"Όλο το κακό σήμερα προέρχεται από την απιστία"

[gkou]

ΚΕΦΑΛΑΙΟ 2
Η πίστη και η ελπίδα στον Θεό

Όλο το κακό σήμερα προέρχεται από την απιστία

- Γέροντα, βλέπω ότι μερικοί άνθρωποι που δεν πιστεύουν στον Θεό ,έχουν έντονη την επιθυμία να γνωρίσουν τον κόσμο, να ταξιδέψουν, να διασκεδάσουν.
- Όταν ο άνθρωπος δεν πιστεύει στην άλλη ζωή, τότε ζητάει να γνωρίση τον κόσμο, να χαρή αυτήν την ζωή εκείνο, το άλλο… ,και τελικά τι βγαίνει; Έχει συνέχεια μέσα του ένα κενό. Ενώ ,άμα πιστέψη στον Θεό ,γνωρίζει τον θεό, τον γνωρίζει ο Θεός, και τότε νιώθει μέσα του γεμάτος.
- Γέροντα, αν οι άνθρωποι σκέφτονταν ότι αυτή η ζωή είναι πρόσκαιρη, δεν θα άλλαζαν;
- Εξαρτάται. Αν πούμε τώρα: «τελειώνει ο κόσμος», ένας που δεν πιστεύει θα αποθρασυνθή περισσότερο και θα ορμήση στο κακό, στην αμαρτία. Ένας όμως που πιστεύει, θα φρενάρη τον εαυτό του. «Τι να ξανοιχτώ με χαμένα; θα πη. Να κοιτάξω την ψυχή μου, να ζήσω πνευματικά, να κάνω καμιά ελεημοσύνη».
Όλο το κακό σήμερα προέρχεται από την απιστία. Παλιά ο κόσμος πίστευε∙ και ο πιο αδιάφορος είχε μέσα του πίστη. Μπορεί οι άνθρωποι να ήταν απλοί∙ μπορεί να μην καταλάβαιναν τίποτα από όσα άκουγαν στην εκκλησία. Μερικοί δεν ήξεραν ούτε ότι τα Ευαγγέλια είναι τέσσερα∙ νόμιζαν ότι είναι δώδεκα, αλλά τί πίστη είχαν, τί ευλάβεια! Και οι νοσοκόμες τί παλληκαριά είχαν! Πόσες στον πόλεμο πήγαιναν εθελόντριες! Είχαν και πίστη και θυσία και βοηθούσαν πάρα πολύ. Σήμερα μου είπε κάποιος ότι ένας άρρωστος έλεγε το «Πιστεύω» και η νοσοκόμα τον χτυπούσε, γιατί νόμιζε ότι της έκανε μάγια! Να μην ξέρη ούτε το Σύμβολο της Πίστεως! Πού έχουμε φτάσει! Νέα παιδιά τα ρωτάς: «Τί πιστεύεις;». «Δεν ξέρω, σου λένε, ακόμη δεν κατέληξα». «Τί θρησκεία έχει η μάνα σου, ο πατέρας σου;». «Δεν ξέρω∙ δεν τους ρώτησα». Δεν ενδιαφέρθηκε να μάθη τί θρησκεία έχουν οι γονείς του! Όταν κανείς είναι τόσο αδιάφορος , πώς να βοηθηθή;
- Γέροντα, στα κράτη που είχαν ολοκληρωτικό καθεστώς είναι ακόμη δύσκολη η κατάσταση.
- Ναι, αλλά πόσοι μάρτυρες θα βγουν από αυτούς που κράτησαν την πίστη τους μέσα στα ολοκληρωτικά καθεστώτα! Μου έλεγε ένας Ρώσος που πήγε στη Ρωσία ύστερα από χρόνια: «Με πλησίασε μια γιαγιά που με γνώριζε από παλιά και μου είπε: «Μ’ αυτό το παλτό πηγαίνεις στο Άγιον Όρος;». «Ναι, μ’ αυτό», της είπα. Βούρκωσαν αμέσως τα μάτια της , πήρε το παλτό και το φιλούσε η καημένη, για να πάρη ευλογία». Βλέπεις, η πίστη, όσο καταπιέζεται, τόσο δυναμώνει. Είναι σαν ελατήριο που, όσο περισσότερο το πιέση κανείς, με τόσο μεγαλύτερη δύναμη θα τιναχθή. Κάποτε κουράζεται εκείνος που το πιέζει, το αφήνει και τινάζεται.

Από το βιβλίο: «ΓΕΡΟΝΤΟΣ ΠΑΪΣΙΟΥ ΑΓΙΟΡΕΙΤΟΥ
ΛΟΓΟΙ Ε΄
ΠΑΘΗ ΚΑΙ ΑΡΕΤΕΣ»
ΙΕΡΟΝ ΗΣΥΧΑΣΤΗΡΙΟΝ
«ΕΥΑΓΓΕΛΙΣΤΗΣ ΙΩΑΝΝΗΣ Ο ΘΕΟΛΟΓΟΣ»
ΣΟΥΡΩΤΗ ΘΕΣΣΑΛΟΝΙΚΗΣ
2007

[grigoria-ka]

γεια σου!αν καποιος δε πιστευει κ αν ετσι εχει μεγαλωσει
ειναι νομιζω δυσκολο να αλαξη καλο θα ηταν να μπορουσε να πιστεψει στον αληθηνο Θεο.
ηξερα εναν ανθρωπο γυρο στα 64 πρεπει να ηταν.δε πισεψε ποτε στη ζωη του
η γυναικα του πιστευε κ πιστευει πηγενε κρυφα στην εκλησια,αυτος αρωστησε βαρια
πριν απο 4 χρονια κ η γυναικα του ειπε τον ιερεα της ενοριας να παει να τον κοινωνηση,εκεινος πηγε
αλλα ειπε οτι πρεπει να τον ρωτηση πρωτα γιατι ηξερε οτι ηταν αθεος ,τον ρωτησε την πρωτη φορα κ
ειπε"ναι"οσοι ηταν εκει χαρηκαν,μολις κοντεψε ο ιερεας φωναξε "οχι"τον ξαναρωτησε ξανα κ ξανα κ εκεινος ανενδοτος,κ δεν ειναι μονο αυτο εβλεπε διπλα του μονο αυτος κατι σκιες μαυρες που τον πειραζαν κ ελεγε παρτετα απο κοντα μου.περνουσε αυτα κ παλι οχι ελεγε.τελικα πεθανε χωρις να κοινωνηση.αδικο για την ψυχη του.μακαρι να αλαζε γνωμη εστω κ τη τελευταια στηγμη......

[michail]

Στό τέλος πού αρχίζει το ¨ταξίδι¨ πείθονται όλοι .

[petross]

Ε βέβαια, εκεί τελειώνουν τα ψέματα.

[aposal]

Τον πείραζε ο διάβολος μέχρι την τελευταία στιγμή και τον κατάφερε, γιατί του είχε δώσει πολλά δικαιώματα κι έτσι τον επηρέαζε σημαντικά.
Κρίμα! Είναι σπουδαίο πράγμα εμείς οι άλλοι που ζούμε (υποτίθεται) Χριστιανικά, να μπορούμε με τον - επιπλέον - αγώνα μας να δώσουμε το δικαίωμα στον Κύριό μας να βοηθήσει κάποιον άπιστο. Αν ο τελευταίος έχει διάθεση, τότε ο Δημιουργός θα τον βοηθήσει να μετανοήσει έστω και την ύστατη στιγμή.