Γέροντος Εφραίμ του Αριζονίτου..
Γιά νά κερδίσουμε τήν Σωτηρία μας, θά πρέπει νά βάλουμε μία τάξη στήν ζωή μας..Διότι όπου τάξις, εκεί καί Ειρήνη, όπου Ειρήνη, εκεί καί ό Θεός, όπου αταξία, εκεί καί σύγχυσις, όπου σύγχυσις εκεί και ό διάβολος.. Γιά νά έχουμε όμως τάξη, πρέπει νά ακολουθούμε τίς οδηγίες του πνευματικού πατρός..
Ό κάθε αμαρτωλός άνθρωπος, πού έτυχε τής μεγάλης ευλογίας νά προσέλθη στό άμισθον ιατρείον πού λέγεται Ιερά Εξομολόγησις, θά πρέπει νά τηρήση τίς οδηγίες καί τούς κανόνες τού Πνευματικού, ώστε να διορθωθή, νά διατηρηθή ή καί νά αυξηθή ή ψυχική του υγεία..+:+:+:.
(*Η έν Χριστώ Ζωή*)
Η Συνάντηση των Αιώνων.Δεν είναι η ιστορία που τους ενώνει, αλλά η αιωνιότητα.
Εκείνη, μια πριγκίπισσα που απαρνήθηκε τα χρυσά παλάτια για να ντυθεί την ευγένεια του Μαρτυρίου. Το όνομά της, μια υπόσχεση γαλήνης· η παρουσία της, μια δροσοσταλιά σε έναν κόσμο που φλεγόταν από μίσος. Η Αγία Ειρήνη δεν έφερε απλώς ένα όνομα, έγινε η ίδια η ενσάρκωση της ειρήνης που «υπερέχει πάντα νούν», αντέχοντας τα λιοντάρια τα φίδια και τον θάνατο με το μειδίαμα εκείνου που έχει ήδη αντικρίσει τον Παράδεισο.
Εκείνος, ο «Άγιος της σιωπής» και των δακρύων. Ο Άγιος Εφραίμ, που για πεντακόσια χρόνια κοιμόταν κάτω από τις ρίζες μιας γέρικης μουριάς στη Νέα Μάκρη, περιμένοντας τη στιγμή που η γη θα άνοιγε την αγκαλιά της για να φανερώσει το αμάραντο σώμα του. Ένα μαρτύριο αργό, μοναχικό, ποτισμένο με την αλμύρα της θάλασσας και το αίμα της θυσίας.
Και οι δύο πέρασαν μέσα από τη φωτιά, αλλά δεν έγιναν στάχτη. Έγιναν φως. Η Αγία Ειρήνη δάμασε τα θηρία με την προσευχή της, και ο Εφραίμ δάμασε τον χρόνο με την υπομονή του. Στο πρόσωπό τους βλέπουμε τη λογοτεχνία της ψυχής: η Αγία Ειρήνη είναι το λυρικό ποίημα της νιότης που αφιερώνεται στο Απόλυτο, και ο Άγιος Εφραίμ είναι το έπος της αντοχής που νικά τη λήθη.
Σήμερα, οι δυο τους συνομιλούν μυστικά στις προσευχές των πιστών. Εκείνη κρατά τον κλάδο της ελαίας και εκείνος το θυμιατό της παρηγοριάς. "Σαν δυο πηγές που ξεκινούν από διαφορετικά βουνά, συναντιούνται σήμερα στον ίδιο ποταμό της χάρης. Η Αγία Ειρήνη μας μαθαίνει πώς να ζούμε με αξιοπρέπεια στην πίστη, και ο Άγιος Εφραίμ πώς να ελπίζουμε ακόμα και όταν όλα φαίνονται θαμμένα στο χώμα."
Είναι μια μέρα που η Ειρήνη φιλά τις πληγές του Εφραίμ, και εκείνος της προσφέρει το άνθος της φανέρωσής του. Μια μέρα που μας θυμίζει πως, όσους αιώνες κι αν χωρίζουν τους ανθρώπους, η αγάπη για το Θείο είναι η μόνη κοινή γλώσσα που παραμένει αλώβητη από τη φθορά.
Ευχές πολλές στην γερόντισσα με το φωτεινό χαμόγελο.
Σήμερα, η Εκκλησία μας τιμά τη μνήμη της Αγίας Μόνικας και η σκέψη μας στρέφεται με αγάπη και σεβασμό στη Φωκίδα, όπου άγει τα ονομαστήριά της η Γερόντισσα Μόνικα, Καθηγουμένη της Ιεράς Μονής Αγίων Νεκταρίου και Φανουρίου.
Η Γερόντισσα του "φωτεινού χαμόγελου", όπως την αποκαλούν οι εκατοντάδες προσκυνητές που καταφεύγουν στο μοναστήρι, αποτελεί ένα ζωντανό παράδειγμα πνευματικής αρχοντιάς και χριστιανικής αγάπης.
Ευχόμαστε ταπεινά στη Γερόντισσα.
Ο Κύριος να της χαρίζει έτη πολλά, ευλογημένα και ακμαία, ώστε να συνεχίσει με την ίδια θέρμη το σπουδαίο πνευματικό και φιλανθρωπικό της έργο.
Η Χάρις των Αγίων Νεκταρίου και Φανουρίου να την ενισχύει στη διακονία της, χαρίζοντάς της υπομονή και φωτισμό στην καθοδήγηση των ψυχών.
Το χαμόγελό της να παραμένει πάντα μια ακτίνα ελπίδας και παρηγοριάς για κάθε άνθρωπο που αναζητά πνευματικό στήριγμα.
4 Μαϊου Αγία Μόνικα η μητέρα του Ιερού Αυγουστίνου.
Η αυριανή ημέρα μας προσκαλεί να στρέψουμε το βλέμμα μας σε μια γυναίκα που έγινε το παγκόσμιο σύμβολο της μητρικής υπομονής και της αδιάλειπτης προσευχής: την Αγία Μόνικα.
Η ζωή της δεν ήταν ένας δρόμος στρωμένος με ροδοπέταλα, αλλά ένα μονοπάτι γεμάτο αγκάθια, τα οποία εκείνη μεταμόρφωσε σε πνευματικά άνθη με το «λίπασμα» των δακρύων της.
Συχνά πιστεύουμε ότι για να αλλάξουμε κάποιον πρέπει να υψώσουμε τη φωνή μας ή να επιστρατεύσουμε ακλόνητα επιχειρήματα. Η Αγία Μόνικα μας διδάσκει το αντίθετο. Παντρεμένη με τον Πατρίκιο, έναν άνθρωπο με οξύθυμο χαρακτήρα και εντελώς διαφορετικό κοσμοείδωλο, δεν επέλεξε τη σύγκρουση. Παρά τις δυσκολίες και την απιστία του, η Μόνικα τον αντιμετώπισε με μια «ένοπλη» πραότητα. Δεν τον έκρινε δημόσια, ούτε προσπάθησε να τον εξαναγκάσει να πιστέψει.Η αγάπη της, που δεν ζητούσε τίποτα πίσω, λύγισε την αντίσταση της καρδιάς του. Λίγο πριν το τέλος της ζωής του, ο Πατρίκιος βαπτίστηκε χριστιανός, αποδεικνύοντας ότι η αγιότητα ενός ανθρώπου μπορεί να γίνει το σωσίβιο για τον διπλανό του.
Το μεγαλύτερο «έργο» της, ωστόσο, ήταν ο γιος της, ο Αυγουστίνος. Για 17 ολόκληρα χρόνια, η Μόνικα ακολουθούσε τα βήματά του—όχι για να τον ελέγξει, αλλά για να τον περιβάλει με την προσευχή της.
«Είναι αδύνατον να χαθεί το παιδί τόσων δακρύων», της είχε πει ένας επίσκοπος, βλέποντας την αγωνία της.
Και πράγματι, τα δάκρυα της Μόνικας δεν ήταν δάκρυα απελπισίας, αλλά δάκρυα πίστης. Δεν παραπονιόταν στον Θεό «γιατί σε μένα;», αλλά Του έλεγε «Σε εμπιστεύομαι για εκείνον».
Λίγες μέρες μετά, ο πυρετός θα την άγγιζε. Αλλά η Μόνικα ήταν ήδη αλλού. Είχε αφήσει το σώμα της στην ακτή της Ιταλίας, έχοντας ήδη ταξιδέψει εκεί όπου τα δάκρυα στεγνώνουν και η υπομονή γίνεται στεφάνι από φως. Πέθανε ξένη σε ξένη γη, αλλά στην πραγματικότητα, δεν υπήρξε ποτέ πιο «οίκοι» από εκείνη τη στιγμή: στην αγκαλιά του Πατέρα, έχοντας παραδώσει το παιδί της στα χέρια Του.
Η ιστορία της παραμένει ένας ψίθυρος ελπίδας για κάθε καρδιά που περιμένει ένα θαύμα: Ότι κανένας άνθρωπος δεν είναι τόσο χαμένος, όσο υπάρχει μια ψυχή που αρνείται να σταματήσει να τον αγαπά.
.