όπως ήταν παρορμητικός πολλές φορές (μου θυμίζει συχνά τον Διονύση μας), γύρισε και μου είπε (για την ακρίβεια "μου τα έψαλε") (το σκέπτομαι τώρα και συγκινούμαι πολύ) : "Τι λες Τούλα ; Αντί να της πεις Μπράβο, κάθεσαι και την λυπάσαι ; Aυτή η κοπέλα είναι ηρωϊδα. Αφήνει πίσω της την οικογένειά της, μια πολύ καλή δουλειά και όλα τα καλά που εμείς τα θεωρούμε καλά για να αφοσιωθεί με όλη της την καρδιά στον Χριστό. Υπάρχει καλύτερο πράγμα από αυτό ; Mπράβο της. Μην σε ξαναδώ στεναχωρημένη για τον λόγο αυτό. Εμείς δεν είμαστε άξιοι ούτε στο δακτυλάκι της να φτάσουμε."

Τελικά πόσο σοφότεροι γινόμαστε με τα χρόνια ! Αν μου έλεγε σήμερα η κόρη μου ότι θα γίνει μοναχή, ή ο γιός μου ότι θα γίνει ιερέας, ομολογώ ότι θα ήμουν πολύ ευτυχισμένη ! Τότε θα στεναχωριόμουν. Τώρα όχι. Ίσως γιατί γνώρισα και αγάπησα περισσότερο τον Χριστό ίσως γιατί ωρίμασα πια και κατάλαβα το νόημα της ζωής.