23. Περί μετανοίας
Όλα τα φυσικά σώματα τείνουν στο κέντρο της γης και όλες οι ανθρώπινες ψυχές φυσικά στρέφονται στο πνευματικό τους Κέντρο ή το Αρχέτυπό τους, τον Θεό. Η αμαρτία ήταν που διέστρεψε αυτή τη φυσική κατεύθυνση της ψυχής.
Στην καρδιά του ανθρώπου συμβαίνει άλλοτε να προσεγγίζει προς τον Θεό και άλλοτε να απομακρύνεται από τον Θεό. πότε ησυχία και χαρά, άλλοτε σύγχυση, φόβος και στενοχώρια∙ πότε ζωή και πότε θάνατος πνευματικός.
Η εγγύτης στον Θεό συμβαίνει μέσα στις θλίψεις. Το κυριώτερο ζητούμενο της ζωής μας είναι η ένωση με τον Θεό, αλλά η αμαρτία εμποδίζει απόλυτα τον σκοπό αυτό. Γι’ αυτό απέφευγε την αμαρτία και πρόσφερε ενώπιον του Θεού μεταμέλεια για τα κακά που πράττεις με καθαρή καρδιά, μετάνοια.
Η μετάνοια, κατά τη διδασκαλία της Ορθόδοξης Εκκλησίας, είναι ανάκληση του Βαπτίσματος, Δευτέρα Χάρις, κάθαρση της συνειδήσεως, υπόθεση στον Θεό νέας ζωής, συμφιλίωση με τον Θεό με το μέσο των καλών έργων που είναι αντίθετα από την πτώση στις αμαρτίες.
Αλλά ποιος γνωρίζει πόσο δύσκολο είναι για τον αμαρτωλό, χωρίς την ιδιαίτερη χάρη του Θεού να στραφεί από την προσφιλή σ’ αυτόν οδό της αμαρτίας στην οδό της αρετής; Πόσο βαθειές ρίζες πιάνει η αμαρτία στην καρδιά του ανθρώπου και σ’ όλη την ύπαρξή του, πώς δίνει στον αμαρτωλό τη δική της όραση, η οποία βλέπει τα πράγματα τελείως αλλιώτικα! Γι’ αυτό βλέπουμε ότι οι αμαρτωλοί δεν βάζουν στον νου τους τη μεταστροφή τους και δεν θεωρούν τους εαυτούς τους μεγάλους αμαρτωλούς, επειδή η φιλαυτία και η υπερηφάνεια τυφλώνουν τα μάτια τους∙ κι αν θεωρήσουν τους εαυτούς τους ως μεγάλους αμαρτωλούς, τότε παραδίδονται στην απελπισία.
Οι ανομίες, όπως έρχονται τον άνθρωπο, έτσι και αναχωρούν, δια της ειλικρινούς μετανοίας. Σκέψου ότι οι ανομίες είναι όνειρα , ανοησία και παραφροσύνη. Κράτησε την απόφασή σου από δω και στο εξής να ζεις με επιμέλεια και ο Θεός θα σε καθαρίσει δια του λειτουργού των μυστηρίων του…
…Είναι κακό όταν αμαρτάνεις και δεν σπεύδεις να διορθωθείς. Ας μη δώσει ο Θεός να φύγουμε με αμαρτίες για εκεί, όπου πλέον δεν είναι δυνατόν να τις αποβάλουμε. Μην αναβάλεις την μετάνοια και τη διόρθωση της ζωής σου για αύριο. Σ’ αυτό το αύριο δεν θα υπάρχει τέλος…
… Αρχή της μετανοίας είναι η συναίσθηση των αμαρτιών μας και η συντριβή γι’ αυτές: Όταν αποστραφείς στενάξης, τότε σωθήση» ( Ης. 30,15 ) .
Μερικοί από άγνοια ή απροσεξία στο έργο της μετανοίας, εναποθέτουν το μυστήριο της μετανοίας σε μία μόνο εξομολόγηση. Νομίζουν ότι με την προφορική εξομολόγηση των αμαρτιών στον πνευματικό πατέρα καθαρίζονται τελείως απ’ αυτές. Αλλά είναι μάταιη η ελπίδα τους. Δεν περιμένει τέτοιου είδους μετάνοια από μας ο Κύριος. Θέλει εμείς να αισθανθούμε όλο το βάρος των αμαρτιών μας, να πονέσουμε γι’ αυτές, να τις πλύνουμε με καρδιακά δάκρυα συντριβής και να δώσουμε στην καρδιά μας σταθερή υπόσχεση ότι διορθώσουμε την ζωή μας. Τότε μόνο η μετάνοιά μας είναι πραγματικά ευάρεστη στον Θεό.
Παραδείγματα τέτοιας μετάνοιας χρησιμεύουν σε μας: ο άσωτος υιός, ο τελώνης, η Μαρία η Αιγυπτία, ο απόστολος Παύλος, ο ιερομάρτυς Κυπριανός και άλλοι. Με βαθειά λύπη πρέπει να πούμε ότι μεγάλο μέρος των σημερινών χριστιανών δεν προσφέρει την πρέπουσα μετάνοια και εξ αυτού δε διορθώνεται η ζωή τους, η αμαρτία τους κυριεύει, τα πάθη τους δεν τιθασεύονται κι αυτοί, αφού δεν καθαρίζονται από τις εσωτερικές πληγές , δεν αφήνουν τις κακές τους συνήθειες και δεν φέρουν καρπούς αξίους της μετανοίας.
Η εξομολόγηση πρέπει να γίνεται εκ βάθους καρδίας, χωρίς την παραμικρή απόκρυψη ή δικαιολογία του εαυτού μας. Και όποιος καλύπτει κάτι στην εξομολόγηση , εκείνος ιδιαίτερα διπλή αμαρτία παίρνει στην ψυχή του.
Αν, έχοντας ανάγκη το γιατρό για την ανημπόρια σου, κρύβεις την ασθένειά σου, τότε δεν σώζεσαι από την αθεράπευτη σήψη.
Δεν πρέπει να ντρέπεσαι να αποκαλύπτεις στον πνευματικό σου πατέρα τις αμαρτίες σου, όσο μεγάλες κι αν είναι.
Συνεχώς πρέπει να πονάς για τις αμαρτίες σου και πάντοτε να τις έχεις ενώπιον των οφθαλμών σου, όπως λέγει ο Ψαλμωδός:
«Η αμαρτία μου ενώπιόν μου εστί διαπαντός» ( Ψαλμ. 50,5 ) .
Υπάρχουν δύο είδη ασθένειας, τα οποία χρησιμεύουν σε κάποιους σαν αιτία της αμετανοησίας ,της μη εγκαταλείψεως των αμαρτιών τους. Η πρώτη αρρώστια είναι η πλήρης απελπισία για τη σωτηρία τους και η δεύτερη η υπερβολική ελπίδα στη φιλανθρωπία του Θεού.
Η απελπισία συνίσταται στο ότι ο άνθρωπος ,συναισθανόμενος το πλήθος των αμαρτιών του, δεν ελπίζει πλέον να λάβει γι’ αυτές συγχώρηση από τον Θεό, βυθιζόμενος ακόμη περισσότερο στην άβυσσο της ανομίας. Τα κακά πνεύματα χρησιμοποιούν την απελπισία και οδηγούν τον άνθρωπο στον τέλειο όλεθρο.
Μέχρι να πέσουμε, οι δαίμονες μας παρουσιάζουν τον Θεό ως φιλάνθρωπο, αλλά μετά την πτώση μας ως αδυσώπητο. Μη πιστεύεις τον ψεύτη διάβολο, μη χάνεις την ελπίδα σου στη φιλανθρωπία του Θεού, έχοντας στο νου σου τον προφητικό λόγο: «Μη επίχαιρέ μοι, η έχθρα μου, ότι πέπτωκα∙ και αναστήσομαι, διότι εάν καθίσω εν τω σκότει, Κύριος φωτιεί μοι» ( Μιχ.7, 8 ) …
Από το βιβλίο: «ΣΤΑΡΕΤΣ ΣΑΒΒΑΣ
Ο ΠΑΡΗΓΟΡΗΤΗΣ»
ΕΚΔΟΣΕΙΣ ΑΘΩΣ
Περί μετανοίας
Συντονιστές: ntinoula, Συντονιστές
-
filotas
- Κορυφαίος Αποστολέας
- Δημοσιεύσεις: 4119
- Εγγραφή: Σάβ Αύγ 11, 2007 5:00 am
- Τοποθεσία: Νίκος@Κοζάνη
- Επικοινωνία:
Re: Περί μετανοίας
Η μετάνοια του ...Θεού
Πέμπτη, 26 Σεπτέμβριος 2013
Μας φαίνεται εντελώς ανάρμοστο και πολύ ανάξιο του Θεού, Θεός αυτός να μετανοεί. Ο Θεός είναι πάνσοφος, ώστε δεν μπορεί να κάνει λάθη, και είναι ακόμη παντογνώστης και προγνώστης, ώστε μπορεί να προλαβαίνει τις καταστάσεις και δεν χρειάζεται να μετανοεί. Κι όμως, υπάρχουν περιπτώσεις κατά τις οποίες η αγία Γραφή μιλάει για μετάνοια του Θεού.
Χαρακτηριστικό είναι αυτό που μας αναφέρει το βιβλίο του Ιωνά. Η βαθειά και ειλικρινής μετάνοια των Νινευϊτών αναγκάζει τον Θεό να αλλάξει το σχέδιο της καταστροφής τους, να μην πραγματοποιήσει την απειλή του, που ρητά είχε αναγγείλει ο προφήτης, αλλά να τους συγχωρήσει. «Και είδεν ο Θεός τα έργα αυτών, ότι απέστρεψαν από των οδών αυτών των πονηρών, και μετενόησεν ο Θεός επί τη κακία η ελάλησε του ποιήσαι αυτοίς, και ουκ εποίησε» (Ιωνάς 3,10).
Όσο παράδοξη παρουσιάζεται για την ανθρώπινη λογική η μετάνοια του Θεού, τόσο θεολογική είναι η αλήθεια που αποκαλύπτει. Πράγματι, εκείνο που έκανε τον Θεό να μετανοήσει δεν ήταν ούτε εσφαλμένη εκτίμηση ούτε ειδική συμπάθεια, αλλά, όπως παρατηρεί ο άγιος Χρυσόστομος, «η μεταβολή του βίου». Είδε τους Νινευΐτες να μεταπηδούν από τον πονηρό τρόπο ζωής σε αγαθό, και αυτός «μεταφοιτά προς το ήμερον και αναβάλλεται την καταστροφήν και φειδούς αξιοί», εξηγεί και ο άγιος Κύριλλος Αλεξανδρείας. Εφόσον έλαβε τέλος η αμαρτία, «ανίησι και αυτός την οργήν και μεταβουλεύεται τα χρηστά».
Το μήνυμα είναι ξεκάθαρο και πολύ παρηγορητικό για την αμαρτωλή και πάντοτε αμαρτάνουσα ανθρωπότητα. Η δική μας μετάνοια ανακαλεί την καταδικαστική απόφαση του Θεού για μας, ανατρέπει την απειλή του και αποκρούει τη θεήλατη οργή. Μόλις μας δει να επιστρέφουμε κοντά του ο Θεός, λέει ο άγιος Χρυσόστομος, τρέχει, μας ξεφορτώνει από το φορτίο των αμαρτημάτων μας και μας προσφέρει τις δωρεές του. Διότι ούτε κι εμείς δεν επιθυμούμε τόσο τη σωτηρία μας, όσο αυτός επείγεται να μας την χαρίσει. Το έλεος και η αγάπη του βρίσκουν δρόμο μέσα στη μετανοημένη καρδιά και την σώζουν.
Τι δυνατό δικαίωμα για τη σωτηρία μας έχει παραχωρήσει, στ’ αλήθεια, ο Κύριος! Αν με την προσευχή ο άνθρωπος παλεύει με τον Θεό, με τη μετάνοια μπορούμε να πούμε ότι κατανικά τον Παντοδύναμο.
Αλλά μια τέτοια δύναμη, εύλογο είναι ότι προϋποθέτει πολύ κόπο εκ μέρους μας. Δεν είναι εύκολο να νικήσουμε τον Θεό και να αλλάξουμε τις βουλές του. Για να μας χαρίσει ο Κύριος αυτή την ασύλληπτη νίκη, χρειάζεται να δείξουμε «έργα» μετανοίας. Και τα έργα της δικής μας μετανοίας είναι η πίστη, η συναίσθηση και η διόρθωση, η προσευχή και η εξομολόγηση, η νηστεία.
Όλα αυτά ονομάζονται στη Γραφή με μια πολύ παραστατική λέξη, που κρύβει μέσα της έντονη προσπάθεια και βαθειά αποφασιστικότητα· λέγονται επιστροφή. Είναι η μόνη κίνηση που αναγκάζει τον Θεό σε μετάνοια, όπως λέει ο προφήτης Ιερεμίας· «Πέρας λαλήσω επί έθνος η επί βασιλείαν του εξάραι αυτούς και του απολλύειν, και επιστραφή το έθνος εκείνο από πάντων των κακών αυτών, και μετανοήσω περί των κακών, ων ελογισάμην του ποιήσαι αυτοίς» (18,7-8 ). Είναι η μόνη κίνηση που κάνει τον Πατέρα να βγει τρέχοντας στο δρόμο και να αγκαλιάσει και να φιλήσει τον άσωτο γιο που επιστρέφει κοντά του.
Πως όμως συμβαίνει να μετανοεί ο Θεός; Μια άποψη είναι ότι η μετάνοια του Θεού αποτελεί ένα παιχνίδι αγάπης μαζί μας, έναν τρόπο αγωγής και εκπαιδεύσεώς μας. Ο Θεός λαλεί με παιδιά και γι’ αυτό, όταν μας απειλεί, προσποιείται ότι δεν είναι προγνώστης, αλλά μας απειλεί, σαν να μιλούσε σε βρέφη· και όταν μπροστά στην απειλή εμείς μετανοούμε, εκείνος μας λέει «μετανοώ». Ο Θεοδώρητος διευκρινίζει ότι ο Θεός δεν μετανοεί όπως εμείς, διότι δεν μπορεί να θέλει άλλο τώρα και άλλο ύστερα. Απλώς, στη δική μας μετάνοια χαρίζει τη μετάνοιά του, ονομάζοντας μετάνοια τη μεταβολή της απειλής. Κακία δε, για την οποία μετανοεί, δεν εννοεί βέβαια κάποια δική του φαυλότητα, λέει πάλι ο Κύριλλος Αλεξανδρείας, αλλά «την κακωτικήν οργήν», την απειλή της τιμωρίας, κατά τον Θεοδώρητο.
Είναι, λοιπόν, η μετάνοια του Θεού η συγγνώμη που σταλάζει από τη χάρη του, σύμφωνα με την υπόσχεσή του ότι «καρδίαν συντετριμμένην και τεταπεινωμένην ο Θεός ουκ εξουδενώσει» (Ψα 50,19). Είναι η άφεση των αμαρτιών μας, η συμφιλίωση και η καταλλαγή μας με τον Θεό, είναι τέλος η μεσιτεία του Ιησού Χριστού, που έγινε «ο ιλασμός περί των αμαρτιών ημών» (Α Ἰω 2,2). Και ο τρόπος με τον οποίο η μετάνοια του Θεού εκφράζεται και πραγματώνεται στη ζωή μας είναι το μυστήριο, στο οποίο οικονόμησε ο Θεός να αποθέτει ο άνθρωπος τη δική του μετάνοια μπροστά στον πνευματικό. Εκεί, κάτω από το πετραχήλι του πνευματικού, η μετάνοια του ανθρώπου συναντά τη μετάνοια του Θεού και συντελείται η λύτρωση.
Στην πραγματικότητα ο Θεός μένει πάντοτε ο ίδιος· αναλλοίωτα ελεήμων και αιώνια αγαπών. Η αμαρτία όμως μας απομακρύνει από κοντά του, παρεμβάλλει ανάμεσά μας ένα πέπλο σκότους, δημιουργεί γύρω μας μια αποπνικτική ατμόσφαιρα· με ένα λόγο, μας εγκλωβίζει στο χώρο της απουσίας του Θεού, που είναι ο χώρος της οργής. Οι ακτίνες της θείας χάριτος δεν φθάνουν εκεί και το παντοειδές κακό άγριο χυμά πάνω μας. Έτσι, ο άνθρωπος που αμετανόητα αμαρτάνει, χτίζει με τα ίδια του τα χέρια την κόλασή του.
“…Η μετάνοια είναι το συγκλονιστικό εκείνο ρήγμα πάνω στο απροσπέλαστο φράγμα του χωρισμού μας από τον Θεό, που το καταφέρουν τα δάκρυα της καρδιάς μας. Μέσα από τη ρωγμή της συντριβής μας περνά ο Θεός και μας αγκαλιάζει. Μέσα από το άνοιγμα της εξομολογήσεώς μας ελευθερώνεται η ψυχή μας και εγκαθίσταται στη χώρα του ελέους και της μακροθυμίας. Με τη μετάνοιά μας γινόμαστε ευνοούμενοι του Θεού.
Είναι πολύ ωφέλιμο να σκεπτόμαστε πάντοτε τη μετάνοια του Θεού. Να την επικαλούμαστε και να προσπαθούμε να την κερδίσουμε με όλα τα μέσα που θέτει στη διάθεσή μας η Εκκλησία. Και να μη ξεχνούμε ότι είναι πόθος και επιθυμία του Θεού να νικούμε την οργή του, για να υπερισχύει το έλεός του πάνω μας.”
Πηγή: fdathanasiou.wordpress.com
Πέμπτη, 26 Σεπτέμβριος 2013
Μας φαίνεται εντελώς ανάρμοστο και πολύ ανάξιο του Θεού, Θεός αυτός να μετανοεί. Ο Θεός είναι πάνσοφος, ώστε δεν μπορεί να κάνει λάθη, και είναι ακόμη παντογνώστης και προγνώστης, ώστε μπορεί να προλαβαίνει τις καταστάσεις και δεν χρειάζεται να μετανοεί. Κι όμως, υπάρχουν περιπτώσεις κατά τις οποίες η αγία Γραφή μιλάει για μετάνοια του Θεού.
Χαρακτηριστικό είναι αυτό που μας αναφέρει το βιβλίο του Ιωνά. Η βαθειά και ειλικρινής μετάνοια των Νινευϊτών αναγκάζει τον Θεό να αλλάξει το σχέδιο της καταστροφής τους, να μην πραγματοποιήσει την απειλή του, που ρητά είχε αναγγείλει ο προφήτης, αλλά να τους συγχωρήσει. «Και είδεν ο Θεός τα έργα αυτών, ότι απέστρεψαν από των οδών αυτών των πονηρών, και μετενόησεν ο Θεός επί τη κακία η ελάλησε του ποιήσαι αυτοίς, και ουκ εποίησε» (Ιωνάς 3,10).
Όσο παράδοξη παρουσιάζεται για την ανθρώπινη λογική η μετάνοια του Θεού, τόσο θεολογική είναι η αλήθεια που αποκαλύπτει. Πράγματι, εκείνο που έκανε τον Θεό να μετανοήσει δεν ήταν ούτε εσφαλμένη εκτίμηση ούτε ειδική συμπάθεια, αλλά, όπως παρατηρεί ο άγιος Χρυσόστομος, «η μεταβολή του βίου». Είδε τους Νινευΐτες να μεταπηδούν από τον πονηρό τρόπο ζωής σε αγαθό, και αυτός «μεταφοιτά προς το ήμερον και αναβάλλεται την καταστροφήν και φειδούς αξιοί», εξηγεί και ο άγιος Κύριλλος Αλεξανδρείας. Εφόσον έλαβε τέλος η αμαρτία, «ανίησι και αυτός την οργήν και μεταβουλεύεται τα χρηστά».
Το μήνυμα είναι ξεκάθαρο και πολύ παρηγορητικό για την αμαρτωλή και πάντοτε αμαρτάνουσα ανθρωπότητα. Η δική μας μετάνοια ανακαλεί την καταδικαστική απόφαση του Θεού για μας, ανατρέπει την απειλή του και αποκρούει τη θεήλατη οργή. Μόλις μας δει να επιστρέφουμε κοντά του ο Θεός, λέει ο άγιος Χρυσόστομος, τρέχει, μας ξεφορτώνει από το φορτίο των αμαρτημάτων μας και μας προσφέρει τις δωρεές του. Διότι ούτε κι εμείς δεν επιθυμούμε τόσο τη σωτηρία μας, όσο αυτός επείγεται να μας την χαρίσει. Το έλεος και η αγάπη του βρίσκουν δρόμο μέσα στη μετανοημένη καρδιά και την σώζουν.
Τι δυνατό δικαίωμα για τη σωτηρία μας έχει παραχωρήσει, στ’ αλήθεια, ο Κύριος! Αν με την προσευχή ο άνθρωπος παλεύει με τον Θεό, με τη μετάνοια μπορούμε να πούμε ότι κατανικά τον Παντοδύναμο.
Αλλά μια τέτοια δύναμη, εύλογο είναι ότι προϋποθέτει πολύ κόπο εκ μέρους μας. Δεν είναι εύκολο να νικήσουμε τον Θεό και να αλλάξουμε τις βουλές του. Για να μας χαρίσει ο Κύριος αυτή την ασύλληπτη νίκη, χρειάζεται να δείξουμε «έργα» μετανοίας. Και τα έργα της δικής μας μετανοίας είναι η πίστη, η συναίσθηση και η διόρθωση, η προσευχή και η εξομολόγηση, η νηστεία.
Όλα αυτά ονομάζονται στη Γραφή με μια πολύ παραστατική λέξη, που κρύβει μέσα της έντονη προσπάθεια και βαθειά αποφασιστικότητα· λέγονται επιστροφή. Είναι η μόνη κίνηση που αναγκάζει τον Θεό σε μετάνοια, όπως λέει ο προφήτης Ιερεμίας· «Πέρας λαλήσω επί έθνος η επί βασιλείαν του εξάραι αυτούς και του απολλύειν, και επιστραφή το έθνος εκείνο από πάντων των κακών αυτών, και μετανοήσω περί των κακών, ων ελογισάμην του ποιήσαι αυτοίς» (18,7-8 ). Είναι η μόνη κίνηση που κάνει τον Πατέρα να βγει τρέχοντας στο δρόμο και να αγκαλιάσει και να φιλήσει τον άσωτο γιο που επιστρέφει κοντά του.
Πως όμως συμβαίνει να μετανοεί ο Θεός; Μια άποψη είναι ότι η μετάνοια του Θεού αποτελεί ένα παιχνίδι αγάπης μαζί μας, έναν τρόπο αγωγής και εκπαιδεύσεώς μας. Ο Θεός λαλεί με παιδιά και γι’ αυτό, όταν μας απειλεί, προσποιείται ότι δεν είναι προγνώστης, αλλά μας απειλεί, σαν να μιλούσε σε βρέφη· και όταν μπροστά στην απειλή εμείς μετανοούμε, εκείνος μας λέει «μετανοώ». Ο Θεοδώρητος διευκρινίζει ότι ο Θεός δεν μετανοεί όπως εμείς, διότι δεν μπορεί να θέλει άλλο τώρα και άλλο ύστερα. Απλώς, στη δική μας μετάνοια χαρίζει τη μετάνοιά του, ονομάζοντας μετάνοια τη μεταβολή της απειλής. Κακία δε, για την οποία μετανοεί, δεν εννοεί βέβαια κάποια δική του φαυλότητα, λέει πάλι ο Κύριλλος Αλεξανδρείας, αλλά «την κακωτικήν οργήν», την απειλή της τιμωρίας, κατά τον Θεοδώρητο.
Είναι, λοιπόν, η μετάνοια του Θεού η συγγνώμη που σταλάζει από τη χάρη του, σύμφωνα με την υπόσχεσή του ότι «καρδίαν συντετριμμένην και τεταπεινωμένην ο Θεός ουκ εξουδενώσει» (Ψα 50,19). Είναι η άφεση των αμαρτιών μας, η συμφιλίωση και η καταλλαγή μας με τον Θεό, είναι τέλος η μεσιτεία του Ιησού Χριστού, που έγινε «ο ιλασμός περί των αμαρτιών ημών» (Α Ἰω 2,2). Και ο τρόπος με τον οποίο η μετάνοια του Θεού εκφράζεται και πραγματώνεται στη ζωή μας είναι το μυστήριο, στο οποίο οικονόμησε ο Θεός να αποθέτει ο άνθρωπος τη δική του μετάνοια μπροστά στον πνευματικό. Εκεί, κάτω από το πετραχήλι του πνευματικού, η μετάνοια του ανθρώπου συναντά τη μετάνοια του Θεού και συντελείται η λύτρωση.
Στην πραγματικότητα ο Θεός μένει πάντοτε ο ίδιος· αναλλοίωτα ελεήμων και αιώνια αγαπών. Η αμαρτία όμως μας απομακρύνει από κοντά του, παρεμβάλλει ανάμεσά μας ένα πέπλο σκότους, δημιουργεί γύρω μας μια αποπνικτική ατμόσφαιρα· με ένα λόγο, μας εγκλωβίζει στο χώρο της απουσίας του Θεού, που είναι ο χώρος της οργής. Οι ακτίνες της θείας χάριτος δεν φθάνουν εκεί και το παντοειδές κακό άγριο χυμά πάνω μας. Έτσι, ο άνθρωπος που αμετανόητα αμαρτάνει, χτίζει με τα ίδια του τα χέρια την κόλασή του.
“…Η μετάνοια είναι το συγκλονιστικό εκείνο ρήγμα πάνω στο απροσπέλαστο φράγμα του χωρισμού μας από τον Θεό, που το καταφέρουν τα δάκρυα της καρδιάς μας. Μέσα από τη ρωγμή της συντριβής μας περνά ο Θεός και μας αγκαλιάζει. Μέσα από το άνοιγμα της εξομολογήσεώς μας ελευθερώνεται η ψυχή μας και εγκαθίσταται στη χώρα του ελέους και της μακροθυμίας. Με τη μετάνοιά μας γινόμαστε ευνοούμενοι του Θεού.
Είναι πολύ ωφέλιμο να σκεπτόμαστε πάντοτε τη μετάνοια του Θεού. Να την επικαλούμαστε και να προσπαθούμε να την κερδίσουμε με όλα τα μέσα που θέτει στη διάθεσή μας η Εκκλησία. Και να μη ξεχνούμε ότι είναι πόθος και επιθυμία του Θεού να νικούμε την οργή του, για να υπερισχύει το έλεός του πάνω μας.”
Πηγή: fdathanasiou.wordpress.com