π. Παΐσιος: «Το γράμμα του νόμου αποκτείνει»

[gkou]

«Το γράμμα του νόμου αποκτείνει»

Είπα σε κάποιον μια φορά: « Τί είσαι εσύ; Μαχητής του Χριστού ή μαχητής του πειρασμού; Ξέρεις πως υπάρχουν και μαχητές του πειρασμού;». Ο Χριστιανός δεν πρέπει να είναι φανατικός ,αλλά να έχη αγάπη για όλους τους ανθρώπους. Όποιος πετάει λόγια αδιάκριτα ,και σωστά να είναι, κάνει κακό. Γνώρισα έναν συγγραφέα που είχε ευλάβεια πολλή, αλλά μιλούσε στους κοσμικούς με μια γλώσσα ωμή, που προχωρούσε όμως σε βάθος , και αυτό τους τράνταζε. Μια φορά μου λέει: «Σε μια συγκέντρωση είπα αυτό και αυτό σε μια κυρία». Αλλά με τον τρόπο που της το είπε, την είχε σακατέψει. Την πρόσβαλε μπροστά σε όλους. «Κοίταξε, του λέω, εσύ πετάς στους άλλους χρυσά στεφάνια με διαμαντόπετρες, έτσι όμως που τα πετάς, σακατεύεις κεφάλια, όχι μόνον ευαίσθητα αλλά και γερά». Ας μην πετροβολάμε τους ανθρώπους… χριστιανικά. Όποιος ελέγχει μπροστά σε άλλους κάποιον που αμάρτησε ή μιλάει με εμπάθεια για κάποιο πρόσωπο , αυτός δεν κινείται από το Πνεύμα του Θεού∙ κινείται από άλλο πνεύμα. Ο τρόπος της Εκκλησίας είναι η αγάπη∙ διαφέρει από τον τρόπο των νομικών. Η Εκκλησία βλέπει τα πάντα με μακροθυμία και κοιτάζει να βοηθήση τον καθέναν, ό,τι και αν έχη κάνει, όσο αμαρτωλός κι αν είναι.
Βλέπω σε μερικούς ευλαβείς ένα είδος παράξενης λογικής. Καλή είναι η ευλάβεια που έχουν, καλή και η διάθεση για το καλό, αλλά χρειάζεται και η πνευματική διάκριση και ευρύτητα, για να μη συνοδεύη την ευλάβεια η στενοκεφαλιά (το γερό δηλαδή αρβανίτικο κεφάλι) . Όλη η βάση είναι να έχη κανείς πνευματική κατάσταση, για να έχη την πνευματική διάκριση, γιατί αλλιώς μένει στο «γράμμα του νόμου», και το «γράμμα του νόμου αποκτείνει». Αυτός που έχει ταπείνωση, δεν κάνει ποτέ τον δάσκαλο∙ ακούει και ,όταν του ζητηθή η γνώμη του, μιλάει ταπεινά. Ποτέ δεν λέει «εγώ», αλλά «ο λογισμός μου λέει» ή «Οι Πατέρες είπαν». Μιλάει δηλαδή σαν μαθητής. Όποιος νομίζει ότι είναι ικανός να διορθώνη άλλους, έχει πολύ εγωισμό.
- Όταν, Γέροντα, ξεκινάη κανείς από καλή διάθεση να κάνη κάτι και φθάνει στα άκρα, λείπει η διάκριση;
- Είναι ο εγωισμός μέσα στην ενέργειά του αυτή και δεν το καταλαβαίνει, γιατί δεν γνωρίζει τον εαυτό του, γι’ αυτό πιάνει τα άκρα. Πολλές φορές από ευλάβεια ξεκινούν μερικοί, αλλά πού φθάνουν! Όπως οι εικονολάτρες και οι εικονομάχοι. Άκρη το ένα , άκρη το άλλο! Οι μεν έφθασαν στο σημείο να ξύνουν την εικόνα του Χριστού και να ρίχνουν την σκόνη μέσα στο Άγιο Ποτήριο, για να γίνη καλύτερη η Θεία Κοινωνία∙ οι άλλοι πάλι έκαιγαν τις εικόνες , τις πετούσαν… Γι’ αυτό η Εκκλησία αναγκάσθηκε να βάλη ψηλά τις εικόνες και, όταν πέρασε η διαμάχη, τις κατέβασε χαμηλά, για να τις προσκυνούμε και να αποδίδουμε τιμή στα εικονιζόμενα πρόσωπα.

Από το βιβλίο « Πνευματική αφύπνιση »
Γέροντος Παϊσίου Αγιορείτου
Λόγοι Β΄
Ιερόν Ησυχαστήριον
« Ευαγγελιστής Ιωάννης ο Θεολόγος »
Σουρωτή Θεσσαλονίκης

[Andreasmas]

Πραγματικά πολύ ενδιαφέρον και διδακτικό το κείμενο αυτό,άλλωστε είναι τα θεία λόγια του μακαριστού Γέροντος Παΐσίου κι αυτό τα λέει όλα.Έχω την εντύπωση πως πρέπει να προσεχτεί πολύ και ιδιέταιρα στις λεπτομέρειες .Είναι καλό και πρέπον να εντρυφήσει κανείς με σκοπό μπας και φωτίσει και ξεσκεπάσει αρκετές απο τις σκοτεινές και ρυπαρές αμαρτίες που ελοχεύουν στην ψυχή του.

[theodosis79]

Καλημέρα σας! Σε αυτό μήπως φταίμε εμείς που με περισσή ευκολία ανακαλύπτουμε πάθη, λάθη , σφάλματα , παραλείψεις και ατέλειες στους άλλους και σπεύδουμε αμέσως να τα στυλιτεύσουμε , να τα καταδικάσουμε ή δήθεν να τα διορθώσουμε (λέμε τώρα) ενώ στον εαυτό μας δεν ανακαλύπτουμε (σχεδόν) ποτέ κάτι για να διορθώσουμε. Μήπως έτσι πέσουμε στην εκ δεξιών πλάνη που είναι και χειρότερη και με αυτόν τον τρόπο σκανδαλίζουμε αντί να βοηθάμε? Μήπως κρίνουμε και καταδικάζουμε κάποιον για ένα σφάλμα του στο οποίο εμείς πέφτουμε πιο πολλές φορές? Ή μήπως εμείς πάντα έχουμε μια δικαιολογία για ότι άτοπο κάνουμε?

[Andreasmas]

Ναι έτσι είναι!
Ας προσπαθήσουμε επίσης να βλέπουμε τα προτερήματα κι όχι τα ελαττώματα των άλλων .(Πρώτος και χειρότερος εγώ)

[gkou]

Πραγματικά, αυτό το απόσπασμα ήταν ένα ηχηρό χαστούκι στη συνείδησή μου, κάθε λέξη του που αντέγραφα, την ένιωθα σαν αγκάθι μέσα μου... αγκάθι όμως πολύ ωφέλιμο αφού μου άνοιξε, έστω και λίγο , τα μάτια μου σχετικά με το θέμα της δήθεν μεγάλης θρησκευτικής μας ευλάβειας που οδηγεί σε εντελώς αντίθετα αποτελέσματα από τα επιθυμητά!

[avvas]

Έτσι ακριβώς είναι.
Γι αυτό ο σωστός χριστιανός οφείλει να εξαντλεί όλη του την αυστηρότητα και να εφαρμόζει το γράμμα του νόμου και να κρίνει σύμφωνα με το γράμμα του νόμου μόνον τον εαυτό του! Για όλους τους άλλους ανθρώπους - πλήν σαφώς του εαυτού του - «το επιεικές υμών γνωσθήτω πάσιν ανθρώποις, ο Κύριος εγγύς» Φιλιππησίους 4, 5

[Andreasmas]

Και το παράδοξο είναι ,ότι ενώ γνωρίζει ο καθείς μας το δρόμο προς την σωτηρία ,την οδό δηλ.που οδηγεί στη αγκαλιά του Θεού και που γινόμαστε έτσι κοινωνοί της θεότητός Του,δυστυχώς ,περιπαίζοντας τον εαυτό μας ,ολιγωρούμε ,δυσπιστούμε και με ραθυμία και υποκατάστατα βαδίζουμε την πλατεία οδό που οδηγεί στην αιώνια απώλειά μας.
Ω, τι δυστυχείς που είμαστε! Αντί να <<εξαγοράσουμε>> τον πολυτιμότατο
χρόνο μας στον πλανήτη Γη όσο είμαστε, τον κατασπαταλούμε με οτιδήποτε άλλο πλην της αληθινής ΜΕΤΑΝΟΙΑΣ.
ΑΛΙΜΟΝΟ!

[lovethink]

Ο Χριστιανός δεν πρέπει να είναι φανατικός, αλλά να έχη αγάπη για όλους τους ανθρώπους. Όποιος πετάει λόγια αδιάκριτα, και σωστά να είναι, κάνει κακό. Γνώρισα έναν συγγραφέα πού είχε ευλάβεια πολλή, άλλα μιλούσε στους κοσμικούς με μια γλώσσα ωμή, πού προχωρούσε όμως σε βάθος, και τους τράνταζε. Μια φορά μου λέει: «Σε μια συγκέντρωση είπα αυτό και αυτό σε μια κυρία». Αλλά με τον τρόπο πού της το είπε, την είχε σακατέψει. Την πρόσβαλε μπροστά σε όλους. «Κοίταξε, του λέω, εσύ πετάς στους άλλους χρυσά στεφάνια με διαμαντόπετρες, έτσι όμως πού τα πετάς, σακατεύεις κεφάλια, όχι μόνον ευαίσθητα άλλα και γερά».

Ας μην πετροβολάμε τους ανθρώπους… χριστιανικά. Όποιος ελέγχει μπροστά σε άλλους κάποιον πού αμάρτησε ή μιλάει με εμπάθεια για κάποιο πρόσωπο, αυτός δεν κινείται από το Πνεύμα του Θεού· κινείται από άλλο πνεύμα.

Ο τρόπος της Εκκλησίας είναι η αγάπη· διαφέρει από τον τρόπο των νομικών.

Η Εκκλησία βλέπει τα πάντα με μακροθυμία και κοιτάζει να βοηθήση τον καθέναν, ό,τι και αν έχη κάνει, όσο αμαρτωλός και αν είναι. Βλέπω σε μερικούς ευλαβείς ένα είδος παράξενης λογικής. Καλή είναι η ευλάβεια πού έχουν, καλή και η διάθεση για το καλό, άλλα χρειάζεται και η πνευματική διάκριση και ευρύτητα, για να μη συνοδεύη την ευλάβεια η στενοκεφαλιά, η γεροκεφαλιά (το γερό δηλαδή αρβανίτικο κεφάλι). Όλη η βάση είναι να έχη κανείς πνευματική κατάσταση, για να έχη την πνευματική διάκριση, γιατί αλλιώς μένει στο «γράμμα του νόμου», και το «γράμμα του νόμου αποχτείνει». Αυτός πού έχει ταπείνωση, δεν κάνει ποτέ τον δάσκαλο· ακούει και, όταν του ζητηθή η γνώμη του, μιλάει ταπεινά. Ποτέ δεν λέει «εγώ», αλλά «ο λογισμός μου λέει» ή «οι Πατέρες είπαν». Μιλάει δηλαδή σαν μαθητής. Όποιος νομίζει ότι είναι Ικανός να διορθώνη τους άλλους έχει πολύ εγωισμό.
- Όταν, Γέροντα, ξεκινάη κανείς από καλή διάθεση να κάνη κάτι και φθάνη στα άκρα, λείπει η διάκριση;

- Είναι ο εγωισμός μέσα στην ενέργειά του αυτή και δεν το καταλαβαίνει, γιατί δεν γνωρίζει τον εαυτό του, γι’ αυτό πιάνει τα άκρα. Πολλές φορές από ευλάβεια ξεκινούν μερικοί, αλλά που φθάνουν! Όπως οι εικονολάτρες και οι εικονομάχοι. Άκρη το ένα, άκρη το άλλο! Οι μεν έφθασαν στο σημείο να ξύνουν την εικόνα του Χριστού και να ρίχνουν την σκόνη μέσα στο Άγιο Ποτήριο, για να γίνη καλύτερη η Θεία Κοινωνία· οι άλλοι πάλι έκαιγαν τις εικόνες, τις πετούσαν… Γι’ αυτό η Εκκλησία αναγκάσθηκε να βάλη ψηλά τις εικόνες και, όταν πέρασε η διαμάχη, τις κατέβασε χαμηλά, για να τις προσκυνούμε και να απονέμουμε τιμή στα εικονιζόμενα πρόσωπα.

[ΜΙΧΣ]

πολύ ωφέλιμο αυτό Μάνο! Ευχαριστώ!

[lovethink]

Συγγνώμη που ξανάβαλα το ίδιο κείμενο δεν ήξερα ότι υπήρχε ήδη :)