Καλόν ἐστιν ἡμᾶς ὧδε εἶναι.

[dionysisgr]

ἀποκριθεὶς δὲ ὁ Πέτρος εἶπε τῷ ᾿Ιησοῦ· Κύριε, καλόν ἐστιν ἡμᾶς ὧδε εἶναι.

Κατεβαινοντας απο το Θαβωρειο Ορος, εκεινο το συγκλονιστικο και μοναδικο απογευμα οι κλητοι
και εκλεκτοι μαθητες του Κυριου,
επανεμφανιζομενοι μπροστα σε εναν ανυποψιαστο κοσμο,
αγνοουντα και πορευομενο τον σκοτεινο του δρομο,
βυθισμενο στην αμαρτια, και εμποτισμενο με τα αποτελεσματα της πτωσεως,
σε εναν κοσμο που παραληρουσε μεσα στην συγχυση,
στην φθορα και τα παθη, στο αδιεξοδο μονοπατι του θανατου,
ηξεραν πια βαθια μεσα στο νου και στην καρδια τους, με ολο το πνευμα και τις αισθησεις τους,
οτι τιποτα πια δεν εμελλε να ειναι το ιδιο οπως και πρωτα.

Γιατι ολα τωρα μεταμορφωνονται απο κενα και στερημενα νοηματος σε πεδιο δρασης του ανθρωπου, συνεργεια Θεου προς την σωτηρια, και την εισοδο στην αχρονη Βασιλεια Του.

Μεταμορφωθεις ο Κυριος εν δοξη, ο Χαρακτηρας της Υποστασεως του Πατρος, το απαυγασμα και η δοξα, ο Υιος ο αγαπητος,
ο Μονογενης, και Λογος του Θεου, ελαμψε κατα θεια και ακρα συγκαταβαση, εμπρος εις τα χοϊκα ματια των ανθρωπων,
αφου τα ειχε ενισχυσει εν Πνευματι Αγιω και θεωσει αχρονως, ωστε να αντεξουν την Ακτιστη Δοξα Του,
και το καταναλισκον πυρ της θεοτητος Του.

Ο Χριστος, μεταμορφωθεις ο Ιδιος, μεταμορφωνει τον κοσμο.

Σαν να βρισκεται ο κοσμος σε ενα στενο δωματιο χωρις παραθυρο, χωρις εξοδο, χωρις ελπιδα,
και ο Κυριος ο Μεγαλομαρτυρας μετα απο 40 ημερες, ο Εσταυρωμενος υπερ ημων των απαντων,
ο Αιρων την αμαρτιαν του κοσμου, κανει τους τοιχους αυτους ολοφωτεινους, τους κανει διαφανους, τους κανει διαπεραστους,
και παμφαεστατα παραθυρα, απο τα οποια εξω δεν φαινεται καποιο ομορφο τοπιο, η ενα θαυμαστο θεαμα,
αλλα πλεον φαινεται ολοκαθαρα και καταλαμπει η ιδια η Βασιλεια των Ουρανων, το ευλογημενο κρατος της Αγαπης του Θεου.

Τον πονο του αρρωστου, του δυστυχισμενου, του εγκατελειμμενου, του προδομενου, του αδικουμενου,
ο Χριστος τον μεταμορφωνει, απο καταδικαστικο χαρτι θανατου, ενος απανθρωπου δικαστηριου, χωρις επιεικια και ελεος,
σε κληση και προσκληση αιωνιου ζωης και ευφροσυνης.

Την απελπισια, την οδυνη, την απογνωση, και το κενο νοηματος, ενος κοσμου που συμφυρεται στην αμαρτια και την ληθη,
ο Χριστος την μεταμορφωνει σε ελπιδα, σε ηδονη των θειων πραγματων και μεγαλειων, σε απολυτο νοημα, σε δικαιωση
και αεναη μνημη Θεου.

Οσα ανομα και ασκοπα, οσα ματαια και κενα, εχουν γινει, και ολα οσα γινονται, και μελλει να γινουν σε αυτον το τοπο των δακρυων, ο μεταμορφωθεις Κυριος, η αναπαυση των κεκοπιωντων, ο λιμην των θαλλασοπορουντων, η ασφαλης μανδρα των αμνων, ο αιωνιος Πατερας του απωλεσθεντος τεκνου, ο Πλαστουργος και Ποιητης της εσωτατης ουσιας μας,
τα μεταμορφωνει σε βημα και οδο σωτηριας, συνεργουμενης της προαιρεσεως και της θελησεως ενος εκαστου εξ'ημων.

Δεν μπορει κανενας λογος να περιγραψει, να περικρατησει, και να αποτυπωσει το θαυμαστο γεγονος, εκεινο το πρωϊνο, στο αγιο ορος Θαβωρ.

Ειναι πολυ φτωχη και ατελης η ανθρωπινη γλωσσα και η διανοια μας, ωστε να μεταφερει το μεγαλειο και το υψηλο νοημα, της στιγμης κατα την οποια, για πρωτη φορα απο καταβολης κοσμου, η ανθρωπινη φυση, συγκεκραμενη με την Θεια φυση, κατα τροπο ασυλληπτο, και ενεργουσα κατα την αντιδοση των ιδιωματων, φανερωνεται εμπρος εις τα εκπληκτα ματια των συντετριμμενων μαθητων, θεωμενη, υπερδεδοξασμενη, πληρης ακτιστου φωτος, και στεκεται στο σταυροδρομι της αιωνιοτητος, οπου εσχατολογια και ιστορια συναντιουνται και τεμνονται.

Εν μεσω δυο αγιων ανδρων του Μωυσεως του Νομου και του Ηλια των Προφητων,
ο Κυριος Ιησους Χριστος Υιος και Λογος του Θεου,
φανερωνει στην πραξη οτι ειναι ο Παντοκρατωρ Θεος, Αρχων Ισχυρος και Εξουσιαστης των ζωντων, και των κεκοιμημενων.

Ο Κυριος στεκεται στο κεντρο των παντων. Ειναι το νοημα, αυτων που νοουνται, ειναι ο Θεος αυτων που θεωνονται, ειναι η Προφητεια αυτων που προφητευουν, ειναι το Θαυμα, αυτων που θαυματουργουν, ειναι η Ανασταση αυτων που μελλει να αναστηθουν, ειναι η Ζωη αυτων που μελλει να ζησουν.

Και οι μαθητες..

Μεσα απο τους μαθητες, που καλουνται πλεον να συνεχισουν την ζωη τους, μετα απο αυτο το θειον και μεγα θαυμα που εζησαν,
καλουνται να επανελθουν στα ιδια, και πως να γυρισει κανεις πισω μετα απο αυτο, πως να πορευθει στην γη καποιος, ο οποιος εζησε και βιωσε τον Ουρανο, πως να ξαναχωθει καποιος στο ανηλιαγο και υγρο υπογειο, οταν εχει ανεβει σε πυργο υψηλοτατο με θεα φωτεινη και ανειπωτα μεγαλοπρεπη, πως να ζησει καποιος ξανα με τους δουλους, οταν εχει ζησει με τον ιδιο τον αιωνιο Βασιλεα των βασιλεων των Κυριο των κυριων, τον Εξουσιαστη των εξουσιαστων της ημερας..

Και ομως βρισκουν την δυναμη, χαριτι Θεου, να συνεχισουν, να παρουν τον δικο τους, προσωπικο σταυρο, να πιουν και αυτοι το πικρο ποτηρι εως τελους, οπως ο Δεσποτης τους, να φτασουν στο τερμα των αιωνων, στην ακενωτη πηγη, στο υδωρ το αλλομενο.

Ετσι και εμεις, εχοντας ο καθενας ζησει μια μικρη κατ'αναλογιαν μεταμορφωση, στο δικο μας προσωπικο Θαβωρ, οπου σε διαφορετικη στιγμη για τον καθενα μας, μας περιμαζεψε με το ανειπωτο ελεος Του ο Χριστος ο Κυριος μας,
μεσα απο την αμαρτια μας, μεσα απο τον βουρκο στον οποιο βουλιαζαμε καθημερινα, μεσα απο την ληθη του Θεου,
μεσα απο την προσωπικη μας, αστοχια και αγνωσια, μεσα απο την αδιεξοδη αυτο-εγκαταλειψη μας,
και μας οδηγησε σε μεταμορφωμενα, το κατα δυναμιν και χωρητικοτητα, τεκνα φωτος, και κεκλημενους υιους και φιλους Του, απο αχρειους δουλους και παραβατες της αγαπης Του.

Και μετα απο το θαυμα που εχει ζησει ο καθενας, και μονο η ψυχη του το ξερει, και προσπαθει με καθε τροπο να διατηρησει ζωντανο και αδιακοπο τον συνδεσμο με την Ζωη, και την μονη Αληθεια και Οδο, πρεπει να βρισκουμε την δυναμη, οπως οι μαθητες να διδασκομαστε και να διδασκουμε, να σηκωσουμε τον σταυρο μας, και να πιουμε το ποτηρι που θα δοθει με την αλαθητη σοφια και παγνωσια του Θεου, στον καθενα και την καθεμια, και να παμε εως το τελος.

Οπου ειναι ο καθενας, εκει που τον εχει ταξει ο Θεος, οπου διακονει και εργαζεται, οπου ζει και αναπνεει,
οπου αδικειται και υπομενει, οπου ελπιζει και προσδοκα, οπου υποφερει η αναπαυτεται,
εκει πρεπει να κανει με ολη του την δυναμη, πραξη την καθημερινη του μεταμορφωση,
να διατηρει κατι απο την μνημη των μαθητων, οι οποιοι κατεβαινοντας απο το Θαβωρ,
ειχαν αλλαξει για παντα, πρωτα εσωτερικα και επειτα εξωτερικα.

Εχοντας εμπρος μας, την αταλαντευτη πιστη και ασφαλεια, την ακαταισχυντη ελπιδα και το θαρρος, την εικονα την ζωντανη της εκτυφλωτικης δοξας και αγαπης του Χριστου μας, πορευομενοι, μεσα στον κοσμο, οτι και αν γινει, οτι και εαν συμβει,
ξερουμε οτι θα κατεβουμε απο το Θαβωρ, και θα περασουμε μεσα απο την πορεια των παθων και του Σταυρου,
ομως ο δρομος πλεον δεν εχει γυρισμο η αδιεξοδα.

Πλεον μπροστα ειναι η οριστικη μεταμορφωση, η ανασταση και η αναληψη, και η αιωνια συμβασιλεια μετα του Θεου.

Χρονια πολλα σε ολους, ας μεταμορφωνει καθε μερα ο Χριστος, τις ζωες μας, τις ψυχες μας, το περιβαλλον, και την καρδια μας, και ας μαθητευουμε ταπεινα και με υπομονη στην θεια σοφια και διδασκαλια, ωστε να φτασουμε στο παμποθητο ακρον εφετον.

Να Χριστοποιηθουμε, και να ζησουμε αιωνια κοντα Του, αφου: Κύριε, καλόν ἐστιν ἡμᾶς ὧδε εἶναι.

Αμην.

[stathis73]

ΝΟΜΙΖΩ ΟΤΙ ΠΑΡΩΝ ΣΤΗΝ ΜΕΤΑΜΟΡΦΩΣΗ ΤΟΥ ΧΡΙΣΤΟΥ ΜΑΣ ΗΤΑΝ ΠΑΡΩΝ Ο ΠΕΤΡΟΣ, Ο ΙΑΚΩΒΟΣ, ΚΑΙ Ο ΙΩΑΝΝΗΣ.
ΤΙ ΣΤΙΓΜΕΣ ΖΗΣΑΝΕ ΑΥΤΟΙ Η ΑΓΙΟΙ ΑΠΟΣΤΟΛΟΙ ΚΟΝΤΑ ΣΤΟΝ ΙΗΣΟΥ ΧΡΙΣΤΟ ΜΑΣ, ΑΛΛΑ ΚΑΙ ΕΜΕΙΣ ΑΞΙΩΝΟΜΑΣΤΕ ΣΕ ΚΑΤΙ ΜΕΓΑΛΥΤΕΡΟ ΚΟΙΝΩΝΑΜΕ ΤΩΝ ΑΧΡΑΝΤΩΝ ΜΥΣΤΗΡΙΩΝ ΔΗΛΑΔΗ ΤΟ ΣΩΜΑ ΚΑΙ ΤΟ ΑΙΜΑ ΤΟΥ ΧΡΙΣΤΟΥ ΜΑΣ.
ΕΥΧΟΜΑΙ ΟΛΟΙ ΜΑΣ ΝΑ ΜΕΤΕΜΟΡΦΩΘΟΥΜΕ ΣΕ ΑΞΙΟΥΣ ΧΡΙΣΤΙΑΝΟΥΣ ΚΑΙ ΝΑ ΜΗΝ ΕΙΜΑΣΤΕ ΜΟΝΟ ΚΑΤΑ ΤΟ ΟΝΟΜΑ.

[Andreasmas]

Χειμαρρώδης και με ανεπανάληπτα μηνύματα ο λόγος του Διονύση μας .

Θα `θελα όμως να προσθέσω και αυτό που έχει πει ο άγιος Ιωάννης ο Δαμασκηνός:
<<Ο Κύριος πάντα άστραφτε,πάντα έφερε τη δόξα Του και επί της γης.
Τη στιγμή της Μεταμόρφωσης όμως ,απλά επέτρεψε να ανοιγούν τα μάτια των εκλεκτών μαθητών Του για να δουν,όσο βεβαίως μπορούσαν ,ένα μέρος της μεγάλης Του δόξας.

Δόξα τω Θεώ.

[ψυχουλα]

Αλήθεια ειναι.

νομίζω η προσευχή σαν άγγελος μάς κουβαλά στα φτερά του και μάς ξανανεβάζει για λίγο στο Θαβώρ μας.