Γέροντος Εφραίμ του Αριζονίτου..
Γιά νά κερδίσουμε τήν Σωτηρία μας, θά πρέπει νά βάλουμε μία τάξη στήν ζωή μας..Διότι όπου τάξις, εκεί καί Ειρήνη, όπου Ειρήνη, εκεί καί ό Θεός, όπου αταξία, εκεί καί σύγχυσις, όπου σύγχυσις εκεί και ό διάβολος.. Γιά νά έχουμε όμως τάξη, πρέπει νά ακολουθούμε τίς οδηγίες του πνευματικού πατρός..
Ό κάθε αμαρτωλός άνθρωπος, πού έτυχε τής μεγάλης ευλογίας νά προσέλθη στό άμισθον ιατρείον πού λέγεται Ιερά Εξομολόγησις, θά πρέπει νά τηρήση τίς οδηγίες καί τούς κανόνες τού Πνευματικού, ώστε να διορθωθή, νά διατηρηθή ή καί νά αυξηθή ή ψυχική του υγεία..+:+:+:.
(*Η έν Χριστώ Ζωή*)
Η Συνάντηση των Αιώνων.Δεν είναι η ιστορία που τους ενώνει, αλλά η αιωνιότητα.
Εκείνη, μια πριγκίπισσα που απαρνήθηκε τα χρυσά παλάτια για να ντυθεί την ευγένεια του Μαρτυρίου. Το όνομά της, μια υπόσχεση γαλήνης· η παρουσία της, μια δροσοσταλιά σε έναν κόσμο που φλεγόταν από μίσος. Η Αγία Ειρήνη δεν έφερε απλώς ένα όνομα, έγινε η ίδια η ενσάρκωση της ειρήνης που «υπερέχει πάντα νούν», αντέχοντας τα λιοντάρια τα φίδια και τον θάνατο με το μειδίαμα εκείνου που έχει ήδη αντικρίσει τον Παράδεισο.
Εκείνος, ο «Άγιος της σιωπής» και των δακρύων. Ο Άγιος Εφραίμ, που για πεντακόσια χρόνια κοιμόταν κάτω από τις ρίζες μιας γέρικης μουριάς στη Νέα Μάκρη, περιμένοντας τη στιγμή που η γη θα άνοιγε την αγκαλιά της για να φανερώσει το αμάραντο σώμα του. Ένα μαρτύριο αργό, μοναχικό, ποτισμένο με την αλμύρα της θάλασσας και το αίμα της θυσίας.
Και οι δύο πέρασαν μέσα από τη φωτιά, αλλά δεν έγιναν στάχτη. Έγιναν φως. Η Αγία Ειρήνη δάμασε τα θηρία με την προσευχή της, και ο Εφραίμ δάμασε τον χρόνο με την υπομονή του. Στο πρόσωπό τους βλέπουμε τη λογοτεχνία της ψυχής: η Αγία Ειρήνη είναι το λυρικό ποίημα της νιότης που αφιερώνεται στο Απόλυτο, και ο Άγιος Εφραίμ είναι το έπος της αντοχής που νικά τη λήθη.
Σήμερα, οι δυο τους συνομιλούν μυστικά στις προσευχές των πιστών. Εκείνη κρατά τον κλάδο της ελαίας και εκείνος το θυμιατό της παρηγοριάς. "Σαν δυο πηγές που ξεκινούν από διαφορετικά βουνά, συναντιούνται σήμερα στον ίδιο ποταμό της χάρης. Η Αγία Ειρήνη μας μαθαίνει πώς να ζούμε με αξιοπρέπεια στην πίστη, και ο Άγιος Εφραίμ πώς να ελπίζουμε ακόμα και όταν όλα φαίνονται θαμμένα στο χώμα."
Είναι μια μέρα που η Ειρήνη φιλά τις πληγές του Εφραίμ, και εκείνος της προσφέρει το άνθος της φανέρωσής του. Μια μέρα που μας θυμίζει πως, όσους αιώνες κι αν χωρίζουν τους ανθρώπους, η αγάπη για το Θείο είναι η μόνη κοινή γλώσσα που παραμένει αλώβητη από τη φθορά.
Ευχές πολλές στην γερόντισσα με το φωτεινό χαμόγελο.
Σήμερα, η Εκκλησία μας τιμά τη μνήμη της Αγίας Μόνικας και η σκέψη μας στρέφεται με αγάπη και σεβασμό στη Φωκίδα, όπου άγει τα ονομαστήριά της η Γερόντισσα Μόνικα, Καθηγουμένη της Ιεράς Μονής Αγίων Νεκταρίου και Φανουρίου.
Η Γερόντισσα του "φωτεινού χαμόγελου", όπως την αποκαλούν οι εκατοντάδες προσκυνητές που καταφεύγουν στο μοναστήρι, αποτελεί ένα ζωντανό παράδειγμα πνευματικής αρχοντιάς και χριστιανικής αγάπης.
Ευχόμαστε ταπεινά στη Γερόντισσα.
Ο Κύριος να της χαρίζει έτη πολλά, ευλογημένα και ακμαία, ώστε να συνεχίσει με την ίδια θέρμη το σπουδαίο πνευματικό και φιλανθρωπικό της έργο.
Η Χάρις των Αγίων Νεκταρίου και Φανουρίου να την ενισχύει στη διακονία της, χαρίζοντάς της υπομονή και φωτισμό στην καθοδήγηση των ψυχών.
Το χαμόγελό της να παραμένει πάντα μια ακτίνα ελπίδας και παρηγοριάς για κάθε άνθρωπο που αναζητά πνευματικό στήριγμα.
4 Μαϊου Αγία Μόνικα η μητέρα του Ιερού Αυγουστίνου.
Η αυριανή ημέρα μας προσκαλεί να στρέψουμε το βλέμμα μας σε μια γυναίκα που έγινε το παγκόσμιο σύμβολο της μητρικής υπομονής και της αδιάλειπτης προσευχής: την Αγία Μόνικα.
Η ζωή της δεν ήταν ένας δρόμος στρωμένος με ροδοπέταλα, αλλά ένα μονοπάτι γεμάτο αγκάθια, τα οποία εκείνη μεταμόρφωσε σε πνευματικά άνθη με το «λίπασμα» των δακρύων της.
Συχνά πιστεύουμε ότι για να αλλάξουμε κάποιον πρέπει να υψώσουμε τη φωνή μας ή να επιστρατεύσουμε ακλόνητα επιχειρήματα. Η Αγία Μόνικα μας διδάσκει το αντίθετο. Παντρεμένη με τον Πατρίκιο, έναν άνθρωπο με οξύθυμο χαρακτήρα και εντελώς διαφορετικό κοσμοείδωλο, δεν επέλεξε τη σύγκρουση. Παρά τις δυσκολίες και την απιστία του, η Μόνικα τον αντιμετώπισε με μια «ένοπλη» πραότητα. Δεν τον έκρινε δημόσια, ούτε προσπάθησε να τον εξαναγκάσει να πιστέψει.Η αγάπη της, που δεν ζητούσε τίποτα πίσω, λύγισε την αντίσταση της καρδιάς του. Λίγο πριν το τέλος της ζωής του, ο Πατρίκιος βαπτίστηκε χριστιανός, αποδεικνύοντας ότι η αγιότητα ενός ανθρώπου μπορεί να γίνει το σωσίβιο για τον διπλανό του.
Το μεγαλύτερο «έργο» της, ωστόσο, ήταν ο γιος της, ο Αυγουστίνος. Για 17 ολόκληρα χρόνια, η Μόνικα ακολουθούσε τα βήματά του—όχι για να τον ελέγξει, αλλά για να τον περιβάλει με την προσευχή της.
«Είναι αδύνατον να χαθεί το παιδί τόσων δακρύων», της είχε πει ένας επίσκοπος, βλέποντας την αγωνία της.
Και πράγματι, τα δάκρυα της Μόνικας δεν ήταν δάκρυα απελπισίας, αλλά δάκρυα πίστης. Δεν παραπονιόταν στον Θεό «γιατί σε μένα;», αλλά Του έλεγε «Σε εμπιστεύομαι για εκείνον».
Λίγες μέρες μετά, ο πυρετός θα την άγγιζε. Αλλά η Μόνικα ήταν ήδη αλλού. Είχε αφήσει το σώμα της στην ακτή της Ιταλίας, έχοντας ήδη ταξιδέψει εκεί όπου τα δάκρυα στεγνώνουν και η υπομονή γίνεται στεφάνι από φως. Πέθανε ξένη σε ξένη γη, αλλά στην πραγματικότητα, δεν υπήρξε ποτέ πιο «οίκοι» από εκείνη τη στιγμή: στην αγκαλιά του Πατέρα, έχοντας παραδώσει το παιδί της στα χέρια Του.
Η ιστορία της παραμένει ένας ψίθυρος ελπίδας για κάθε καρδιά που περιμένει ένα θαύμα: Ότι κανένας άνθρωπος δεν είναι τόσο χαμένος, όσο υπάρχει μια ψυχή που αρνείται να σταματήσει να τον αγαπά.
Στης Γιορτής το μεσοστράτι δοξάζουμε Εκείνον
που πάνω στη γη τη σωτηρία εργάστηκε.
Ανάμεσα σε δυο ληστές η Ζωή κρεμόταν στο ξύλο·
στον έναν που βλαστημούσε σωπαίνοντας στεκόταν,
μα στον πιστό φώναζε·
«Σήμερα μαζί μου θα βρεθείς στον Παράδεισο».
Κατέβηκε στον τάφο, τον Άδη γυμνωσε,
κι αναστήθηκε τριήμερος,
σώζοντας τις ψυχές μας.
*
Στεκόσουν στο μέσο του ιερού,
στην καρδιά της θεόπνευστης Γιορτής,
κι όποιος διψούσε ανακραύγαζες·
«Ας έρθει σε μένα και ας πιει·
γιατί εκείνος που θα πιει από το θείο μου νάμα,
ποταμοί από την ψυχή του θα ξεχυθούν,
ποταμοί των λόγων μου.
Κι όποιος πιστεύει σε μένα,
τον απεσταλμένο του θείου Πατέρα,
μαζί μου θα δοξαστεί».
Γι’ αυτό κι εμείς βοάμε σε Σένα·
Δόξα σε Σένα, Χριστέ ο Θεός,
που άφθονα έχυσες τα ρεύματα
της φιλανθρωπίας Σου στους δούλους Σου.
*
Η Μεσοπεντηκοστή σήμερα προβάλλει ως μεσίτρια·
από τη μια φωτισμένη
με το πανάγιο φως του θείου Πάσχα,
κι από την άλλη λαμποκοπώντας
με τη χάρη του Παρακλήτου.
[Από την Ακολουθία της ημέρας] Δείτε λιγότερα
Ο Σωτήρας μας Χριστός δεν έδωσε το ζων ύδωρ μόνο στους Σαμαρείτες και τους Ιουδαίους. Το έδωσε κι εξακολουθεί να το δίνει μέχρι σήμερα σε κάθε άνθρωπο που έχει επίγνωση της πνευματικής του δίψας στην έρημο αυτής της ζωής. Κάποτε ο Κύριος στάθηκε στην Ιερουσαλήμ «και έκραξε λέγων· εάν τις διψά, ερχέσθω πρός με και πινέτω» (Ιωάν. ζ’, 37). Πρόσεξε πως το αναφέρει ο ευαγγελιστής: έκραξε. Ο Καλός Ποιμήν δεν ψιθυρίζει. Φωνάζει, κράζει το ποίμνιό Του, το καλεί στο νερό. Από την αγάπη Του για το ανθρώπινο γένος ο Χριστός στέκεται στη μέση της ερήμου αυτού του κόσμου και κράζει σ' όλους τους ταξιδιώτες που είναι εξαντλημένοι από τη δίψα. Ευλογημένοι είναι όσοι ακούνε τη φωνή Του και τον πλησιάζουν με πίστη. Ο Χριστός δε θα τους ρωτήσει ούτε ποια γλώσσα μιλάνε ούτε σε ποιο έθνος ανήκουν. Ούτε την ηλικία τους θέλει να μάθει ούτε αν είναι πλούσιοι ή φτωχοί. Θα δώσει σε όλους ύδωρ ζων για να τους ενισχύσει και να τους αναζωογονήσει, να τους ανανεώσει και να τους αναγεννήσει, να τους υιοθετήσει, να τους βγάλει από το πύρινο καμίνι αυτού του κόσμου και να τους οδηγήσει στη γη της επαγγελίας.
Πόσο υπέροχο είσαι, ύδωρ ζων! Γλυκύτατε Σωτήρα μας, δροσερή, κρυστάλλινη κι ανανεωτική πηγή, πόσο πλούσιος και ζωοποιός είσαι! Πνεύμα Αγιο, Παράκλητε, προσάγαγε στον Κύριο Ιησού όλους εκείνους που οι ψυχές τους διψούν για την αιώνια ζωή και κραυγάζουν: «Η ψυχή μου διψά για το Θεό, για το Ζώντα Θεό!».
ΑΓΙΟΣ ΝΙΚΟΛΑΟΣ ΑΧΡΙΔΟΣ
Μεσοπεντηκοστή
(Αρχιμανδρίτης Ζαχαρίας Ζάχαρου, Ιερά Μονή Τιμίου Προδρόμου Έσσεξ Αγγλίας)
«Εγώ τω διψώντι δώσω εκ της πηγής του ύδατος της ζωής δωρεάν»[1]
Κατά τη Μεγάλη Τεσσαρακοστή γευόμαστε σε κάποιο βαθμό τη νέκρωση του Χριστού. Στη μέση αυτής της περιόδου, η Εκκλησία έχει θεσπίσει την προσκύνηση του Τιμίου Σταυρού, ώστε να τονώσει την έμπνευση και να μας ενισχύσει στον αγώνα να προευπρεπίσουμε τις ψυχές μας, για να εισέλθουμε στη ζωοποιό παρουσία του αναστάντος Κυρίου. Μας υπενθυμίζει ότι διά Σταυρού η χαρά και η Ανάσταση εισήλθαν στον κόσμο. Στη μέση της περιόδου του Πεντηκοσταρίου, εορτάζουμε τη Μεσοπεντηκοστή, που αναδαυλίζει τη δίψα για το Φως του Παρακλήτου, και κατ’ αυτόν τον τρόπο μας ενισχύει να προσκαρτερήσουμε με προσευχή και ολοένα αυξανόμενο πόθο, «έως ου ενδυθώμεν δύναμιν εξ ύψους»[2]. Η Μεσοπεντηκοστή αποτελεί το προοίμιο της εορτής της Πεντηκοστής, όταν ο Κύριος θα χορτάσει την πείνα της ψυχής μας, «εν τω οφθήναι ημίν την δόξαν Αυτού»[3].
Ο Θεός μας είναι Θεός Παράκλητος. Ο Θεός Πατήρ είναι «ο Πατήρ των οικτιρμών και Θεός πάσης παρακλήσεως»[4], ο Υιός του Θεού, ο Χριστός, είναι ο πρώτος Παράκλητος, ο Οποίος στέλνει στον κόσμο τον άλλο Παράκλητο, το Πνεύμα το Άγιο[5]. Δηλαδή, ο Θεός των Χριστιανών, Πατήρ, Υιός και Άγιο Πνεύμα είναι Θεός ελέους, Θεός παρακλήσεως, Θεός παρηγοριάς. Πως όμως να φθάσει αυτή η παρηγοριά στον άνθρωπο; Πως να φθάσει η δύναμη του Θεού στον πηλό; Την απάντηση μας την έχει δώσει ήδη ο προφήτης Δαυίδ: «Καρδίαν συντετριμμένην και τεταπεινωμένην ο Θεός ουκ εξουθενώσει»[6]. Ο Θεός μας δηλαδή έχει μια αδυναμία· κάμπτεται πάνω από την πονεμένη καρδιά που κράζει προς Αυτόν. Είναι Θεός ελέους και γι’ αυτό πολύ εύκολα γίνεται οικείος με τους πιστούς που φέρουν πληγή στα στήθη τους, διψασμένο πνεύμα και αναζητούν τη δική Του άφθαρτη παρηγοριά και παράκληση.
Μικρό μεν πράγμα η ανθρώπινη καρδιά, αλλά ολόκληρος ο κόσμος δεν μπορεί να τη γεμίσει. Η καρδιά του ανθρώπου είναι ο θρόνος του Βασιλέως του Μεγάλου, ο τόπος όπου η αιώνια ημέρα διαυγάζει και Φωσφόρος ανέσπερος ανατέλλει[7]. Όταν χαράξει η ημέρα του Κυρίου στην καρδιά, τότε ο «όντως άνθρωπος» αρχίζει καινούργια ζωή· «εξέρχεται επί το έργον αυτού έως εσπέρας»[8].
Όλες οι Γραφές, από την Παλαιά Διαθήκη ως και την Αποκάλυψη κάνουν λόγο για το ύδωρ της ζωής της αιωνίου, για τη δίψα της ψυχής για τον Θεό, η οποία κατασβήνει μόνο με τη δωρεά Του. Ο παλαιός Ισραήλ γνώριζε να ανάγει τη δίψα του από το βιοτικό στο πνευματικό επίπεδο. Τη φυσική δίψα του στην έρημο τη μετέτρεπε σε δίψα της ψυχής «προς τον Θεόν τον ζώντα»[9].Οι επαγγελίες του Ισραήλ αναφέρονταν στην εποχή που ο εκλεκτός λαός «μετ’ ευφροσύνης» θα αντλούσε ύδωρ «εκ των πηγών του σωτηρίου»[10]. Ο Κύριος υποσχέθηκε το μεσσιανικό νερό, δηλαδή την ευδαιμονία μέσα στην ευλογημένη και υπεράγαθη Βασιλεία Του, με τους λόγους: «Εάν τις διψά, ερχέσθω προς με και πινέτω»[11]. Η συμπλήρωση των επαγγελιών είναι ο Ίδιος, το Αρνίον, που «ποιμαίνει» τους εκλεκτούς Του «και οδηγήσει αυτούς επί ζωής πηγάς υδάτων, και εξαλείψει ο Θεός παν δάκρυον εκ των οφθαλμών αυτών»[12].
Το τροπάριο της Μεσοπεντηκοστής αποδίδει πολύ όμορφα το νόημα αυτής της περιόδου. Εκφράζει τέλεια τον πόνο και τον πόθο της ψυχής, που αν και βάλλεται πανταχόθεν από την ακηδία που πολεμάει τα τέκνα του αιώνος τούτου, ωστόσο, στρέφεται με όλη την έφεσή της προς τον Κύριο, εκζητώντας την κραταιά βοήθειά Του, και το μόνο που επιθυμεί είναι η δωρεά του Αγίου Πνεύματος, ώστε επαξίως να υμνεί τον Κύριο.
«Μεσούσης της εορτής, διψώσάν μου την ψυχήν, ευσεβείας πότισον νάματα· ότι πάσι, Σωτήρ, εβόησας· Ο διψών ερχέσθω προς με και πινέτω. Η πηγή της ζωής, Χριστέ ο Θεός, δόξα σοι»[13].
Ο Χριστιανισμός δεν είναι κάτι το ουδέτερο. Επαγγέλεται τίποτε λιγότερο από την ένωση του χοικού και πεπερασμένου ανθρώπου με τον άπειρο Θεό. Πολύ θα ωφελούμασταν, αν κάναμε δική μας, προσωπική προσευχή λόγους σαν τους παραπάνω η αν, ως προετοιμασία για να εορτάσουμε την Πεντηκοστή θεοπρεπώς, διαβάζαμε καθημερινά αργά και προσεκτικά τον Άμωμο[14], αφήνοντας τα νοήματά του να διαπεράσουν το είναι μας. Ο Ψαλμός αυτός εκφράζει και καλλιεργεί την ακόρεστη δίψα του ανθρώπου για την ένωσή του με τον Άγιο των Αγίων, καθώς βάζει σε λόγια την εξομολόγηση της ψυχής που ποθεί«αναλύσαι και συν Χριστώ είναι»[15]· της ψυχής που ποθεί να μεταβεί από «των λυπηροτέρων επί τα χρηστότερα και θυμηδέστερα»[16], από αυτή την παροδική και μάταιη ζωή, στην αιώνια και πλούσια ζωή της Βασιλείας του Θεού.
Για να παραμένει η προσδοκία για το χάρισμα της Πεντηκοστής σταθερή και αυξανόμενη, πρέπει ο άνθρωπος να φέρει συνεχώς στον νού του τον ερχομό του Κυρίου και να Τον αναμένει. Πρέπει να μην αποκάμνει στην προσευχή να καταξιωθεί «σταθήναι έμπροσθεν του Υιού του ανθρώπου»[17]. Οι πρώτοι Χριστιανοί είχαν μεγάλη έμπνευση, διότι προσδοκούσαν την παρουσία του Κυρίου και ο ερχομός Του ήταν γι’ αυτούς επικείμενος ανά πάσα στιγμή. Γι’ αυτό και προσεύχονταν: «Ελθέτω χάρις και παρελθέτω ο κόσμος ούτος»[18]. Ήξεραν ότι η χάρη του Αναστάντος Χριστού είναι η Βασιλεία του Θεού. Και είχαν τέτοιο πόθο για τον ερχομό της, που τέλειωναν την προσευχή τους λέγοντας, «μαράν αθά», «έρχου, Κύριε». Δεν περίμεναν παθητικά, με αδράνεια, αλλά Τον καλούσαν να έλθει ταχέως. Και όχι μόνο Τον καλούσαν, αλλά «έσπευδον προς την ημέραν του Θεού»[19], έτρεχαν προς τον Κύριο, επισπεύδοντες την παρουσία Του. Η προσμονή τους για τον ερχομό της Βασιλείας του Θεού ήταν τόσο δυνατή, που επισκίαζε τα πάντα και τους ενέδυε με την τόλμη να οδηγούνται με θάρρος ακόμη και στο μαρτύριο. Με τα αίματα αυτών των Μαρτύρων και τα δάκρυα των Οσίων, χάρη στις προσευχές και τις μεσιτείες τους, στερεώθηκε και διατηρήθηκε η πίστη πάνω στη γη.
Ας προετοιμαστούμε να προσεγγίσουμε τη μεγάλη και τελευταία εορτή της Πεντηκοστής με την πίστη ότι και εμάς ο Κύριος Ιησούς Χριστός δεν θα μας λησμονήσει, αλλά θα μας επισκεφθεί. Και σε εμάς θα εξαποστείλει τα δόματα της αγαθότητάς Του. Όπως λέει ο Ίδιος στο Ευαγγέλιό Του: «Ει ούν υμείς, υπάρχοντες πονηροί, οίδατε δόματα αγαθά διδόναι τοις τέκνοις υμών, πόσω μάλλον ο Πατήρ ο εξ ουρανού δώσει Πνεύμα αγαθόν τοις αιτούσιν αυτόν»[20], ώστε να τους οδηγήσει «εν γη ευθεία». Με την υπόσχεση του Κυρίου και τον άψευστο λόγο Του ως «άγκυραν της ψυχής ασφαλή τε και βεβαίαν»[21], ας παραδοθούμε στον συσσεισμό της ενέργειας του Πνεύματός Του και ας αποτινάξουμε από επάνω μας τα λέπια της αμαρτίας και τη φθορά του θανάτου, ώστε με όλη μας την καρδιά στραμμένη προς τον Κύριο να δεχθούμε και εμείς το «φλογίζον και υετίζον» χάρισμα του Μεγάλου Θεού μας, το οποίο θα μας μεταβιβάσει από τα εφήμερα και απατηλά στα αιώνια και αληθινά. Τότε θα γνωρίσουμε ότι είμαστε παιδιά του Ουρανίου Πατρός. Και για εμάς έχει ετοιμάσει μεγάλη κληρονομιά, τη Βασιλεία των Ουρανών. Σε εμάς η επαγγελία[22], του Πατρός και του Υιού και του Αγίου Πνεύματος. «Αμήν».
---------------‐----------------
Παραπομπές:
1. Αποκ. 21,6.
2. Βλ. Λουκ. 24,49.
3. Βλ. Ψαλμ. 16,15.
4. B΄ Κορ. 1,3.
5. Ιωάν. 14,16-17.
6. Ψαλμ. 50,19
7. Βλ. Β΄ Πετρ. 1,19.
8. Βλ. Ψαλμ. 103,23.
9. Ψαλμ. 41,3.
10. Ησ.12,3.
11. Ιωάν. 7,37.
12. Αποκ. 7,17.
13. Απολυτίκιον Μεσοπεντηκοστής.
14. Ψαλμ. 118.
15. Φιλιπ. 1,23.
16. Εσπερινός Δευτέρας Αγίου Πνεύματος,ε’ Ευχή γονυκλισίας.
17. Βλ. Λουκ. 21,36.
18. Οι Αποστολικοί Πατέρες, Διδαχή, Εκδ. οίκος Αστήρ, Αλ. και Ε. Παπαδημητρίου, Αθήναι 1953, παρ. 10, στίχος 6, σ. 18.
19. Βλ. Β΄ Πετρ. 3,12.
20. Λουκ. 11,13.
21. Εβρ. 6,19.
22. Βλ. Πραξ. 2,39.
Πηγή: pemptousia.gr
Ευτράπελα και περίεργα μέσα στην Ιερατική ζωή . . .
Συναντάμε δυστυχώς συχνά, τη «θεολογία της ιερατικής τρίχας». Δηλαδή, πολλοί αξιολογούν την πνευματικότητα του Ιερέως ανάλογα με την ποσότητα και το μήκος που έχουν τα μαλλιά και τα μούσια του. Μάλιστα, πλέον, όποιον έχει κοντό μούσι, του προσάπτουν και την ταμπέλα ότι «κονανίζει», αναφερόμενοι στον πρώην κληρικό Ανδρέα Κονάνο. Γνωρίζω κληρικούς με μακριά μαλλιά και γένια που έχουν καταστρέψει οικογένειες αλλά και άλλους με κοντά γένια που παλεύουν, και εκτελούν εξαιρετικό έργο, όπως φυσικά και το αντίθετο. Και σας γράφει ένας άνθρωπος που έχει περάσει και από τις δύο καταστάσεις. Είχα 9 χρόνια μακρύ μαλλί και γένια, αλλά επειδή μαδούσα σαν τον γάτο, τα έκοψα και ησύχασα. Τόσο απλά! Αφήστε που το μακρύ μαλλί ήθελε περιποίηση και χρόνο, ενώ το κοντό όχι. Το θέμα των μαλλιών δεν έχει να κάνει με την πνευματικότητα. Ο καθένας κάνει ό,τι θέλει στο συγκεκριμένο θέμα και φυσικά δεν είναι θέμα άξιο κριτικής. Αλλά δυστυχώς, μέχρι εκεί φτάνουμε. Όταν βλέπουμε κάποιον με μαλλιά και γένια μέχρι το γόνατο, αυτόματα του βάζουμε την ταμπέλα «ο μέγας γέρων!» Αν κάποιος πάλι είχε μακρύ μαλλί και κάνει το λάθος να το κόψει, θα ειπωθούν τα ακόλουθα: «Είδες; Ο Παπάς έκοψε τα μαλλιά και τα γένια του κοντά, έγινε μοντέρνος και απνευμάτιστος!».Μας αρέσουν οι ταμπέλες, θέλουμε να σηκώσουμε τη διόπτρα με το όπλο της κατακρίσεως και να πυροβολήσουμε τον άλλον για να νιώσουμε ότι κάναμε το σωστό. Τραγωδία…. Ας μην ξεχνάμε όμως, ότι έχουμε και Αγίους με κοντά μαλλιά και γένια. Ας μην ασχολούμαστε λοιπόν, με τις τρίχες των κληρικών και αν πραγματικά αγαπάμε τον Ιερέα μας, ας κάνουμε μια προσευχούλα για εκείνον και την οικογένειά του.
Τι να πεις για τις κακομοίρες της παπαδιές που είναι στο μάτι του κυκλώνα. Με το που θα μπει η καημένη παπαδιά στον Ναό, έχουμε εφαρμογή του στρατιωτικού παραγγέλματος : «Κεφαλή δεξιά!» όλες θα γυρίσουν να την κοιτάξουν. Μέχρι η Παπαδιά να ανάψει το κερί της, έχει περάσει από 40 κύματα κατακρίσεων. Τι φοράει, πόσο κάνει, τι συνδυασμό έχει κάνει στα ρούχα, αν ο συνδυασμός είναι ηθικός, αν και τι βάψιμο έχει, τι κοσμήματα φοράει κλπ. Ιδιαίτερα αν είναι νέα κοπέλα και έχει για παράδειγμα ένα παραπάνω σκουλαρίκι στο αυτί, τότε πρέπει να την κρεμάσουμε στο Σύνταγμα αφού προηγηθεί μαστίγωμα. Πολλές παπαδιές υποφέρουν ακόμα και για να πάνε για μπάνιο στη θάλασσα. Μια φορά μια παπαδιά πήγε στη θάλασσα για μπάνιο και κάποιος την κατέκρινε με φράσεις του στυλ: «Δεν πρέπει να κάνουν μπάνιο στη θάλασσα οι παπαδιές αλλά να είναι μέσα στο σπίτι». «Ορθόδοξη» ταμπελοποίηση και ψευτο-ηθικολογία.
Φράσεις του στυλ : «Πολύ μοντέρνα είναι η παπαδιά, δεν έχει παπαδίστικο ντύσιμο, ίσως κάτι παίζει…», «Την είδες; Φούστα πάνω από το γόνατο! Απαράδεκτο, μάλλον ξενοκοιτάει!».
Έχουμε απαιτήσεις από τον Παπά και την παπαδιά, δεν ξέρουμε όμως τι σταυρούς κουβαλάνε και πως κοιμούνται το βράδυ.
Μια φορά έπινα μπύρα με έναν αγαπητό φίλο. Έρχεται ένας επίτροπος μιας εκκλησίας και λέει το εξής: «Μπα, πάτερ! Πίνουμε και μπυρίτσα;» Ναι ρε φίλε! Υπάρχει πρόβλημα; Σου χάλασα το concept της Αγιότητας; Δηλαδή το κρασί είναι νόμιμο και η μπύρα αμαρτωλή;
Έφτασε άνθρωπος να μου πει ότι οι Παπάδες δεν πρέπει να φοράμε γυαλιά ηλίου! Είναι νεωτερισμός!
Θυμάμαι ένα περιστατικό που μου διηγήθηκε ένας φίλος ιερέας: «Πήγα που λες Παπά-Σπύρο να φάω σουβλάκια με την παπαδιά και τα παιδιά την Τετάρτη της Διακαινησίμου (που σημαίνει έχουμε κατάλυση). Κάποια στιγμή, με πλησίασε κάποιος και άρχιζε να με βρίζει, λέγοντας ότι οι Παπάδες είμαστε υποκριτές και μιλάμε για νηστείες ενώ δεν τα τηρούμε οι ίδιοι. Του εξήγησα ότι σήμερα τρώμε τα πάντα και άλλαξε 10 χρώματα».
Έχω κλάψει πολλά βράδια μόνος μου με μόνη παρηγοριά την αγκαλιά της παπαδιάς μου, από τις πισώπλατες μαχαιριές που έχουμε δεχτεί και ιδιαίτερα από ανθρώπους που έλεγαν ότι μας αγαπούν. Δεν πειράζει, όμως, να είναι ευλογημένο.
Οι περισσότεροι έχουν απαιτήσεις και υψηλές προσδοκίες και αν κάνεις λάθος θα πέσουν να σε φάνε σαν τα κοράκια.
Για να μην παρεξηγηθώ δεν λέω να μην προσέχει το ιερατικό ζευγάρι τον σκανδαλισμό των πιστών, να πάμε δηλαδή στο άκρο της ισοπέδωσης. Το θέμα όμως είναι, να μην βαπτίζουμε από την άλλη τη φυσιολογικότητα ως αμαρτία.
Ας σταματήσουμε να πυροβολούμε τους Παπάδες μας. Αν διαφωνούμε ή έχουμε πρόβλημα με τον Παπά μας να πάμε να του μιλήσουμε προσωπικά. Ούτε σε καφενεία, ούτε σε fb.
Να κάνουμε προσευχούλα για τον Παπά και την παπαδιά του. Ιδιαίτερα αν είναι νέα παιδιά που στο ξεκίνημά τους χρειάζονται αγάπη και στήριξη.
Ας αφήσουμε τις φράσεις του στυλ: «Εμείς εδώ έτσι τα ξέραμε ! Έτσι τα κάναμε!».
Υπάρχουν εκεί έξω Ιερατικά ζευγάρια που δίνουν μάχες! Προσεύχονται και αγωνίζονται για την ενορία τους και δίνουν και την ψυχή τους. Αλλά δυστυχώς, ο κόσμος πάντα θα έχει κάτι να πει για τον Παπά, την παπαδιά και τα παιδιά του.
Να αφήσουμε λοιπόν τις τρίχες και τα υφάσματα επάνω στους ανθρώπους.
Ας κάνουμε λίγο παραπάνω προσευχή και να κοιτάμε την ουσία των πραγμάτων. . . .
ΥΓ. Όποιος με πετύχει σε παραλία με μπυρίτσα στο χέρι το καλοκαίρι και σκανδαλιστεί, να μου το πει να τον κεράσω κρασάκι.
Καλή μετάνοια να έχουμε όλοι μας. . .
π. Σπυρίδων Σκουτής - euxh .gr Δείτε λιγότερα
euxh.gr - H «Θεολογία της ιερατικής τρίχας και της ένδυσης της παπαδιάς»
Ο Θεός δεν επιβλέπει εις τους εγγραμμάτους, αλλά εις τους πράους, τους ταπεινούς και φοβουμένους Αυτόν. Οι περισσότεροι της σημερινής εποχής εγγράμματοι, θα ήσαν πολύ καλλίτεροι εάν δεν εγνώριζον διόλου γράμματα. Ο Κύριος επέβλεψεν όχι εις τα γράμματα, αλλά εις την ταπείνωσιν της δούλης Του Μαρίας και Την ηξίωσε να γίνει Μητέρα Του. Επέβλεψεν εις την ταπείνωσιν του αγραμμάτου Αγίου Σπυρίδωνος και από ποιμένα αλόγων προβάτων, τον κατέστησε Ποιμένα και Επίσκοπον λογικών προβάτων, ανθρώπων· τον έκαμε Θαυματουργόν. Και όλοι οι Άγιοι δεν έγιναν Άγιοι διότι εγνώριζαν πολλά γράμματα, αλλά διότι είχον ταπείνωσιν, πραότητα, ακακίαν, Πίστιν, ελπίδα, αγάπην.
Ὁσιος Φιλόθεος Ζερβάκος
(✞ 8 Μαΐου 1980)
.