Οι ομοφυλόφιλοι δεν θα μπουν ποτέ στην Βασιλεία των Ουρανών

[dionysisgr]

H συντομη μεν, ως προς την τελικη ενταση, αλλα οδυνηρότατη ασθενεια του, που μαλιστα τον ταλαιπωρουσε σε ολη του την ζωη, υπο την μορφη λανθανουσας αδυναμιας και πονων, πριν φτασει στο εσχατο σημειο και τον στειλει στον Παραδεισο, μπορει καλλιστα να λογιστει ως μαρτυριο.

Γιατι, δεν γογγυσε, αντιθετα δοξολογουσε τον Θεον μεχρι τελικης αναπνοης, ηταν παραδειγμα για τους γυρω του, που ωφεληθηκαν τα μεγιστα, και με την βιοτη του αποτελει παραδειγμα οσιοτητος και μαρτυρικης αγιασμενης ψυχης στην ανυδρη πνευματικα αμερικανικη ηπειρο.

Δεν ειναι αναγκη να κοπει το κεφαλι καποιου η να τον καψουν για να θεωρηθει μαρτυρικος ο θανατος.

Ειναι μεν, το μαρτυριο βιαιου θανατου, το ανωτερο σημειο αυταπαρνησεως και τιμης ενωπιον του Κυριου, με τον πιο ενδοξο στεφανο να το συνοδευει, αλλα και μια ασθενεια βαρυτατη, μπορει να αποτελεσει μαρτυρικο "διαβατηριο" για την Βασιλεια των Ουρανων.

Βλεπε γ.Παϊσιο, γ.Πορφυριο και τοσους αλλους, που δεν εζησαν στα χρονια των Μαρτυρων, η των Νεομαρτυρων εστω, αλλα δεν παυουν να ειναι αγιασμενοι στην συνειδηση του Χριστεπωνυμου πληρωματος, εως την επισημη καταταξη τους στην χορεια των Αγιων μας, απο την Εκκλησια.

Καθε εποχη εχει τους μαρτυρες της. Παλια ηταν τα λιονταρια, μετα οι εκτελεσεις, υστερα ο δρομος της Μοναχικης αποταγης, ητοι το Μαρτυριο της Συνειδησεως των ερημων, αργοτερα οι καταπιεσεις, οι εξοριες, τα καταναγκαστικα εργα εως θανατου, τελος το περιθωριο στα εσχατα και η ασφυκτικη πιεση κατα των Χριστιανων θα γεννησει νεους μαρτυρες, μεχρι να γινει το κοινον ταμειον και να παει καθε ενας εκει οπου επελεξε μονος του να παει με την επιγεια ζωη του.

Ο π.Σεραφειμ Ροουζ, τολμω να πω, οντας συγκλονισμενος αφοτου διαβασα τον βιο και τα εργα του, ειναι και στην δικη μου συνειδηση ενας αγιος των εσχατων καιρων μας.

Και επισης, προχωροντας σε τιμια αυτοκριτικη, με κανει να ντρεπομαι εως μυελου οστεων, που ειμαι γεννημενος στην Ορθοδοξια, και δεν εχω ουτε το ελαχιστο εργο, η Πιστη, η αρετες, απο τις οποιες ηταν πληρης ο μακαριστος πρωην προτεσταντης, μετεπειτα αθεος, διαγαγων απο τις βαλτους των ανατολικων δαιμονικων θρησκειων, και καταπαυσας στην γη της πνευματικης επαγγελιας.

Την Αγια Ορθοδοξια, του αληθινου Θεου την Πιστη, την οποια δοξασε, και απο την Χαρη του Θεου που την περικρατει, απο την οποια αντιδοξαστηκε, οπως ενεργει ο Θεος, σε οσους Τον ευαρεστουν.

Τελος κατα την κοιμηση του, ειχε εμφανη σημεια αγιοτητος.

Και πρεπει ολοι, να διαβασουν τα βιβλια του, τα οποια ειναι Πατερικα της εποχης μας, καθως κινειται με Πατερικο νουν, και μεθοδολογια, προφητικα, ιδιοφυώς και ωφελει, εμψυχωνει, ενδυναμωνει και καταρτιζει οποιον τα διαβαζει.

Ας εχουμε την ευχη του.

[vasilisalt]

....Και επισης, προχωροντας σε τιμια αυτοκριτικη, με κανει να ντρεπομαι εως μυελου οστεων, που ειμαι γεννημενος στην Ορθοδοξια, και δεν εχω ουτε το ελαχιστο εργο, η Πιστη, η αρετες, απο τις οποιες ηταν πληρης ο μακαριστος πρωην προτεσταντης, μετεπειτα αθεος, διαγαγων απο τις βαλτους των ανατολικων δαιμονικων θρησκειων, και καταπαυσας στην γη της πνευματικης επαγγελιας.

Δεν τολμώ - και δεν θέλω - να πάρω σαφή θέση στην αντιπαράθεση γιγάντων του φόρουμ.
Όμως θεωρώ πως τα παραπάνω λόγια του Διονύση θα πρέπει πάντοτε να είναι το κυρίαρχο θέμα, και τα υπόλοιπα να έπονται. Αυτοκριτική, Αυτοκριτική, Αυτοκριτική. Να δούμε πρώτα τα χάλια μας και μετά των υπολοίπων.
Λέμε συνέχεια για το αλάθητο του Πάπα (και καλά κάνουμε) ξεχνόντας στο τέλος να πούμε πως και τα δικά μας - ίσος μεταξύ ίσων κλπ - πολλές φορές είναι για τα μάτια του κόσμου...
Σε πολλά κράτη υπάρχει η ορθοδοξία των Ελλήνων, η ορθοδοξία των Ρώσων, η ορθοδοξία των Σέρβων κλπ.
Σπάνια αυτοί είναι φιλιωμένοι.
Για τις κόντρες των Πατριαρχείων να πούμε; από την ίδρυση τους έως σήμερα δίδεται μια μάχη για το ποιος θα κυριαρχήσει. Ένα διαρκή πόλεμο γιγάντων βιώνει η ορθοδοξη εκκλησία από την ίδρυσή της έως σήμερα.
Ειδικά στα βυζαντινά χρόνια έβγαιναν μαχαίρια. (αλλά και μετά αλλά και στις μέρες μας)
Έχει αλήθεια διαβάσει κανένας ιστορία της ορθοδοξίας (με τη ματιά του ιστορικού);
Δεν συνεχίζω για να μη κουράσω.
Η ορθοδοξία θεωρώ ότι είναι η μεγάλη, η απόλυτη αλήθεια του Χριστού, ως διάνοια και ως βίωμα.
Όμως πρώτα βλέπω τη καμπούρα τη δική μου από την κορυφή (Ιεραρχία, μητροπολίτες, σχέση με το ποιμνείο, σχέση κλήρου - λαού, επίπεδο κλήρου κλπ), εώς τα νύχια (επίπεδο λαού που δηλώνει ορθόδοξος και στην ουσία ζει και πιστεύει προτεσταντικά, ομοίως και μεγάλο τμήμα κλήρου κλπ).
Δηλαδή νομίζει κάποιος πως ο μεγάλος εχθρός της ορθόδοξής εκκλήσίας σήμερα είναι ο παπισμός;
Ταπεινά δηλώνω πως νομίζω όχι.
Ο μεγάλος της εχθρός είναι ο ίδιος ο εαυτός της. Έπεται ο παπισμός και όλα τα υπόλοιπα.
Το ότι επικαλούμαστε το σωστό δόγμα μας, δεν μας περισώζει.
Νομίζεται αδέρφια μου ότι αυτοί που γίνονται ορθόδοξοι από καθολικοί ή προτεσταντες ή ότι άλλο γίνονται γιατί τους έπεισε κάποιος Διονύσης ή κάποιος Βασίλης για την τριαδικότητα, με επιχειρήματα;;;;
Ταπεινά ξαναδηλώνω πως νομίζω όχι.
Συγκλονίζονται από την μυστηριακότητα της ορθοδοξίας μας και από τη αλήθεια που εκπέμπει η ορθόδοξη ζωή ως πνεύμα και ως βίωμα. Συμπερασματικά καταλήγουν στην αλήθεια του δόγματος.
Εσείς βλέπετε η μυστηριακότητα της ορθοδοξίας να υπάρχει;
Το ΄΄σώμα και αίμα΄΄ αδέρφια μου δεν γίνεται στα λόγια, γίνεται στις ψυχές μας και - επιτρέψτε μου - δεν το βλέπω συχνά πλέον...
Και φτάνω και στην μέγιστη αμαρτία της κατάκρισης μου, για σήμερα.
Να δώ το παπα Τσάκαλο να μιλάει για τον κίνδυνο του παπισμού - ως κυρίαρχο - πρόβλημα και τι αλλο...

*** Τα γραφόμενα μου δεν αποτελούν καμμία απάντηση στα αδέρφια μου παραπάνω...
Σέβομαι τους προβληματισμούς τους και γενικώς τις απόψεις τους.
Απλά καταθέτω μια άποψη...

[dionysisgr]

"Ουδέν όφελος βίου καθαρού, δογμάτων διεφθαρμένων",

αναφωνεί, ο ιερός Χρυσόστομος, φίλτατε vasilisalt.

To ορθό δόγμα, διαφυλάττει, περιχαράσσει και οριοθετεί, κατα το ανθρώπινο μέτρο πάντοτε, το απεριόριστο, το αμέθεκτο, και ακαταληπτο στην πληροτητα του, για την κτιστη φυση μας, Θείο Μυστηριο.

Η ιδια η μυστική βιωματικη ορθοδοξη εμπειρία που αναφερεις, και η οποια σαγηνευει τους μεταστρεφομενους ετεροδοξους, η ιδια η λατρεια, το εκκλησιαστικο γεγονος, ειναι ολα, απορροια του ορθου δογματος.

Στην Ορθοδοξια δεν υπαρχει η δυτικη "εξελικτικη" θεολογια. Η Αληθεια, μας εχει παραδοθει απαξ.

Η Εκκλησια κατεχει το πληρωμα της αληθειας, εφοσον το Παναγιον Πνευμα αναπαυεται σε αυτην.

Πτυχες της αληθειας αυτης, λοιπον, εξωτερικευει και εκφραζει η Εκκλησια μας, κατα περισταση.

Ποτε; Οταν απειλειται η ιδια η εμπειρια της, το βιωμα της, που σωζει και θεωνει τον Ανθρωπο.

Απο ποιους; Απο τους αιρετικους, διαχρονικα, που αιρουν εαυτον, απο το Σωμα της, και με την αιρετικη δοξα-γνωμη τους, αποσπωνται σε οδους απωλειας, παρασύροντας και τυχον αλλες ψυχες που θα τους ακολουθησουν.

Οταν και οποτε, χρειαστηκε λοιπον, η Εκκλησια εδογματισε Τριαδολογικα, και παλι οταν το απαιτησαν οι καιροι, Χριστολογικα, επειτα περι Θεοτοκου, αργοτερα περι Αγιου Πνευματος και Ακτιστων ενεργειων και Χαρης, και καθε φορα, καλειται να ανασυρει απο τον ατιμητο, τον σωτηριο θησαυρο της, την πρεπουσα Ορθη Δοξα περι των εκαστοτε αιτουμενων θεματων, την Βασιλικη οδο που μας παει στον ουρανο.

Εμπειρια, βιωμα και δογμα ειναι αλληλενδετα. Μοναχισμος για παραδειγμα εκτος Ορθοδοξιας, καταληγει στα ακτιβιστικου τυπου, η παρανοϊκα στρατιωτικα ταγματα, η αποκρυφιστικες σεκτες της Δυσης, που ολοι λιγο πολυ ξερουμε. (Ροδοσταυροι, Ναϊτες, Ιησουϊτες κλπ κλπ)

Αντιθετα βλεπεις οτι μεσα στο ορθο δογμα ανθει ο χιλιοχρονος αθωνικος μοναχισμος, η κιβωτος της Ορθοδοξου πνευματικοτητος.

Σκεψου οτι ενας ετεροδοξος, που θα ειχε την διαθεση να στραφει προς εμας, τι θα εβρισκε εαν εμεις δεν τηρουσαμε τα ορθοδοξα δογματα, τα παραδεδομενα απο τους Πατερες μας.

Αλλη μια πλανη. Αυτο θα εβρισκε.

Οι Αγιοι Πατερες μας, δεν εδωσαν αιμα, και δεν μας αφησαν την ιερη παρακαταθηκη, μονο και μονο για να ειμαστε "καλοι ανθρωποι".

Αυτο ειναι φυσικο επακολουθο της Ορθοδοξου βιοτης. Ζεις μεσα στην αγιοτοκο ιερα παραδοση, την Ορθοδοξια, τα δογματα της, την λατρεια της, τα πατερικα της συγγράμματα, και επονται ολα αυτα τα χρησιμα, ηθικα επακολουθα, ως αρετες.

Ακομα και αυτοι που εξαγγελουν την Αγαπη, κατα σκανδαλωδη αγνοια, ξεχνουν οτι ειναι η κορωνιδα και το επιστεγασμα των αρετων, και οχι η απαρχη τους.

Πως μπορεις να εχεις αγαπη οντολογικη, ουσιωδη, οχι συναισθηματικη η συμφεροντολογικη, ηθικο-κοινωνικη, εαν δεν εχεις περασει απο το καμινι, της ασκησεως, της ταπεινωσεως, της ερωτικης πυρωσεως προς τον Θεον, εαν δεν εχεις "παλεψει", μαζι του, ως αλλος Ισραηλ, εαν δεν εχεις φτασει να θεωρεις εαυτον εσχατο σημειο αναφορας σε οτι αφορα τον Ανθρωπο;

Πως μπορει να αγαπα πραγματικα καποιος, ο οποιος περιφερει την αγαπη, ως συγκολλητικη ουσια των παντων, ως οχημα του οικουμενισμου, και ως μαγικη λυση, αλυτων πνευματικων προβληματων, που η πλανη του, δεν τον αφηνει να δει;

Πολυς λογος γινεται περι αγαπης. Και πολυ λιγη αγαπη γινεται, περι του Λογου.

Μπερδευουμε την συμπαθεια, τον οικτο, την φιλανθρωπια, το συναισθημα, την χρεια, το συμβιβασμο με την Αγαπη την Οντως υπαρχουσα.

Αγαπη ειναι ο Θεος. Εχουμε Θεον; Exουμε αγαπη.

Δεν εχουμε Θεον; Τιποτα δεν εχουμε, και ας "αγαπαμε" ολον τον κοσμο.

Και πως θα εχουμε τον Θεον, εαν οχι μεσα απο την Ορθοδοξια;

Καλυτερα να μην μπουμε ποτε στον κοπο να κληθουμε να λυσουμε αυτην την απορια..

[vasilisalt]

Σεβαστέ μου Διονύση. Συμφωνώ με τα γραφόμενά σου.
Για τον παπισμό ήσουν σε προηγούμενες γραφές σου κάθετος και σχετικά αληθινός για τα μεγάλα σφάλματα του παρελθόντος.
Τα δικά μας σφάλματα όμως - φοβούμενος ίσως την κατάκριση; - που ιστορικά είναι αρκετά, αποφεύγεις να τα αναφέρεις.
Πάντως επαναλαμβάνω, δεν έχω καμια διαφωνία με το τελευταίο σημείωμά σου.

Κάτι τελευταίο και κλείνω, γιατί νομίζω θα γίνω γραφικός , για τα τελικώς άσχετα με το αρχικό θέμα.

Το να συζητάει ο πάτερ Πανάρετος στο Άγιο Όρος για το κίνδυνο του παπισμού, το θεωρώ πολύ σωστό και απαραίτητο. Και ιεραρχικά μπορεί να το βάλει και πρώτο ως πρόβλημα.
Το να το βάζει π.χ. ο λαικός vasilissalt που κοιμάται όρθιος σε σχέση με τη βιωματική ορθοδοξία και η σχέση του με την ορθοδοξία είναι όπως του οπαδού με τον Ολυμπιακό, ε λίγο με εκνευρίζει.
Ας ανοίξει τα μάτια του πρώτα να καταλάβει την ομορφιά του ΄΄ποδοσφαίρου΄΄ και ας αφήσει στην άκρη τα οπαδιλίκια...

*** Τίποτα απο τα τελευταία δεν αφορά το σεβαστό Διονύση.
Απευθύνομαι στη συνήθη θεία με το μαντήλι που με την ψυχή και το βλεμμα γεμάτο κακία, με λόγο τουλάχιστον δικτακτορικό προσπαθεί να πείσει για την καθαρότητα του δόγματος

[Captain Yiannis]

Σε λάθος Θέμα τα γράφετε όλα αυτά , Κρίμα

Νάναι ευλογημένο

[dionysisgr]

Το να συζητάει ο πάτερ Πανάρετος στο Άγιο Όρος για το κίνδυνο του παπισμού, το θεωρώ πολύ σωστό και απαραίτητο. Και ιεραρχικά μπορεί να το βάλει και πρώτο ως πρόβλημα.
Το να το βάζει π.χ. ο λαικός vasilissalt που κοιμάται όρθιος σε σχέση με τη βιωματική ορθοδοξία και η σχέση του με την ορθοδοξία είναι όπως του οπαδού με τον Ολυμπιακό, ε λίγο με εκνευρίζει.
Ας ανοίξει τα μάτια του πρώτα να καταλάβει την ομορφιά του ΄΄ποδοσφαίρου΄΄ και ας αφήσει στην άκρη τα οπαδιλίκια...

*** Τίποτα απο τα τελευταία δεν αφορά το σεβαστό Διονύση.
Απευθύνομαι στη συνήθη θεία με το μαντήλι που με την ψυχή και το βλεμμα γεμάτο κακία, με λόγο τουλάχιστον δικτακτορικό προσπαθεί να πείσει για την καθαρότητα του δόγματος

Αγαπητέ vasilisalt, θα μπορουσε να λειπει ο ατυχης χαρακτηρισμος σου περι της "συνήθους θείας με το μαντήλι", γιατι πρωτα δεν ξερεις ποτε μα ποτε, τι κρυβει ο καθενας στην ψυχη του, και επειτα οι θείτσες αυτες συνεργεια Θεου, εφεραν στην υπαρξη τον πατερα "Παναρετο" τον Αγιορειτη που ενδεικτικα αναφερεις σαν παραδειγμα, και αυτες οι θειτσες επισης διατηρουν την φυσικη ευλαβεια, και ευσεβεια, εστω με ολα τα προβληματα τους, και την μεταλαμπαδευουν στις επομενες γενεες.

Γιατι και στα μικρα παιδακια, που αργοτερα θα γινουν Μοναχοι, Δεσποτες, Ιερεις, θεολογοι, αυτη που μιλαει περι Θεου, και "μυσταγωγει" τροπον τινα στην Πιστη, ειναι η γιαγιά, η "θεια", η Μαμά και παει λεγοντας, και δεν ειναι οι ακαδημαϊκοι υψηλοι και ακριβοθωρητοι θεολογοι, που περι πολλων τυρβαζουν, και εχουν αφιερωσει την ζωη τους στο να.. διορθωνουν τους Πατερες, που δεν εννοουσαν αυτο που ελεγαν, ηταν και αλλα χρονια τοτε..

Καταλαβαινεις λοιπον οτι ηταν αστοχο το σχολιο σου.

Επισης παπικη ειναι ξεκαθαρα η νοοτροπια, του να εχει αποψη και γνωμη περι των ορθων δογματων, και γενικα περι Πιστης, αποκλειστικα και μονο ο κληρος. Δεν ειναι Ορθοδοξια αυτο.

Ο απλος λαος, ο ευσεβης, διαχρονικα στην Ορθοδοξια, ηταν στο μεγαλυτερο ποσοστο, αυτος που την διεφυλαξε απο τους εκαστοτε προβατοσχημους λυκους. Βλεπε επιστροφη επισκοπων που υπεγραψαν την ψευδενωση της φερραρας-φλωρεντιας τον 15ο αιωνα. Εγινε χαμος, και ακυρωθηκε στην πραξη απο τον λαο.

Και αλλα παραδειγματα πολλα.

Ολοι δικαιουνται να εχουν γνωμη, αρκει να εχουν ασχοληθει, να εχουν διαβασει, να εχουν βιωσει, και να καταθετουν την αποψη τους ταπεινα και χωρις εμπαθεια, με τον προσηκοντα σεβασμο στην ιεραρχια.

Μην κοιτατε τωρα στην ελεεινη εποχη μας, που εχουμε την εσχατη πνευματικη καταντια, και ειναι οι περισσοτεροι ακατηχητοι, αμυητοι, αλιβανιστοι, και αθεολογητοι στα θεματα περι της Πιστεως, αλλα ξερουν με μαθηματικη ακριβεια καθε βλακεια που τους πασαρουν τα μμε.. περι παντος επιστητου.

Παλαιοτερα η θεολογια, ηταν κυριο θεμα, ακομα και μεταξυ των "κατωτερων" επαγγελματικων κλαδων, στις αγορες του κοσμου, και οχι κτημα μονον καποιων "διανοουμενων, η φιλοσοφουντων, η "επαγγελματιων" του χωρου.

Ετσι, ας μην υποτιμουμε κανεναν, για να μην υποτιμησει ο Θεος εμας, καθοτι αντιτάσσεται τοις υπερηφανοις.

Captain Yiannis, συζητηση κανουμε, κανενα θεμα δεν ειναι λαθος η εντελως ασχετο των δογματων και του πνευματικου πεδιου, ολα συνδεονται με βαση την μεταπτωτικη μας κατασταση, και εξηγουνται μεσα απο την Πατερικη μας σοφια και παραδοση, απλα ετυχε τωρα να το ανοιξουμε λιγο το θεμα, και σε αυτο εχεις μαλλον δικιο..

[vasilisalt]

Διονύση μου μη γενικεύεις τα λόγια μου σε παρακαλώ. Δεν μίλησα γενικώς για τη θεία με το μαντήλι. Αυτή που προκύπτει από τη γενίκευση τη λατρεύω. Είναι η γιαγούλα μας, η μανούλα μας και τέλος πάντων ότι ποιο αγαπητό υπάρχει στην εκκλησία.
Εγώ μίλησα συγκεκριμένα γι αυτήν που η ψυχή της, το βλέμμα της και ο λόγος της είναι ο ορισμός της κακίας. Και μπροστά από αυτήν βάζει την ασπίδα του υποτιθέμενου Χριστού. Εκτός και αν δεν τις βλέπεις και δεν τις ξέρεις εσύ αυτές οπότε... εντάξει...
Αν νομίζεις πως απ΄ αυτήν προέρχεται ο πάτερ Πανάρετος νομίζω λανθάνεις και μάλιστα υπερβολικά.
Άστο Διονύση σε παρακαλώ. Σε κείμενο ψυχολογίας θα καταλήξει η γραφή μου. Το λυπάμαι το κακόμοιρο το παιδάκι. Και έχω και στη ζωή μου πολλά τέτοια παραδείγματα. Σε πάτερ Πανάρετο του Αγίου Όρους σπάνια οδηγεί η κακία. Σε ταλαιπωρημένες και βιασμένες ψυχούλες μπορεί.
Επέτρεψέ μου Διονύση, να εκτιμώ περισσότερο τους αμαρτωλούς, γιατί υπάρχει μεγάλη πιθανότητα, αφού η αμαρτία τους με μαθηματική ακρίβεια τους οδηγήσει σε βάλτο, να γνωρίσουν το Χριστό μας, από αυτούς που ζούν όλοι τους τη ζωή αυτοδικαιωμένοι σε κάτι που οι ίδιοι ονομάζουν Χριστιανισμό και αποτελεί τη μέγιστη καταδίκη τους. Αυτοί οι κακόμοιροι χάνουν πραγματικά τα και ΄΄αυγά και τα πασχάλια΄΄.

[dionysisgr]

Όπως αγαπάς, vasilisalt, δεν χρειάζεται να ταραζόμαστε κιόλας, ο καθένας έχει τους δικούς του λογισμούς, να αντιπαλεύει.

Να προσέχεις μόνο αδελφέ, γιατί παραμονεύει εσχάτως και η πλάνη του "γεροντισμού", η λεγόμενη, και δεν έχουν πέσει και λίγοι σε αυτήν.

Αντιλαμβάνεσαι νομίζω τι θέλω να πω, μιας και είσαι ειδικός στα της ψυχολογίας, όπως αναφέρεις.

[Thomas15n]

Η ουσία κατά την γνώμη μου είναι να μην ξανα-ασχοληθείτε με τα λεγόμενα των παπικών ή των πάσης φύσεως αιρετικών, ο απόστολος Παύλος δεν έχει μιλήσει μόνο γιά αυτούς αλλά και γιά την απώλεια των αιρετικών, αλλά προφανώς αυτά δεν τα γνωρίζει ο εν λόγω καρδινάλιος, αλλά γιά αυτούς "αιρετικοί" ή μάλλον σχισματικοί είμαστε εμείς οι Ορθόδοξοι αφού δεν αναγνωρίζουμε τον Βικάριο του Χριστού και κεφαλή της Εκκλησίας τον πάπα της Ρώμης, γι'αυτό είμαστε και ελλειματικοί όπως έχει πει ήδη ο νυν πάπας Ρώμης Βενέδικτος 16ος.