Οι σποριάδες...

[NIKOSZ]

«Εξήλθεν ο σπείρων του σπείραι τον σπόρον αυτού» (Λουκ. 8,5)

Με τα λόγια αυτά ο Κύριος μας φέρνει στο νου την όμορφη εικόνα του γεωργού, ο οποίος βγήκε στο χωράφι για να σπείρη τον σπόρον του. Ποιόν συμβολίζει όμως ο σποριάς αυτός αναγνώστα μου; Συμβολίζει και εικονίζει εν πρώτοις τον Κύριο. Αυτός είναι ο Ουράνιος γεωργός και ο Θείος σπορεύς που έσπειρε, σπέρνει και θα συνεχίζη να σπέρνη, δια των εργατών της Εκκλησίας, τον άγιον σπόρον της Θείας Διδασκαλίας Του, στις καρδιές των ανθρώπων. Οι άνθρωποι είναι το χωράφι, που δέχεται αυτόν τον σπόρο και αναλόγως με την ποιότητα και την διάθεσι του καθενός, ο σπόρος καρποφορεί η χάνεται!...

Αλλά δεν είναι μόνον ο Κύριος που σπέρνει τον καλόν σπόρον στις ψυχές των ανθρώπων. Υπάρχουν και άλλοι, που τους ανέθεσε Εκείνος την αποστολή να γίνωνται και αυτοί γεωργοί ψυχών. Είναι η οικογένεια, το Σχολείο, η Κοινωνία. Ναι, πρώτη η οικογένεια είναι ένα μικρό χωραφάκι, που το αποτελούν τα μέλη της, και οι γονείς, οι γεωργοί. Αυτοί καλούνται να σπείρουν στις ψυχές των παιδιών τους ό,τι καλό υπάρχει, ό,τι αγνό, ό,τι ανώτερο, κάθε χριστιανική αλήθεια. Μη ξεχνάμε, ότι οι παιδικές ψυχές, τα πρώτα ιδίως χρόνια, μοιάζουν με το μαλακό χώμα, μοιάζουν με το ζυμάρι και το κερί. Και ό,τι πάρουν από τους γονείς ως διδασκαλία, ως παράδειγμα, ως βιώμαστα και κατευθύνσεις, αυτά και θα διατηρήσουν μέχρι τέλους της ζωής τους. Είναι πλέον γνωστό και πανθομολογούμενο, ότι η οικογένεια είναι το πρώτο και κυριώτερο σχολείο για τον άνθρωπο. Γι΄ αυτό και η ευθύνη των γονέων είναι τεραστία.

Έρχεται κατόπιν το σχολείο. Είναι και αυτό ένας σπορέας. Σκοπό και αποστολή του έχει να φυτέψη και να καλλιεργήση, στον αγρό των παιδικών ψυχών, τις τρεις μεγάλες αξίες της ζωής: την πίστι, την αρετή και την γνώσι. Αυτό θα πη ελληνικό ορθόδοξο σχολείο. Και αυτή την αποστολή του δεν την εκπληρώνει, δεν αξίζει τίποτε. Μάλλον κακό κάνει!...

Αλλά και η κοινωνία δεν είναι ένα μεγάλο σχολείο; Δεν είναι και αυτή ένας σπορέας; Βέβαια είναι. Διότι ο κάθε άνθρωπος, που μεγαλώνει και βγαίνει στην κοινωνία, έχει να δεχθή ένα σωρό επιδράσεις, έχει να ακούση και να δη πολλά. Η ψυχή του θα γίνη το χωράφι και η κοινωνία θα γίνη ο σποριάς. Καθημερινώς και ανά πάσαν στιγμήν, με το περιοδικό, την εφημερίδα, με το ραδιόφωνο και την τηλεόρασι, τον κινηματογράφο και τόσα άλλα μέσα του συγχρόνου πολιτισμού, θα του προσφέρη χίλιες δύο εντυπώσεις και διδασκαλίες. Άλλες είναι βέβαια καλές και ωφελούν και άλλες είναι δυστυχώς βλαβερές και καταστρέφουν. Και για να είμαστε ειλικρινείς, οι βλαβερές είναι και οι περισσότερες. Σκεφθήτε τώρα, τι ευθύνη έχει η κοινωνία και όλοι εκείνοι οι παράγοντες που την επηρεάζουν! Και πόσο πρέπει να προσέχουμε όλοι μας, τι μαθήματα παίρνουμε από αυτή την κοινωνία! Αν είναι κάτι καλό, ας το προσέχουμε. Αν όμως είναι κάτι κακό, άσεμνο και βρωμερό, ας το περιφρονούμε. Δεν είναι καλό σπέρμα και θα γεμίση την ψυχή μας με αγκάθια. Η δε κοινωνία, ας φροντίζη να μην δικάζη και να καταδικάζη μόνον το κακό αλλά και περιορίζη και το κακό και όλα τα σύγχρονα μέσα του. Αλλιώς, πως έχει το δικαίωμα να τιμωρή τον φονιά, όταν αυτή του έχει δώσει το πιστόλι; Ευτυχείς εκείνοι που κλείνουν τα μάτια και τα αυτιά σε ό,τι άσχημο μπορεί να συναντήσουν και ανοίγουν τις καρδιές τους να δεχθούν τον Θείο λόγο, σαν ουράνιο σπόρο. Αυτοί, σαν την καλή γη, θα καρποφορήσουν «τριάκοντα και εξήκοντα και εκατόν». Οι ευκαιρίες που τους δίνονται από την Εκκλησία μας, είναι ευτυχώς πολλές. Ας τις εκμεταλλευθούν.


Αρχιμ. ΑΘΗΝ. ΚΑΡΑΜΑΝΤΖΑΝΗΣ

http://www.imsamou.gr/mag.php?f=0&id=281