Ενας άκρως διδακτικός διάλογος.

[dionysisgr]

Αναδημοσιευω απο το αγαπητο ηλεκτρονικο πρακτορειο Εκκλησιαστικων ειδησεων Ρομφαια, ενα κομματι απο την συνεντευξη που παραχωρησε ο σεπτος Γεροντας Μωϋσης, στον διευθυντη του κ.Πολυγενη.

Ερωτηση δημοσιογραφου:
Υπάρχουν σήμερα στο Άγιον Όρος μορφές, όπως ο γέροντας Παΐσιος, ο γέροντας Πορφύριος, ο γέροντας Ιωσήφ και άλλοι;

Απαντηση π.Mωϋση:

Ένα βράδυ δέχθηκα ένα τηλεφώνημα από μία γυναίκα.

- Πάτερ Μωυσή, τώρα που εκοιμήθη ο Γέροντας Παΐσιος ποιος είναι στη θέση του;

- Ο πνευματικός σας.

- Τον γνωρίζετε;

- Όχι.

- Πώς το λέτε;

- Ακούστε, κυρία μου, η αγιότητα δεν είναι μεταδοτική, αλλά κατορθωτή. Δεν μεταδίδεται η αγιότητα, αν ο ίδιος ο άνθρωπος δεν αγωνισθεί υπομονετικά…

- Ευχαριστώ…

Μάλλον δεν της άρεσε η απάντησή μου. Οι άνθρωποι σήμερα ψάχνουν συνεχώς για εύκολες και γρήγορες λύσεις. Το fast food της κοσμικής ζωής έχει περάσει και στην πνευματική.

Ακόμη και οι πιστοί δεν θέλουν καθόλου να κουράζονται και να καθυστερούν. Θέλουν άμεσες λύσεις των προβλημάτων τους. Γι’ αυτό ψάχνουν να βρουν χαρισματούχους Γέροντες, να τους λύσουν τα προβλήματα αμέσως. Δεν θέλουν να επιμείνουν στην προσευχή, να ταπεινωθούν, να υπομείνουν.

Μάλιστα όταν δεν βρίσκουν τέτοιους Γέροντες, τους δημιουργούν. Αυτό είναι η έσχατη πλάνη και για τις δύο πλευρές. Στο Άγιον Όρος λένε, «να πλανεθείς είναι εύκολο, να ξεπλανεθείς δύσκολο».

......

Θεωρω, αγαπητοι αδελφοι, οτι ειναι ακρως ωφελιμο και διδακτικο για ολους μας, το κειμενο του π.Μωϋση,
για να μαζευτουμε και να συνελθουμε λιγο, απο το κυνηγι των χαρισματικων, των προφητειων, και γενικως ολων αυτων για τα οποια δεν μας πεφτει λογος και χρονος, αλλα στερουν και τον προσανατολισμο στην μετανοια μας, συνεργειας του πνευματικου μας.

Η οδος για την αποκτηση των χαρισματων του Αγιου Πνευματος ειναι εκει στην Ενορια μας,
και μας περιμενουν, να μας τα καλλιεργησει ο Πνευματικος μας,
και να τα επαν-ενεργοποιησει, καθως ειναι εν υπνωσει μεσα μας,
απο το αγιο βαπτισμα που πηραμε, ολοι,
αλλα το αμαυρωσαμε, μεσα απο την πορεια στην ζωη της αμαρτιας.

Στο χερι μας ειναι η αγιοτητα, μετα κοπων και βασανων ομως,
και οχι, δια μεσου μεταδοσεως "μαγικου" τυπου, απο τον εναν στον αλλον..

Ας κανουμε αυτοκριτικη και επαναπροσδιορισμο της πορειας μας.

[panagiotisspy]

Πολύ σωστές οι επισημάνσεις του π. Μωϋσέως.

Οπως πολύ σωστό και το απόφθεγμα του Διονύση:

Ας κανουμε αυτοκριτικη και επαναπροσδιορισμο της πορειας μας.

Και μάλιστα το παραπάνω, πρέπει να επαναλαμβάνεται συχνά.

[stathis73]

Καλό ειναι να τα γράφουμε αυτά αρκει να μην ειναι μόνο στα λόγια.

[panagiotisspy]

Καλό ειναι να τα γράφουμε αυτά αρκει να μην ειναι μόνο στα λόγια.

Είναι λεπτό το ζήτημα που βάζεις Στάθη.
Από τη μιά συμφωνώ.
Αλλά από την άλλη σκέφτομαι τα εξής:
Αν όλα όσα λέμε για την Πίστη μας, τα κάναμε και πράξη, τότε θεωρητικά θα ήμασταν σχεδόν αναμάρτητοι, πράγμα που δε γίνεται.
Αυτό σημαίνει τάχα, ότι η δεδομένη αμαρτωλότητά μας, δεν μας επιτρέπει να μιλάμε, να λέμε τη γνώμη μας, ακόμα και να συμβουλεύουμε αδελφικά, όσοι νομίζουμε πως μπορούμε? Οχι βέβαια, κατά τη γνώμη μου.
Η αντιστοίχιση λόγων-πράξεων δεν είναι απλό και εύκολο πράγμα.
Είναι αυτονόητο και δεδομένο, ότι όσο καλή προαίρεση και αν έχει κάποιος, δυστυχώς σε μικρό ή μεγάλο βαθμό θα μένει στα λόγια, όπως ακριβώς έγραψες παραπάνω.
Οσο δεδομένη είναι η αμαρτωλότητά μας και η πτωτική φύση μας, άλλο τόσο δεδομένο είναι κι' αυτό.
Αυτό βέβαια δεν σημαίνει ότι δεν πρέπει να παρατίθενται όλα τούτα στο φόρουμ προς γνώση και βελτίωση όλων μας και όσων μας διαβάζουν.
Το να λέει κάποιος "δεν πρέπει να αμαρτάνουμε", δεν σημαίνει ότι αυτός που το λέει είναι αναμάρτητος. Ούτε βέβαια σημαίνει πως επειδή είναι αμαρτωλός, δεν δικαιούται να το πει.
Το θέμα δεν είναι να καταστούμε αναμάρτητοι, αλλά να σωθούμε από την Χάρη και το Ελεος του Θεού, παρά το γεγονός ότι είμαστε αμαρτωλοί.

[dionysisgr]

Ειδικα αυτο το τηρουμε μετ'ευλαβειας, οποτε δικαιουμαστε και να το γραφουμε.

Αναπαυομαστε πολλοι απο εδω μεσα, στον πνευματικο της ενοριας μας,
εργαζομαστε μαζι του για την σωτηρια μας, και με την ευχη του,
και δεν αναζητουμε μετα μανιας, καταστασεις υψηλες και χαρισματικες,
και γεροντες εν τελειοτητι και θεωρια, που ξερουν τα παντα,
με τους οποιους μαλιστα να καυχωμεθα μετα γελοιωδως οτι ειμαστε "κολλητοι"..

Οποτε μετα παρρησιας υποστηριζουμε την αποψη αυτη,
που ειναι και ορθοτατη,
δεν το λεμε εμεις, το ειπε και παραπανω,
ο π.Μωϋσης.

Οποτε εδω συνοδευει ο λογος την πραξη.

[ψυχουλα]

Θα συμφωνήσω με τον Παναγιωτη και θα φερω κι ενα παραδειγμα που θυμηθηκα ως προς το αν μονο εκεινος που κανει πραξη την ορθοδοξια δικαιουται να μιλα για Θεό.

ξερω ατομο που ναι μεν ειχε γνωσεις θεολογικές αλλα ουτε στην εκκλησια παταγε, ουτε μετοχη στα μυστηρια ειχε ουτε καν αγωνιζόταν γιατι θεωρουσε οτι απλως δε μπορει να βαλει τοσο περιορισμο στα παθη του. ομως ειχε σεβασμο στο Θεό με την εννοια οτι ναι μεν δε ζουσε ετσι που να Τον ευαρεστεί αλλα ουτε Τον πολεμούσε. Αν τύχαινε σε καποια συζήτηση και πήγαινε η κουβεντα στα περι Θεού έλεγε αυτα που ήξερε και που πραγματι ήταν ορθά. Καποια μερα ετυχε να συζητησει με φιλο του το θεμα της εξομολόγησης. Ο φίλος του ειχε την ιδεα που εχουν πολλοι, οτι μπορεις να τα πεις και σε εικονα, οτι ο παπας δεν ειναι καλυτερος απο εκεινον κτλ.

Το ατομο αυτο εξηγησε με τις γνωσεις που ειχε τι ακριβως σημαινει αυτο το μυστηριο και γιατι ειναι απαραιτητο και μαλιστα προετρεψε το φιλο του να το κανει αφου ειδε οτι τον απασχολουσε! Ο φιλος δεν ειπε καλα και εσυ που μας τα λες γιατι δεν πας;; γιατι οι εξηγησεις αυτες περι του μυστηριου τον καλυψαν, τον διαφωτισαν και αλλωστε ηξερε οτι το ατομο αυτο ειχε διαλεξει το δρομο που ειχε διαλεξει δεν ηταν κατι κρυφο. Και οντως πειστηκε και πηγε για πρωτη φορα στη ζωή του! Γιατι το ατομο αυτο του μιλησε ηρεμα και του παρεθεσε απλως τις γνωσεις του και εκανε και μια φιλικη προτροπη αλλα χωρις κορωνες και πίεση.

δεν εχει σημασια ποιος το λεει αλλα ο τροπος που το λεει.

[stathis73]

Παιδια με ολο το σεβασμο σε μεγαλυτερους -μικροτερους-θεολογους και μη, αν δεν κανουμε πραξεις αυτα που γράφουμε θα φάμε πετρες απο ολους και πρωτα πρωτα απο τα παιδια εδω μέσα.
Δέν μπορει να γραφουμε κατι και μετα απο λίγο να παιρνουμε παραμαζομα οτι μπει μπροστα μας, δεν μπορουμε να μιλαμε για αγαπη και να λέμε στον αλλον θα γινει της γαζας, που ειναι τότε η αγάπη και ολα αυτά που μιλαμε και λέμε κάθε μέρα, συγγνώμη αν σας πικρένο αλλα έτσι ειναι, τα αλλα όλα ειναι ΠΡΟΦΑΣΕΙΣ ΕΝ ΑΜΑΡΤΙΕΣ φιλε μου Παναγιώτη, με όλον τον σεβασμο που εχω για το πρωσοπο σου.

[aposal]

Το να λέει κάποιος "δεν πρέπει να αμαρτάνουμε", δεν σημαίνει ότι αυτός που το λέει είναι αναμάρτητος. Ούτε βέβαια σημαίνει πως επειδή είναι αμαρτωλός, δεν δικαιούται να το πει.
Το θέμα δεν είναι να καταστούμε αναμάρτητοι, αλλά να σωθούμε από την Χάρη και το Ελεος του Θεού, παρά το γεγονός ότι είμαστε αμαρτωλοί.

Έτσι. Καμιά φορά γράφεις και κάτι καλό...

[filotas]

Συμφωνώ ότι οι επισημάνσεις του π. Μωυσή είναι πολύ σημαντικές. Όταν κάποιος ψάχνει καλό Πνευματικό καλά είναι να ξεκινά από την ενορία του και στη συνέχεια κοντά του και ν' αναζητά καλό Πνευματικό κι όχι χαρισματούχο Γέροντα.

Παρ' όλα αυτά δεν πρέπει καθόλου να υποτιμούμε την αξία και τη μεγάλη ευλογία να έχουμε την ευκαιρία να γνωρίσουμε ανθρώπους, που με την άσκησή τους έχουν αξιωθεί να λάβουν πνευματικά χαρίσματα από το Άγιο Πνεύμα, επειδή το παράδειγμα τους και τα λόγια τους μπορούν ν' αποτελέσουν σταθμό στην πνευματική μας ζωή.

Στη ζωή μου είχα την ευλογία να γνωρίσω κάποιους άγιους Γέροντες. Η συνάντηση μαζί τους έχει χαραχτεί ανεξίτηλα στη μνήμη μου κι έχει επηρεάσει διαχρονικά τη ζωή μου. Παρ' όλα αυτά, όταν επέλεξα Πνευματικό (με τη βοήθεια του Θεού) για μένα και την οικογένειά μου, φρόντισα να είναι κοντά στον τόπο που μένουμε, να είναι αγωνιζόμενος πνευματικά άνθρωπος και να μπορεί να μας αναπαύσει πνευματικά ει δυνατόν όλους, ώστε να συνεργαστούμε καλύτερα μαζί του.

[ψυχουλα]

ισως ομως Σταθη ειναι καλυτερα να λεει θα γινει της Γαζας παρα να το λεει απο μεσα του και να βραζει και να γραφει παρολαυτα αγαπολογιες... αλλωστε ειμαστε αδελφοι εδω μεσα ετσι δε λεμε;; αρα αν ο αδελφος μου πει κατι ξερω πως το λεει απο αγαπη με το θαρρος του αδελφου. Είναι ο αδελφός μου, τον δεχομαι σαν αδελφο και δεν το παρεξηγω. και προτιμω να ειναι αληθινος και ο εαυτος του παρα μια καρικατουρα.

Σημασια δεν εχει παντα τι λεει καποιος αλλα τι εχει στην καρδια του. Μπορει καποιος να σε τρελανει στις τυπικουρες και στην ευγενεια και στο τελος να σε αφησει και να φας τα μουτρα σου μηπως τον παρεξηγησεις αν σε τραβηξει απο το μανικι για να αποφυγεις τη λακουβα.

μηπως πρεπει να το δουμε ετσι οτι δηλαδη ο αδελφος μου τωρα τα πηρε στο κρανιο γιατι ρε παιδι μου συμβαινει αυτο μήπως θελει κατι να μου πει;; αποκλειεται να το λεει για κακο, αδελφος μου ειναι και μ αγαπαει.

καπως ετσι το βλεπω...