Nα πλησιάζουμε, όσο μπορούμε, όποιον άνθρωπο χρειάζεται

[Domna]

Nα πλησιάζουμε, όσο μπορούμε, όποιον άνθρωπο χρειάζεται σε οτιδήποτε τη βοήθειά μας, και να μην τον αφήνουμε παραμελημένο και αβοήθητο. Με την προθυμία που πρέπει, να δείχνουμε με πράξεις την εσωτερική μας διάθεση για το Θεό και για τον πλησίον. Οι πράξεις άλλωστε είναι που αποδεικνύουν την καλή μας διάθεση. Τίποτα δεν κάνει πιο εύκολο το δρόμο για να Tου μοιάσουμε, για να ενωθούμε με το Θεό ( για τη Θέωση να το πω έτσι), και τίποτα δεν είναι πιο χρήσιμο για να Tον πλησιάσουμε, όσο το έλεος που προσφέρουμε από καρδιάς, με ευχαρίστηση και χαρά, σε κείνους που το έχουν ανάγκη. Ο Xριστός μας έδειξε ότι είναι Θεός αυτός που έχει την ανάγκη μας. Λέει στο Eυαγγέλιο: “αφού τα κάνατε αυτά για έναν από τους άσημους αδελφούς μου τα κάνατε για μένα”. Και ο Xριστός που το είπε αυτό είναι Θεός. Άρα πολύ περισσότερο θα δείξει ότι αυτός που κάνει το καλό ενώνεται με το Θεό κι αυτό γίνεται με τη Xάρη του Θεού και με δικό του προσωπικό αγώνα. Γιατί αυτός ο άνθρωπος μιμείται στην ευεργεσία τον ίδιο τον Eυεργέτη Θεό.

[konstantinoupolitis]

Είναι μεγάλη τελικά υπόθεση να αφιερώνουμε λίγο χρόνο για τον άλλο, χωρίς να ενυπάρχει δόλος πίσω απο αυτήν μας την προσφορά και χωρίς να νιώθουμε απο μέσα μας οτι κάνουμε αγγαρία.

Σε κάποιες περιπτώσεις η πρωτοβουλία θα ανήκει και πρέπει να την λάβουμε εμείς.

Σε άλλες περιποτώσεις θα προστρέξει κάποιος που έχει ανάγκη σε εμάς.

Φαίνεται απλό αλλά και είναι και δεν είναι.