Πρίν λίγες μέρες είχα μία συζήτηση με κάποιο φίλο μου Αστυνόμο.
Απ΄ όσα μού είπε κράτησα τα κυριότερα τα οποία και θεώρησα ότι μπορούν να βγούνε στον αέρα, μια και κάποια άλλα, είναι αδύνατον να ειπωθούνε…
« Ξεκίνησα από απλός αστυφύλακας όπως ξέρεις», μού είπε, « και πέρασα από διάφορα στάδια εξελίξεως πρίν βγάλω την σχολή Υπαστυνόμων..Υπηρέτησα σε περίπολα, στην Ασφάλεια, στην Τροχαία, στο 100, αλλά και σε γραφεία…
Δεν είχα πολλές σχέσεις με την Εκκλησία, παρά ταύτα όμως πάντα με προβλημάτιζε το εάν και πόσο υπήρξα δίκαιος στην πορεία της ζωής μου και απέναντι των ανθρώπων…
Μη ξεχνάς ότι ο κλάδος αυτός προσφέρεται για πολλά και διάφορα, νόμιμα και παράνομα, ακόμη και μπαγαποντιές στην εξάσκηση και στην κατάχρηση εξουσίας…
Φορώντας την στολή νοιώθεις μια υπεροχή έναντι των απλών ανθρώπων, πράγμα πού πολλές φορές προσπαθούσα να κατασιγάσω…
-- Δηλαδή έκανες την προσπάθεια αυτή από Χριστιανική επίγνωση, ταπείνωση, ή κάτι άλλο;
-- Δεν ξέρω πώς το λέτε εσείς στα βιβλία σας, αλλά με δάγκωνε η συνείδηση όταν με στέλνανε για περιπολία ελέγχων περιοχής με την φράση « ρίξε όσες κλήσεις μπορείς για να δείξουμε ότι κάνουμε και την δουλειά μας…»
Έβλεπα τον συνάνθρωπο ν΄ αφήνει το αμάξι του να πάρει ένα κιλό ψωμί να φάει, και δεν μού πήγαινε να τον γράψω, να του πάρω το μεροκάματο μέσα από τά χέρια του, και να φάει το ψωμί του πικρό πιθανόν και βλαστημώντας με… Ήταν μικροπαράνομος ναι, και σχεδόν μέσα στην μέση του δρόμου, σφύριζα και δεν έβγαινε από τον φούρνο, και μέσα μου αγανακτούσα για την αδιαφορία του…
Και να σού ειπώ κάτι, στο εξομολογούμαι τώρα :
Αυτά τα θέματα, αυτά τα μικροπαραπτώματα, στην ψυχολογία του οργάνου της Τάξεως είναι πολύ συγκεχυμένα, πολύ μπερδεμένα, καί δεν μιλάμε βέβαια για εξώφθαλμες περιπτώσεις πού επιτέλους πρέπει να επέμβεις…
Τις περισσότερες φορές λοιπόν αγανακτούμε όχι καθαυτού για την παράβαση, αλλά για την ανυπακοή τους στο κάλεσμα της σφυρίκτρας του Νόμου, και στην απαξίωσή τού πολίτη προς την Αστυνομία…
Το θεωρούμε σαν προσβολή της Αστυνομικής μας ιδιότητας, ίσως από εγωϊσμό, ίσως από έλλειψη φιλανθρωπίας, από κακή παιδεία, δεν ξέρω…
-- Πόσο μπορεί άραγε ένας αστυνομικός να είναι και φιλάνθρωπος προς τους παραβάτες;
-- Άκουσε να δείς. Η φιλανθρωπία δεν είναι μόνο να δίνεις λεφτά και τρόφιμα στους έχοντας ανάγκη. Η φιλανθρωπία, ο ανθρωπισμός με την κοσμική έννοια έχει και άλλες προεκτάσεις…
Πέσε λοιπόν ότι δουλεύεις στην Ασφάλεια και πιάνεις ένα ταλαίπωρο παιδάκι για ναρκωτικά… Τά χεράκια του είναι κατατρυπημένα, τα μάτια του θολά, τρέμει ολόκληρο έτοιμο να πέσει κάτω σαν την καλαμιά στον κάμπο είναι, τι να το κάνω αυτό το παιδί, σε ρωτάω;
Πές μου τι να το κάνω;
Να του περάσω χειροπέδες σαν τον Ιαβέρη στον Γιάννη Αγιάννη;
Αυτό, έτσι και το φυσήξεις έπεσε κάτω, και είναι κάτι πού μπορεί να συμβεί και στο δικό μου παιδί…
Αυτό θέλει περίθαλψη και Νοσοκομείο, πράγμα αδύνατον με την διάλυση πού έχουμε.. Αν το βάλω μέσα ή θα πεθάνει ή θα γίνει χειρότερο… Κάνω λοιπόν πώς δεν βλέπω, του λέω δυό λέξεις συμβουλής, και παραβαίνω τον Νόμο.
Δεν θα γίνω εγώ Ιαβέρης για τέτοια μικροθέματα έτσι όπως κατάντησε η κοινωνία μας σήμερα, και της Αθήνας περισσότερο…Κάνω καλά ή όχι;
--Νομίζω ότι καλά σκέπτεσαι αλλά να συμβουλευτείς και τον πνευματικό σου ( του είπα, για να μη έχω κι΄ εγώ ευθύνη από μια άστοχη συμβουλή μου…)
-- Αυτά πού σού είπα, είναι τα λιγότερα, κάτι άλλα ίσως σού πώ μια άλλη φορά…» μού είπε, κλείνοντας έτσι την συζήτηση – εξομολόγησή του.
Και τώρα αδελφοί και αδελφές, εσείς τι λέτε.
Κάνει καλά αυτός ο Αστυνόμος, αυτός ο άνθρωπος του Νόμου πού όμως γίνεται παράνομος στο γράμμα του Νόμου;
Αυτό που πιστεύω είναι πως εάν τηρούσαμε οι περισότεροι το «γραμμα» του νόμου, θα διευκολύναμε τις ζωές μας...... από το πιό απλό (στάθμευση αυτοκινήτου), έως τα πιό περίπλοκα.
Και ουαί και αλλίμονο εάν ο καθένας που δουλειά του είναι η τήρηση της τάξεως και των νόμων να κάνει κατά την διάκριση του............!
Τί σημαίνει σταμάτησε να πάρει ψωμί? !!! Τί σημαίνει είναι χρήστης και όχι έμπορος? Από όσο γνωρίζω οι χρήστες γίνονται επικίνδυνοι για την ασφάλεια των απλών πολιτών (αντε τώρα εκείνου που του λείπει η δόση του να πάει να τσακίσει κανέναν για 1 ευρώ!!!! –πράγμα που συμβαίνει συχνότατα)
Προσωπική μου άποψη είναι πως οι νόμοι πρέπει να τηρούνται και όχι να παραβιάζονται από τα ίδια τα όργανα της τάξεως.
Πολλές φορές η υπερευαισθησία γίνεται κακός σύμβουλος για τον άνθρωπο. (και είναι κεκρυμμένος εγωισμός)
Ο καθένας μας οφείλει να κάνει την δουλειά του όπως έχει ταχθεί. Αυτή τη δουλειά έχει ο χριστιανός, αυτήν οφείλει να κάνει.
Δηλαδή ένας χειρούργος που πάει να χειρουργήσει έναν οποιοδήποτε εγκληματία και κακούργο, θα πρέπει να του αφαιρεί επίτηδες την ζωή, για να μην συνεχίσει να εγκληματεί όταν θα γίνει καλά? !!!!
Τον μόνον που μπορεί ν΄αγαπήσεις είναι ο Θεός.
Τους ανθρώπους τους αγαπάς γιά να τους πας ή για να σε πάνε στο Θεό.
καλο αλλα τραβιγμενο στα ακρα........
ΝΑ ΤΡΑΒΙΞΩ ΚΕ ΕΓΩ ΜΙΑ ΙΣΤΟΡΙΑ ΑΛΛΗ ΣΤΑ ΑΚΡΑ ΕΛΠΙΖΟΝΤΑΣ ΣΤΗΝ ΙΣΟΡΟΠΗ ΘΕΣΗ.....
((???????))
ΘΑ ΠΡΟΣΠΑΘΗΣΩ..........
ΜΙΑ ΙΣΤΟΡΙΑ ΠΟΥ ΤΗΝ ΕΙΠΕ Η ΜΑΝΑ ΤΗΣ ΜΑΝΑΣ ΜΟΥ ΣΤΗΝ ΜΑΝΑ ΜΟΥ.....
ΚΑΠΟΤΕ ΣΤΑ ΠΑΛΙΑ ΧΡΟΝΙΑ ΗΤΑΝ ΕΝΑΣ ΜΕΓΑΛΟΣ ΚΛΕΦΤΗΣ ΚΑΙ ΤΟΝ ΠΗΓΕΝΑΝ ΓΙΑ ΕΚΤΕΛΕΣΗ...
ΚΟΝΤΑ ΤΟΥ ΗΡΘΕ Η ΜΑΝΑ ΤΟΥ ΝΑ ΤΟΝ ΑΠΟΧΕΡΕΤΗΣΗ...ΓΙΑ ΤΕΛΕΥΤΕΑ ΦΟΡΑ.
ΠΛΗΣΙΑΖΟΝΤΑΣ ΤΟΝ ΠΑΙΔΙ ΤΗΣ ΑΥΤΟΣ ΤΗΣ ΔΑΓΚΩΣΕ ΚΑΙ ΤΗΣ ΕΚΟΨΕ ΤΟ ΑΥΤΙ.
ΤΡΕΛΑΘΗΚΕ Ο ΚΡΙΤΗΣ ΚΑΙ Ο ΚΟΣΜΟΣ.....
ΚΑΙ ΤΟΝ ΡΩΤΑΕΙ ΕΝ ΟΝΟΜΑΤΙ ΚΑΠΟΙΟΥ ΝΟΜΟΥ
ΓΙΑΤΙ ΣΥΜΠΕΡΙΦΕΡΘΕΙΚΕ ΑΧΑΡΙΣΤΑ ΣΤΗΝ ΜΗΤΕΡΑ ΤΟΥ
ΤΟΤΕ ΕΙΠΕ ΑΥΤΟΣ
ΑΝ ΟΤΑΝ ΕΙΜΟΥΝ ΜΙΚΡΟΣ ΚΑΙ ΕΚΛΕΨΑ ΓΙΑ ΠΡΩΤΗ ΦΟΡΑ ΑΠΟ ΤΟ ΣΠΙΤΙ ΛΙΓΑ ΧΡΗΜΑΤΑ ΜΕ ΤΙΜΩΡΟΥΣΕ ΣΚΛΗΡΑ ΚΑΙ ΔΕΝ ΜΟΥ ΧΑΡΙΖΟΤΑΝ
ΤΟΤΕ ΔΕΝ ΘΑ ΕΦΤΑΝΑ ΕΔΩ ΠΟΥ ΕΦΤΑΣΑ......
Τα ίδια λόγια λέει η μάνα και στα 2 της παιδιά, το ίδιο τα μαλώνει και το ίδιο τα αγαπάει και τα νουθετεί.
Όμως η κάθε ψυχή αντιδρά διαφορετικά στα μαλώματα ακόμα και στην αγάπη. Η πιό ευαίσθητη ψυχή ψάχνει για πάτημα για να πάρει τον άσχημο τον δρόμο.
Νομίζω πως δεν φταίει πάντα η οικογένεια, ή η κοινωνία αλλά πως θα πρέπει κάποια ψυχή (από την προαίρεσή της) να περάσει από κάποιες άσχημες καταστάσεις για να σωθεί τελικά.
Ο ρόλος όμως της μάνας είναι αυτός : να οδηγεί τα παιδιά της στο δρόμο του Θεού, με το καλό ή με το αυστηρό, όπως αυτή κρίνει για τα παιδιά της, γιατί θα δώσει λόγο στον Κύριο για αυτά.
Πάντως δεν άκουσα ποτέ «είχα αυστηρούς γονείς για αυτό έμπλεξα εκεί κι εκεί»! Ούτε άκουσα για παιδιά που μεγάλωσαν με ΝΗΣΤΕΙΑ και προσευχή, με φόβο και αγάπη Θεού να μπλέχτηκαν σε ναρκωτικά.........
Τον μόνον που μπορεί ν΄αγαπήσεις είναι ο Θεός.
Τους ανθρώπους τους αγαπάς γιά να τους πας ή για να σε πάνε στο Θεό.
Και με αφορμή την δική σου ιστορία plagiaskepsi, θέλω να πω πως είναι πολύ άδικο να φορτώνουμε όλα τα στραβά μας στους γονείς μας.
Δεν είμαστε άμοιροι ευθυνών! Γνωρίζω παιδιά που δεν μεγάλωσαν και στο καλύτερο περιβάλλον με γονείς γεμάτους κηλίδες και κουσούρια, και όμως όταν μεγάλωσαν αυτά τα ίδια τα παιδιά τους αγκάλιασαν και τους έδειξαν τον δρόμο τον σωστό!!!
Γονείς, παιδιά, εργαζόμενοι (σαν τον αστυφύλακα) ας αναλάβουμε όλοι την ευθύνη μας. Ακόμα και τα μικρά παιδιά να γνωρίζουν πως δεν έχουν μόνο δικαιώματα αλλά και ευθύνες!
Τον μόνον που μπορεί ν΄αγαπήσεις είναι ο Θεός.
Τους ανθρώπους τους αγαπάς γιά να τους πας ή για να σε πάνε στο Θεό.
Ωραία ιστορία αλλά στην πραγματικότητα εκεί έξω μόνο το παρκάρισμα δεν είναι που μπορεί να δημιουργήσει τύψεις
Που να έβλεπε αυτός ο αστυνομικός αυτό που είχα δει εγώ στο σύνταγμα
Εναν αστυνομικό ΧΩΡΙΣ ΛΟΓΟ !!!! ( είδα από την αρχή το σκηνικό ) να πλακώνει στις κλωτσιές έναν μετανάστη επειδή δεν απάντησε αμέσως μόλις του φώναξε "ε εσύ"
Η ξεχάσαμε τη μεταφορά των αλλοδαπών μέσα σε κλούβα λες και ήταν ζώα προς σφαγή ? μόλις πριν λίγο καιρό ?
Αυτά μπροστά σε ένα παρκάρισμα είναι ............
