Επανέρχεται το θέμα της ευθανασίας
Συντονιστής: Συντονιστές
-
Misha
- Κορυφαίος Αποστολέας
- Δημοσιεύσεις: 3872
- Εγγραφή: Δευ Δεκ 26, 2005 6:00 am
- Τοποθεσία: http://clubs.pathfinder.gr/seraphim
- Επικοινωνία:
quiz no 2: όταν ο άνθρωπος τρεφεται μονο με παξιμάδι και νερό δλδ δεν λαμβανει τις απαραιτητες θερμιδες,βιταμίνες,ιχνοστοιχεία κλπ θρεπτικά στοιχεία τα απαραιτητα για την συντηρηση του σώματος μήπως αμαρτπάνει ενώπιον του Θεού επειδή δεν συντηρει ορθώς τον ναο του σωματος του;;;
κι αν την στερηση τροφής την υπομένει με την φιλοτιμη προσδοκια της καθαρσης και του φωτισμου,μηπως αυτό ειναι τελικα μια μορφή θεοφιλούς "μερικης ευθανασιας " κατα το "νεκρωσατε ουν τα μέλη υμων τα επι της γης"?(Κολ γ 5)
κι αν την στερηση τροφής την υπομένει με την φιλοτιμη προσδοκια της καθαρσης και του φωτισμου,μηπως αυτό ειναι τελικα μια μορφή θεοφιλούς "μερικης ευθανασιας " κατα το "νεκρωσατε ουν τα μέλη υμων τα επι της γης"?(Κολ γ 5)
<div><img width="158" height="171" border="0" src="whiteangelap0.jpg" /></div><br />
Ξαφνικά αφύπνιση
Εγκεφαλικό «θαύμα» ξύπνησε ασθενή έπειτα από 20 χρόνια
Associated Press
Επί 20 χρόνια, ο εγκέφαλος του Τέρι δημιουργούσε αργά αλλά σταθερά νέες συνδέσεις
Ουάσινγκτον
Η περίπτωση ενός κωματώδη ασθενή που μπόρεσε ξαφνικά να μιλήσει και να κινηθεί έπειτα από 20 χρόνια σε μια κατάσταση υποτυπώδους συνειδητότητας αποκαλύπτει ότι ο εγκέφαλος έχει άγνωστες ικανότητες αυτοεπιδιόρθωσης, διαπιστώνουν οι νευροεπιστήμονες.
Ο Τέρι Ουάλις, σήμερα 42 ετών, υπέστη ένα σοβαρό τροχαίο ατύχημα όταν ήταν 19 ετών και η εγκεφαλική βλάβη τον άφησε σε μια κατάσταση ελάχιστης συνείδησης, στην οποια ήταν μεν «ξύπνιος», ανήμπορος όμως να σκεφτεί και να μιλήσει. Όμως το 2003, ο Τέρι ξαφνικά ανέκαμψε μυστηριωδώς ενώ νοσηλευόταν σε κέντρο αποκατάστασης, νομίζοντας μάλιστα ότι ήταν ακόμα 20 ετών.
Τρία χρόνια αργότερα, ερευνητές του Πανεπιστημίου Κορνέλ στη Νέα Υόρκη πιστεύουν ότι γνωρίζουν πώς συνέβη το «θαύμα». Ο εγκέφαλος του Τέρι μπόρεσε να αναδημιουργήσει τις χαμένες συνδέσεις ανάμεσα στους νευρώνες που παρέμειναν ζωντανοί.
Σε δημοσίευσή τους στο Journal of Clinical Investigation, o Χένινγκ Βος και οι συνεργάτες του παρουσιάζουν τομογραφίες του εγκεφάλου του Τέρι στις οποίες είναι ορατή αυξημένη δραστηριότητα στη «λευκή ουσία», μακριές απολήξεις που συνδέουν μεταξύ τους τα εγκεφαλικά κύτταρα.
Μάλιστα σε απεικονίσεις που λήφθηκαν με διαφορά 18 μηνών, είναι εμφανείς διαφορές σε περιοχές που σχετίζονται με την κατάσταση συνειδητότητας και την ομιλία, ένδειξη ότι βελτίωση ήταν αργή αλλά συνεχής, και δεν συνέβη ξαφνικά έπειτα από χρόνια αδράνειας.
Η εγκεφαλική βλάβη παραμένει πάντως εκτεταμένοι και οι γιατροί δεν ελπίζουν σε πλήρη αποκατάσταση. Τονίζουν επίσης ότι η περίπτωση του Τέρι Ουάλις είναι σπάνια και ότι αυτή η βελτίωση δεν θα μπορούσε ποτέ να συμβεί σε ασθενείς σε κώμα ή που έχουν μείνει φυτά, καθώς οι νευρώνες τους έχουν νεκρωθεί και δεν μπορούν να σχηματίσουν νέες συνδέσεις.
Ωστόσο η εντυπωσιακή ανακάλυψη αυτών των δυνατοτήτων του εγκεφάλου φαίνεται να διαψεύδει τη θεωρία ότι οι βλάβες του κεντρικού νευρικού συστήματος μπορούν να επουλωθούν εν μέρει μόνο λίγες εβδομάδες μετά το ατύχημα που τις προκάλεσε.
Και σίγουρα οι νέες παρατηρήσεις δημιουργούν ελπίδα σε πολλούς ανθρώπους. «Φαίνεται τώρα σχεδόν απόλυτα ο παλιός του εαυτός» σχολιάζει ο πατέρας του Τέρι. «Και μας λέει συχνά πόσο ευτυχής νιώθει που είναι ζωντανός».
news.in.gr
Εγκεφαλικό «θαύμα» ξύπνησε ασθενή έπειτα από 20 χρόνια
Associated Press
Επί 20 χρόνια, ο εγκέφαλος του Τέρι δημιουργούσε αργά αλλά σταθερά νέες συνδέσεις
Ουάσινγκτον
Η περίπτωση ενός κωματώδη ασθενή που μπόρεσε ξαφνικά να μιλήσει και να κινηθεί έπειτα από 20 χρόνια σε μια κατάσταση υποτυπώδους συνειδητότητας αποκαλύπτει ότι ο εγκέφαλος έχει άγνωστες ικανότητες αυτοεπιδιόρθωσης, διαπιστώνουν οι νευροεπιστήμονες.
Ο Τέρι Ουάλις, σήμερα 42 ετών, υπέστη ένα σοβαρό τροχαίο ατύχημα όταν ήταν 19 ετών και η εγκεφαλική βλάβη τον άφησε σε μια κατάσταση ελάχιστης συνείδησης, στην οποια ήταν μεν «ξύπνιος», ανήμπορος όμως να σκεφτεί και να μιλήσει. Όμως το 2003, ο Τέρι ξαφνικά ανέκαμψε μυστηριωδώς ενώ νοσηλευόταν σε κέντρο αποκατάστασης, νομίζοντας μάλιστα ότι ήταν ακόμα 20 ετών.
Τρία χρόνια αργότερα, ερευνητές του Πανεπιστημίου Κορνέλ στη Νέα Υόρκη πιστεύουν ότι γνωρίζουν πώς συνέβη το «θαύμα». Ο εγκέφαλος του Τέρι μπόρεσε να αναδημιουργήσει τις χαμένες συνδέσεις ανάμεσα στους νευρώνες που παρέμειναν ζωντανοί.
Σε δημοσίευσή τους στο Journal of Clinical Investigation, o Χένινγκ Βος και οι συνεργάτες του παρουσιάζουν τομογραφίες του εγκεφάλου του Τέρι στις οποίες είναι ορατή αυξημένη δραστηριότητα στη «λευκή ουσία», μακριές απολήξεις που συνδέουν μεταξύ τους τα εγκεφαλικά κύτταρα.
Μάλιστα σε απεικονίσεις που λήφθηκαν με διαφορά 18 μηνών, είναι εμφανείς διαφορές σε περιοχές που σχετίζονται με την κατάσταση συνειδητότητας και την ομιλία, ένδειξη ότι βελτίωση ήταν αργή αλλά συνεχής, και δεν συνέβη ξαφνικά έπειτα από χρόνια αδράνειας.
Η εγκεφαλική βλάβη παραμένει πάντως εκτεταμένοι και οι γιατροί δεν ελπίζουν σε πλήρη αποκατάσταση. Τονίζουν επίσης ότι η περίπτωση του Τέρι Ουάλις είναι σπάνια και ότι αυτή η βελτίωση δεν θα μπορούσε ποτέ να συμβεί σε ασθενείς σε κώμα ή που έχουν μείνει φυτά, καθώς οι νευρώνες τους έχουν νεκρωθεί και δεν μπορούν να σχηματίσουν νέες συνδέσεις.
Ωστόσο η εντυπωσιακή ανακάλυψη αυτών των δυνατοτήτων του εγκεφάλου φαίνεται να διαψεύδει τη θεωρία ότι οι βλάβες του κεντρικού νευρικού συστήματος μπορούν να επουλωθούν εν μέρει μόνο λίγες εβδομάδες μετά το ατύχημα που τις προκάλεσε.
Και σίγουρα οι νέες παρατηρήσεις δημιουργούν ελπίδα σε πολλούς ανθρώπους. «Φαίνεται τώρα σχεδόν απόλυτα ο παλιός του εαυτός» σχολιάζει ο πατέρας του Τέρι. «Και μας λέει συχνά πόσο ευτυχής νιώθει που είναι ζωντανός».
news.in.gr
Μπορείτε να μου λύσετε μιαν απορία .
Εχουμε τον λεγόμενο εγκεφαλικό θάνατο και κατά συνέπεια την αποσύνδεδη του ασθενούς απο την μηχανική υποστήριξη οπότε τέλος οριστικό .ΠΡΙΝ ΟΜΩΣ ΑΦΑΙΡΟΥΝΤΑΙ ΚΑΙ ΔΩΡΙΖΟΝΤΑΙ ΖΩΤΙΚΑ ΚΑΙ ΖΩΝΤΑΝΑ ΟΡΓΑΝΑ .και κατόπιν αποσύνδεση και θάνατος .Κάποιοι κερδίζουν την ζωή τους απο αυτή την δωρεά ο ασθενής όμως την χάνει .αυτό δεν είναι μια μορφή ευθανασίας ?
Δεν έχει καμμία σχέση με την επιθυμητή απο τον ασθενή λόγω αφόρητου πόνου, ποιότητας ζωής κλπ ευθανάσια . Αλλά και πάλι πως αποφασίζουν και σταματούν την όποια ζωή ενός ανθρώπου .Θάνατος δεν είναι όταν σταματά η καρδιά και μόνον ? και την στιγμή που το σώμα έχει ενιαία λειτουργία εγκεφάλου , καρδιάς κ α, δεν είναι μια μορφή εξευγενισμένης δολοφονίας με καλό σκοπό ?
Κατανοώ τον πόνο και την αγωνία χιλιάδων συνανθρώπων μας να σωθούν είτε οι ίδιοι είτε οι δικοί τους αλλά μήπως η συνέχιση της δικής τους ζωής στηρίζεται στον προκαλούμενο θάνατο ενός άλλου ? έστω και αν βρίσκεται σε άθλια κατάσταση .
Η Ιερά Σύνοδος και μάλιστα οι Αρχιερείς μας υποστήριξαν την δωρεά οργάνων γενόμενοι και οι ίδιιοι δωρητές .
άλλοι επιμένουν ότι ο εγκεφαλικός θάνατος δεν είναι θάνατος οριστικός .
δεν ξέρω έχω μπερδευτεί .
Εχουμε τον λεγόμενο εγκεφαλικό θάνατο και κατά συνέπεια την αποσύνδεδη του ασθενούς απο την μηχανική υποστήριξη οπότε τέλος οριστικό .ΠΡΙΝ ΟΜΩΣ ΑΦΑΙΡΟΥΝΤΑΙ ΚΑΙ ΔΩΡΙΖΟΝΤΑΙ ΖΩΤΙΚΑ ΚΑΙ ΖΩΝΤΑΝΑ ΟΡΓΑΝΑ .και κατόπιν αποσύνδεση και θάνατος .Κάποιοι κερδίζουν την ζωή τους απο αυτή την δωρεά ο ασθενής όμως την χάνει .αυτό δεν είναι μια μορφή ευθανασίας ?
Δεν έχει καμμία σχέση με την επιθυμητή απο τον ασθενή λόγω αφόρητου πόνου, ποιότητας ζωής κλπ ευθανάσια . Αλλά και πάλι πως αποφασίζουν και σταματούν την όποια ζωή ενός ανθρώπου .Θάνατος δεν είναι όταν σταματά η καρδιά και μόνον ? και την στιγμή που το σώμα έχει ενιαία λειτουργία εγκεφάλου , καρδιάς κ α, δεν είναι μια μορφή εξευγενισμένης δολοφονίας με καλό σκοπό ?
Κατανοώ τον πόνο και την αγωνία χιλιάδων συνανθρώπων μας να σωθούν είτε οι ίδιοι είτε οι δικοί τους αλλά μήπως η συνέχιση της δικής τους ζωής στηρίζεται στον προκαλούμενο θάνατο ενός άλλου ? έστω και αν βρίσκεται σε άθλια κατάσταση .
Η Ιερά Σύνοδος και μάλιστα οι Αρχιερείς μας υποστήριξαν την δωρεά οργάνων γενόμενοι και οι ίδιιοι δωρητές .
άλλοι επιμένουν ότι ο εγκεφαλικός θάνατος δεν είναι θάνατος οριστικός .
δεν ξέρω έχω μπερδευτεί .
ΡΑΧΗΛ
Αυτό το έκαναν και το κάνουν μόνο άγιοι άνθρωποι με τη βοήθεια του Θεού και δεν μπορούμε να το προτείνουμε στους υπόλοιπους.Misha έγραψε:quiz no 2: όταν ο άνθρωπος τρεφεται μονο με παξιμάδι και νερό δλδ δεν λαμβανει τις απαραιτητες θερμιδες,βιταμίνες,ιχνοστοιχεία κλπ θρεπτικά στοιχεία τα απαραιτητα για την συντηρηση του σώματος μήπως αμαρτπάνει ενώπιον του Θεού επειδή δεν συντηρει ορθώς τον ναο του σωματος του;;;
κι αν την στερηση τροφής την υπομένει με την φιλοτιμη προσδοκια της καθαρσης και του φωτισμου,μηπως αυτό ειναι τελικα μια μορφή θεοφιλούς "μερικης ευθανασιας " κατα το "νεκρωσατε ουν τα μέλη υμων τα επι της γης"?(Κολ γ 5)
Είδατε πόσους θανάτους νεαρών κοριτσιών έχουμε τελευταία από νευρική ανορεξία!!!!!!!!
<div><img width="111" height="148" border="0" src="ierosolimitisa.jpg" /></div>
Όπως και σε όλα τα άλλα θέματα, έτσι και σε αυτά τα λεπτά και δύσκολα θέματα, η σωστή ( σύμφωνα με το θέλημα τού Θεού ) απάντηση, θα δοθεί από τους Αγίους τής Εκκλησίας.raxil έγραψε:Μπορείτε να μου λύσετε μιαν απορία .
Εχουμε τον λεγόμενο εγκεφαλικό θάνατο και κατά συνέπεια την αποσύνδεδη του ασθενούς απο την μηχανική υποστήριξη οπότε τέλος οριστικό .ΠΡΙΝ ΟΜΩΣ ΑΦΑΙΡΟΥΝΤΑΙ ΚΑΙ ΔΩΡΙΖΟΝΤΑΙ ΖΩΤΙΚΑ ΚΑΙ ΖΩΝΤΑΝΑ ΟΡΓΑΝΑ .και κατόπιν αποσύνδεση και θάνατος .Κάποιοι κερδίζουν την ζωή τους απο αυτή την δωρεά ο ασθενής όμως την χάνει .αυτό δεν είναι μια μορφή ευθανασίας ?
Δεν έχει καμμία σχέση με την επιθυμητή απο τον ασθενή λόγω αφόρητου πόνου, ποιότητας ζωής κλπ ευθανάσια . Αλλά και πάλι πως αποφασίζουν και σταματούν την όποια ζωή ενός ανθρώπου .Θάνατος δεν είναι όταν σταματά η καρδιά και μόνον ? και την στιγμή που το σώμα έχει ενιαία λειτουργία εγκεφάλου , καρδιάς κ α, δεν είναι μια μορφή εξευγενισμένης δολοφονίας με καλό σκοπό ?
Κατανοώ τον πόνο και την αγωνία χιλιάδων συνανθρώπων μας να σωθούν είτε οι ίδιοι είτε οι δικοί τους αλλά μήπως η συνέχιση της δικής τους ζωής στηρίζεται στον προκαλούμενο θάνατο ενός άλλου ? έστω και αν βρίσκεται σε άθλια κατάσταση .
Η Ιερά Σύνοδος και μάλιστα οι Αρχιερείς μας υποστήριξαν την δωρεά οργάνων γενόμενοι και οι ίδιιοι δωρητές .
άλλοι επιμένουν ότι ο εγκεφαλικός θάνατος δεν είναι θάνατος οριστικός .
δεν ξέρω έχω μπερδευτεί .
Είμαι σίγουρος, ότι ο Θεός δεν θα επιτρέψει να πέσει σε πλάνη, η ΔΙΚΗ ΤΟΥ Εκκλησία.
Τέλειος Θεός, και τέλειος και ΑΠΟΛΥΤΑ αναμάρτητος άνθρωπος, και ΜΟΝΑΔΙΚΟΣ Σωτήρας τού κόσμου, Ιησούς Χριστός: «Εγώ θα είμαι μαζί σας όλες τις ημέρες, έως την συντέλεια τού κόσμου».
Δυστυχώς ό θάνατος τού σώματος είναι οριστικός μετά τήν τρίτη ημέρα.Γνώρισα όλος τυχαία έναν κύριο ο οποίος ήταν τρείς ημέρες στό νεκροτομείο,καί ο ατυχος υπαλληλος επαθε καρδιακό επισόδιο καί πέθανε όταν σήκωσε τό καπάκι δία να τόν μεταφέρει καί ό νεκρός άνοιξε τά μάτια του.Τό περιστατικό έχει αναφερθή καί είς τόν τύπο της περιόδου 1984-1987 εάν ενθυμούμε καλώς.
Δήλωση του Σεβ. Μητροπολίτου κ. Ιεροθέου
Για το θέμα της ευθανασίας
Ένα θέμα που απασχολεί έντονα την κοινωνία μας, αλλά και τον κάθε άνθρωπο ξεχωριστά, και το οποίο κατά καιρούς συζητείται έντονα στα ΜΜΕ, είναι η ευθανασία.
Κατά την τελευταία αναζωπύρηση του θέματος, ο Σεβ. Μητροπολίτης μας προέβη σε σύντομη αλλά περιεκτική δήλωση στην Εφημερίδα “τό Βήμα” (3-12-2000), την οποία αναδημοσιεύουμε.
Η ευθανασία είναι θέμα “ζωής και θανάτου” όχι μόνον βιολογικού, αλλά και πνευματικού –πού είναι και ο πλέον οδυνηρός και τραγικός– και δεν υπάρχουν περιθώρια για επιπολαιότητες.
Οι απόψεις της Εκκλησίας πάνω στο θέμα της λεγομένης ευθανασίας είναι δεδομένες. Η ζωή δεν ταυτίζεται απόλυτα με την βιολογική ύπαρξη του ανθρώπου, ούτε ο θάνατος είναι το τέλος της ζωής. Ο θάνατος είναι ένα απλό συμβάν για την μετάβαση του προσώπου σε ένα άλλο τρόπο προσωπικής ύπαρξης. Έπειτα η ζωή δεν ανήκει στον άνθρωπο, αλλά στον Θεό, γι’ αυτό και δεν μπορεί να παρεμβαίνη κανείς σε κάτι που δεν το προσδιόρισε. Ακόμη ο πόνος είναι ευεργετικός στην ζωή του ανθρώπου, γιατί, εκτός των άλλων, αναπτύσσει και ισχυρούς δεσμούς αγάπης μεταξύ των ανθρώπων. Επομένως, η Ορθόδοξη Εκκλησία δεν δέχεται την λεγόμενη ευθανασία.
Το ότι με νομοθετική κάλυψη γίνεται προσπάθεια στον ευρωπαϊκό χώρο να αντιμετωπισθούν τέτοια σοβαρά ζητήματα που απησχόλησαν αιώνες την φιλοσοφική και θεολογική σκέψη, όπως η ζωή, ο θάνατος, ο πόνος, η αγάπη μεταξύ των ανθρώπων, για χάρη μάλιστα μιας χρησιμοθηρίας, ευζωΐας και οικονομικών σκοπιμοτήτων, δεν είναι από τις καλές στιγμές των Ευρωπαίων, και φυσικά εμείς δεν έχουμε ανάγκη να τους μιμηθούμε, γιατί είναι ξένη προς την αρχοντική μας παράδοση, που βλέπει τα θέματα αυτά πιο ανθρώπινα και ολοκληρωμένα, τόσο σε υπαρξιακό, όσο και σε κοινωνικό επίπεδο.
ΔΕΚΕΜΒΡΙΟΣ 2000
Για το θέμα της ευθανασίας
Ένα θέμα που απασχολεί έντονα την κοινωνία μας, αλλά και τον κάθε άνθρωπο ξεχωριστά, και το οποίο κατά καιρούς συζητείται έντονα στα ΜΜΕ, είναι η ευθανασία.
Κατά την τελευταία αναζωπύρηση του θέματος, ο Σεβ. Μητροπολίτης μας προέβη σε σύντομη αλλά περιεκτική δήλωση στην Εφημερίδα “τό Βήμα” (3-12-2000), την οποία αναδημοσιεύουμε.
Η ευθανασία είναι θέμα “ζωής και θανάτου” όχι μόνον βιολογικού, αλλά και πνευματικού –πού είναι και ο πλέον οδυνηρός και τραγικός– και δεν υπάρχουν περιθώρια για επιπολαιότητες.
Οι απόψεις της Εκκλησίας πάνω στο θέμα της λεγομένης ευθανασίας είναι δεδομένες. Η ζωή δεν ταυτίζεται απόλυτα με την βιολογική ύπαρξη του ανθρώπου, ούτε ο θάνατος είναι το τέλος της ζωής. Ο θάνατος είναι ένα απλό συμβάν για την μετάβαση του προσώπου σε ένα άλλο τρόπο προσωπικής ύπαρξης. Έπειτα η ζωή δεν ανήκει στον άνθρωπο, αλλά στον Θεό, γι’ αυτό και δεν μπορεί να παρεμβαίνη κανείς σε κάτι που δεν το προσδιόρισε. Ακόμη ο πόνος είναι ευεργετικός στην ζωή του ανθρώπου, γιατί, εκτός των άλλων, αναπτύσσει και ισχυρούς δεσμούς αγάπης μεταξύ των ανθρώπων. Επομένως, η Ορθόδοξη Εκκλησία δεν δέχεται την λεγόμενη ευθανασία.
Το ότι με νομοθετική κάλυψη γίνεται προσπάθεια στον ευρωπαϊκό χώρο να αντιμετωπισθούν τέτοια σοβαρά ζητήματα που απησχόλησαν αιώνες την φιλοσοφική και θεολογική σκέψη, όπως η ζωή, ο θάνατος, ο πόνος, η αγάπη μεταξύ των ανθρώπων, για χάρη μάλιστα μιας χρησιμοθηρίας, ευζωΐας και οικονομικών σκοπιμοτήτων, δεν είναι από τις καλές στιγμές των Ευρωπαίων, και φυσικά εμείς δεν έχουμε ανάγκη να τους μιμηθούμε, γιατί είναι ξένη προς την αρχοντική μας παράδοση, που βλέπει τα θέματα αυτά πιο ανθρώπινα και ολοκληρωμένα, τόσο σε υπαρξιακό, όσο και σε κοινωνικό επίπεδο.
ΔΕΚΕΜΒΡΙΟΣ 2000