Πεθαίνει ο παλαιός εαυτός μας?

[smarti]

Προσπαθοντας να ακολουθησουμε τον Χριστο μας και συμμετεχοντας στα μυστηρια της εκκλησιας μας, στην εξομολογηση , στη Θεια κοινωνια, στη νηστεια στον εκκλησιασμο και σε ολα γενικα τα μυστηρια και στην εσωτερικη δουλεια της ψυχης μας με βοηθεια του Κυριου μας.....σιγα σιγα αλαζει ο ανθρωπος η τουλαχιστον ετσι το βλεπω εγω, και προσπαθει οσο ειναι δυνατον να κανει μια πιο σωστη ζωη , απο οτι εκανε με τον παλιο ανθρωπο μεσα του και ζωντας μακρια απο το Χριστο.Πιστευετε , οτι ο ανθρωπος τελικα μπορει να αλλαξει και να βαδισει στο σωστο δρομο, εχοντας θαψει τον παλιο του εαυτο, με τη βοηθεια του Χριστου μας? Η πιστευετε οτι ο ανθρωπος μενει αυτος που ειναι και οτι η αλλαγη ειναι για λιγο και οτι υπαρχει η πιθανοτητα νε επελθει παλι ο παλιος αναθρωπος μεσα του?Η σωτηρια του καθενος μας, ειναι αναστρεψιμη η ειναι παντοτινη?Πεθαίνει ο παλαιός εαυτός μας?

[filotas]

Τουλάχιστον να προσπαθήσουμε να θάψουμε παλιές κακές συνήθειες και πάθη. Τώρα αν θα τα καταφέρουμε είναι μια άλλη ιστορία, αξίζει όμως τον κόπο να προσπαθούμε συνεχώς γι αυτό.

Στην κυριολεξία πάντως δεν μπορούμε ν' απαλλαγούμε από τον εαυτό μας και τις εμπειρίες μας. Ότι έχουμε κάνει στη ζωή μας, μας ακολουθεί μέχρι το τέλος αυτής της ζωής μέσα στις αναμνήσεις μας, καλές ή κακές.

[Teri]

Μου θύμισες την παραβολή του σπορέως! Νομίζω ότι αυτή απαντάει στο ερώτημά σου!
Αν είμαστε σαν το χώμα το μαλακό, το εύφορο που όταν θα πέσει ο σπόρος-θείος λόγος θα βλαστήσει και θ' ανθίσει και θα βγάλει καρπούς, τότε ΝΑΙ: πεθαίνει ο παλιός μας εαυτός και ανασταίνεται καινούριος συν Θεώ!
Αν πάλι είμαστε σαν το σπόρο που πέφτει σε έδαφος καλό κι αρχίζει να βλασταίνει ΟΜΩΣ ζιζάνια κι αγριάδες (κακές συναναστροφές!!!) τον πνίγουν και δεν τον αφήνουν να μεγαλώσει, τότε δεν πεθαίνει ο παλιός μας εαυτός: ναρκώνεται προσωρινά, γιατί ο Θείος Λόγος έχει μια γλύκα περισσή που όλους τους τραβάει.... Μα αν ο σπόρος δεν πιάσει βαθιά μέσα μας.....

[heart]

καλημερα αδελφια,ο καλος θεουλης μπορει να κανει τα παντα.αν μας φωτισει και αλαξουμε δρομο,
εκλησιαζομαστε,κοινοναμε,διαβαζουμε,προσευχωμαστε,τοτε ειναι δυσκολο ο (κακος)να μας αλαξει δρομο
δεν θα το επιτρεψει ο καλος θεουλης.
αυτα τα λιγα

[smarti]

Δηλαδη Νικολα πιστευεις οτι τελικα δεν μπορει να πεθανει ο παλιος μας εαυτος?

[filotas]

Μόνο όταν φύγουμε από τον μάταιο τούτο κόσμο .

[petrosathonas]

Αν δεν τον μισήσουμε δεν πεθαίνει.

Και το χειρότερο υπάρχει και ο κίνδυνος από μία ατελή βελτίωση (Ματθ. 12,43-45).

[panosgreece]

η σμαρω εχει δικιο μπορουμε να πεταξουμε το βρωμικο ρουχο αγαπητε νικο

νηστεια προσευχη εξομολογηση

ποιος τα κανει ομως ΣΩΣΤΑ

[xenia]

Ωραίο το θεματάκι!
Είμαι της άποψης ότι ο άνθρωπος ό,τι βάλει στόχο μπορεί να το καταφέρει.
Πόσο μάλλον όταν έχει και τη βοήθεια του Θεού που του δίνει τη δύναμη να το κάνει.
Αν θέλω να αλλάξω κάποια πράγματα πάνω μου μπορώ να το κάνω.
Αλλάζοντας ένα τουλάχιστον πράγμα πάνω μας νομίζω αυτό επηρεάζει όλο μας το είναι.
Δηλαδή πριν κάποιος ήταν θυμώδης και τώρα ελέγχει τα νεύρα του και γίνεται πιο γλυκομίλητος.
Αυτό αμέσως τον δείχνει διαφορετικό στα μάτια των άλλων. Καλύτερο!
Αν όμως κάποια στιγμή ξεφύγει και μια δυο φορές μιλήσει απότομα, ε τότε εντάξει δεν πρέπει να απελπιστεί.
Συμβαίνουν αυτά! δεν αναιρούν τον αγώνα του!
Ο παλαιός εαυτός δεν πεθαίνει, αλλά κοιμάται και μπορεί ανά πάσα στιγμή να ξυπνήσει. Ακόμα και στους αγίους συνέβαινε αυτό, βλέπε Μέγα Αντώνιο.
Στόχος μας είναι να κανουμε εμείς τον αγώνα μας και τα αποτελέσματα είναι πάντα εμφανή!
Την τέλεια αρετή κανείς δεν θα την εξασκήσει, πάντα θα πέφτει, αλλά ο αγώνας είναι που δικαιώνεται!

[dionysisgr]

Δωσε εσυ ενα στον Θεο smarti, και Αυτος θα σου δωσει εκατο.. Μην ψαχνεις για εμφανεις αλλαγες. Εσωτερικα γινονται ολα και αθορυβα και με τον χρονο.

Εργαζεται ακαταπαυστα και μυστικα, ο Θεος μεχρι να μας καταστησει αξια τεκνα Του.

Εμεις βαζουμε την προαιρεση, και ολα τα ελλιπη τα αναπληρωνει η Χαρις του Κυριου. Ομως θελει επιμονη και υπομονη μεχρι εσχατης αναπνοης οπως πολυ ευστοχα σημειωσε ο filotas. Καλη πνευματικη προοδο σε ολους μας.