Αποσπάσματα από το βιβλίο Ο Χαρισματούχος υποτακτικός Γέροντ

[gkou]

Από το βιβλίο « Ο χαρισματούχος υποτακτικός Γέροντας Εφραίμ ο Κατουνακιώτης»
Γέροντος Ιωσήφ Βατοπαιδινού
Ψυχοφελή Βατοπαιδινά 12


« Να βλέπεις τους άλλους ως αγίους»

Πολλοί πλησίαζαν τον Γέροντα για να λύσουν τις πνευματικές απορίες τους. Ιδιαίτερα οι μοναχοί έθεταν το θέμα των σχέσεών τους με τον Γέροντα και τους παράδελφούς τους.
Στην σημερινή εποχή πλήθυνε το δικαίωμα και ο αυταρχισμός. Η νέα γενιά ζει μέσα σε ένα κοσμικό περιβάλλον , που συνεχώς εξαπλώνεται και που διέκοψε την επαφή και συνύπαρξη με την παλαιά γενεά. Αυτό στην καλογερική ζωή προκαλεί διακοπή και ασυμφωνία.
Οι παλαιότεροι Γέροντες, που είναι οι φορείς της παραδόσεως, φαίνονται σήμερα στους νέους που προσέρχονται στον μοναχισμό λίγο παράξενοι. Όσοι από τους νέους έχουν καταρτισθεί με την μελέτη των Πατερικών κειμένων δεν δυσκολεύονται , γιατί αντελήφθησαν το θέμα της πίστεως και της υπακοής στον Γέροντα. Στους περισσότερους όμως γεννιούνται διλήμματα και προβάλουν το « γιατί;». Αφού ο Γέροντας δεν έχει δίκαιο , γιατί επιμένει; Ή αφού δεν γνωρίζει καλά, γιατί θέλει να τον υπακούομε;
Σε αυτό το φαύλο κύκλο του ορθολογισμού στεκόταν , ο μακάριος, ως πραγματικός φάρος διακρίσεως. Όποιος πρόβαλλε ερωτήσεις και λάθη ή ελαττώματα ή και παραλείψεις του Γέροντος του απαντούσε στερεότυπα:
« Παιδί μου, ο καρπός της ησυχίας που επιδιώκεις είναι να επιδιώκεις να βλέπεις τους άλλους ως αγίους, ως αγγέλους. Όταν βλέπεις στους άλλους ελαττώματα και ιδίως στον Γέροντά του, να ξέρεις ότι έπεσε η πνευματική σου ζωή , υποβιβάστηκε , και χρειάζεται πολλή μετάνοια και αυτομεμψία. Όταν βλέπω και κρίνω μέσα μου τους αδελφούς μου , να ξέρω ότι δεν πάω καλά.. Πρέπει να πιστέψω καλά μέσα μου, ότι ο κάθε αδελφός είναι καλός και άγιος και μόνο εγώ είμαι ο πιο αχρείος . Σε κάθε παρεξήγηση να βάζω εγώ μετάνοια, είτε φταίω είτε όχι, για να είμαι πάντα ειρηνικός με τους άλλους και να είναι μαζί μου η Χάρις του Θεού. Ποτέ να μην κοινωνήσω τα θεία Μυστήρια αν έχω πικράνει κάποιον αδελφό και δεν έχω συνδιαλλαγεί μαζί του »

[gkou]

Η μονολόγιστη ευχή

«Παράλληλα με την εξάρτηση από τον Γέροντα, θα λέτε την ευχούλα, “Κύριε Ιησού Χριστέ, ελέησόν με”. Η ευχή είναι το πρώτο καθήκον κάθε μοναχού. Ας προσέξουν ιδιαίτερα οι νέοι, οι αρχάριοι και αυτοί που μένουν μόνοι τους και είναι αιχμάλωτοι του θελήματός τους. Υπακοή στον Γέροντα και ευχή. Με τρεις ευχές χάνεται ο διάβολος. Στην αρχή, η ευχή σε κάνει να τους βλέπεις όλους καλούς. Σου μιλά όλη η κτίση και χαίρεσαι πολύ.
Όσο πιο πολύ την λες, είναι σαν να φυτεύεις μία ρίζα μέσα σου και σιγά σιγά θα βλαστήσει και θα γίνει δένδρο. Όταν θα βγαίνεις από το κελλί σου να βάλλεις ένα όρο, ένα σημάδι. Θα λες: Από εδώ μέχρι εκεί θα λέω κάθε μέρα την ευχούλα. Από τα σκαλοπάτια μέχρι την Εκκλησία θα λέω: “Υπεραγία Θεοτόκε, σώσον με”, και έτσι θα γίνει και θα μείνει καλή συνήθεια. Στο διακόνημά σου πάλι να λες την ευχή. Το βράδυ να κάνεις και πνευματική μελέτη. Στην αρχή, όταν θα την λες θα αισθάνεσαι κόπωση στο μυαλό, αλλά μετά θα έρθουν τα δάκρυα. Φροντίστε για τα δάκρυα. Αν δεν έχουμε δάκρυα δεν πάμε καλά, να το ξέρετε. Τα πρώτα, που έρχονται καθαρίζουν και μετά ακολουθούν άλλα, που είναι από αγάπη. Και τούτο να ξέρετε. Ότι τα δάκρυα γίνονται συνήθεια. Όπως στο πλυντήριο καθαρίζονται τα ρούχα, έτσι και τα δάκρυα καθαρίζουν την ψυχή.
Η ευχή θα σας φέρει σε μια κατάσταση, που θα βλέπετε όλη την φύση σε μία ανείπωτη ομορφιά. Η φύση η ίδια θα σας συνομιλεί, θα σας χαμογελάει. Όχι ότι αλλοιούται, και πότε είναι άγρια και πότε ήμερη, αλλά από τον ευδιάθετο τρόπο της ψυχής σας φέρεται και αυτή. Όταν η ψυχή σας πάρει αυτόν τον αγιασμό λέγοντας την ευχούλα, θα δείτε την φύση βουτηγμένη σε μία ανέκφραστη χαρά. Όταν προβιβασθείτε με την ευχή σε ανώτερο επίπεδο θα δείτε την φύση σε ανώτερη πνευματική κατάσταση. Όλη η φύση θα συμπροσεύχεται με σας.
Μετά έρχονται παρηγορίες στον ύπνο ως όνειρα. Αισθάνεσαι ότι πετάς και δεν νοιώθεις το σώμα και τον περιορισμό. Και όλα αυτά είναι ο πρόλογος. Βιάσου, λοιπόν, να μπεις στο κυρίως θέμα.

Από το βιβλίο: «ΓΕΡΟΝΤΟΣ ΙΩΣΗΦ ΒΑΤΟΠΑΙΔΙΝΟΥ
Ο ΧΑΡΙΣΜΑΤΟΥΧΟΣ ΥΠΟΤΑΚΤΙΚΟΣ
ΓΕΡΟΝΤΑΣ ΕΦΡΑΙΜ Ο ΚΑΤΟΥΝΑΚΙΩΤΗΣ»
ΨΥΧΟΦΕΛΗ ΒΑΤΟΠΑΙΔΙΝΑ 12

[gkou]

Κρίνεις τον Γέροντα, κρίνεις τον Θεό

«Κάποτε κατέκρινα τον Γέροντα σε κάτι. Το βράδυ, όταν πήγα να κάνω προσευχή βλέπω τείχος μπροστά μου. Δεν μπορούσα να προχωρήσω. “ Κύριε Ιησού Χριστέ… Κύριε Ιησού” δεν βρίσκω τίποτε. Όλα κλειστά . Καμία σχέση με τον Θεό, που προηγουμένως κολυμπούσα στην αγάπη Του! Κάποιο σφάλμα έκανα, σκέφτομαι. Κάπου έχω αμαρτήσει. Άρχισα να εξετάζω τον εαυτό μου από την προηγούμενη ημέρα. Πού πήγα, τι έκανα. Το βρήκα. Είχα κατακρίνει τον Γέροντά μου. Την επομένη, ήταν Κυριακή, έπρεπε να λειτουργήσω. Τώρα, τι να κάνω; Προσευχή. “Θεέ μου ήμαρτον. Συγχώρεσέ με, που κατέκρινα τον Γέροντά μου. Έσφαλα. Ζητώ συγνώμη.” Τίποτε. “ Καλά, για εμένα δεν υπάρχει συγχώρεση; Δεν υπάρχει ευλόγησον;”. Τίποτε. “ Τον Πέτρο, Κύριε, που σε αρνήθηκε τον συγχώρησες. Εγώ δεν σε αρνήθηκα. Γελάστηκα και έκρινα τον Γέροντά μου. Τώρα βάζω μετάνοια. Ζητώ συγχώρηση”. Τίποτε.
Ξαναπιάνω το κομποσχοίνι. Δεν προχωρεί η προσευχή. Κλειστή η πόρτα. Άρχισα τα κλάματα. Έβγαιναν τα δάκρυα ποτάμι. “ Θεέ μου, Θεέ μου! Δεν υπάρχει για εμένα συγγνώμη; Ο Θεός του ελέους και των οικτιρμών είσαι. Δεν με συγχωρείς; Τόσους και τόσους αναφέρει η ιστορία που έσφαλαν και αφού μετανόησαν τους συγχώρησες. Τους Νεοέλληνες, που σε αρνήθηκαν και τούρκεψαν , τους δέχθηκες. Συγγνώμη, Πανάγαθε , μετανοώ!” .
Τρεις ώρες πέρασαν έτσι, μέσα στο χάος και τον σβησμό. Τελείωσα όλη την ακολουθία της Κυριακής με κλάματα. Στο τέλος βλέπω μία ειρήνη, μία γλυκύτητα, μία χαρά μέσα μου. Άρχισε να λέγεται η ευχή. “ Κύριε Ιησού Χριστέ, ελέησόν με”.
Α! εντάξει, είπα. Και έτσι προχώρησα στην Λειτουργία.
Κάθε κατάκριση είναι βλαβερή , αλλά να κρίνεις τον ίδιο τον Γέροντά σου είναι σαν να κρίνεις τον ίδιο τον Θεό! Προσέχετε για να κερδίσουμε. Μην κατακρίνετε κανένα. Μία φορά κατέκρινα κάποιο δεσπότη και με εγκατέλειψε η θεία Χάρις».

Από το βιβλίο: «ΓΕΡΟΝΤΟΣ ΙΩΣΗΦ ΒΑΤΟΠΑΙΔΙΝΟΥ
Ο ΧΑΡΙΣΜΑΤΟΥΧΟΣ ΥΠΟΤΑΚΤΙΚΟΣ
ΓΕΡΟΝΤΑΣ ΕΦΡΑΙΜ Ο ΚΑΤΟΥΝΑΚΙΩΤΗΣ»
ΨΥΧΟΦΕΛΗ ΒΑΤΟΠΑΙΔΙΝΑ 12