Ο πόλεμος που δέχομαι . . .

[aposal]

Το ότι το σεξ εκτός γάμου είναι αμαρτία είναι κάτι που δεν αμφισβητείται! Στην κοινωνία όμως που ζούμε, είναι πολύ δύσκολο, έως αδύνατον, κάποιος να μείνει ανέραστος μέχρι το γάμο του. Είναι κι αυτός ένας μεγάλος αγώνας, σχεδόν συγκρίσιμος με τα βασανιστήρια των αγίων (είπα σχεδόν)! Αυτό το γνωρίζει καλά ο πνευματικός που δεν μπορεί να απαιτήσει κάτι τέτοιο από οποιονδήποτε έρχεται για εξομολόγηση! Για να γίνει κάποιος άγιος πρέπει να έχει μεγάλο υπόβαθρο και εμπειρίες!
Γνωρίζω την περίπτωση ατόμου, που δεν άντεχε άλλο τον πειρασμό και ζήτησε την άδεια από τον πνευματικό του για να έλθει σε ερωτικη επαφή με το άτομο που είχε επιλέξει.
Δεν μπορούμε από τον καθένας μας να συμπεριφερθεί ως άγιος! Τουλάχιστον ας γνωρίζει ότι αυτό που κάνει είναι αμαρτία, γιατί οι περισσότεροι ούτε αυτό δεν γνωρίζουμε!

[aposal]

Αποσπάσματα από το βιβλίο «ΓΕΡΟΝΤΟΣ ΠΑΪΣΙΟΥ ΑΓΙΟΡΕΙΤΟΥ, ΛΟΓΟΙ Δ΄, ΟΙΚΟΓΕΝΕΙΑΚΗ ΖΩΗ»

(σελ. 153)
-Γέροντα, πώς μπορεί ένας οικογενειάρχης να ασκείται στην αρετή;
-Δίνει ο Θεός ευκαιρίες. Αλλά πολλοί, ενώ ζητούν από τον Θεό να τους δίνει ευκαιρίες για να ασκούνται στην αρετή, γογγύζουν όταν συναντούν κάποια δυσκολία. Μερικές φορές λχ ο καλός Θεός, από την άπειρη αγάπη Του, για να ασκηθεί ο άνδρας στην ταπείνωση και την υπομονή, αφαιρεί την Χάρη Του από την γυναίκα και αρχίζει να γίνεται ιδιότροπη και να του φέρεται σκληρά. Τότε ο άνδρας πρέπει να χαίρεται και να ευχαριστεί τον Θεό για την ευκαιρία που του δίνει να αγωνιστεί και όχι να γογγύζει. Ή ζητάει η μητέρα από τον Θεό να της δίνει υπομονή. Πάει το παιδάκι και όπως έχει το τραπέζι έτοιμο για να φάνε, τραβάει το τραπεζομάνδηλο και τα ρίχνει όλα κάτω. Τότε είναι σαν να λέει στην μητέρα του : «Μαμά, κάνε υπομονή»!
Γενικά, οι δυσκολίες που υπάρχουν σήμερα στον κόσμο, αναγκάζουν όσους θέλουν να ζήσουν λίγο πνευματικά, να βρίσκονται σε εγρήγορση. Όπως, Θεός φυλάξει, όταν γίνεται πόλεμος, οι άνθρωποι βρίσκονται σε εγρήγορση, το ίδιο βλέπω να γίνεται και τώρα, με όσους προσπαθούν να ζουν πνευματικά. Να, τα καημένα τα παιδιά που είναι κοντά στην Εκκλησία πόσο δυσκολεύονται!

[ktistos]

Ελπίδα μου όταν αναφέρθηκα στην πορνεία μετέφερα απλά την άποψη του Αγίου Ισαάκ του Σύρου (και άλλων πατέρων της εκκλησίας) που βρίσκεται στους Ασκητικούς Λόγους του στο Ε΄κεφάλαιο λίγο μετά από την αρχή.
«Εξαιτίας όσων αμαρτημάτων έχασες το καλό, με την αποχή τους πάλι απόκτησε το. Οβολό χρωστάς στον Θεό, δεν δέχεται από σένα αντί για οβολό μαργαριτάρι, που σημαίνει: την σωφροσύνη έχασες, δεν δέχεται από εσένα ελεημοσύνη, όσο εσύ επιμένεις στην πορνεία. Διότι ο Θεός θέλει από εσένα τον αγιασμό του σώματος.» και παρακάτω : « κάθε αρρώστια με τα δικά της κατάλληλα φάρμακα θεραπεύεται και αν εσύ τυχόν νικιέσαι από το πάθος του φθόνου γιατί αγωνίζεσαι και πολεμάς τον ύπνο;»

Νομίζω πως έγινε αντιληπτό το τι θέλει να πει και τι εννοεί ο Άγιος. Αν δεν κάνω λάθος τον πήχη ο Χριστός τον έβαλε ψηλά. Όχι οι άνθρωποι. Που σημαίνει όπως σε ένα αυτοκίνητο οι προδιαγραφές δίνονται από τον κατασκευαστή, που με εξαντλητικές δοκιμές έχει βρει τα όρια μέσα στα οποία πρέπει να λειτουργεί το συγκεκριμένο μοντέλο που κατασκεύασε, έτσι και ο Θεός που ξέρει τις προδιαγραφές μας πολύ καλύτερα από εμάς θέτει και τις ανάλογες εντολές που είναι εφαρμόσιμες από όλους και όχι μόνο από τους αγίους. Αλλοίμονο αν καλύπτουμε την αδυναμία μας με εκφράσεις έτσι κάνουν σήμερα όλοι ή αυτά γίνονταν κάποτε. Άλλο πράγμα η αυτογνωσία και η ταπείνωση και τελείως διαφορετικό η δικαιολόγηση των λαθών μας.

Άλλο πράγμα να λέω ξέρω ότι σφάλλω και κατά συνέπεια δεν απορώ για τις συνέπειες των πράξεων μου (ευάλωτος από τον διάβολο, ατυχίες, εμπόδια κτλ.) και άλλο να αποδίδω στον αγώνα μου αυτές τις επιθέσεις. Γιατί κι εκεί υποβόσκει κρυφή υπερηφάνεια ότι εξαιτίας του αγώνα μου περνάω όσα περνάω και όχι εξαιτίας των παθών μου.

Αλλά εξίσου σημαντικό είναι να αναφερθεί και το παράδειγμα του Δαυίδ. Όταν τα μάτια του και η επιθυμία του τον παρέσυραν στο διπλό έγκλημα (να παντρευτεί την γυναίκα του στρατηγού του, αφού πρώτα τον έστειλε στην πρώτη γραμμή να σκοτωθεί) ο Θεός περίμενε μακρόθυμα για να τον ελέγξει. Επειδή όσο ζούσε το «πάθος» του με την γυναίκα ο νους του ήταν σκοτισμένος ο Θεός τον άφησε για ένα διάστημα, γέννησε η γυναίκα του και μετά έστειλε τον προφήτη Νάθαν να του υποδείξει το σφάλμα του όταν πλέον είχε καταλαγιάσει η πρώτη ορμή.

Όταν λοιπόν αρχίζει και ξεθολώνει το τοπίο γύρω μας τότε αρχίζουμε και ξεπληρώνουμε τα χρωστούμενα.

[Ionas]

...........................
Νομίζω πως έγινε αντιληπτό το τι θέλει να πει και τι εννοεί ο Άγιος. Αν δεν κάνω λάθος τον πήχη ο Χριστός τον έβαλε ψηλά. Όχι οι άνθρωποι. Που σημαίνει όπως σε ένα αυτοκίνητο οι προδιαγραφές δίνονται από τον κατασκευαστή, που με εξαντλητικές δοκιμές έχει βρει τα όρια μέσα στα οποία πρέπει να λειτουργεί το συγκεκριμένο μοντέλο που κατασκεύασε, έτσι και ο Θεός που ξέρει τις προδιαγραφές μας πολύ καλύτερα από εμάς θέτει και τις ανάλογες εντολές που είναι εφαρμόσιμες από όλους και όχι μόνο από τους αγίους. Αλλοίμονο αν καλύπτουμε την αδυναμία μας με εκφράσεις έτσι κάνουν σήμερα όλοι ή αυτά γίνονταν κάποτε. Άλλο πράγμα η αυτογνωσία και η ταπείνωση και τελείως διαφορετικό η δικαιολόγηση των λαθών μας.

Άλλο πράγμα να λέω ξέρω ότι σφάλλω και κατά συνέπεια δεν απορώ για τις συνέπειες των πράξεων μου (ευάλωτος από τον διάβολο, ατυχίες, εμπόδια κτλ.) και άλλο να αποδίδω στον αγώνα μου αυτές τις επιθέσεις. Γιατί κι εκεί υποβόσκει κρυφή υπερηφάνεια ότι εξαιτίας του αγώνα μου περνάω όσα περνάω και όχι εξαιτίας των παθών μου.
......

Αυτή είναι η Αλήθεια, αγαπητέ Κτιστέ, η οποία τοποθετεί τα πράγματα πιο σωστά από την τοποθέτηση του Aposal. Δεν πρέπει να διακατεχόμαστε από καμία ηττοπάθεια, "μείζων ο εν ημίν...".

[Byzantine_Spirit]

Με προβλημάτισε το θέμα σου αρκετά μπορώ να πω,
διότι έχω φθάσει κι εγώ στο σημείο να σκεφθώ έτσι.
Ότι δηλ. πρίν που η πίστη μου ήταν ίσως πιο χαλαρή..είχα την ησυχία μου (έστω και φαινομενικά, έτσι νόμιζα δηλ.)
Το τελευταίο 5μηνο αντιλαμβάνομαι κι εγώ πόλεμο, που όμοιό του δεν είχα αντιληφθεί ποτέ μου.
Δε θα προχωρήσω όμως σε λεπτομέρειες γιατί δε ξέρω αν ωφελούν και δε ξέρω αν θα γίνουν πιστευτές.
Η ουσία παίζει ρόλο άλλωστε.

[petrosathonas]

Μην ανησυχείς αγαπητέ lockheart.

Υπάρχουν πολλοί ομοιοπαθείς και ακόμα περισσότεροι που τραβάνε χειρότερα.
Θα έπρεπε να ανησυχούσες αν όλα πήγαιναν κάλμα.

Το είπε ο Αποστόλης. Μυστηριακή ζωή πρέπει να έχουμε.

[aposal]

...........................
Νομίζω πως έγινε αντιληπτό το τι θέλει να πει και τι εννοεί ο Άγιος. Αν δεν κάνω λάθος τον πήχη ο Χριστός τον έβαλε ψηλά. Όχι οι άνθρωποι. Που σημαίνει όπως σε ένα αυτοκίνητο οι προδιαγραφές δίνονται από τον κατασκευαστή, που με εξαντλητικές δοκιμές έχει βρει τα όρια μέσα στα οποία πρέπει να λειτουργεί το συγκεκριμένο μοντέλο που κατασκεύασε, έτσι και ο Θεός που ξέρει τις προδιαγραφές μας πολύ καλύτερα από εμάς θέτει και τις ανάλογες εντολές που είναι εφαρμόσιμες από όλους και όχι μόνο από τους αγίους. Αλλοίμονο αν καλύπτουμε την αδυναμία μας με εκφράσεις έτσι κάνουν σήμερα όλοι ή αυτά γίνονταν κάποτε. Άλλο πράγμα η αυτογνωσία και η ταπείνωση και τελείως διαφορετικό η δικαιολόγηση των λαθών μας.

Άλλο πράγμα να λέω ξέρω ότι σφάλλω και κατά συνέπεια δεν απορώ για τις συνέπειες των πράξεων μου (ευάλωτος από τον διάβολο, ατυχίες, εμπόδια κτλ.) και άλλο να αποδίδω στον αγώνα μου αυτές τις επιθέσεις. Γιατί κι εκεί υποβόσκει κρυφή υπερηφάνεια ότι εξαιτίας του αγώνα μου περνάω όσα περνάω και όχι εξαιτίας των παθών μου.
......

Αυτή είναι η Αλήθεια, αγαπητέ Κτιστέ, η οποία τοποθετεί τα πράγματα πιο σωστά από την τοποθέτηση του Aposal. Δεν πρέπει να διακατεχόμαστε από καμία ηττοπάθεια, "μείζων ο εν ημίν...".

Γιάννη είναι πολύ σωστή η τοποθέτησή σου.

[LOCKHEART]

Αδέρφια θεωρώ οτι παρεξηγούμε...

Όπως έχω πει πάρα πολλές φορές αντιλαμβάνομαι το λάθος και προσπαθώ σαν αμαρτωλος να το κατανοήσω κάτι που αναφέρω κάποιες εσωτερικέςμου αντιδράσεις περι κατανόσης εδω http://agiooros.net/forum/viewtopic.php ... 5&start=10 απλά έκανα μια ερώτηση δεν είπα οτι ψάχνω άλλοθι η μια γωνιά για να δικαιολογηθώ απλά ρωτώ και κάνω κουβέντα αυτό δεν αναιρεί τα πάθη και τις αμαρτίες μου ούτε πρόκειται να τις αναιρέσει ποτέ.

Απλά εξέφρασα την αντίθεση μου ότι επηδεί έχουμε ένα παθος ο αγώνας ειναι μάταιος και όπως ειπα σε απάντηση του αγαπητού αδερφού κτίστου (που τον ευχαριστώ για την σκληρή του απάντηση) οτι με την ίδια λογική όποιος έχει πάθος πχ το κάπνισμα δεν πρέπει να προσευχεται και να κάνει ελεημοσύνες διότι είναι μάταιο. Αρα με την λογική αυτή μόνο όταν κάποιος φτάσει αστην αγιοσυνη πρέπει να παλευει ; φυσικά και όχι.

Εκεί εξέφρασα την άποψη μου και οχι στο γενικό πλαίσιο της απάντησης..

Γνωρίζω οτι ειμαι αμαρτωλός και έχω πάθη και μάλιστα πάρα μα πάρα πολλά και ευτυχώς με την βοήθεια της Ορθοδοξίας έχω αρχίσει να τα βλέπω που αρχικά δεν τα γνώριζα πλέον αντιλαμβάνομαι την ύπαρξη τους και την εξάρτηση μου απο αυτά και προσπάθω στο αγώνα με την άγνοια που με διακατέχει φυσικά ρωτώντας συνέχεια... σας ευχαριστω και ελπίζω να μην δημιουργησα καποιο πρόβλημα

[aposal]

Αδέρφια θεωρώ οτι παρεξηγούμε...

Όπως έχω πει πάρα πολλές φορές αντιλαμβάνομαι το λάθος και προσπαθώ σαν αμαρτωλος να το κατανοήσω κάτι που αναφέρω κάποιες εσωτερικέςμου αντιδράσεις περι κατανόσης εδω http://agiooros.net/forum/viewtopic.php ... 5&start=10 απλά έκανα μια ερώτηση δεν είπα οτι ψάχνω άλλοθι η μια γωνιά για να δικαιολογηθώ απλά ρωτώ και κάνω κουβέντα αυτό δεν αναιρεί τα πάθη και τις αμαρτίες μου ούτε πρόκειται να τις αναιρέσει ποτέ.

Απλά εξέφρασα την αντίθεση μου ότι επηδεί έχουμε ένα παθος ο αγώνας ειναι μάταιος και όπως ειπα σε απάντηση του αγαπητού αδερφού κτίστου (που τον ευχαριστώ για την σκληρή του απάντηση) οτι με την ίδια λογική όποιος έχει πάθος πχ το κάπνισμα δεν πρέπει να προσευχεται και να κάνει ελεημοσύνες διότι είναι μάταιο. Αρα με την λογική αυτή μόνο όταν κάποιος φτάσει αστην αγιοσυνη πρέπει να παλευει ; φυσικά και όχι.

Εκεί εξέφρασα την άποψη μου και οχι στο γενικό πλαίσιο της απάντησης..

Γνωρίζω οτι ειμαι αμαρτωλός και έχω πάθη και μάλιστα πάρα μα πάρα πολλά και ευτυχώς με την βοήθεια της Ορθοδοξίας έχω αρχίσει να τα βλέπω που αρχικά δεν τα γνώριζα πλέον αντιλαμβάνομαι την ύπαρξη τους και την εξάρτηση μου απο αυτά και προσπάθω στο αγώνα με την άγνοια που με διακατέχει φυσικά ρωτώντας συνέχεια... σας ευχαριστω και ελπίζω να μην δημιουργησα καποιο πρόβλημα

Σπύρο μου έχω την άποψη πως ο Γιάννης (ktistos) δεν είπε ποτέ ότι ο αγώνας είναι μάταιος. Αλλά ότι εφόσον επιμένουμε να ενδίδουμε σ' ενα πάθος, χωρίς να κάνουμε αγώνα αντίστασης, τότε τα άλλα καλά έργα μας θα έχουν περιορισμένη ωφέλεια!
Σ' αυτό που λέει ο Γιάννης έχει δίκο. Δεν γνωρίζει όμως (όπως και κανένας μας) αν αυτό ταιριάζει στην δική σου περίπτωση, γιατί τον αγώνα που κάνεις, τον γνωρίζεις μόνον εσύ, ο πνευματικός σου και ο Θεός, ο Οποίος μάλιστα είναι και ο μόνος που το γνωρίζει απόλυτα.
Και το να αποδίδουμε τις επιθέσεις του πονηρού μόνο στον αγώνα που κάνουμε είναι κι αυτό λάθος, που το έκανα κι εγώ σε προηγούμενή μου δημοσίευση.
Έχω την άποψη πως ναι μεν μας πειράζει ο πονηρός περισσότερο, όταν παίρνουμε τον δρόμο προς τον Θεό, αλλά το πόσο πολύ θα μας πειράξει έχει να κανει και με το πόσα δικαιώματα του έχουμε δώσει, ή συνεχίζουμε να του δίνουμε.

[LOCKHEART]

Exεις δικιο Αποστόλη συμφωνώ απολυτα