Mαθήματα λιτότητας και απλής ζωής από....

[Misha]

οι λιτοί και συνειδητοποιημένοι άνθρωποι πάντα προσήλκυαν την προσοχή και τον θαυμασμό μου...

με αφορμή το θέμα για την αλλοίωση του φυσικού και πολιτιστικού περιβάλλοντος του Αθωνος περιπλανήθηκα για λίγο σε ξένα περιβόλια...

ότι καλό (κατά τον χαλασμένο μου λογισμό) βρήκα ή θα βρω θα το μοιραστώ μαζί σας.....


καλημέρα ,καλή εβδομάδα σε όλους!!!



"Επιλέγοντας ένα νέο τρόπο ζωής: Εθελοντική απλότητα"

ΜΕΤΑΦΡΑΣΗ ΑΠΟΣΠΑΣΜΑΤΟΣ ΑΠΟ ΤΟ ΒΙΒΛΙΟ ΤΟΥ Duane Elgin

Promise Ahead

A Vision Of Hope & Action For Humanity's Future




Η τιμή οποιουδήποτε πράγματος είναι το ποσό ζωής που πρέπει να πληρώσετε για αυτό -- Henry Thoreau

Πάρα πολλοί άνθρωποι ξοδεύουν χρήματα που δεν έχουν κερδίσει, για να αγοράσουν πράγματα που δεν θέλουν, για να εντυπωσιάσουν ανθρώπους που δεν συμπαθούν. -- Will Rogers



Μια ήρεμη επανάσταση

Η τάση για μια δεύτερη ευκαιρία που μπορεί να έχει τεράστια συμβολή προς μια εξελικτική ώθηση είναι η εθελοντική μετατόπιση σε ένα πιό βιώσιμο και ικανοποιητικό τρόπο ζωής. Αυτή είναι μια ελπιδοφόρα εξέλιξη διότι, προκειμένου να αντιμετωπιστούν οι επερχόμενες προκλήσεις της εξέλιξης επιτυχώς, θεωρώ ότι θα πρέπει να κάνουμε σημαντικές αλλαγές σε κάθε πτυχή της ζωής μας —συμπεριλαμβανομένης της μετακίνησης που χρησιμοποιούμε, των τροφίμων που τρώμε, των σπιτιών και των κοινοτήτων που ζούμε, της εργασίας, και της εκπαίδευσης που παρέχουμε.

Αν και είναι ελκυστικό να σκεφτόμαστε ότι οριακά μέτρα όπως η εντατική ανακύκλωση και περισσότερο οικονομικά στην κατανάλωση αυτοκίνητα θα φροντίσουν τα πράγματα, εντούτοις δεν πρόκειται. Πρέπει να κάνουμε σαρωτικές αλλαγές —και εξωτερικά και μέσα μας. Ένα βιώσιμο μέλλον θα απαιτήσει πολύ περισσότερα από μια επιφανειακή αλλαγή σε έναν διαφορετικό τρόπο της ζωής —απαιτεί μια βαθιά αλλαγή σε έναν νέο τρόπο ζωής.

Είναι ρεαλιστικό να πιστεύουμε ότι θα μπορούσε να προκύψει ένας νέος τρόπος της ζωής; Το αμερικανικό όνειρο ιδρύθηκε στην προϋπόθεση ότι όσο περισσότερο καταναλώνετε, τόσο πιο ευτυχέστεροι και πιό ικανοποιημένοι θα είστε.

Αλλά δεκαετίες έρευνας από τις κοινωνικές επιστήμες αποκαλύπτουν ότι, εκτός από τους πολύ φτωχούς, το επίπεδο εισοδήματός μας δεν έχει καμία σημαντική επίδραση στο επίπεδο ικανοποίησής μας με τη ζωή. Μόλις φθάνουμε σε ένα άνετο επίπεδο εισοδήματος, ο συσχετισμός μεταξύ του εισοδήματος και της ευτυχίας μικραίνει δραματικά.

Μελέτες ολόκληρων εθνών αποκαλύπτουν μια παρόμοια εικόνα. Παραδείγματος χάριν, στις Ηνωμένες Πολιτείες, ενώ το κατά κεφαλήν διαθέσιμο εισόδημα(προσαρμοσμένο για τον πληθωρισμό) διπλασιάστηκε μεταξύ 1960 και 1990, το ποσοστό των Αμερικανών που δήλωσαν ότι ήταν "πολύ ευτυχείς" παρέμεινε ουσιαστικά το ίδιο (35 τοις εκατό το 1957 και 32 τοις εκατό το 1993).

Σε ένα άρθρο στους New York Times σχετικά με το υψηλό τίμημα της αναζήτησης της ευμάρειας, ο Alfie Kohn λέει ότι οι ερευνητές έχουν συγκεντρώσει σημαντικά στοιχεία που δείχνουν ότι "η ικανοποίηση απλά δεν είναι προς πώληση."

Στην πραγματικότητα, ο Kohn λέει ότι "οι άνθρωποι για τους οποίους η ευμάρεια είναι προτεραιότητα στη ζωή τείνουν να δοκιμάζουν έναν ασυνήθιστο βαθμό ανησυχίας και κατάθλιψης καθώς επίσης και ένα χαμηλότερο γενικό επίπεδο ευημερίας.

" Η μονόπλευρη προσήλωση στην αναζήτηση της ευμάρειας στην πραγματικότητα μειώνει την αίσθηση της ευημερίας και της ικανοποίησης στους ανθρώπους. Αυτή είναι η σκοτεινή πλευρά του ονείρου του να γίνεις πλούσιος, και φαίνεται να ισχύει ανεξάρτητα από την ηλικία, το επίπεδο εισοδήματος, ή τον πολιτισμό. Οι ερευνητές επίσης έχουν διαπιστώσει ότι "ακολουθώντας στόχους που απεικονίζουν τις γνήσιες ανθρώπινες ανάγκες, όπως την επιθυμία να αισθάνεσαι συνδεμένος με τους άλλους, αποδεικνύεται πιό ευεργετική ψυχολογικά από το να περάσεις τη ζωή προσπαθώντας να εντυπωσιάσεις τους άλλους."

Η Lily Tomlin φαίνεται να έχει δίκιο όταν λέει, "το πρόβλημα με το να συμμετέχεις σʼαυτό το σκληρό σκυλοφάγωμα είναι ότι ακόμα κι αν κερδίσεις, δεν παύεις να είσαι ένα σκυλί."

[Misha]

Άραγε αφυπνίζονται οι άνθρωποι σʼέναν άλλο τρόπο της ζωής, που στρέφεται όχι στην αναζήτηση της ευμάρειας, αλλά στις στενές σχέσεις και στη φροντίδα, σε μια πλούσια εσωτερική ζωή, και τις δημιουργικές συνεισφορές στον κόσμο;

Μήπως αναδύεται ένας νέος τρόπος ζωής που αποσύρεται από τον υλισμό όχι από θυσία αλλά σε μία προσπάθεια να βρεθούν οι αυθεντικές και μόνιμες πηγές ικανοποίησης και νοήματος;

Ανάμεσα σε έναν παροξυσμό ευδιάκριτης κατανάλωσης, μια δυσδιάκριτη επανάσταση παίρνει σάρκα και οστά.

Ένας αυξανόμενος αριθμός ανθρώπων επιδιώκει έναν τρόπο της ζωής που είναι πιό ικανοποιητικός και βιώσιμος.

Αυτή η ήρεμη επανάσταση έχει ονομαστεί με πολλά ονόματα όπως εθελοντική απλότητα, εκφραστική απλότητα, και συμπονετική διαβίωση.


Αλλά όποιο και να είναι το όνομά της, η σφραγίδα της είναι μια νέα κοινή αίσθηση —συγκεκριμένα, ότι η ζωή είναι πάρα πολύ βαθιά και ο καταναλωτισμός είναι πάρα πολύ ρηχός για να μπορεί να δώσει συναισθηματική ικανοποίηση.

Κατά συνέπεια, όλο και περισσότεροι άνθρωποι, ιδιαίτερα στις ΗΠΑ και την Ευρώπη, εξερευνούν τη ζωή πέρα από τα θέλγητρα της διαφήμισης. Αυτοί οι άνθρωποι έχουν δοκιμάσει την καλή ζωή που έχει να προσφέρει ο καταναλωτισμός και την βρήκαν επίπεδη και μη ικανοποιητική έναντι των ανταμοιβών της απλής ζωής.

Η επιλογή από μέρους τους ενός τρόπου ζωής συνειδητής απλότητας υπαγορεύεται όχι από θυσία αλλά από μια αυξανόμενη κατανόηση των πραγματικών πηγών ικανοποίησης και νοήματος — φιλίες που μας γεμίζουν ικανοποίηση, μια οικογενειακή ζωή που μας καταξιώνει, η πνευματική ανάπτυξη, και οι ευκαιρίες για δημιουργική μάθηση και έκφραση.

Αυτή είναι μια επανάσταση χωρίς ηγέτη —ένα κίνημα που αυτο-οργανώνεται όπου οι άνθρωποι αναλαμβάνουν συνειδητά το κουμάντο της ζωής τους.

Είναι ένα σαφές και ελπιδοφόρο παράδειγμα ανθρώπων που μεγαλώνουν και που παίρνουν την ευθύνη για το πώς οι ζωές τους συνδέονται με τη Γη και με το μέλλον.

Πολλοί από αυτούς τους πρωτοπόρους έχουν εργαστεί σε επίπεδο βάσης για αρκετές δεκαετίες, συχνά αισθανόμενοι μόνοι, μην συνειδητοποιώντας ότι μέσα στη κοινωνία είναι διασκορπισμένοι και άλλοι σαν αυτούς που αριθμούν εκατομμύρια.

[Misha]

Χαμένοι στο... παρόν

Tης Τασουλας Καραϊσκακη

Μια χιονοστιβάδα κατρακυλάει έτοιμη να συνθλίψει την καθημερινότητά μας: το πλεόνασμα αγαθών, αποβλήτων. Αγαθά που η αξία τους ξεπερνά παγκοσμίως τα 230 τρισ. δολάρια και απόβλητα που αγγίζουν το 1,5 τρισ. τόνους τον χρόνο.

(Για να παραχθεί ένα προϊόν απαιτούνται τεράστιες ποσότητες φυσικών πόρων, ενώ ταυτόχρονα δημιουργούνται απόβλητα –ένα κιλό αποβλήτων αντιστοιχεί σε 100 κιλά φυσικών πόρων).

Τόνοι σκουπιδιών κρύβονται πίσω από ευτελή προϊόντα. Αν προσθέταμε τα κρυμμένα σκουπίδια (αυτά που δημιουργούνται κατά την παραγωγή ενός αγαθού) στο τελικό του βάρος θα ανακαλύπταμε ότι, π.χ., μια καφετιέρα θα ζύγιζε 298 κιλά, ένα κινητό 75 κιλά, μια οδοντόβουρτσα 1,5 κιλό, ένας υπολογιστής 1.500 κιλά...

Εχει συμβεί μια ολοκληρωτική ανατροπή.

Η ποικιλία των λίγων εκλεκτών αγαθών έδωσε τη θέση της στην ομοιομορφία των αναρίθμητων παρεμφερών προϊόντων. Και η ποικιλία του κοινού, σε μια απρόσωπη πλειοψηφία.

Ο πολίτης έγινε καταναλωτής.

Ενας κοντόθωρος ματεριαλιστής σε σχέση με τον μικροαστό του παρελθόντος που ζούσε με την έγνοια της οικονομίας, την ηθική, τη θρησκεία.


Σήμερα το βάρος πέφτει στην κατανάλωση, το χρήμα.

Που τείνει ολοένα περισσότερο να καταναλώνεται, ολοένα λιγότερο να αποταμιεύεται.

Τα δάνεια, οι κοινωνικές ασφαλίσεις, οι ιδιωτικές ασφάλειες, οι συντάξεις τείνουν να απαλλάξουν το άτομο από την ευθύνη της παλιάς οικογενειακής συσσώρευσης.

Την επένδυση την αναλαμβάνουν πλέον το κράτος και οι μεγάλες εταιρείες. Ολα τα όνειρα, οι μακροπρόθεσμοι στόχοι, η αόρατη αλυσίδα των καλομελετημένων σχεδίων που συνέδεε τη μια μέρα με την άλλη, σήμερα διαλύονται μέσα στα μεγάλα γραφειοκρατικά συστήματα· η οργάνωση της οικογενειακής ζωής γίνεται κάτι αφηρημένο, μακρινό, παραδομένο στις τεχνοκρατικές ελίτ.

Ο μόνος «χώρος» που μένει πλέον στο άτομο, είναι ο ελεύθερος χρόνος, η ιδιωτική ζωή, η κατανάλωση· από εκεί αντλεί ενδιαφέροντα και ικανοποιήσεις.

Γρήγορες ικανοποιήσεις που εξαντλούνται στο σήμερα.

Ομως η κυριαρχία του τώρα κατατρώει τα δεσμά που μας ενώνουν με το χθες.

Και η απώλεια του παρελθόντος προκαλεί την απώλεια του μέλλοντος.

Από τον 18ο αιώνα και έπειτα ο πολιτισμός μας είχε προσανατολιστεί στο αύριο· ένα αύριο δεμένο στο άρμα της προόδου.

Αντικαταστάθηκε από το σήμερα· ένα σήμερα χωρίς βαρύτητα.

Η διάρκεια, χαρακτηριστικό γνώρισμα της τελειότητας, δίνει τη θέση της στη βραχύτητα.

Το παρελθόν χάνεται και το μέλλον επισκιάζεται.

Ταυτόχρονα το παρόν συμπυκνώνεται σε μια στιγμή. Που σκάει και διασκορπίζεται...

[Misha]

«Αλκοολικά» με την TV από πολύ νωρίς τα παιδιά

Εξαρτημένα από την τηλεόραση είναι τα παιδιά της προσχολικής και πρώτης σχολικής ηλικίας.

Ηταν γνωστό ότι τα παιδιά παρακολουθούν τηλεόραση αρκετές ώρες κάθε ημέρα.

Τώρα, με έκπληξή τους, οι ψυχολόγοι ανακαλύπτουν ότι ακόμα και εξάχρονα παιδιά έχουν αναπτύξει φυσική εξάρτηση από την τηλεόραση, σε σημείο που -όπως αποδείχθηκε με τα πειράματα που πραγματοποιήθηκαν- επιλέγουν να κοιτάζουν επί ώρες την κενή οθόνη της τηλεοπτικής συσκευής παρά το πρόσωπο της μητέρας τους.

Την πρωτοποριακή έρευνα πραγματοποίησε ο δρ Μάρκους Μπίντεμαν, του Πανεπιστημίου της Γλασκώβης, που επισημαίνει ότι η επιθυμία δηλαδή των παιδιών να κοιτάζουν την εκτός λειτουργίας οθόνη αντί του προσώπου ενός ανθρώπου, δεν πρέπει επʼ ουδενί να θεωρηθεί μια χαριτωμένη ιδιομορφία.

Αντίθετα, είναι ένα επικίνδυνο σημάδι, το οποίο αποδεικνύει ότι η τηλεόραση αποστερεί τα παιδιά από τη δυνατότητα να έρθουν σε επαφή με άλλα άτομα και να διδαχθούν από τις κοινωνικές αλληλεπιδράσεις.

Οπως οι αλκοολικοί

Αξίζει να σημειωθεί πως προηγούμενες έρευνες είχαν αποδείξει ότι τα νεογνά και νήπια προτιμούν να κοιτάζουν ανθρώπινα πρόσωπα. Είναι κάτι που γίνεται αυτόματα, καθώς τα παιδιά είναι εξελικτικά ρυθμισμένα έτσι ώστε να διδαχθούν από το περιβάλλον και να επικοινωνήσουν με αυτό.

Σε ένα δεύτερο πείραμα, οι ερευνητές διαπίστωσαν ότι την ενστικτώδη προτίμηση ανθρώπινης επαφής τα παιδιά τη χάνουν μετά τον πέμπτο χρόνο ζωής τους.

Το πιο ανησυχητικό, λένε οι επιστήμονες, είναι ότι τα παιδιά αντιμετώπισαν σε πειραματικό επίπεδο την τηλεοπτική συσκευή ακριβώς όπως οι αλκοολικοί την εικόνα του ποτού. Είχαν, δηλαδή, αναπτύξει φυσικό εθισμό.

Kάθε μικρός και μικρή Βρετανίδα, ηλικίας από τεσσάρων έως έξι ετών, βλέπουν τηλεόραση 16 ώρες την εβδομάδα, ενώ οι τέσσερις στους πέντε εφήβους διαθέτουν τηλεοπτική συσκευή μέσα στο υπνοδωμάτιό τους.

Ταυτόχρονα, πολλοί γονείς βασίζονται σε τηλεοπτικά προγράμματα για συμβουλές σχετικά με την ανατροφή των παιδιών τους και δεν στρέφονται στους ειδικούς για να ζητήσουν βοήθεια.


καθημερινη 8/11/06

[Misha]

Το κίνημα της αντι-ανάπτυξης

Του ΠΑΥΛΟΥ ΔΡΑΚΟΠΟΥΛΟΥ

Ποδηλάτης που δεν κινείται, πέφτει. Είναι έτσι, τελικά, και οι οικονομίες; Πρέπει συνέχεια, σχεδόν ψυχαναγκαστικά, να μεγεθύνονται, δηλαδή να αυξάνουν το ΑΕΠ; Η καταφατική απάντηση δείχνει αυτονόητη για τη συντριπτική πλειονότητα των οικονομολόγων, για όλο το πολιτικό φάσμα (δεξιά-κέντρο-αριστερά) και για τον απλό πολίτη.

Η ανάπτυξη στη συνείδηση των περισσοτέρων έχει ταυτιστεί με την ευημερία, άρα είναι «καλό» πράγμα.

Οχι για όλους όμως. Ενα μικρό αλλά ανερχόμενο ρεύμα κριτικής από οικονομολόγους, ακτιβιστές κατά της παγκοσμιοποίησης κ.λπ. ρίχνει το γάντι: Οχι άλλη ανάπτυξη πια. Ο ποδηλάτης κινείται προς τον γκρεμό.



Η αιρετική κριτική της οικονομικής μεγέθυνσης (growth) ή ανάπτυξης (development), όπως έχει επικρατήσει ευρέως, καθώς οι δύο έννοιες (κακώς) έχουν μπερδευτεί, είναι:

*Από μετριοπαθής («ναι» στη συγκρατημένη ανάπτυξη, αλλά με έμφαση πια στο περιεχόμενό της, δηλαδή στην ποιότητά της, και όχι πια έμφαση στο παραπλανητικό ποσοτικό μέγεθος του ΑΕΠ).

*Μέχρι «εξτρεμιστική» (να αναπροσανατολίσουμε ριζικά το οικονομικό σύστημα, ώστε να καταφέρουμε να ζούμε καλά σε ένα καθεστώς «στάσιμης» ανάπτυξης).

Ο γάλλος οικονομολόγος Serge Latouche, καθηγητής στο πανεπιστήμιο Paris-Sud, με άρθρα του στη «Le Monde Diplomatique» και αλλού, έχει εισαγάγει τον όρο απο-ανάπτυξη (decroissance ή degrowth στα αγγλικά) ή εναλλακτικά μη-ανάπτυξη (non-gowth). «Η κοινωνία έχει εγκλωβιστεί σε ένα σκεπτικό που κυριαρχείται από τα οικονομικά της προόδου και της ανάπτυξης, η τυραννία των οποίων έχει κάνει αδύνατη οποιαδήποτε άλλη ευφάνταστη σκέψη έξω από τα συνηθισμένα. Η ιδέα μιας κοινωνίας που βασίζεται στο αντίθετο της ανάπτυξης είναι απλώς μια μέθοδος για να προκαλέσει σκέψεις γύρω από τις εναλλακτικές λύσεις», έγραψε στη «Monde».

Οικονομολόγοι και πολιτικοί πιστεύουν ακράδαντα ότι η συνεχής αύξηση του ΑΕΠ είναι η λύση στα προβλήματα, ενώ στην πραγματικότητα η αδιάκοπη οικονομική μεγέθυνση είναι το πρόβλημα, όπως τονίζει.

Η ουσιαστική πρόκληση σήμερα, υποστηρίζει, είναι πώς θα αποκλιμακώσουμε (downscale) την οικονομική δραστηριότητα προγραμματισμένα και με όσο πιο ανώδυνο και ομαλό τρόπο, χωρίς να δημιουργήσουμε μαζική ανεργία. Παραδέχεται ότι δεν είναι εύκολο, αλλά αξίζει τον κόπο να βάλουμε τη φαντασία μας να δουλέψει.

Φέτος το καλοκαίρι ο γάλλος οικονομολόγος Francois Schneider ξεκίνησε την «Πορεία για την απο-ανάπτυξη», περπατώντας, μαζί με 1.000 περίπου άτομα 1.500 χλμ. σε όλη τη Γαλλία, έχοντας στο πλευρό του τον Serge Latouche και τον πανταχού παρόντα ακτιβιστή αγρότη Ζαν Μποβέ, απομυθοποιώντας στον απλό κόσμο το φετίχ της ανάπτυξης και προβάλλοντας ένα νέο «ευαγγέλιο» που περιλαμβάνει την «επανατοπικοποίηση» (re-localization) της οικονομίας,

την αντι-καταναλωτική εθελοντική απλότητα (voluntary simplicity - ένα κίνημα σκέψης και δράσης που έχει επηρεαστεί από τον Γκάντι, τον βουδισμό και τον οικονομολόγο Σουμάχερ, τον πατέρα της φράσης «το μικρό είναι όμορφο»), τον εκθρονισμό του ανταγωνισμού από τη συνεργασία κ.ά.



Πρόκειται για ένα ρεύμα ιδεών με ιστορία. Ηδη από την εποχή που η Λέσχη της Ρώμης είχε δημοσιοποιήσει την έκθεσή της «Τα όρια της ανάπτυξης», στη δεκαετία του '70, ο επιφανής αμερικανός καθηγητής των περιβαλλοντικών οικονομικών Herman Daly είχε μιλήσει (και συνεχίζει μέχρι σήμερα) για την ανάγκη να υπάρξουν «νέα οικονομικά» που θα οδηγούν σε μια στατική μη αναπτυσσόμενη οικονομία (stationary no-growth economy).

Μια αντίληψη που τον 19ο αιώνα, μόνος μεταξύ των μεγάλων κλασικών οικονομολόγων, είχε εκθειάσει και ο σοσιαλίζων Τζον Στιούαρτ Μιλ και αργότερα προώθησε ο ρουμανικής καταγωγής καθηγητής του Χάρβαρντ Nicholas Georgescu-Roegen, που μίλησε για την ανησυχητική σχέση μεταξύ συνεχούς οικονομικής δραστηριότητας και εντροπίας (απώλεια ενέργειας και αταξία στη φύση). Αντιστρέφεται έτσι η κυρίαρχη οικονομική λογική: Η μεγιστοποίηση της παραγωγής και της κατανάλωσης-ζήτησης θεωρούνται «κακά» πράγματα και όχι «καλά».

Στις ΗΠΑ, το Ινστιτούτο «Επαναπροσδιορίζοντας την πρόοδο» (Redifining Progress), με βάση τις ιδέες του Daly, έχει μεταξύ άλλων δημιουργήσει τον εναλλακτικό «Δείκτη γνήσιας προόδου» (Genuine Progress Index-GPI), ως πιο αντιπροσωπευτικό εργαλείο σε σχέση με το ΑΕΠ για την ποιότητα της ανάπτυξης.

Η έμφαση δίνεται όχι στην ποσότητα και στο μέγεθος της «πίτας» του ΑΕΠ αλλά στην ποιότητά της (αν δεν είναι νόστιμη, γιατί να την φάμε;) και στην αναδιανομή της πίτας, σε συνθήκες όχι ευμάρειας και σπατάλης αλλά επάρκειας.

Σε άρθρό του, επίσης στη «Le Monde», με τον χαρακτηριστικό τίτλο «Θέλουμε πραγματικά την ανάπτυξη, το σκληρό ναρκωτικό του κόσμου;», ο Jean-Marie Harribey, καθηγητής στο πανεπιστήμιο του Μπορντό και μέλος της οργάνωσης Attac, τονίζει ότι, από τη φύση της, η οικονομική μεγέθυνση δημιουργεί ανισότητα και περισσότερα προβλήματα απ' όσα λύνει.

Η αληθινή ανάπτυξη και ευημερία, προσθέτει, προαπαιτεί την επιβράδυνση της αύξησης του ΑΕΠ, τον αναπροσανατολισμό της οικονομίας από την ποσότητα στην ποιότητα, τη δικαιότερη κατανομή του πλούτου και κυρίως τη μείωση του χρόνου εργασίας, ώστε οι άνθρωποι, έχοντας ελεύθερο χρόνο, να νιώσουν πιο ευτυχισμένοι.

(ελευθεροτυπία ΟΙΚΟΝΟΜΙΑ - 24/12/2005)

[Misha]

ΜΥΣ ΑΡΟΥΡΑΙΟΣ ΚΑΙ ΜΥΣ ΑΣΤΙΚΟΣ

ΜΥΣ ΑΡΟΥΡΑΙΟΣ ΤΟΝ ΕΝ ΟΙΚΩ ΕΦΙΛΕΙ. Ο ΔΕ ΤΟΥ ΟΙΚΟΥ ΚΛΗΘΕΙΣ ΥΠΟ ΤΟΥ ΦΙΛΟΥ ΗΛΘΕΝ ΕΥΘΕΩΣ ΔΕΙΠΝΗΣΩΝ ΕΙΣ ΑΡΟΥΡΑΣ. (Ένα ποντίκι εξοχικό είχε φίλο έν΄ άλλο σπιτικό και στα χωράφια το κάλεσε να φάει. Εκείνο πήγε.)

Ο ΔΕ ΕΣΘΙΩΝ ΚΡΙΘΑΣ ΚΑΙ ΣΙΤΟΝ ΕΦΗ. (Και τρώγοντας ό,τι είχ΄ εκεί, κριθάρι και στάρι, λέει: )

ΓΙΝΩΣΚΕ ΦΙΛΩΝ ΜΥΡΜΗΚΩΝ ΖΗΣ ΤΟΝ ΒΙΟΝ, ΕΠΕΙΠΕΡ Δ΄ ΕΜΟΙ ΑΓΑΘΩΝ ΕΣΤΙ ΠΛΗΘΟΣ, ΕΜΟΙ ΣΥΝΕΛΘΕ ΚΑΙ ΑΠΟΛΑΥΣΕΙΣ ΠΑΝΤΩΝ.
(Να ξέρεις, φίλε μου, ότι η ζωή που κάνεις σαν του μυρμηγκιού είναι, εγώ έχω θησαυρούς, έλα μαζί μου και θα ευφρανθείς απ΄ όλα.)
ΚΑΙ ΠΑΡΑΧΡΗΜΑ ΑΠΗΕΣΑΝ ΟΙ ΔΥΟ. ΚΑΙ ΟΣ ΥΠΕΔΕΙΚΝΥ ΟΣΠΡΙΑ ΚΑΙ ΣΙΤΟΝ ΦΟΙΝΙΚΑΣ ΑΜΑ ΤΥΡΟΝ, ΜΕΛΙ, ΟΠΩΡΑΣ.
(Ξεκίνησαν οι δυο και μόλις φτάσαν, ο σπιτικός δείχνει στο φίλο του όσπρια, στάρι, τυρί, χουρμάδες, μέλι, φρούτα.)
Ο Δ΄ ΑΥ ΘΑΥΜΑΖΩΝ ΑΥΤΟΝ ΗΥΛΟΓΕΙ ΣΦΟΔΡΑ ΚΑΙ ΤΗΝ ΕΑΥΤΟΥ ΚΑΤΕΜΕΜΦΕΤΟ ΤΥΧΗΝ. (Θαυμάζει αυτός, καλότυχο τον λέει και τη δικιά του μαύρη μοίρα κλαίει.)
ΒΟΥΛΟΜΕΝΩΝ ΔΕ ΑΠΑΡΞΑΣΘΑΙ ΕΣΘΙΕΙΝ ΗΝΟΙΞΕΝ ΕΥΘΥΣ ΑΝΘΡΩΠΟΣ ΤΙΣ ΤΗΝ ΘΥΡΑΝ. (Μα, τη στιγμή που στρώθηκαν να φάνε, την πόρτα, να, ένας άνθρωπος ανοίγει.)
ΦΟΒΗΘΕΝΤΕΣ ΔΕ ΟΙ ΔΕΙΛΑΙΟΙ ΤΟΝ ΚΤΥΠΟΝ, ΕΙΣΕΠΗΔΗΣΑΝ ΟΙ ΜΥΣ ΕΙΣ ΤΑΣ ΡΑΓΑΔΑΣ. (Από τον κρότο τρόμαξαν τα δόλια ποντίκια και πηδούν στις χαραμάδες.)
ΩΣ ΔΕ ΗΘΕΛΟΝ ΠΑΛΙΝ ΙΣΧΑΔΑΣ ΑΡΑΙ, ΗΚΕΝ ΕΤΕΡΟΣ ΤΟΥ ΛΑΒΕΙΝ ΤΙ ΤΩΝ ΕΝΔΟΝ. (Σε λίγο, ενώ πήγαιναν να σύρουν σύκα ξερά, μπαίνει ένας άλλος, κάτι να πάρει από το δωμάτιο.)
ΟΙ ΔΕ ΚΑΙ ΠΑΛΙΝ ΘΕΑΣΑΜΕΝΟΙ ΤΟΥΤΟΝ, ΕΙΣΕΠΗΔΗΣΑΝ ΚΡΥΒΕΝΤΕΣ ΕΠΙ ΤΡΩΓΛΗΣ. (Σαν τον είδαν, χώθηκαν και κρυφτήκανε στην τρύπα.)
Ο Δ΄ ΑΡΟΥΡΑΙΟΣ ΟΛΙΓΩΡΩΝ ΤΗ ΠΕΙΝΗ ΑΝΑΣΤΕΝΑΞΕ ΚΑΙ ΠΡΟΣ ΤΟΝ ΑΛΛΟΝ ΕΦΗ. (Κι ο εξοχικός, την πείνα του ξεχνώντας, αναστενάζει και στον άλλον λέει: )
ΧΑΙΡΕ ΣΥ ΦΙΛΕ, ΚΑΤΕΣΘΙΩΝ ΕΙΣ ΚΟΡΟΝ ΕΠΑΠΟΛΑΥΩΝ ΑΥΤΑ ΜΕΤ΄ ΕΥΦΡΟΣΥΝΗΣ ΚΑΙ ΤΟΥ ΚΙΝΔΥΝΟΥ ΚΑΙ ΤΟΥ ΠΟΛΛΟΥ ΤΟΥ ΦΟΒΟΥ, ΕΓΩ Δ΄ Ο ΤΑΛΑΣ ΚΡΙΘΗΝ ΚΑΙ ΣΙΤΟΝ ΤΡΩΓΩΝ ΖΗΣΩ ΑΦΟΒΩΣ, ΜΗΔΕΝΑ ΥΠΟΠΤΕΥΩΝ. (Φίλε, έχε γεια, να τρως και να χορταίνεις και τ΄ αγαθά να χαίρεσαι, που μέσα σε φόβους και σε κινδύνους σ΄ ευφραίνουν, εγώ ο φτωχός θα τρώω το κριθαράκι και το σταράκι και άφοβα, χωρίς να τρέμω κανέναν, θα περνάω.)
Ο ΜΥΘΟΣ ΔΗΛΟΙ ΟΤΙ ΤΟ ΛΙΤΩΣ ΔΙΑΓΕΙΝ ΚΑΙ ΖΗΝ ΑΤΑΡΑΧΩΣ ΥΠΕΡ ΤΟ ΤΡΥΦΑΝ ΕΝ ΦΟΒΩ ΜΕΤ΄ ΟΔΥΝΗΣ. (Ο μύθος δηλώνει, ότι από την καλοπέραση που φόβοι και βάσανα τη ζώνουν, πιο καλή ΄ναι η λιτή ζωή που ξέγνοιαστη κυλάει.)

Το αρχαίο κείμενο, από τον "Θησαυρό της Ελληνικής Γλώσσας". Η μετάφραση, του Θρασύβουλου Σταύρου από το έργο "ΑΙΣΩΠΟΥ ΜΥΘΟΙ", εκδ. Γ. Παπαδημητρίου.

[filtor]

Πολύ ενδιαφέροντα όλα τα άρθρα!

Νά που απλοί άνθρωποι που δεν επικαλούνται τον Χριστό πιάσαν το νόημα!

Πού και να κάνουν στροφή στον Χριστό αυτοί - άγιοι θα γίνουν!

[justin]

ΤΟ ΡΩΜΕΪΚΟΝ ΦΙΛΟΤΙΜΟΝ ΚΑΙ Ο ΕΥΔΑΙΜΟΝΙΣΜΟΣ ΤΩΝ ΕΥΡΩΠΑΙΩΝ.
Του πατρός Ιωάννου Ρωμανίδου.

«Ο ευδαιμονισμός αποβαίνει δύναμις αυτοκαταστροφική, διότι είναι ιδιοτελής, συμφεροντολογική, και εγωϊστική. Οι οπαδοί αυτού φθείρονται εκ των έσω και ουδέποτε υπερβαίνουν την πρωτόγονον και ζωώδη κατάστασιν της εγωίστικής και ιδιοτελούς συμφεροντολογίας.Όπως εκμεταλεύεται ο ένας τον άλλον πρός ίδιον εγωκεντρικόν όφελος, ούτω και η σεξουαλική ζωή των σημερινών ευρωπαίων και αμερικανών είναι όχι έκφρασις αγάπης , αλλά ηδονιστική εκμετάλλευσις που ούτε εις τον κόσμον των ζώων παρατηρείται .
Εν αντιθέσει προς τον ευδαιμονισμόν του ευρωπαϊκού και ισλαμικού πολιτισμού το ρωμαίϊκον φιλότιμον έχει ως θεμέλιον τα καθήκοντα και τας υποχρεώσεις που συντείνουν εις την υπέρβασιν της ιδιοτελείας και συμφεροντολογίας και εις την άνοδον εις τα ποικίλα στάδια της ανιδιοτελείας. Διά τούτο και η Ρωμαίϊσσα είναι πάντοτε βασίλισσα εις την οικογένειάν της , διότι αρνείται η Ρωμηοσύνη να την υποβιβάση εις εκμεταλλεύσιμον αντικείμενον ευδαιμονισμού. Ο γραικύλος όμως είναι ευδαιμονιστής και ηδονιστής ωσάν τα αφεντικά του....
Όταν κανείς συγκρίνη την ιστορίαν της Ρωμηοσύνης με την διαλυτικήν και αποσυνθετικήν δραστηριότητα των νεογραικύλων, βλέπει σαφώς πως μέσω του γραικισμού κατεκερματίσθη η Ρωμηοσύνη κατά μίμησιν των κρατών της Ευρώπης , τα οποοία ουδέποτε κατώρθωσαν να ενωθούν και ούτε φαίνεται πως θα το κατωρθώσουν ποτέ , ΔΙΟΤΙ ΤΟ ΘΕΜΕΛΙΟΝ ΤΟΥ ΕΥΡΩΠΑΪΚΟΥ ΠΟΛΙΤΙΣΜΟΥ ΕΙΝΑΙ Ο ΕΥΔΑΙΜΟΝΙΣΜΟΣ . Από τον ίδιον ευδαιμονισμόν δύναται να πάθη αποσύνθεσιν και ο αραβικός κόσμος (1).
Ο οπαδός του ευδαιμονισμού γραικύλος δεν δύναται, παρά να γίνη δούλος της πηγής της ευδαιμονίας του είτε έσωθεν είτε έξωθεν του γραικισμού του.
Ο αποκηρρύξας τον ευδαιμονισμόν φιλότιμος Ρωμηός δεν υποδουλώνεται σε κανένα , ούτε εις τον Θεόν παραμένει δούλος , αφού περάση τα στάδια του δούλου και του μισθωτού και φθάση να είναι φίλος και συνεργάτης του Θεού και να έχη παρρησίαν παρά τω Θεώ. Ο φίλος του Θεου Ρωμηός ακόμη και με τον Θεόν ερίζει , όχι όμως για΄τα δικά του συμφέροντα αλλά για των άλλων...».(2)

Σχόλιο: ( 1) προφητικό;
( 2) βλέπε βίο αγίου Παϊσίου...

. .

[nkope]

Πολύ ενδιαφέροντα όλα τα άρθρα!

Νά που απλοί άνθρωποι που δεν επικαλούνται τον Χριστό πιάσαν το νόημα!

Πού και να κάνουν στροφή στον Χριστό αυτοί - άγιοι θα γίνουν!

Όχι Φίλιππε δεν πιάσαν το νόημα, αλλά διέγνωσαν μόνο τα συμπτώματα της αρρώστειας του καταναλωτισμού κι όχι την αιτία της.

Αιτία του υπερκαταναλωτισμού είναι η προσπάθεια του ανθρώπου που έχει απομακρυνθεί απ΄το Θεό "να πνίξει τον πόνο του" στην υπερκατανάλωση. Και θεραπεία είναι μόνο η μετάνοια κι έναρξη της πορείας επιστροφής "του ασώτου" στον Οίκο του Πατρός του.

Δεν έχει καμιά αξία να είσαι λιτός στη ζωή σου αν το κάνεις για τον εαυτό σου, ακόμη κι αν αυτά που εξοικονομείς από τη λιτότητα τα προσφέρεις στους συνανθρώπους σου. Σημασία δεν έχει τι κάνεις, αλλά γιατί το κάνεις. Για να σωθεί ο άνθρωπος πρέπει να κάνει το σωστό για την αγάπη του Θεού κι όχι για τον εαυτό του. Βεβαίως η σωστή συμπεριφορά είναι πορεία προς τη σωστή κατεύθυνση (σε σχέση με την αντίθετη συμπεριφορά) αλλά δεν αρκεί για τη σωτηρία του ανθρώπου.

[Misha]

Δεν έχει καμιά αξία να είσαι λιτός στη ζωή σου αν το κάνεις για τον εαυτό σου, ακόμη κι αν αυτά που εξοικονομείς από τη λιτότητα τα προσφέρεις στους συνανθρώπους σου. Σημασία δεν έχει τι κάνεις, αλλά γιατί το κάνεις. Για να σωθεί ο άνθρωπος πρέπει να κάνει το σωστό για την αγάπη του Θεού κι όχι για τον εαυτό του. Βεβαίως η σωστή συμπεριφορά είναι πορεία προς τη σωστή κατεύθυνση (σε σχέση με την αντίθετη συμπεριφορά) αλλά δεν αρκεί για τη σωτηρία του ανθρώπου.

τουλάχιστον αυτοί φίλε Νικόλαε δεν δημιουργουν καταστροφές από όπου περάσουν,όπως κανουν μερικοί αυτοαποκαλουμενοι χριστιανοί...

όσο κι αν μιλούσαν για Θεό πχ οι δουλέμποροι "ψευτοιεραπόστολοι " στην Αφρική μόνο πόνο και ερήμωση προκάλεσαν...

η σχεση μας με τους αδελφους μας ,τα πλασματα του Θεού και το περιβάλλον που μας χάρισε ο καλός Θεός δειχνει και την ποιότητα της όποιας πίστης μας ....