Για να εκτιμήσουμε το Καλό πρέπει να δούμε το Κακό κατάματα;

[vasilikirimp]

Διαβάζοντας το παρακάτω κείμενο από το γνωστό βιβλίο που προτάθηκε στη Λέσχη Αναγνωστών αναφέρω το παρακάτω απόσπασμα :
....................................................................................................................
" Ένα γεροντάκι , εδώ πιο κάτω , προσευχόταν για το Διάβολο. Τον πόνεσε. Πλάσμα του Θεού είναι και αυτός .Αρχάγγελος ήταν και κοίτα πως κατάντησε . Προσευχόταν λοιπόν γι αυτόν . Τότε παρουσιάσθηκε στη γωνία ο πονηρός και άρχισε να τον μουντζώνει και να τον κοροιδεύει . Με κάτι κέρατα εκεί , βρωμούσε κιόλας. Να!Να! τον μούντζωνε με τα δυο του χέρια - και μου έδειχνε πως -
Ο Διάβολος είναι αμετανόητος .
Ο ίδιος ο γέροντας Παίσιος ήταν το γεροντάκι .
Ευχαριστώ το Θεό που μου χάρισε αυτό το βίωμα , γιατι μη πιστεύοντας ότι μπορεί να είναι κάποιος κακός , εξέθετα τον εαυτό μου σε θανάσιμους κινδύνους.

Απ'αυτό τι καταλαβαίνετε εσείς;
Πρέπει να είμαστε καλοπροαίρετη και να βλέπουμε μονο το καλό σε έναν άνθρωπο ή πρέπει να βλέπουμε έτσι όπως είναι και να αποδεχόμαστε ίσως και τη κακή πλευρά ώστε έτσι να νοιώσουμε αυτό το βίωμα που περιγράφεται και να συνειδητοποιήσουμε τη καλοσύνη που προσφέρετε πραγματικά πιστεύοντας στο Θεό;
Νοιώθω λίγο μπερδεμένη με την έννοια που προσπαθεί να μου περάσει αυτό το κομμάτι -
εγώ το αντιλαμβάνομαι ότι πρέπει να βλέπω τα πράγματα όπως έχουν, χωρίς να ωραιοποιώ τα φαινόμενα, όταν όμως πάω στην ουσία των συμπεριφορών πρέπει να είμαι καλοπροαίρετη και όχι κακοπροαίρετη -

[filotas]

Ο Χριστός θυσιάστηκε από Αγάπη για μας, όχι μόνο πριν εμείς τον αγαπήσουμε, αλλά ενώ γνώριζε ότι εμείς οι ίδιοι θα Τον σταυρώσουμε.

Αυτή είναι η μόνη οπτική γωνία από την οποία ο Χριστιανός, κατά μίμηση του Χριστού, μπορεί να βλέπει τους συνανθρώπους του. Δηλαδή, βλέπουμε όλους τους ανθρώπους ως αγαπημένους αδελφούς, τους κρίνουμε πάντοτε με την επιείκια, που θέλουμε να κρίνει και μας ο Θεός, και ενεργούμε με βάση το συμφέρον της ψυχής τους, όπως θέλουμε να κάνει και για μας ο Θεός.

Δύσκολο; Ναι δύσκολο. Ακατόρθωτο. Όχι είναι εφικτό με τη βοήθεια του Θεού, γιατί ότι είναι αδύνατο στους ανθρώπους, είναι δυνατό στο Θεό.

[aposal]

Όλους τυος ανθρώπους πρέπει να τους βλέπουμε καλοπροαίρετα και να τους αγαπάμε, ασχέτως αν προσπαθούν να μας βλάψουν. Παραθέτω και σχτικό απόσπασμα :

Αποσπάσματα από το βιβλίο του Κλείτου Ιωαννίδη με τίτλο : «Ο ΓΕΡΩΝ ΠΟΡΦΥΡΙΟΣ. Μαρτυρίες και εμπειρίες».

«Όλους τους πιστούς οφείλουμε να τους βλέπουμε σαν ένα και να σκεπτόμαστε ότι στον καθένα από αυτούς είναι ο Χριστός. Και να έχουμε για τον καθένα τέτοια αγάπη, ώστε να είμαστε έτοιμοι να θυσιάσουμε για χάρη του και τη ζωή μας. Γιατί οφείλουμε να μην θεωρούμε κανέναν ως κακό, αλλά όλους να τους βλέπουμε καλούς. Κι αν δεις έναν αδελφό να ενοχλείται από τα πάθη του, να μην τον μισήσεις. Μίσησε τα πάθη που τον πολεμούν. Κι αν τον δεις να τυραννιέται από επιθυμίες και συνήθειες παλαιών αμαρτιών, σπλαχνίσου τον, μην τυχόν δοκιμάσεις και συ πειρασμό, αφού είσαι από υλικό που εύκολα γυρίζει απ’ το καλό στο κακό. Η αγάπη προς τον αδελφό σε προετοιμάζει να αγαπήσεις περισσότερο τον Θεό. Το μυστικό λοιπόν της αγάπης προς τον Θεό είναι η αγάπη προς τον αδελφό. Γιατί αν δεν αγαπάς τον αδελφό σου που τον βλέπεις, πως είναι δυνατόν να αγαπάς τον Θεό που δεν τον βλέπεις;»

Στη συγκεκριμένη περίπτωση, αυτό που νομίζω θέλει να πει ο συγγραφέας είναι να μην έχουμε παρτίδες με τον διάβολο και τους δαίμονές του, γενικότερα. Γιατί η επικοινωνία μαζί τους, υπάρχει μεγάλος κίνδυνος να μας οδηγήσει στον δικό τους δρόμο, μακριά από τον δρόμο του Θεού. Ο Γέροντας Παΐσιος δοκίμασε να προσευχηθεί γι' αυτούς, αλλά ήταν ο ΓΕΡΩΝ ΠΑΪΣΙΟΣ, που είχε την πίστη και την πνευματική ωριμότητα να τα βάζει με τον διάβολο και - με την βοήθεια του Θεού - να τον νικάει!

[vasilikirimp]

οπότε ως κακό βλέπουμε τα πάθη των άλλων ή και των ιδίων και εκεί είναι που πρέπει να δώσουμε βήμα στη προσευχή μας;
Ναι και όλους τους αγαπάμε όπως σωστά αναφέρεις Απόστολε αλλά αν
όλους τους αγαπάμε βλέπουμε τα κακά πάθη;
Μήπως τα βλέπουμε και τα δικαιολογούμε;

Να πω ειλικρινά τι με μπερδεύει;
Είμια καλοπροαίρετη και αγαπώ όλους όταν όμως βλέπω κάποιο πάθος κακό τότε τι; το προσπερνώ; και αν το δω και κάνω τη προσευχη μου για το πάθος του συνανθρώπου μου τότε αυτό δε θεωρείται κριτική; Ποια είμαι εγώ που ξεχώρισα το πάθος σε καλό και σε κακό;

[aposal]

οπότε ως κακό βλέπουμε τα πάθη των άλλων ή και των ιδίων και εκεί είναι που πρέπει να δώσουμε βήμα στη προσευχή μας;
Ναι και όλους τους αγαπάμε όπως σωστά αναφέρεις Απόστολε αλλά αν
όλους τους αγαπάμε βλέπουμε τα κακά πάθη;
Μήπως τα βλέπουμε και τα δικαιολογούμε;

Να πω ειλικρινά τι με μπερδεύει;
Είμια καλοπροαίρετη και αγαπώ όλους όταν όμως βλέπω κάποιο πάθος κακό τότε τι; το προσπερνώ; και αν το δω και κάνω τη προσευχη μου για το πάθος του συνανθρώπου μου τότε αυτό δε θεωρείται κριτική; Ποια είμαι εγώ που ξεχώρισα το πάθος σε καλό και σε κακό;

Δεν υπάρχουν καλά πάθη. Και όλα τα πάθη ξεκινούν από τον πονηρό που μας τα καλλιεργεί και προσπαθεί να μας κάνει να ενδώσουμε σ' αυτά, ώστε να έχει μετά το δικαίωμα να μας πειράξει περισσότερο! Μέχρι που να μας καταστρέψει τελείως.
Αγαπώ τον συνάδελφό μου, αν και βλέπω ότι έχει πολλά απωθημένα εναντίον μου και με το παραμικρό μου λέει διάφορα, ή μπορεί και να ενεργήσει εναντίον μου!
Εκείνη τη στιγμή όμως πρέπει να καταλάβω ότι όλη αυτή η εμπάθεια, η οργή, η ζήλια κλπ που βγάζει εναντίον μου οφείλεται στο ότι ενέδωσε στους δαίμονες που του καλλιεργούνί τα αντίστοιχα πάθη. Και πρέπει όχι μόνο να τον συγχωρέσω, αλλά και να τον αγαπήσω, παρ' όλο το κακό που μου κάνει. Γιατί αν νευριάσω εναντίον του και του το ανταποδώσω, τότε κι εγώ ενδίδω στον πονηρό, που θέλει - διακαώς - να συμπεριφερθώ έτσι. Άσχετα αν ο συναδελφός μου έκανε την αρχή, είμαστε τώρα και οι δύο, όργανα του διαβόλου και χορεύουμε στον ρυθμό του.

[dionysisgr]

vasilikirimp, δεν υπαρχει κανενας λογος να μπερδευεσαι.

Απαθης ειναι μονον ο Θεος. Ολοι εχουμε παθη. Οπου παθος εκει και προβληματα.

Δεν υπαρχει καλο παθος. H λεξη παθος τι σημαινει απο μονη της; Oτι παθαινεις, πασχεις, υποφερεις αγεσαι και φερεσαι, απο τις εμπαθεις κινησεις της ψυχης σου, και θα καταστραφεις εαν δεν ακολουθησεις την θεραπεια της Ορθοδοξης πιστης, οπως ο αρρωστος εαν δεν ακολουθησει θεραπεια θα πεθανει.

Λοιπον βασικη αρχη αυτης της θεραπειας, ειναι να ασχοληθεις με τα δικα σου παθη και οχι με των αλλων.

Αυτο, βεβαια δεν σημαινει να βαλουμε και μαυρη ταινια στα ματια μας και βαμβακι στα αυτια μας, η να γινονται οργια και σφαγες διπλα μας, και εμεις να χοροπηδαμε και να λεμε αχ τι καλα που κανουν οι ευλογημενοι..

Ανθρωποι ειμαστε δεν μπορουμε να μεινουμε απαθεις σε οτι βλεπουμε και οτι συμβαινει. Ομως μπορουμε να βαλουμε μια αρχη να εξεταζουμε και να καταδικαζουμε την πραξη και οχι το προσωπο, και σιγα σιγα εαν ειμαστε αξιοι, να μας διδει δια ευχων και του Πνευματικου μας, Ο Θεος, την διακριση, ωστε να ξεχωριζουμε τα παθη απο τον πασχοντα αυτα.

Δεν υπαρχει ανθρωπος διχως παθος. Γιαυτο και η Ορθοδοξια που ειναι η κατεξοχην επιστημη της θεραπειας της ψυχης μας κατα Θεον βεβαια, γνωριζει οτι τα παθη δεν μπορουν να εξαφανιστουν, εαν δεν δωσει ο Θεος, μπορουν ομως να μεταστραφουν προς την αρχικη ορθη κατευθυνση, αυτην δηλαδη στην οποια τα ειχε κατευθυνει και δημιουργησει ως υγιεις δυναμεις της ψυχης μας ο Πανσοφος Δημιουργος.

Παραδειγμα το ερωτικο παθος το αλλο ανωτερο σκοπο θα ειχε απο την ερωτικη κινηση προς τον Θεο; Ενω στην κατασταση που ειμαστε βλεπουμε οτι εκτος απο την ευλογημενη εστω διαιωνιση μας, τι αλλους ελεεινους και βρωμικους σκοπους εξυπηρετει οταν ξεφευγει. Μοιχεια, πορνεια, παιδεραστια, εμποριο, οργια κλπ κλπ.

Επισης ο θυμος, αντι για εργαλειο και οπλο κατα της αμαρτιας και του πολεμου των δαιμονων, βλεπουμε να γινεται βασικη αιτια αλληλοεξοντωσης και εξουδενωσης μεταξυ ανθρωπων.

Και πολλα αλλα παραδειγματα μπορουμε να φερουμε. Εμεις λοιπον οι Ορθοδοξοι που γνωριζουμε την οδο, που δεν ειναι αλλη απο Τον Χριστο βεβαια, εχουμε μονο μια επιλογη. Αντι να θαψουμε τα παθη, κατω απο απυθμενη υποκρισια και ψυχολογικη βια και να καταληξουμε στο τρελλαδικο η στην κολαση, καλυτερα ειναι να τα στρεψουμε οσο μπορουμε και ζητωντας συνεχως Ελεος απο τον Κυριο, προς το αγαθον.

Εδω παιζει καθοριστικο ρολο, εκτος φυσικα πρωτα απο την Φιλανθρωπια του Κυριου, ο Πνευματικος μας οδηγος, αλλα και η αγαθη μας προαιρεση που πρεπει να την καλλιεργησουμε και μαζι με την εμπιστοσυνη μας, να την αφησουμε ολη στα Αχραντα ποδια του Κυριου. Αυτη ειναι η εννοια της Πιστης. Απολυτη εμπιστοσυνη στον Κυριο.

Το να μπεις στην Πιστη δεν σημαινει οτι εκει που θυμωνες, θα παψεις ξαφνικα με μαγικο τροπο να θυμωνεις. Αλλα μπορεις σιγα σιγα να μετακυλησεις αυτην την δυναμη, σε ορμη και ρευμα προς τον Θεον, προς το κακο που μας περιβαλει, προς την αμαρτια, αλλα οχι προς τον αμαρτανοντα.

Απο εκει και περα η προοδος ειναι αποτελεσμα πρωτα του Θεου, και μετα δικη μας υποθεση κατ'ελαχιστον.

[theodora]

Καλό............. το άρωμα του βασιλικού στο εικονοστάσι, η βροχή που κατεβαίνει από εκεί ψηλά, τα σύννεφα που σε λιγάκι θα χαθούν και πάλι θα ξεπροβάλλει ο ήλιος, το φεγγάρι που θα ξαναεμφανιστεί σε λίγες ώρες πάλι και πάλι, Η ΑΡΜΟΝΙΑ που με περιβάλλει είναι καλό, είναι ΘΑΥΜΑΣΙΟ........
Όλα φαντάζουν καλά...... Ακόμα και η φωνούλα μέσα μου που ασταμάτητα κράζει «Κύριε Ελέησον» κι αυτή ακόμα αλλάζει ύφος και αυτό το «Κύριε Ελέησον» ακούγεται σαν δοξολογία χαρμόσυνη, σαν Ανάσταση !
Κακό ......... τί μπορεί να είναι κακό? Η πείνα, η αρρώστεια, ο πόνος, οι πόλεμοι, η αδικία που σου έκανα, ΤΟ ΚΑΛΟ ΠΟΥ ΔΕΝ ΣΟΥ ΕΚΑΝΑ.

Αναγνωρίζω πως κάθετι θαυμάσιο και υπέροχο είναι του Θεού. Και κάθετι κακό είναι δικό μας ανθρώπινο.
Το κακό πόση διάρκεια να έχει στη ζωή μας? 30, 50, 80 χρόνια?
Το καλό είναι ΑΙΩΝΙΟ, ΑΤΕΛΕΥΤΗΤΟ και αρχίζει από εδώ που είμαστε τώρα !!!
Γιατί να ασχοληθώ δηλαδή με το κακό? Σε τι θα με ωφελήσει? Να μου δυναμώσει την πίστη μου? !!!!!!!!! Να μου λείπει δεν το χρειάζομαι.

Να το κάνω καλύτερο ή να το διορθώσω? Εγώ? Μα έχω κι εγώ συμβάλλει στην δημιουργία του. Εγώ, εσύ, όλοι μας. Από τον εγωϊσμό και την υπερηφάνεια μας.
Συμπέρασμα? Έχω ΘΕΟ ΠΑΤΕΡΑ! Δεν θέλω το κακό ούτε να το δω, ούτε να το αντικρύσω, ούτε να πιάσω κουβεντούλα μαζί του, ούτε να το διορθώσω, ούτε να το εκτιμήσω, ούτε να το υποτιμήσω........... Θα ασχοληθώ με τις ομορφιές και τα καλά !!!!!!!!! Που είναι άπειρα και αιώνια !!!

Όσο για τα πάθη (που τώρα είδα πως γράφτηκαν αργότερα στο θέμα) ....είναι ανθρώπινα. Δεν είναι καλό σε καμιά μορφή. Παθαίνουμε ανθρωπίνως, γνωρίζει και μας «ξεπαθαίνει» όμως ο Κύριος.

Αντι να θαψουμε τα παθη, κατω απο απυθμενη υποκρισια και ψυχολογικη βια και να καταληξουμε στο τρελλαδικο η στην κολαση, καλυτερα ειναι να τα στρεψουμε οσο μπορουμε και ζητωντας συνεχως Ελεος απο τον Κυριο, προς το αγαθον. by dionisisgr

[Evi_J]

Ο λόγος που κρίνουμε τι κάνει ο άλλος είναι επειδή μάθαμε να κρίνουμε λες και έχουμε το δικαίωμα. Μιας και αυτο το "δικαίωμα" μας το βάζει ο κακός λογισμός μας, τότε λογικό δεν ακούγεται να τον καταπολεμήσουμε με ένα καλό λογισμό; Η γνωστή μας προσευχούλα "Κύριες Ιησού Χριστέ ελέησον ημάς" θα διώξει οποιοδήποτε κακό.

Την στιγμή εκείνη που θα κάνεις την προσευχή, να παρατηρήσεις ότι από την στιγμή που την ξεκίνησες (μόλις λίγα δευτερόλεπτα πριν), μέχρι τώρα, παρόλο που έχουν περάσει μόλις αυτά τα λίγα δευτερόλεπτα ο λογισμός της κρίσεως για το τι είναι ο ένας και το τι είναι ο άλλος, έχει φύγει. Ξέρεις γιατί; Όχι μόνο ο πονηρός δεν αντέχει την προσευχή, αλλά συνειδητοποιεί ότι έχει να κάνει άλλη δουλειά τώρα: να πολεμήσει εσένα. Την δική σου σκέψη! Θα τα καταφέρει (κατά πάσα πιθανότητα... δεν είμαστε άγιοι..... ακόμα ελπίζω ) βάζοντας σου άλλους άσχετους λογισμούς όπως π.χ την έργο θα έχει η τηλεόραση τώρα, αλλά εσύ τουλάχιστον, θα έχεις προσπαθήσει να μην κρίνεις τον άλλον.

Ο Διονύσης πολύ σωστά είπε: βασικη αρχη αυτης της θεραπειας, ειναι να ασχοληθεις με τα δικα σου παθη και οχι με των αλλων.. Πιστεύεις ότι άμα έχεις μια μερίδα φαγητό αλλά δύο ανθρώπους να θρέψεις, θα την δώσεις στον έναν που είναι χορτάτος και όχι στον άλλον που πεινάει; Παράλογο δεν ακούγεται; Άσε τους άλλους να κρίνουν για τους εαυτούς τους και κρίνει και εσύ τον δικό σου.

Εξάλλου, με το να δούμε το κακό κατάματα, αυτό που κερδίσαμε είναι:
1) Να συνηθίσει η ψυχή μας στην βρωμιά (π.χ όταν έβλεπα κάποτε, ως παιδί, στην τηλεόραση να σκοτώνουν κάποιον, αναστατωνόμουν και στεναχωριόμουνα), ενώ σήμερα λέω, "ε, τώρα θα τον σκοτώσει να ξεμπερδεύουμε.... να πάμε στην επόμενη σκηνή του έργου)

2) Να ΜΗΝ μπορείς να την βγάλεις αυτήν την βρωμιά αν δεν ψοφήσεις στην προσπάθεια πρώτα, κάτι που κανείς δεν έχει όρεξη να κάνει!!

Στην Σοφία Σειράχ λέει "δεν είναι γνώση (καλό για την ψυχή σου) το να έχεις γνώση του κακού". Αν θες, σου προτείνω να διαβάσεις ολόκληρη την Σοφία Σειράχ με προσοχή, όχι επειδή είναι δύσκολη και ακατανόητη, (το ακριβώς αντίθετο) αλλά για να μπορέσεις να συγκρίνεις την ιδεολογία του σοφού Σειράχ με την δική μας εποχή. Θα δεις ότι η ψυχή του εκφράζεται με τέλειο γραπτό λόγο. Ότι η σκέψη του αποτυπώνεται στο χαρτί με τις λέξεις που αντιπροσωπεύουν το ψυχικό του μεγαλείο επακριβώς! Δες που συμφωνείς, που διαφωνείς, που συμφωνείς αλλά είναι δύσκολο για σένα ν ακάνεις το τάδε κ.τ.λ.... Νομίζω πως θα σου λυθούν πολλές απορίες.

ΥΓ: Σε περίπτωση που την έχεις διαβάσει ήδη, συνιστώ να την ξαναδιαβάσεις. Όχι επειδή δεν την κατάλαβες, ή για να την ξαναθυμηθείς, αλλά για να διαπιστώσεις διαφορές από την τελευταία φορά που την διάβασες... Π.χ εγώ όταν την διάβαζα, αν και με αντιπροσώπευαν τα λόγια του τότε, τα έβλεπα με τελείως διαφορετικό μάτι από ότι τώρα....

[ψυχουλα]

Διαβάζοντας το παρακάτω κείμενο από το γνωστό βιβλίο που προτάθηκε στη Λέσχη Αναγνωστών αναφέρω το παρακάτω απόσπασμα :
....................................................................................................................
" Ένα γεροντάκι , εδώ πιο κάτω , προσευχόταν για το Διάβολο. Τον πόνεσε. Πλάσμα του Θεού είναι και αυτός .Αρχάγγελος ήταν και κοίτα πως κατάντησε . Προσευχόταν λοιπόν γι αυτόν . Τότε παρουσιάσθηκε στη γωνία ο πονηρός και άρχισε να τον μουντζώνει και να τον κοροιδεύει . Με κάτι κέρατα εκεί , βρωμούσε κιόλας. Να!Να! τον μούντζωνε με τα δυο του χέρια - και μου έδειχνε πως -
Ο Διάβολος είναι αμετανόητος .
Ο ίδιος ο γέροντας Παίσιος ήταν το γεροντάκι .
Ευχαριστώ το Θεό που μου χάρισε αυτό το βίωμα , γιατι μη πιστεύοντας ότι μπορεί να είναι κάποιος κακός , εξέθετα τον εαυτό μου σε θανάσιμους κινδύνους.

Απ'αυτό τι καταλαβαίνετε εσείς;
Πρέπει να είμαστε καλοπροαίρετη και να βλέπουμε μονο το καλό σε έναν άνθρωπο ή πρέπει να βλέπουμε έτσι όπως είναι και να αποδεχόμαστε ίσως και τη κακή πλευρά ώστε έτσι να νοιώσουμε αυτό το βίωμα που περιγράφεται και να συνειδητοποιήσουμε τη καλοσύνη που προσφέρετε πραγματικά πιστεύοντας στο Θεό;
Νοιώθω λίγο μπερδεμένη με την έννοια που προσπαθεί να μου περάσει αυτό το κομμάτι -
εγώ το αντιλαμβάνομαι ότι πρέπει να βλέπω τα πράγματα όπως έχουν, χωρίς να ωραιοποιώ τα φαινόμενα, όταν όμως πάω στην ουσία των συμπεριφορών πρέπει να είμαι καλοπροαίρετη και όχι κακοπροαίρετη -

την κακη πλευρα οταν ειναι αντικειμενικα κακη πρεπει να την αναγνωριζουμε και οχι να τη δικαιολογουμε. για παραδειγμα ας πουμε οτι ο συζυγός μας είναι οξύθυμος, θελουμε ή όχι εχουμε γνωση της κακής του πλευράς αυτο δεν ειναι κατακριση, το λάθος ειναι να αρχισουμε να τον κουτσομπολευουμε, να το συζητάμε με τις φίλες μας και να σκεφτομαστε ασχημα για αυτον και σιγα σιγα να φτανουμε στο μισος! αλλα λαθος ειναι και να στεκομαστε μονο στην καλη του πλευρα και να παριστανουμε πως ολα ειναι καλα και ανθηρα και δε μας ενοχλει γιατι δεν τον βοηθαμε να συνειδητοποιησει το λάθος του. το να δειξεις οτι μια κακη συμπεριφορα εχει ασχημες συνεπειες δεν ειναι κατακριση.

[aposal]

την κακη πλευρα οταν ειναι αντικειμενικα κακη πρεπει να την αναγνωριζουμε και οχι να τη δικαιολογουμε. για παραδειγμα ας πουμε οτι ο συζυγός μας είναι οξύθυμος, θελουμε ή όχι εχουμε γνωση της κακής του πλευράς αυτο δεν ειναι κατακριση, το λάθος ειναι να αρχισουμε να τον κουτσομπολευουμε, να το συζητάμε με τις φίλες μας και να σκεφτομαστε ασχημα για αυτον και σιγα σιγα να φτανουμε στο μισος! αλλα λαθος ειναι και να στεκομαστε μονο στην καλη του πλευρα και να παριστανουμε πως ολα ειναι καλα και ανθηρα και δε μας ενοχλει γιατι δεν τον βοηθαμε να συνειδητοποιησει το λάθος του. το να δειξεις οτι μια κακη συμπεριφορα εχει ασχημες συνεπειες δεν ειναι κατακριση.

Έχω την άποψη ότι η "κακή πλευρά" του συζύγου πρέπει να καλύπτεται από τον/την σύζυγό του. Όλοι μας άλλωστε έχουμε την κακή μας πλευρά. Είναι όμως πιο δύσκολο να εντοπίσουμε την δική μας και πολύ πιο εύκολο του/της συζύγου.
Σύμφωνοι, το να αναγνωρίζουμε την κακή συμπεριφορά, δεν είναι λάθος, αλλά, επειδή ποτέ δεν φταίει μόνον ο ένας, καλόν είναι να ψάχνουμε και τη δική μας συνπεριφορά, μήπως ΚΑΙ αυτή συμβάλει στο πρόβλημα. Και κάποιες φορές η κακή συμπεριφορά είναι απλά, λάθος ερμηνεία που δίνουμε σε ορισμένα γεγονότα, ή συμπεριφορές.