Καμιά φορά λυπάμαι τον Πιλάτο...(Απορία)

[Byzantine_Spirit]

Αν ο Πιλάτος δεν είχε τον φόβο των ανωτέρων του και του Καίσαρα,
και είχε φανεί γενναίος απέναντι αυτών, με το να αρνηθεί να σταυρώσει το Χριστό και αντιθέτως να τον ελευθέρωνε...τι θα ειχε συμβεί άραγε;
Το σίγουρο είναι πως ο Χριστός θα ολοκλήρωνε το εργο Του με τη Σταύρωση Του και τη σωτηρία που μας χάρισε δια μέσου της Αναστάσεώς του, με κάποιο άλλο τρόπο ίσως, αλλά δε θα είχε μείνει ο Πιλάτος στην ιστορία ως ένας δειλός που θέλησε να αποτινάξει απο πάνω του το βάρος της ευθύνης.
Εν τούτοις, είναι λυπηρό, διότι ο άνθρωπος αυτός είχε καταλάβει και είχε παραδεχθεί πως ο Ιησούς ήταν αθώος.
Η αλήθεια είναι πως σκέφτηκε όπως θα σκεφτόταν ο κάθε άνθρωπος ακόμη και σήμερα.
Σκέφτηκε λογικά.
Σκέφτηκε τη δουλειά του, δεν ήθελε αναμίξεις στα ενδώτερα των Εβραίων, σε ότι αφορούσε τη θρησκεία τους κ.λ.π.
Δεν είχε το θάρρος να υποστηρίξει μέχρι τέλους την αθωότητα του Ιησού, φοβούμενος την κατακραυγή και την τιμωρία απο ανωτέρους του.
Συν τοις άλλοις, είχε γαλουχηθεί σε μία διαφορετική θρησκεία.
Παραταύτα, έδειξε θετικός - όσο του ήταν δυνατόν - απέναντι στον Ιησού.
Έκανε κάτι που πολύς κόσμος μπορεί να το έκανε.
Δεν είχε την τόλμη και μετέθεσε την ευθύνη στον κόσμο, εφευρίσκοντας όμως και την απελέυθερωση μεταξύ δύο κρατουμένων λόγω Πάσχα.
Και αυτό ήταν κάτι που το έκανε μήπως σωθεί τελικά ο Ιησούς. Κάτι που το ήθελε καταβάθος.
Είναι χαμένη η ψυχή αυτού του ανθρώπου άραγε;
Θα υπάρξει ποτέ συγχώρεση γι' αυτόν τον άνθρωπο;

[PRETORIAN]

ΤΟ ΜΟΝΟ ΑΓΑΠΗΤΗ ΜΟΥ ΠΟΥ ΠΡΕΠΕΙ ΝΑ ΜΑΣ ΕΝΔΙΑΦΕΡΕΙ ΕΙΝΑΙ Η ΔΙΚΗ ΜΑΣ ΣΥΓΧΩΡΗΣΗ ΑΠΟ ΤΟΝ ΘΕΟ.
ΟΣΟΝ ΑΦΟΡΑ ΤΟΝ ΠΙΛΑΤΟ, ΠΟΛΛΑ ΠΑΡΑΞΕΝΑ Κ ΑΝΤΙΦΑΤΙΚΑ ΠΡΑΓΜΑΤΑ ΣΥΜΒΑΙΝΟΥΝ. ΕΠΕΙΔΗ ΕΙΝΑΙ ΑΘΩΟΣ Ο ΧΡΙΣΤΟΣ....ΛΕΕΙ Ο ΠΙΛΑΤΟΣ, ΘΑ ΤΟΝ ΜΑΣΤΙΓΩΣΩ ΚΑΙ ΘΑ ΤΟΝ ΑΠΟΛΥΣΩ. ΕΝΩ ΓΝΩΡΙΖΕΙ ΤΟ ΔΙΚΑΙΟ, ΕΝΩ ΑΝΤΙΠΡΟΣΩΠΕΥΕΙ ΤΗΝ ΞΑΚΟΥΣΤΗ ΔΙΚΑΙΟΣΥΝΗ ΤΗΣ ΠΑΝΙΣΧΥΡΗΣ ΤΟΤΕ ΡΩΜΗΣ, ΒΓΑΖΕΙ ΑΘΩΩΤΙΚΗ ΑΠΟΦΑΣΗ, ΜΕ ΤΑ ΛΟΓΙΑ, ΑΛΛΑ ΕΜΠΡΑΚΤΑ ΟΜΩΣ ΦΟΒΑΤΑΙ ΤΟΥΣ ΕΒΡΑΙΟΥΣ! ΜΕΤΑΧΕΙΡΙΖΕΤΑΙ ΤΗΝ ΜΑΣΤΙΓΩΣΗ ΤΟΥ ΙΗΣΟΥ ΓΙΑ ΝΑ ΤΟΥΣ ΣΥΓΚΙΝΗΣΕΙ, ΥΣΤΕΡΑ ΔΟΚΙΜΑΖΕΙ ΤΗ ' ΧΑΡΗ ', ΑΛΛΑ Η ΔΕΙΛΙΑ ΤΟΥ ΕΧΕΙ ΑΝΤΙΘΕΤΟ ΑΠΟΤΕΛΕΣΜΑ. ΤΟΥΣ ΑΠΟΘΡΑΣΥΝΕΙ....
ΩΣΤΕ ΤΕΛΟΣ ΟΙ ΦΩΝΕΣ ΤΟΥΣ ΝΙΚΗΣΑΝ!.. ΣΕ ΑΥΤΑ ΤΑ ΕΓΚΛΗΜΑΤΑ ΦΤΑΝΟΥΝ ΟΙ ΘΡΑΣΥΔΕΙΛΟΙ.
ΣΤΟ ΠΡΟΣΩΠΟ ΤΟΥ ΠΙΛΑΤΟΥ ΕΞΕΥΤΕΛΙΣΤΗΚΕ Η ΔΙΚΑΙΟΣΥΝΗ.

Α! ΚΑΙ ΓΙΑ ΤΗΝ ΜΕΤΕΠΕΙΤΑ ΙΣΤΟΡΙΑ ΤΟΥ ΠΙΛΑΤΟΥ...
ΔΙΟΙΚΗΣΕ ΜΕΧΡΙ ΤΟ 36μ.Χ. ΟΙ ΚΑΤΟΙΚΟΙ ΤΟΝ ΜΙΣΗΣΑΝ, ΤΟΝ ΚΑΤΗΓΓΕΙΛΑΝ ΣΤΟΝ ΒΙΤΩΛΙΟ, ΔΙΟΙΚΗΤΗ ΤΗΣ ΣΥΡΙΑΣ. ΕΞΟΡΙΣΤΟΣ ΣΤΗΝ ΓΑΛΑΤΙΑ ΑΥΤΟΚΤΟΝΗΣΕ. ΤΟΝ ΚΥΝΗΓΟΥΣΑΝ ΟΙ ΕΝΟΧΕΣ ΤΟΥ.....

[panos0]

Ο Πιλατος μου φαινετε οτι ηταν ενας κυβερνητης που μαλλον τον ενοιαζε αρκετα το συμφερον του. Καθολου μεμπτο ειδικα για την εποχη.
Δεκα χρονια ηταν διοικητης.
Πιστευω τον αγγιξε ο Χριστος και γιαυτο προσπαθησε να τον σωσει πραγμα παραξενα καλο κατα την γνωμη μου αφου απο τα οσα εχω διαβασει μαλλον ηταν στυγνος και εαν του εφερναν καποιον αλλον ουτε που θα εδινε σημασια.
Κατα την γνωμη μου παντα, πιστευω οτι προσπαθησε περισσοτερο απο το κανονικο και λαμβανοντας υποψη μου την παιδεια την θρησκεια και την θεση που θα ειχε αλλα και το τι ανθρωπος χρειαζοταν να εισαι εκεινη την εποχη ωστε να εισαι αξιωματουχος, με ολες τις δολοπλοκιες, δολοφονιες κτλπ που γινονταν.
γιαυτο ισως να μην εχει μεγαλη αμαρτια, εξ αλλου οι Εβραιοι πηραν το αιμα του Ιησου στα κεφαλια τους.
Το 36μΧ εγινε μια ανταρσια, και ο Πιλατος την καταστειλε με τετοια αγριοτητα που τον καλεσε στην Ρωμη ο Καισαρας Τιβεριος εκτοτε εξαφανιζετε απο την ιστορια. Αυτοκτονια και διαφορες αλλες ιστοριες ειναι εικασιες.
Ο Ευσεβιος 250(?) χρονια μετα αναφερει οτι τον "εφυγαν" στην Γαλλια και εκει απο την κακοτυχια που τον εδερνε αυτοκτονησε. Ετσι εχει βγει ο μυθος περι αυτοκτονιας.

[fotios]

Χαίρετε αδερφοί,
Ο Πιλάτος σαφώς είναι ένοχος, αν και λιγότερο ένοχος από τους Εβραίους, Γραμματείς και Φαρισαίους... Είναι ένοχος διότι ως δικαστής και κριτής του λαού θα έπρεπε να αποδώσει δικαιοσύνη και όχι να καταδικάζει ένα αθώο κατά πάντα. Αυτό του είπε και ο Κύριος, κατά το Ευαγγέλιο.
Ακόμη δεν φοβήθηκε μόνο τους ανωτέρους του αλλά και τους κατωτέρους του, τον Εβραϊκό λαό. Ακόμη και η γυναίκα του τον είχε προειδοποιήσει με το εκ Θεού όνειρό της, κατά το Ευαγγέλιο.
Είναι λυπηρό, να μιλάμε ως τις μέρες μας για άδικη δικαιοσύνη ή για δίκαιη δίκη... Ο άνθρωπος σφετερίζεται κατά το συμφέρον του την εξουσία που του δόθηκε από το Θεό να βρίσκεται σε κάποια διοικητική θέση και αυτό είναι αξιοκατάκριτο και θλιβερό. Ας μη γινόμαστε θεϊκότεροι του Θεού και ευσπλαγχνικότεροι της Ευσπλαγχνίας, αν ψάχνουμε να βρούμε διακιολογίες για τον Πιλάτο διότι δεν έχει και η θέση του είναι αυτό που του αξίζει. Άλλοι προσπαθούν και για τον Ιούδα να βρουν δικαιολογίες...
Πιστεύω, πρέπει να είμαστε σαφείς ο Πιλάτος είναι ένοχος. Τώρα βέβαια είναι στα χέρια του Θεού... Πάλι , ότι νομίζετε...

[aposal]

Εγώ πάλι θα συμφωνήσω με τον Χαραλάμπη (PRETORIAN) ότι το πώς θα κριθεί ο Πιλάτος δεν είναι θέμα που μας αφορά. Αν θα σωθεί ή όχι το γνωρίζει ο Παγκόσμιος Κριτής.
Όπως είπε και ο Γέροντας Παΐσιος :


-Για να έρθεις στην κατάσταση που να μην μπορείς να χωρέσεις την χαρά, ούτε να την εκφράσεις, χρειάζεται να προσέξεις τρία πράγματα :
1. να κινείσαι απλά,
2. να μην ασχολείσαι με τους άλλους,
3. να λες την ευχή.
Αν κάνεις αυτά, θα έρθει ώρα που θα νιώθεις τόση χαρά, που θα μου λες : «Παππούλη μου, παλάβωσα! Μήπως δεν είμαι καλά; τι είναι αυτό που νιώθω»; Τέτοια παλαβή χαρά θα έχεις!

[kostasxa]

Ο Φώτιος και Πάνος έχουν δίκαιο νομίζω . Αλλά καλό είναι να μην ξεχνάμε ότι ο Πιλάτος ως Ρωμαίος είναι προγονός μας . Άρα οι προγονοί μας βάση της εξουσίας τους σταύρωσαν τον κύριο και θεό μας πιεζόμενοι από μια μερίδα τον εβραίων της εποχής . Άρα μεγάλη μερίδα της άδικης δολοφονίας έχουμε και εμείς μιας και η δικαιοσύνη , η δική μας σταύρωσε τον κύριο μας . πιστεύω θα έχει τύχη να διαβάσετε της επιστολές που έχει στήλη ο Πιλάτος βάση τον αξιωματούχων του στον αυτοκράτορα και μιλάνε για τον κύριο μας και την μητέρα του. Θα δείτε εκεί τη γνώμη και τον θαυμασμό που είχε κλπ … Αφού ο αυτοκράτορας αποφάσισε να ονομάσει τον κύριο μας θεό αλλά η σύγκλητος δεν άφησε♦

[panos0]

Καποια σχολια, συζητησεις σε τετοια θεματα, εσχατολογικα, για τις ουρανιες δυναμεις, ειναι ok, αρκει να μην υπερβαινουν, την ως ενα βαθμο, ασχολια, με αυτα.
Δεν με νοιαζει, ο Πιλατος, ουτε εαν ερθει ο Αντιχριστος, τι ειναι τα Χερουβειμ, γιατι δεν με ωφελουν τετοια θεματα, ας μην μιλαω για αυτα, νομιζω δεν ειναι λογικο.
Ο Κυριος μιλησε πχ για τα εσχατολογικα ωστε να μαθουν οι ανθρωποι και να ειναι ετοιμοι.
Εαν το πραγμα ξεφευγει απο το συνηθισμενο τοτε πρεπει να υπενθυμιζουμε στον εαυτο μας οτι περασαμε τα ορια.
Δεν πρεπει να εχουμε ως κυριο ενδιαφερον/μανιωδη ενασχοληση αυτα, σιγουρα ναι, δεν ενδιαφερουν καθολου τον Χριστιανο, σιγουρα οχι.

Οσο αφορα το Πιλατο, ο Κριτης του ειναι ο Θεος. Δεν θα δικαιωσουμε τον Πιλατο αλλα ουτε και θα τον καταδικασουμε, δεν ξερουμε το τελος του. Θα πουμε μια γνωμη κατ' αυτα που ιστορικα υπαρχουν, αντε και κανενα μυθο, και το θεμα τελειωνει εδω.

Εγω παντως δεν τον καταδικαζω, η σκεψη μου γιαυτον ειναι η εξης δεν ηξερε ο καυμενος, εδειξε μια στοιχειωδη καλοσυνη, ηταν μπερδεμενος,(Τί ἐστιν ἀλήθεια?), ειχε και τους Φαρισαιους να του λενε θα ρουφιανεψουμε οτι υπαρχει Βασιλιας των Ιουδαιων, τι να κανει.. εκεινη την εποχη σε ριχνανε στα λιονταρια για να γελανε οι Ρωμαιοι, ποσο μαλλον εαν υπηρχε (παραλογος) λογος... σκευτομαι οτι εαν ημουν εγω Πιλατος θα ειχα το θαρρος να πεθανω για το Ιησου? ισως να εκανα το ιδιο με τον Πιλατο.
Οποτε μακαρι να τον εκανε ο Κυριος να δει και να μετανοησει και να πηγε στον Παραδεισο.

[dionysisgr]

Ο Πιλατος εκανε ελευθερα και κατα την προαιρεση του τις επιλογες του.

Στο ιστορικο πλαισιο που γεννηθηκε και εζησε, εκει που απεκτησε την εξουσια που ειχε, του δοθηκαν καποιες επιλογες, κατα την θεση και την θεληση του, και επραξε οπως επραξε. Πολλα θα μπορουσε να κανει και πολλα θα μπορουσε να αποφυγει αλλα τι νοημα εχει τωρα..

Με βαση αυτο θα κριθει οπως αλλωστε και εμεις. Την κριση βεβαια ως αποτελεσμα θα την μαθουμε οταν γινει το γενικο ταμειο και βγει λογαριασμος για ολους μας, αλλωστε θα κριθουμε ολοι κατα το ιδιο μετρο που κριναμε και τους αλλους.

Εαν μεσα στην καρδια μας (οχι την σαρκικη, την πνευματικη εννοω), ειχαμε καλο λογισμο, ισως και να βρουμε ελεος, αλλιως, θα παμε ισως και καπου χειροτερα απο τον πιλατο και τους ιουδαιους της εποχης εκεινης, καθοτι εμεις εχουμε πολυ λιγοτερα ελαφρυντικα, οντες βαπτισμενοι στο Ονομα της Αγιας Τριαδος, και μελη του Σωματος του Κυριου.

Ας μην μας απασχολει λοιπον τοσο η τυχη του πιλατου, οσο η βελτιωση της δικης μας.

Παρεπιπτοντως και ανθρωπινως και εγω τον συμπονω γιατι ηταν ενας τραγικος ανθρωπος σε μια εξαιρετικα τραγικη για την ανθρωποτητα στιγμη και αποφαση. Ασχετα εαν απο αυτην και κατ'οικονομιαν ο Πανσοφος Θεος εβγαλε το τελειο αποτελεσμα ητοι η σωτηρια του γενους μας απο το κρατος του θανατου και του διαβολου, και η προοπτικη της κατα χαριν θεωσεως μας.

Ουδεν κακον αμιγες καλου ελεγαν και καποιες ψυχες.

[konstantinoupolitis]

Ο Πιλάτος διετέλεσε Πραίτωρ της Ιουδαίας, από το 26 μέχρι και το 36 ή 37. Σημειωτέον ότι η Πραιτωρία της Ιουδαίας, υπάγονταν στον έπαρχο της Συρίας. Σε γενικές γραμμές δεν διατηρούσε καλές σχέσεις ( sic ) με τους Ιουδαίους.

Επιχείρησε να εισάγει έναν αριθμό Ρωμαϊκών εθίμων και κατέσχεσε με τη βία χρήματα του θησαυροφυλακίου του Ναού, ώστε να χτίσει υδραγωγείο.

Μνημειώδεις υπήρξαν οι σφαγές των Ιουδαίων της Καισαρείας εξ αιτίας της αρπαγής των χρημάτων του Ναού των Σαμαρειτών και των Γαλιλαίων στην αυλή του Ναού των Ιεροσολύμων, κατά την τέλεση θυσιών.

Κλήθηκε σε απολογία από τον Τιβέριο, μα κατά το ταξίδι του προς την Ρώμη πέθανε ο αυτοκράτωρ. Εντούτοις και με την διαδοχή του Καλιγούλα, δεν κατόρθωσε να γλιτώσει: τη διαφθορά του κατήγγειλε(από τη Ρώμη;) και πάλι, ο «πανταχού παρών» Ηρώδης Αγρίππας με επιστολή(36–37) προς τον Καλιγούλα: Δωροδοκίες, συνομωσίες, εκτελέσεις χωρίς δίκη ή με συνοπτικές διαδικασίες και άλλα. Την ίδια εικόνα παρέχουν και ετέρες πηγές της εποχής.

Για την τύχη του και το τέλος του, κυκλοφορούν στους κώδικες διαφορετικές ιστορίες. Οι ιστορίες αυτές ονομάζονται «Κύκλος Πιλάτου». Συνήθως θεωρείται πως εξέπεσε, εξορίσθηκε από τον Καλιγούλα και μάλλον αυτοκτόνησε. Άλλες εκδοχές που υπάρχουν στον «Κύκλο του Πιλάτου», είναι πως μετανόησε, ομολόγησε την ενοχή του για την Καταδίκη του Κυρίου και εκτελέστηκε ή φυλακίστηκε και έχασε συγκυριακά την ζωή του από κυνηγούς, στα χρόνια του Τιβερίου (Το τελευταίο φυσικά με βάσει την ως άνω αναφερομένη επιστολή του Ηρώδου Αγρίππα ελέγχεται).

Πέραν των πηγών, η παρουσία του Πιλάτου δεν απαντούσε αρχαιολογικά, μέχρι την δεκαετία του 90' ( αν δεν με απατά η μνήμη μου ) οπότε και βρέθηκε στην Παλαιστίνη σχετικό εύρημα που αναφέρονταν σε αυτόν.

[konstantinoupolitis]

Ο Ησαΐας προφητεύει: «Με την ταπείνωση και το Δίκαιό Του καταπατήθηκε». Ο Κύριος στις συνεχόμενες ερωτήσεις των Φαρισαίων πλέον δεν απαντά. Δεν είχε και νόημα άλλωστε.

Φαίνεται πως ο Πιλάτος αν και γνωστός αυταρχικός και σφαγεύς, τοποθετείται, μάλλον, σε υψηλοτέρα θέση σε σχέση με τους Ιουδαίους. Γιατί ο Κύριος δεν αρνείται στο ΚΖ' 13 του Ματθαίου να μιλήσει στον Πιλάτο, αλλά ουσιαστικά σε αυτούς, τους Ιουδαίους ως πρόβατα που δεν ακούν τη φωνή Του. Και όσες φορές απευθύνθηκε σε αυτούς από τη Σύλληψη και μετά, δεν ήταν πλέον Λόγος Διδασκαλίας αλλά Κρίσεως.

Ο Ιερός Χρυσόστομος υποστηρίζει πως ο Πιλάτος από αντίθεση στους Ιουδαίους και όχι από δικαιοσύνη, προσπαθεί να απαλλάξει τον Χριστό με τις ερωτήσεις του. Επειδή, λοιπόν, ούτε σε αυτόν απάνταγε, προβάλει το Πασχάλιο καθιερωμένο έθος της αμνηστίας σε έναν καταδικασμένο. Εντούτοις στην Αμνηστία ο Λαός αιτούνταν και ο ηγεμών αποφάσιζε. Βέβαια, ίσως ακριβώς λόγω της εν λόγω αμνηστίας και παράλληλα της περιπτώσεως του Βαραββά, να μην ήθελε απλά να ελευθερώσει δολοφόνο.
Συνεχίζοντας την ερμηνεία του, πιστεύει πως ο Πιλάτος φοβόταν την έκπτωσή του και γι΄αυτό βλέποντας το πλήθος να διψάει για αίμα, αντιστρέφει ουσιαστικά το έθιμο.

Ο Πιλάτος γενικά θα μπορούσε να χαρακτηριστεί βάσιμα ως άδικος κριτής, άδικος ηγεμών. Οι άνθρωποι αυτοί, άνθρωποι αδικίας, αρκούνται, εφόσον το αδίκημα γίνεται από άλλον, να δηλώνουν αναρμοδιότητα καίτοι δυνάμενοι να επέμβουν και να αποτρέψουν το αδίκημα.

Ο Πιλάτος θα μπορούσε ανεξάρτητα απο την πίεση που άσκησαν γύρω του οι Ιουδαίοι προεστοί και ο κατευθυνόμενος λαός τους, να μην επιτρέψει την Σταύρωση και να εκτελέσει τον Κύριο με έναν τρόπο τινά "αξιοπρεπή" τρόπο. Η Σταύρωση ήταν θανατική ποινή, που κανονικά στις κατακτημένες από τη Ρώμη περιοχές, επιβάλλονταν στους εξεγερθέντες κατά της εξουσίας και μόνο με απόφαση των Ρωμαίων μπορούσε να δοθεί σχετική άδεια. Οι Ιουδαίοι βέβαια, ήθελαν οπωσδήποτε την Σταύρωση, για να χαρακτηρισθεί "Υιός του Ανθρώπου" καταραμένος, αφού Γραφικά ισχύει το "επικατάρατος πας ο κρεμάμενος επι Σταυρού".