Μέσα από το πόνο.....έρχεται η χαρά?

[smarti]

Καθε μεγάλο εμπόδιο η δυσκολία στη ζωή μας, μας φέρνει και ένα βήμα πιο κοντά στο Χριστό?
Μέσα απο τις θλίψεις , γνωρίζουμε και την χαρά της ζωής?
Κάποιος που δεν έχει πονέσει πάρα πολύ στη ζωή του μπορεί να βιώσει αυτή τη χαρά?
Υπάρχει μεγάλος πόνος η μικρός?
Τι είναι τελικά η χαρά και η ευτυχία?
Είναι παροδικά αισθήματα τα οποία τελικα είναι και εντελώς ανούσια?
Γιατί κάποιοι άνθρωποι είναι σαν τα μικρά παιδιά , χαρούμενοι και άλλοι όχι?

[smarti]

Υ.Σ Δεν είμαι τρελή!!!!Νομίζω........!

[smarti]

Τι είναι βρε παιδιά τελικά η ΧΑΡΑ ΚΑΙ Η ΕΥΤΥΧΙΑ?
Κανένας σας δεν νοιώθει χαρούμενος?
Κανένας σας δεν είναι ευτυχισμένος?

[panos0]

Καθε μεγάλο εμπόδιο η δυσκολία στη ζωή μας, μας φέρνει και ένα βήμα πιο κοντά στο Χριστό?
Εξαρτατε, και Ναι και Οχι
Μέσα απο τις θλίψεις , γνωρίζουμε και την χαρά της ζωής?
Ναι
Κάποιος που δεν έχει πονέσει πάρα πολύ στη ζωή του μπορεί να βιώσει αυτή τη χαρά?
Ναι σε διαφορετικο βαθμο οχι απαραιτητα μικροτερο
Υπάρχει μεγάλος πόνος η μικρός?
Και τα δυο
Τι είναι τελικά η χαρά και η ευτυχία? Είναι παροδικά αισθήματα Ναι σε αυτον τον κοσμο τα οποία τελικα είναι και εντελώς ανούσια? Οχι δεν ειναι θελουμε και ενα διαλειμμα
Γιατί κάποιοι άνθρωποι είναι σαν τα μικρά παιδιά , χαρούμενοι και άλλοι όχι?
Ο ανθρωπος δεν ειναι αναισθητος γιαυτο
Υ.Σ Δεν είμαι τρελή!!!!Νομίζω........!
Σωστα νομιζεις

[smarti]

Πολύ μου άρεσε η απάντηση σου Πάνο..και μου απάντησες και σε όλα βρε!!!! Σε ευχαριστώ πολύ!

[eleimon]

Μη ξεχνας οτι μεσα απ το πονο και απ τις δοκιμασιες βιωνουμε την Υπαρξη του Χριστου μας....και στεκοντας διπλα μας ακοιμητος φρουρος μπορουμε και σηκωνουμε το σταυρο μας αγογγυστα ο καθενας μας.Μεγαλυτερη χαρα απ αυτο υπαρχει? ακομα και οσα αναποδα και στραβα να σου ερθουν πως τα βλεπεις με το Χριστο διπλα σου και πως τα βλεπεις οταν εισαι μακρια απ Αυτον?
Γαληνευει η ψυχη σου οταν γνωρισεις το Χριστο τιποτα δε σου φαινεται μαυρο,αλοιμονο αν ζουσαμε μεσα στη ξενοιασια,με χρηματα οσα θελαμε,με διασκεδασεις,με σπιτια μεσ την πολυτελεια,τοτε ο Χριστος θα κοιταζε αλλου οχι εμας!!!!

[aposal]

Καθε μεγάλο εμπόδιο η δυσκολία στη ζωή μας, μας φέρνει και ένα βήμα πιο κοντά στο Χριστό?
Μέσα απο τις θλίψεις , γνωρίζουμε και την χαρά της ζωής?
Κάποιος που δεν έχει πονέσει πάρα πολύ στη ζωή του μπορεί να βιώσει αυτή τη χαρά?
Υπάρχει μεγάλος πόνος η μικρός?
Τι είναι τελικά η χαρά και η ευτυχία?
Είναι παροδικά αισθήματα τα οποία τελικα είναι και εντελώς ανούσια?
Γιατί κάποιοι άνθρωποι είναι σαν τα μικρά παιδιά , χαρούμενοι και άλλοι όχι?

Έχω την άποψη ότι πράγματι, κάθε εμπόδιο που το ξεπερνάμε επιτυχώς, μας φέρνει λίγο πιο κοντά στον Χριστό. Και το επόμενο εμπόδιο, θα είναι ενδεχομένως λίγο υψηλότερο. Θα χρειαστεί βέβαια λίγο περισότερη προσπάθεια, αλλά έτσι, όσο ανεβαίνουν τα εμπόδια, ανεβαίνουμε κι εμείς προς τον Δημιουργό μας. Οπλιζόμαστε με περισσότερη υπομονή και πίστη και Τον γνωρίζουμε καλύτερα. Τον νιώθουμε πιο κοντά μας, νομίζω. Λιγότερο αφηρημένα, περισσότερο χειροπιαστά.
Εφόσον ο πραγματικά χαρούμενος, γαλήνιος και ευτυχισμένος είναι αυτός που βρίσκεται κοντά στον Θεό, τότε ναι, θεωρώ ότι πρέπει να περάσει από θλίψεις ο Χριστιανός, για να νιώσει την υπέρτατη ευτυχία.
Όταν όμως μιλάμε για θλίψεις δεν εννούμε βασανιστήρια. Ταλαιπωρία ναι, ενδεχομένως σωματική ή οικονομική, αλλά ΠΟΤΕ ψυχολογική, αν είμαστε κοντά στον Πλάστη. Αν "μας πάρει από κάτω" και αρχίζουν οι απελπισίες, τα αδιέξοδα και οι καταθλίψεις, τότε - νομίζω - ότι δεν έχουμε αντιμετωπίσει σωστά τις θλίψεις που ο Κύριος επέτρεψε να περάσουμε και χρειαζόμαστε αγώνα για να επανέλθουμε κοντά Του!
Αλλιώς θα ξεφύγουμε ακόμη περισσότερο.
Άνούσια και παροδικά είναι τα συναισθήματα που οφείλονται σε κοσμικά γεγονότα : Η απόκτηση ωραίων ρούχων, ενός σπιτιού, ενός αυτοκινήτου, μιας επαγγελματικής επιτυχίας, κάποιου ύψηλού εισοδήματος, ή μιας ωραίας εμφάνισης. Είναι παροδικά γιατί δεν ξέρουμε τι μας ξημερώνει η επομένη ημέρα και μπορεί κάποια στιγμή ΟΛΑ αυτά να χαθούν.
Αλλά η πραγματική ευτυχία, που προϋποθέτει προσέγγιση του Κυρίου μας δεν χάνεται. Η αγάπη Του είναι παντοτινή και η επικοινωνία μαζί Του αδιατάρακτη από οποιονδήποτε τρίτον.

[smarti]

Αυτή η χαρά που νιώθουμε τώρα και λέμε πολλές φορές είμαστε ευτυχισμένοι...αυτή η χαρά δεν είναι τίποτα μπροστά σε αυτή τη χαρά που νοιώθουμε όταν κάποια στιγμή πλησιάσουμε πάρα πολύ το Χριστό μας....αυτά ειναι τα λόγια του πνευματικού μου. Και σκέφτομαι τώρα εγώ η χαζούλα......είναι σωστό να επαρκούμαστε σε αυτή τη χαρά και να την βιώνουμαι και να μην είμαστε αχάριστοι προς το παρόν....ή ψάχνοντας την τέλεια χαρά και ευτυχία να μην βιώνουμε αυτά που μας προσφέρονται αυτή τη στιγμή και να μην επαρκούμαστε? Προσπαθούμε να πλησιάσουμε όσο πιο πολύ γίνεται το Χριστό μας και αυτό θα πρέπει να είναι το πρωταρχικό μέλημα μας....συμφωνώ, αλλά δεν θα πρέπει και να είμαστε χαρούμενοι με αυτά που έχουμε τώρα, όπως τα έχουμε? Κατάλαβε κανείς κατι?

[LOCKHEART]

Μην βιαστείτε να βγάλετε συμπεράσματα από το τίτλο, δεν έχει να κάνει με αντίληψη σε κάλεσμα ούτε με μαζοχισμό και φυσικά δεν μιλάμε για την πρόσκληση σε πόνο αλλά με κάτι ποιο βαθύ.

Κάναμε μια κουβέντα με μια παρέα τις προάλλες για το πως μπορεί ένας άνθρωπος να εξελιχθεί εσωτερικά και πνευματικά δηλαδή να εξαγνίσει και να αναπτύξει τον εσωτερικό του κόσμο, την συνείδηση του , να ελέγχει τα πάθη του και να καταπολεμήσει τους εγωισμούς και τις ανασφάλειες.
Που λέτε είπα ότι μια οδός είναι αυτή της φιλοπονίας ενώ κάποιοι συμφώνησαν ενώ κάποιοι είπα ότι και μέσο της χαράς και του βολέματος μπορεί να γίνουν τα προαναφερθέντα.

Η φιλοπονία είναι μια κατάσταση στην οποία μπορούμε να μάθουμε πολλά. Ο πόνος μας διδάξει! ο άνθρωπος εξελίχθηκε μέσα από το πόνο και από τον μεγάλο τέλος του θανάτου. Αν δεν υπήρχε ο πόνος δεν θα μαθαίναμε από τα παθήματα μας, δεν θα βιώναμε καταστάσεις για να δούμε που είναι τα όρια μας , πως μπορούμε να τα αντέξουμε και ποιες λύσεις υπάρχουν. Ακόμη ο πόνος είναι και μια διαδικασία που αναγκαστικά μερικές φορές πρέπει να έρθει για να επικρατήσει η γαλήνη είναι σαν να έχεις ένα καρφί στο πόδι σου για να το βγάλεις θα πονέσεις μετά όμως θα επέλθει η γαλήνη και η γιατρειά. Ένα άλλο παράδειγμα είναι τούτο: Αν έχεις μεγάλο θυμό γνωρίζεις ότι εχει γίνει ένα με σένα, για να τον ξεριζώσεις θα πονέσεις , θα συγκρουστείς με μια κατάσταση που επικρατούσε χρόνια και θα αναγκαστείς να παλέψεις για να τον εξαλείψεις. Από την άλλη κάποιοι θεωρούν και αυτό : Σαν να θες να πας στο πόλεμο να κερδίσεις την μάχη και να μην δεχτείς ούτε μια γρατζουνιά (για τέτοιο εγωϊσμό μιλάμε) δεν μπορεί να συμβεί αυτό και πόσο μάλλον όταν είναι και δυσανάλογες οι αριθμητικές παρατάξεις εσύ ένας και τα πάθη πολλά.

Δυστυχώς ο άνθρωπος βρίσκεται σε μια κατάσταση βολέματος βρίσκεις ακόμα και sites στο διαδίκτυο που λένε ότι με τα τάδε χάπια μπορείς να βιώσεις εξωσωματική εμπειρία και να βρεις τον θεό. Πολλοί άνθρωποι είτε είναι μοναχοί όπως στο Άγιον Όρος , το Θιβέτ, στα μοναστήρια ΖΕΝ ή σε φτωχές χώρες κάνουν χιλιόμετρα για να κουβαλήσουν το νερό της ημέρας και εμείς αν μας πει κάποιος να πάμε στην κουζίνα να του φέρουμε ένα ποτήρι νερό βαριόμαστε! Τα θέλουμε όλα χωρίς κόπο. Ένα φίλος χώρισε πριν 2 μέρες μετά από 4 χρόνια και ξέρετε τι μου έλεγε ; «Γιατί σε μένα τι έχω κάνει να τα βιώσω το χωρισμό; Δεν έχω πειράξει άνθρωπο» έλεος ποια ! έλεος!

Για να βελτιωθείς θα πρέπει να περάσεις από το δωμάτιο του πόνου για να επέλθει η εσωτερική μεταμόρφωση. Όταν έχεις κάποια ΕΓΩ και θες να τα σκοτώσεις αρχικά θα συγκρουστείς και η σύγκρουση αυτή θα είναι δύσκολη , θα πονέσεις αλλά μπορείς να βγεις νικητής. Το καλό με τις εσωτερικές μάχες είναι ότι όταν παλέψεις δυνατά και βγεις νικητής ανταμείβεσαι είναι η μόνη μορφή μαχών που θα λάβεις.

Η φιλοπονία έχει μέσα τεράστια αποθέματα αγάπης και κατανόησης και αυτό ερμηνεύεται από πολλές πλευρές. Τι θα ήταν η αγάπη χωρίς πόνο; . . τίποτα

Οι δύο παραβολές που ακολουθούν λένε πολλά . . .

Η πρώτη παραβολή λέει : «Αγάπη είναι να δεις έναν λεπρό στο δρόμο να μπορείς να πάρεις την λέπρα του και να του δώσεις το δικό σου σώμα» Πόσοι είμαστε διατεθειμένοι για αυτό ; κανένας μας…

Η δεύτερη αναφέρεται στις θεραπευτικές ιδιότητες του γέροντα Παϊσιου μέσα από μια μαρτυρία σοκ. Όταν πήγε κάποιος και ζήτησε από τον γέροντα να κάνει καλά το παιδί του και ο γέροντας του απάντησε : «Θα το κάνω καλά με μια προϋπόθεση θα πάρεις εσύ τον καρκίνο του παιδιού» Ο ξένος σιώπησε . . . Μετά του πρότεινε να πάρει το 1 % του καρκίνου του παιδιού… φυσικά έκανε το παιδί καλά χωρίς ανταλλάγματα αλλά του τόνισε ότι δυστυχώς οι άνθρωποι τα θέλουμε όλα χωρίς κόστος και πόνο και η ανιδιοτέλεια και η άνευ όρων αγάπη πάει περίπατο.

Αν ρωτήσεις κάποιον ότι υπάρχουν δύο δρόμοι για εξέλιξη ο δύσκολος αλλά διδακτικός και ο εύκολος που δεν έχει δίδαγμα αλλά πάει αμέσως στην μεταμόρφωση, οι περισσότεροι θα επιλέξουν τον δεύτερο, είμαι λάτρης της πρώτης διαδρομής θεωρώ ότι ο δρόμος έχει μεγαλύτερη αξία από την αποκόμιση του σκοπού.

Έτοιμος για τον πόνο με την έννοια ότι γνωρίζεις είναι δύσκολο να βρεθείς σε στάση ετοιμότητα αλλά διατεθειμένος να πονέσεις για να μπορέσεις να πας μπροστά καλό είναι να το υιοθετήσεις.

"Τίποτα όσο αφορά τον εσωτερικό σου κόσμο και
την μεταμόρφωση αυτού δεν θα σου «δοθεί»χωρίς κόπο"

[Teri]

Αυτή η χαρά που νιώθουμε τώρα και λέμε πολλές φορές είμαστε ευτυχισμένοι...αυτή η χαρά δεν είναι τίποτα μπροστά σε αυτή τη χαρά που νοιώθουμε όταν κάποια στιγμή πλησιάσουμε πάρα πολύ το Χριστό μας....αυτά ειναι τα λόγια του πνευματικού μου. Και σκέφτομαι τώρα εγώ η χαζούλα......είναι σωστό να επαρκούμαστε σε αυτή τη χαρά και να την βιώνουμαι και να μην είμαστε αχάριστοι προς το παρόν....ή ψάχνοντας την τέλεια χαρά και ευτυχία να μην βιώνουμε αυτά που μας προσφέρονται αυτή τη στιγμή και να μην επαρκούμαστε? Προσπαθούμε να πλησιάσουμε όσο πιο πολύ γίνεται το Χριστό μας και αυτό θα πρέπει να είναι το πρωταρχικό μέλημα μας....συμφωνώ, αλλά δεν θα πρέπει και να είμαστε χαρούμενοι με αυτά που έχουμε τώρα, όπως τα έχουμε? Κατάλαβε κανείς κατι?

Μα ότι καλό μας συμβαίνει , κι ως αποτέλεσμα μας χαροποιεί, από πού είναι σταλμένο;;;
Ο Χριστός δεν μας τα προσφέρει όλα; Άρα γιατί να μη χαρώ για όσα μου δίνει;;; Το αντίθετο δε θα ήταν αχαριστία;