Διαζύγιο λόγω απόστασης;

[cool]

Εχουν λεχθει τοσα περι γαμου, περι προϋποθεσεων, περι προετοιμασίας, αλλά και περι προβλημάτων, δυσκολιών κλπ, που ειναι να το σκεφτεται κανείς αν αξίζει να ανοιξει ενα ακομη θεμα σχετικο με γαμο.
Ωστοσο, ισως καθε περιπτωση να εχει τις ιδιαιτερότητές της.

Θετω λοιπον στην κριση σας την παρακατω κατάσταση:

Άνδρας δουλευει σε μια πόλη. Η γυναίκα δουλεύει σε άλλη πόλη. Ειχαν ξεκινησει μαζι, στην ιδια πολη, ιδιωτικο τομεα, αλλα στην πορεια ετυχαν διορισμοι στο δημοσιο, και ως συνηθως, δουλεια στο δημοσιο δεν την αφηνεις σε δημοσια υπηρεσια. Διορισμοι, σε διαφορετικες πολεις ομως(δεν ερχονται τα πραγματα οπως τα θελουμε, και διορισμος και στην πολη μας). Απο τη μια καποιος θα πει, ευτυχως δουλευουν σε δημοσιες υπηρεσιες(σε χαλεπους καιρους), απο την αλλη ομως δυστυχως που δουλευουν σε δημοσιες υπηρεσιες(γιατι δεν ειναι ιδιωτικη δουλεια να την αφησεις για μια αλλη ιδιωτικη δουλεια στην πολη που θες).
Επί χρόνια παλευαν να μετατεθει ο ενας στην περιοχη του αλλου, διχως επιτυχια.
Στο μεταξυ εγιναν και λαθη στις εκτιμησεις (για το ποιος εχει πιθανοτητες να μετατεθει, το πότε κλπ), και ουτε λιγο ουτε πολυ περασαν τα χρονια, 5 χρονια, ετσι, απο αποσταση.
Περιττο να πω οτι η αποσταση δημιουργησε μυρια προβληματα. Ψυχολογικα, βιολογικα, οικονομικα, συναισθηματικα, επαγγελματικα κλπ. Και ηρθαν στη ζωη και 2 παιδια.

Η φθορα του χρονου και αυτης της καταστασης εκανε, χρονο με το χρονο, σταδιακα σφοδρη την εμφανιση της.
Η επικοινωνία των συζύγων δυστυχώς διαταράχθηκε, προβλήματα ασήμαντα και εκ του μη οντως στην αρχη, σοβαρεψαν μετα κλπ κλπ.
Κι ετσι, απο την χρονίζουσα κατάσταση λόγω απόστασης, ηρθαν τσακωμοί, διαφωνίες και τα συναφή.
Μην τα πολυλογώ, η κατάσταση με τις μεταθέσεις ήταν δύσκολη, καθώς οι υπηρεσίες δεν αποδέσμευαν τον κάθε σύζυγο, άλλοτε δεν υπήρχε νομικό πλαίσιο για μετάθεση κλπ. Μετά μιλάνε για προστασία της οικογένειας, υπογεννητικότητα κλπ, όταν δεν υπαρχει συνυπηρετηση δημ.υπαλληλων, οι οποιοι ετσι κι αλλιως πληρωνονται απο τον κρατικο προϋπολογισμό...

Κι ετσι φτανουμε στο σήμερα, όπου η όλη σχέση έχει κρυώσει, και υπαρχει και ασυμφωνια για τις δυνατότητες να ζήσουν σε μια πόλη μαζί.

Ο σύζυγος, έχει μια δυνατότητα, με πολύ κόπο να καταφέρει σε μερικά χρόνια, να πάει στην Αθήνα. Αλλά δεν επιθυμεί να ζήσει στην Αθηνα. Υπάρχει μια κατηγορία ανθρώπων που θεωρούν την Αθήνα ως το χειρότερο μέρος της Ελλάδας, με τα γνωστά προβλήματα. Ως γνωστόν, και η Αθήνα και η επαρχία, η καθεμιά έχει τα θετικά και τα αρνητικά, είναι τι ζυγίζει περισσότερο για τον καθενα που επηρεάζει το που θελει να ζησει.

Η σύζυγος από την άλλη, δεν θέλει να πάει στην επαρχία, τώρα που βρέθηκε ένα νομικό παραθυράκι, και με καποια προσπάθεια θα μπορούσε να πάει. Ανήκει στην κατηγορία των ανθρώπων που τελικά θέλει να ζει στην Αθήνα, και οχι επαρχία.

Αυτά σε γενικές γραμμές.
Η σχέση, οικογένεια, έχει φτάσει σε αδιέξοδο, και στα πρόθυρα της διάλυσης.
Η κατάσταση με το πέρα-δωθε μετακινήσεις εκατερωθεν τα σαββατοκυριακα, δεν μπορεί να συνεχιστεί άλλο, υπάρχει κούραση, φθορα.

Επιπρόσθετα, ακόμη και τα νομικα παράθυρα-με πολυ κοπο παντα-που βρεθηκαν, οι συζυγοι δεν συμφωνουν πλεον πως να τα αξιοποιήσουν(στα πρωτα χρονια που ηταν μακρια ο ενας απο τον αλλο, ο ενα προσπαθουσε να παει στο μερος του αλλου, με μεταθεση, οποιος το καταφερνε πρωτος), γιατι υπαρχει η διαφωνία για τον μελλοντικο τοπο διαμονης, Αθήνα ή επαρχιακή πόλη.

Με μαθηματικη ακριβεια, το διαζύγιο φαίνεται στον οριζοντα. Διχως να υπαρχει αλλο σοβαρο θεμα, περαν της διαφωνιας για τον τοπο διαμονης.
Και οπως ακουω, πολλά ζευγάρια έχουν χωρίσει γιατι διαφωνουν για τον τοπο εγκατάστασης. Βέβαια, η εν λόγω περίπτωση που περιέγραψα, δεν ξεκίνησε σε αυτό το στυλ(διαφωνιας), αλλά με τα προβλήματα που δημιουργησε η χρόνια απόσταση, πλέον κανείς δεν κάνει το βήμα για την πόλη του άλλου(και πάλι χρειάζεται αγώνας-ας χαιρομαστε το ελληνικο μας κράτος που προστατευει την οικογενεια).

Εχοντας φτασει ο κομπος στο χτενι, ειναι να απορει κανεις, τι αλλο μπορει να γινει πια.
Ειναι ευκολο να λες 'μη χωρισουν', αλλά στην πράξη οταν κανεις δεν υπαναχωρει; Εσαει ολη τη ζωη θα τη ζησουν χωριστα;
Και για να προλαβω τυχον ερωτησεις περι εξομολογου κλπ, θα πω οτι υπαρχει εξομολογηση, και κοινη και χωριστη(λογω αποστασης), και ο καθενας ερμηνευει τα οσα λεει ο εξομολογος με τον δικο του τροπο(καθως και οι εξομολογοι δεν ειναι αδεκαστοι και ακαμπτοι να λενε με βλοσυρο υφος 'εσυ θα κανεις αυτο').
Κανείς δεν θελει το διαζύγιο, αλλά οταν ο ενας επιλεγει αθηνα, και δεν υποχωρει, και ο αλλος επιλεγει επαρχια και δεν υποχωρει, τι γινεται;
Σκληρυναν οι καρδιες με τα χρονια, η αποσταση συνεβαλε πολυ, παει η διαθεση για οποια θυσια...

Περιμενω τις αποψεις σας.

[theodora]

Αγάπη υπάρχει ?
Το ρωτάω αυτό γιατί κι εγώ όταν μου παγώνει το φαγητό και δεν είναι σημερινό, ΔΕΝ ΤΟ ΠΕΤΑΩ....
Και μιάς εβδομάδας να είναι, του φτιάχνω μιά ωραία σάλτσα, λιγάκι μπαχαρικό και γίνεται πιό ωραίο και από παλιά.......
ΑΓΑΠΗ ΥΠΑΡΧΕΙ ? ΓΙΑ ΤΟΝ ΧΡΙΣΤΟ εννοώ
Εάν ναι, τότε ο γάμος και η συζυγία θα γίνει καλύτερη από ποτέ.
ΚΑΛΗ ΔΙΑΘΕΣΗ έστω στις καρδιές υπάρχει?

Αδελφέ μου τί να σου πω? Πως και αυτός είναι ένας από τους χιλιάδες τρόπους για να αγιάσουμε οι σημερινοί άνθρωποι? ΑΓΑΠΗ μας λείπει τελικά.......... όχι για την γυναίκα μας! Για τον ΧΡΙΣΤΟ ΜΑΣ!

Αυτή είναι η άποψη μου.

[Ionas]

Αν υπάρχει αγάπη θα βρεθεί λύση. Το διαζύγιο, ειδικά σ' αυτή την περίπτωση, είναι ότι χειρότερο μπορεί να τους συμβεί...θα είναι και για τα παιδιά τραυματικό!

[aposal]

Να σκεφτούν λίγο και τα παιδιά τους και όχι μόνο τον εαυτούλη τους!

[ψυχουλα]

βλεπω υπαρχει εγωισμος, πολυ εγωισμός και εχει πνιξει την αγαπη τους.

[eleimon]

"Υπαρχει φθορα στη σχεση" το ειπε καθαρα.....Και μη ξεχναμε και κατι σημαντικο,αν δεν υπαρχει αγαπη ειναι ανεπιτρεπτο να παιζουμε θεατρο μπροστα στα παιδια γιατι τοχουμε ξαναπει...τα παιδια καταλαβαινουν τα παντα,και η οικογενεια που μεγαλωνουν χτιζει το μελλον τους για τη δικη τους οικογενεια.

Αν δεν υπαρχει αγαπη μεταξυ των γονιων πως θα μπορεσουν να τη διοχετευσουν στα παιδια τους?
Τα παιδια πανω απ ολα ναι....αλλα μη λησμοναμε και το τι παραδειγμα τους δινουμε.
Καλυτερα σ ενα ηρεμο περιβαλλον χωρις υποκρισια,και αγαπημενοι εκ του μακροθεν παρα να ζουν σ ενα περιβαλλον με εντασεις,θεατρο μονο και μονο για τα ματια του κοσμου....

Και ο πνευματικος απο κοντα στα παιδια......σου μιλαω εκ πειρας...!!!!Καλη φωτιση!!

[aposal]

Συμφωνώ με την Ελπίδα. Άλλωστε το "να σκεφτούν και λίγο τα παιδιά τους" εκεί πήγαινε, μήπως δηλαδή καταλάβουν ότι τα παιδια τους χρειάζονται γονείς αγαπημένους, παραμερίσουν τους εγωισμούς τους και τα ξαναβρούν, όπως και στην αρχή της σχέσης τους.