Η Υπακοή

[gkou]

2. Η ΥΠΑΚΟΗ

Υπακοή στη γλώσσα του Ευαγγελίου σημαίνει : συμμόρφωση προς το θέλημα του Κυρίου και Θεού μας, το οποίο εκφράζεται είτε απ’ ευθείας δια του κυριακού λόγου είτε δια του αποστολικού κηρύγματος είτε δια των επισκόπων και Πατέρων της Εκκλησίας είτε δια των Γερόντων, των πνευματικών και εξομολόγων κ.λπ.
Αλλά, ποιό είναι το θέλημα του Θεού; Τί θέλει ο Θεός από τον άνθρωπο; Ο Θεός δε θέλει τίποτε από τον άνθρωπο για τον εαυτό Του, διότι είναι απροσδεής, δεν έχει ανάγκη από τίποτε. Ο Θεός είναι το πλήρωμα και η πηγή της ζωής, είναι το πλήρωμα και η πηγή της αλήθειας, της ειρήνης, της αγάπης, της χαράς. Είναι πλούσιος «εν ελέει και οικτιρμοίς». «Είναι το πλήρωμα του τα πάντα πληρουμένου». Αυτό που θέλει ο Θεός το θέλει για τον εαυτό μας, για τη δική μας δόξα και όχι για τη δική Του δόξα. Ο Θεός είναι δοξασμένος αϊδίως και αιωνίως και από το πλήρωμα της δόξης Του δίνει στα πλάσματά Του. Μας έπλασε από αγάπη, για να γίνουμε κατά χάρη θεοί και να μετέχουμε του θεϊκού Του μεγαλείου, της θεϊκής Του ζωής, της θεϊκής Του αγάπης, της θεϊκής Του ειρήνης, της θεϊκής Του δόξης. Ο Λόγος του Θεού μας έπλασε «κατ’ εικόνα» Του, για να γίνουμε «καθ’ ομοίωσίν» Του, να φτάσουμε στο μέτρο της αρετής του Χριστού, του σαρκωθέντος Λόγου, να γίνουμε Χριστοί κατά χάρη και η ζωή μας να είναι χριστοζωή. Αυτό είναι το θέλημα του Θεού.
Αλλ’ αυτό το θέλημα του Θεού πραγματώνεται με την τήρηση όλων των εντολών Του. Οι πρωτόπλαστοι δεν έκαναν υπακοή στην εντολή του Θεού και έχασαν τη δυνατότητα να γίνουν θεοί κατά χάρη. Και η ανυπακοή των πρωτοπλάστων είχε τρομακτικές συνέπειες για όλο το ανθρώπινο γένος. Η αμαρτία και ο θάνατος πέρασε μέσα σε όλο το ανθρώπινο γένος…

…Όλος ο αγώνας του χριστιανού είναι ,με τη χρησιμοποίηση των πνευματικών όπλων, να γκρεμίσει τα οχυρώματα του πονηρού, να καθαρίσει τους λογισμούς από την έπαρση, η οποία στρέφεται εναντίον της γνώσεως του Θεού , και κάθε σκέψη και λογισμό να υποτάξει στο Χριστό.
Συνεπώς η υπακοή είναι συνώνυμη με την ελευθερία ή οδηγεί και εξασφαλίζει την ελευθερία από την δουλεία του γνωμικού θελήματος της πεπτωκυίας φύσεως, από τον εγωισμό μας και τη φιλαυτία μας ,από την «άποψή» μας. Υπακοή σημαίνει ,λέει ο Άγιος Ιωάννης ο Σιναϊτης, ενταφιασμός της δικής μας θελήσεως και ανάσταση της ταπεινώσεως. Υπακοή σημαίνει ενέργεια χωρίς εξέταση, θάνατος εκούσιος ,ζωή χωρίς περιέργεια, αμεριμνία για κάθε σωματικό κίνδυνο, αμεριμνία για το τί θα απολογηθείς στον Θεό, να μη φοβάσαι το θάνατο, να ταξιδεύεις στη θάλασσα χωρίς κίνδυνο, να οδοιπορείς στην ξηρά ξέγνοιαστα σαν να κοιμάσαι. Όσο η εμπιστοσύνη προς το Γέροντα θάλλει μέσα στην καρδιά, τόσο το σώμα προθυμοποιείται σε κάθε διακονία. Ενώ, όταν σκοντάψει στην απιστία, θα πέσει ,διότι «παν ο ουκ εκ πίστεως αμαρτία εστίν».
Ο Γέροντας ,και γενικώτερα ο πνευματικός , που δέχεται την υπακοή των υποτακτικών του και των πνευματικών του τέκνων, τους απελευθερώνει από τα δεσμά του δικού τους θελήματος , δεν τους υποδουλώνει στο δικό του θέλημα, αλλά, όπως μας είπε ο απόστολος Παύλος, τους οδηγεί στο θέλημα του Χριστού, «εις υπακοήν του Χριστού». Υπακοή στο Χριστό σημαίνει απελευθέρωση. Γιατί ο Χριστός, ως Θεάνθρωπος δεν είναι αυθεντία, αλλά διακονία, δεν ήλθε να διακονηθεί από τους ανθρώπους αλλά να τους διακονήσει, να τους υπηρετήσει και να δώσει τον Εαυτό του λύτρο, για να εξαγοράσει τους περισσότερους ,δηλαδή αυτούς που θα θελήσουν να σωθούν…

… Δύσκολα και σπάνια γνωρίζει κανείς το μυστήριο της υπακοής, έλεγε ο άγιος Σιλουανός. Ο άνθρωπος της υπακοής είναι μέγας ενώπιον του Θεού. Είναι μιμητής του Χριστού, ο Οποίος μας έδωσε με τον Εαυτό Του παράδειγμα υπακοής. Ο απ. Παύλος όταν ζητεί από τους χριστιανούς να τον μιμηθούν, δεν εννοεί τίποτε άλλο, παρά να κάνουν κι αυτοί υπακοή στο θέλημα του Χριστού και γι’ αυτό ανταναπληρούσε τα υστερήματα των παθημάτων Του. Αν το θέλημα του Κυρίου είναι να ευτυχούμε, ας τον δοξάζουμε. Αν το θέλημα του Κυρίου είναι να σηκώνουμε βαρύ σταυρό στη ζωή μας, ας τον ευχαριστούμε, γιατί χωρίς σταυρό δεν μπορεί κανείς να ακολουθήσει τον Κύριο και να σωθεί. Χωρίς πειρασμό κανείς δε μπορεί να μπει στη βασιλεία των ουρανών. «Αν πάρεις ,Κύριε, τους πειρασμούς από τη ζωή μας, δε θα σωθεί κανείς», έλεγε ο Μ. Αντώνιος.
Συνήθως οι Χριστιανοί κάνουμε υπακοή στο Θεό, όταν το θέλημά Του είναι ευχάριστο για μας. Μας αρέσει πάντα η Ανάσταση και ποτέ ο Σταυρός. Αλλά Ανάσταση χωρίς Σταυρό δεν υπάρχει. Για να αναστηθείς εν Χριστώ Ιησού και να συμβασιλεύσεις μαζί Του, πρέπει προηγουμένως να συσταυρωθείς μαζί Του. Για να αναληφθείς μαζί Του, στην αιώνια βασιλεία Του, πρέπει να φέρεις όπως κι Εκείνος τα στίγματα των ήλων στα χέρια σου και στα πόδια σου. Πρέπει να φέρεις το σημάδι της λόγχης στην καρδιά σου. Πρέπει να πονέσεις στη ζωή σου. Αυτό είναι το θέλημα του Θεού, γιατί αυτό θα σε σώσει∙ ο σταυρός , ο πόνος, η θλίψη, τα βάσανα∙ «Γενηθήτω ,Κύριε, το θέλημά Σου»! Κάνε ,Κύριε, στη ζωή μου να μην έρχονται τα πράγματα όπως εγώ θέλω, αλλ’ όπως Εσύ. Αμήν.

Από το βιβλίο
Αρχιμανδρίτου ΤΙΜΟΘΕΟΥ ΤΖΑΒΑΡΑ
«Ο ΛΟΓΟΣ ΚΑΙ Η ΠΟΛΙΤΕΙΑ ΤΩΝ ΠΑΤΕΡΩΝ»
( Φιλοκαλικά θέματα)
ΕΚΔΟΣΗ ΙΕΡΑΣ ΜΟΝΗΣ ΟΣΙΟΥ ΘΕΟΔΟΣΙΟΥ ΝΑΥΠΛΙΟΥ