Στοχασμοί του Σαββάτου

[inaf]

Η σκηνή που ξετυλίχτηκε, όταν πορευόσουν Κύριε στο σπίτι του Ιαείρου, χρωματίζεται μπροστά μου με αφάνταστα ζωηρά χρώματα. Βλέπω την πολύπαθη, αιμορροούσα γυναίκα, να σφηνώνεται δειλά, αλλά και αποφασιστικά, ανάμεσα στο στριμωγμένο πλήθος. Κι ενώ η καρδιά της χτυπάει με χτύπο δυνατό, να απλώνει το χέρι της και να εγγίζει με το δάχτυλο το άκρο του ιματίου σου. Εσύ τότε, Ιησού μου, γύρισες και ρώτησες: «Τις ο αψάμενός μου;»

Βρίσκω κι εγώ πολύ φυσική την απορία που διατύπωσαν, μόλις άκουσαν το ερώτημά σου αυτό, οι μαθητές σου: «Επιστάτα, οι όχλοι συνέχουσί σε και αποθλίβουσι και λέγεις τις ο αψάμενός μου;» Δεν βλέπεις, Κύριε, τον όχλο; Είναι τόσο πολύς και συνωστίζεται τόσο κοντά σου, που δεν σου αφήνουν μηδέ την παραμικρή άνεση να κινηθείς. Πως δεν αισθάνεσαι ότι αυτός ο όχλος σε εγγίζει ή μάλλον σε πιέζει μέχρι που να σε συνθλίβει; Και πως, μέσα σ’ αυτόν το συνωστισμό διατυπώνεις την απορία «τις ο αψάμενός μου;»

Φάνηκες τόσο ασυγκίνητος τότε σ’ αυτόν το συνωστισμό κι έστρεψες ανυπόμονα το βλέμμα γύρω να δεις το ένα δάχτυλο, που τόλμησε να αγγίξει δειλά το άκρο του ρούχου σου. Και το βρήκες. Ήταν το δάχτυλο της αιμορροούσας γυναίκας, με τη θερμή πίστη και την ακαταμάχητη λαχτάρα, που σε αναζήτησε με όση δύναμη είχε και σε άγγιξε με τον πόθο και την ελπίδα στηριγμένα στο πρόσωπό σου.

Αυτή η ψυχή δεν σε ένοιωσε όπως οι άλλες. Και συ δεν την αντιμετώπισες όπως τις άλλες. Την κοίταξες με πολλή αγάπη. Την εγκωμίασες με τον θεϊκό σου λόγο. Και, κάνοντας χρήση της παντοδυναμίας σου, της χάρισες την θεραπεία. Κάτι μέσα μου επιμένει να τονίζει την ομοιότητα αυτής της συνάντησης με τη συνάντηση την αυριανή.

Αύριο στο Ναό σου θα συγκεντρωθεί ένα πλήθος. Θα στέκονται ο ένας πλάι στον άλλο και θα σχηματίζουν μια πυκνή παράταξη. Όλοι θα έρθουν για σένα. Θα ανάψουν εμπρός στην άγια εικόνα σου ένα κερί. Θα την ασπαστούν με ευλάβεια. Και μετά θα πάρουν θέση στη σύναξη της Εκκλησία σου.

Κύριέ μου, πόσοι από μας τους αυριανούς λάτρες σου θα μοιάζουμε με την αιμορροούσα και πόσοι με τον όχλο; Πόσες θα είναι εκείνες οι άδολες ψυχές, που θα ρθουν κοντά σου με σεβασμό, με δέος και με λαχτάρα; Θα με αναζητήσει άραγε αύριο το ερευνητικό βλέμμα σου; Θα διαβάσεις μέσα στην ψυχή μου το στεναγμό του φλογερού πόθου και θα διακρίνεις μια ολοκάθαρη ειλικρίνεια; Και θα με θεωρήσεις άξιο να μου απευθύνεις το γεμάτο αγάπη λόγο σου: «Θάρσει, η πίστις σου σέσωκέ σε, πορεύου εν ειρήνη;»