Τρεις φίλοι ήρθαν να με δουν...

[Byzantine_Spirit]

"Όλα έμοιαζαν σήμερα σάμπως να'ρθε ο Ταϋγετος.
Ενώ ήμουνα εγώ που πήγαινα πάντοτε.
Τον έβλεπα που όλο πλησίαζε, που όλο και πιο καθαρές οι πτυχές και οι κορφές του, κινούμενες μέσα στο φως, αερόπαιζαν..
Έρχονταν κι οι Τρείς τους.
Δεξιά του ο Αη -Γιώργης στο ασημένιο του άλογο,
η Παναγία στα ζερβά του,
με το ανάλλαχτο εκείνο φόρεμά της το κόκκινο,
μια τούφα χρυσό ανοιξιάτικο φώς τα μαλλιά της, κυμάτιζαν,
στο ένα χέρι της κράταγε κλωνάρι απο δρύ, μυρτόκλαδο στο άλλο της.
Έδειχνε είκοσι χρονών ο Ταϋγετος.
Η Παναγιά δεκατέσσερω.
Ο Αη-Γιώργης δεκάξι.
Τραγούδαγαν.
Τους απάντησα έξω απ' την πόλη και σε λίγο,
επειδή δε χωρούσαν να μπούν απο την πόρτα στο σπίτι μου, τ
ους άνοιξα ένα μεγάλο παράθυρο στη ψυχή μου
και πέταξαν μέσα τριαντάφυλλα..."

Πολλοί ποιητές μας, έχουν εξυμνήσει τον Θεό
με μια απείρου κάλλους αισθαντικότητα μέσα απο τους στίχους τους.
Είναι μεγάλο ταλέντο να μπορείς να εκφράσεις αυτό που θές,
τόσο όμορφα, και να μπορείς ταυτοχρόνως να αγγίξεις
και την ψυχή του άλλου.
Δεν είμαι ειδήμων και ούτε ασχολούμαι τόσο με ποιήση.
Λίγα πράγματα γνωρίζω.
Μέσα σε αυτά τα λίγα, εντάσσεται και αυτό το υπέροχο ποίημα του
Νικηφόρου Βρεττάκου με τον τίτλο ΤΡΕΙΣ ΦΙΛΟΙ ΗΡΘΑΝ ΝΑ ΜΕ ΔΟΥΝ.
Αν σας έχει αγγίξει κι εσάς κάτι, μπορείτε να το παραθέσετε.
Ή ακόμα κι αν θέλετε να σχολιάσετε κάτι σχετικό με αυτό το ποίημα.
Ότι θέλετε.

[Byzantine_Spirit]

Και ένα άλλο κορυφαίο που θυμήθηκα επίσης:

"Θέε μου πόσο μπλέ ξοδεύεις για να μη σε βλέπουμε.."
ΟΔΥΣΣΕΑΣ ΕΛΥΤΗΣ

(για την ώρα μόνο εμένα ενδιαφέρει το θέμα.
Γιαννης κερνάει, Γιάννης πίνει δηλαδή. )