Τι είναι αμαρτία στα μάτια του Θεού;

[aposal]

Τώρα όμως μου γεννήθηκε και άλλη απορία! Αν πράγματι η αμαρτία δεν συγχωρείται, πώς το ξέρει ο πιστός για να μετανοήσει και να την ξαναπεί; Διότι γνωρίζουμε ότι μια φορά μόνο εξομολογούμαστε την ίδια αμαρτία! Εκτός και αν ο Κύριος κρατάει σε "εκκρεμότητα" την συγχώρεση της αμαρτίας (από την στιγμή που έχει εξομολογηθεί) και αίρει την εκκρεμότητα αυτή μόλις υπάρξει μετάνοια!
(Τι λέω ο παλαβός!)

[filotas]

Ο Κύριος πάντως στους Αποστόλους είπε:

"23 αν τινων αφήτε τας αμαρτίας, αφίενται αυτοίς, αν τινων κρατήτε, κεκράτηνται. " (Ιωάννη κεφ. 20, 23)

οπότε μάλλον πρέπει να υποθέσουμε ότι, εφ΄όσον ο Πνευματικός συγκατατεθεί στην άφεση μια αμαρτίας τότε με την ανάγνωση της συγχωρητικής ευχής έχει αφεθεί.

[Byzantine_Spirit]

Η συγχώρηση απο τον πνευματικό χρειάζεται.
Όπως και ο πνευματικός χρειάζεται.
Απο εκεί και πέρα υπάρχει και ο έμφυτος ηθικός νόμος που
αναφέρει και ο Απ. Παύλος.
Βάσει αυτού, όλοι γνωρίζουμε αν διαπράττουμε κάτι καλό ή κακό,
τις περισσότερες φορές τουλάχιστον..

[pAntonios]

Ο Κύριος πάντως στους Αποστόλους είπε:

"23 αν τινων αφήτε τας αμαρτίας, αφίενται αυτοίς, αν τινων κρατήτε, κεκράτηνται. " (Ιωάννη κεφ. 20, 23)

οπότε μάλλον πρέπει να υποθέσουμε ότι, εφ΄όσον ο Πνευματικός συγκατατεθεί στην άφεση μια αμαρτίας τότε με την ανάγνωση της συγχωρητικής ευχής έχει αφεθεί.

Εννοείται ότι οι αμαρτίες συγχωρούνται όταν υπάρχει αληθινή μετάνοια των ανθρώπων διότι διαφορετικά θα μεταπέσουμε στα συγχωροχάρτια των παπικών...
Όταν ΔΕΝ υπάρχει μετάνοια αλλά ο άνθρωπος είναι καλοπροαίρετος, τότε η εξομολόγηση τον βοηθάει να φωτιστεί και να μετανοήσει σε μια άλλη ευκαιρία. ΄Οταν είναι κακοπροαίρετος, τότε μπορεί η εξομολόγησή του να είναι εμπαιγμός του μυστηρίου και μπορεί να σκληρυνθεί περισσότερο η ψυχή του ανθρώπου.
Ο Πνευματικός είναι υποχρεωμένος να διαβάσει την συγχωρητική ευχή στον άνθρωπο που μετανοεί διαφορετικά θα είναι υπόλογος ενώπιον του Θεού. Αυτό μοιάζει με έναν γιατρό που αρνείται να θεραπεύσει κάποιον ασθενή του. Αυτό θεωρείται πολύ βαρύ παράπτωμα.

[panagiafiladelfeias]

Φίλε aposal δεν ξέρω την απάντηση σ΄αυτή την ερώτηση. Ο λογισμός μου λέει ότι μάλλον έχεις δίκιο, αλλά ας μας το διευκρινίσει καλύτερα ο π. Παντελεήμων.

όταν κάποιος πηγαίνει να εξομολογηθει θα πρεπει να το κανει με ειλικρινια. ο πνευματικος δεν μπορεί να γνωρίζει πάντα αν υπαρχει μετάνοια, κάνω αυτη την διευκρινιση διοτι αν καποιος εξομολογειται συχνα είναι ευκολο να καταλαβεις αν αυτο που λεει το εννοει, απο εκει και περα ειναι δεδομενο οτι έναν ανθρωπο μπορεις να τον ξεγελασεις για λιγο, το Θεό όμως ποτέ. Συγχωρεση υπάρχει πάντα στην μετάνοια και όχι στη κοροιδια

[Ionas]

Filota

Ο π.Αντώνιος, νομίζω, το έθεσε σωστά το θέμα.
Ως προς το άλλο που έθιξες πριν, δηλαδή αν ο ιερέας είναι άξιος ή ανάξιος, ο ίδιος ο Ιερός Χρυσόστομος που υπέστη τόσες ταλαιπωρίες από αναξίους ιεράρχες έχει πει : Το Πνεύμα το Άγιο δεν επιλέγει όλους τους Ιερείς αλλά ενεργεί και δια των αναξίων για χάρη των Πιστών.
Βέβαια ο Μέγας Βασίλειος και σε κάποια Οικουμενική Σύνοδο έχει ειπωθεί ότι: " αλογίες και όχι ευλογίες είναι οι ιεροπραξίες των ασεβών και αιρετικών Ιερέων".
Ο Θεός μας έχει δώσει και σύνεση να προσέξουμε ...και ναι μεν δεν βάζουμε όλους τους ιερείς σε μια συνεχή βάσανο φοβούμενοι μήπως είναι ασεβείς, διότι πράγματι το Άγιο Πνεύμα δεν δεσμεύεται αλλά ενεργεί για χάρη του Πιστού..αλλά από την άλλη από Ιερείς που ομολογούν αμαρτία και αίρεση πρέπει να φεύγουμε μακριά διότι "είναι φθορείς πομένες".

[arxontopoulo]

Ο Κύριος πάντως στους Αποστόλους είπε:

"23 αν τινων αφήτε τας αμαρτίας, αφίενται αυτοίς, αν τινων κρατήτε, κεκράτηνται. " (Ιωάννη κεφ. 20, 23)

οπότε μάλλον πρέπει να υποθέσουμε ότι, εφ΄όσον ο Πνευματικός συγκατατεθεί στην άφεση μια αμαρτίας τότε με την ανάγνωση της συγχωρητικής ευχής έχει αφεθεί.

Δεν νομίζω ότι τα πράγματα είναι τόσο απλοϊκά όσο τα βλέπουν μερικοί...

Παραθέτω κάποια αποσπάσματα από το βιβλίο «Ορθόδοξη Ψυχοθεραπεία» του Μητροπολίτου Ναυπάκτου και αγ. Βλασίου Ιεροθέου σχετικά με το θέμα...

Ο Ορθόδοξος θεραπευτής

Ο ιερεύς και ως εξομολόγος είναι κυρίως θεραπευτής. Το μυστήριο της εξομολογήσεως δεν εξαντλείται σε μια τυπική άφεση, κατά τον δυτικό μάλιστα τύπο, σαν να είναι ο Θεός οργισμένος και απαιτείται μια εξιλέωση. Είναι κάτι περισσότερο. Εντάσσεται μέσα στην θεραπευτική αγωγή. Υπάρχουν πολλοί Χριστιανοί που εξομολογούνται πολλά χρόνια, αλλά δεν θεραπεύονται από τις αρρώστιες τις πνευματικές. Σʼ αυτό συντελεί η άγνοια τόσο του λαού όσο και των ποιμένων.
.....
Αλλά, για να είναι κανείς ορθόδοξος θεραπευτής και να ιατρεύη τις πνευματικές ασθένειες των πνευματικών παιδιών του, πρέπει ο ίδιος προηγουμένως να έχη κατά το δυνατόν θεραπευθή. Να ίσταται «μέσος πράξεως και θεωρίας».

Πως μπορεί κανείς να θεραπεύση, αν προηγουμένως δεν έχη θεραπευθή ή αν δεν έχει γευθή την αρχή της θεραπείας; Γιʼ αυτό ο άγιος Συμεών κατηγορεί εκείνους που νομίζουν πως είναι πνευματικοί χωρίς προηγουμένως να έχουν λάβει το Άγιο Πνεύμα ή εκείνους που επείγονται στο να δέχωνται «λογισμούς αλλοτρίους» και τολμούν να καταλάβουν ηγουμενίες και αρχές και «προς μητροπόλεις και επισκοπάς του ποιμαίνειν τον του Κυρίου λαόν... δια μυρίων μεθόδων αναιδώς» επιδίδονται, χωρίς προηγουμένως να δουν τον νυμφίον «ένδον του νυμφώνος» και χωρίς να γίνουν «υιοί φωτός και υιοί ημέρας».

«Αναζωπυρείν το χάρισμα»

Υπάρχουν ιερείς οι οποίοι δεν έχουν καθαιρεθή και, επομένως, μπορούν να λειτουργούν και να τελούν με την Χάρη του Θεού τα Μυστήρια. Εξωτερικά έχουν ακώλυτη ιερωσύνη, διότι δεν έχουν καμμιά καταδικαστική απόφαση της Εκκλησίας. Αλλά η ιερωσύνη τους δεν έχει δύναμη, γιατί την μόλυναν με την ζωή τους. Μπορούν να αγιάζουν τα δώρα, αλλά δεν μπορούν οι ίδιοι να αγιασθούν από αυτά, όπως λέγει ο Νικόλαος Καβάσιλας.

Που φαίνεται αυτή η πνευματική αδυναμία; Φαίνεται κυρίως στο ότι δεν μπορούν να θεραπεύουν και δεν γνωρίζουν να θεραπεύουν. Γιατί το να τελή κανείς τα Μυστήρια είναι της Χάριτος του Θεού, που δίδεται δια του Μυστηρίου της ιερωσύνης. Το να θεραπεύη όμως τις ασθένειες των ανθρώπων είναι της Χάριτος του Θεού, που δίδεται στον άνθρωπο εκείνον που αξιοποιεί την Χάρη του Βαπτίσματος, που αξιοποιεί το βασιλικό χάρισμα. Έτσι εξηγείται γιατί πολλοί ιερείς αγνοούν και αδυνατούν να θεραπεύουν τα πάθη των ανθρώπων, δεν γνωρίζουν την μέθοδο την οποία πρέπει να εφαρμόζουν.
......
Ο ιερεύς και ο επίσκοπος έχουν αυτήν την μεγάλη τιμή να υπηρετούν τον λαό. Υπηρεσία του λαού, πρωτίστως και κυρίως είναι η θεραπεία. Άλλωστε η Εκκλησία δεν υπάρχει απλώς για να κάνη κοινωνικό έργο και να εξυπηρετή τις κοινωνικές ανάγκες των ανθρώπων, αλλά για να οδηγή τους ανθρώπους στην σωτηρία, δηλαδή στην θεραπεία της ψυχής. Το έργο αυτό απαιτεί πολλά προσόντα. Χρειάζεται να ενοική μέσα στον ιερωμένο η άκτιστη Χάρη του Θεού. Δεν πρέπει απλώς να τελή τα Μυστήρια, αλλά και να αγιάζεται από αυτά, ώστε αγιαζόμενος να αγιάζη με την ύπαρξή του τους ανθρώπους.

Πνευματική ιερωσύνη

Έχουμε ήδη διατυπώσει την σκέψη ότι ο ιερεύς εκτελεί διπλό έργο. Το ένα είναι η λειτουργία των θείων Μυστηρίων και το άλλο η θεραπεία των ανθρώπων, ώστε αξίως να προσέλθουν και να κοινωνήσουν των αχράντων Μυστηρίων. Έχουμε ακόμη υπογραμμίσει ότι υπάρχουν πολλοί ιερείς, οι οποίοι εξωτερικά έχουν ακώλυτη την ιερωσύνη, αλλά ουσιαστικά έχουν μολύνει την ιερωσύνη, και αυτό φαίνεται από το γεγονός ότι δεν μπορούν να θεραπεύσουν. Τελούν μεν τα Μυστήρια και αγιάζονται τα δώρα διʼ αυτών, αλλά δεν μπορούν να θεραπεύσουν τους ανθρώπους ούτε να σώσουν την δική τους ψυχή.

Από την άλλη πλευρά υπάρχουν λαϊκοί και μοναχοί οι οποίοι δεν έχουν την μυστηριακή ιερωσύνη, αλλά μπορούν να θεραπεύσουν τους ανθρώπους, γιατί έχουν την πνευματική ιερωσύνη.
......
Προτιμούμε τον όρο πνευματική ιερωσύνη από άλλους όρους, όπως γενική ή λαϊκή ιερωσύνη, γιατί αυτήν την ιερωσύνη μπορούν να την έχουν κληρικοί και λαϊκοί και ακόμη γιατί δεν την έχουν όλοι οι βαπτισθέντες, αλλά όσοι έχουν γίνει κατοικητήριο του Αγίου Τριαδικού Θεού. Την πνευματική ιερωσύνη έχουν οι πιστοί εκείνοι που έχουν νοερά προσευχή και κυρίως όσοι έφθασαν σε τέτοιο βαθμό Χάριτος, ώστε να προσεύχωνται υπέρ όλου του κόσμου. Αυτή είναι η πνευματική ιερουργία υπέρ της οικουμένης. Οι προσευχές αυτών των ανθρώπων, που θυσιάζονται προσευχόμενοι υπέρ πάντων, κρατούν την οικουμένη και θεραπεύουν τους ανθρώπους. Γιατί με την προσευχή γίνονται εξορκισταί, εκδιώκουν τα δαιμόνια που κυριαρχούν στις ανθρώπινες κοινωνίες. Αυτό είναι το μεγάλο έργο των προσευχομένων αδιαλείπτως υπέρ όλου του κόσμου.
......
Όσοι φθάνουν σʼ αυτήν την κατάσταση είναι ιερείς. Ιερατείο αληθινό είναι η καρδιά που ενεργείται υπό του Πνεύματος χωρίς λογισμούς. «Ιερατείον αληθινόν και προ της μελλούσης βιώσεως, η χωρίς λογισμών καρδία ενεργουμένη των πνεύματι, πάντα γαρ εκεί τελείται και λέγεται πνευματικώς»
......
Επομένως, όσοι έχουν αποκτήσει το χάρισμα της θεολογίας, όπως αναπτύξαμε πιο πάνω, όσοι δηλαδή μετά την φυσική θεωρία εισήλθαν στον θείο γνόφο, αυτοί είναι ιερείς του Θεού, αποτελούν αυτό το αληθινό και πνευματικό ιερατείο. Και αφού αποτελούν το πνευματικό ιερατείο μπορούν να θεραπεύσουν τους ασθενείς.
.......
Γράφει ο άγιος Συμεών ότι το δικαίωμα του δεσμείν και λύειν αμαρτίες είχαν μόνον οι αρχιερείς, οι οποίοι το ελάμβαναν κατά διαδοχήν από τους Αποστόλους. Όταν όμως αυτοί αχρειώθηκαν, τότε «εις ιερείς βίον έχοντας άμωμον και χάριτος θείας ηξιουμένους η φρικτή εγχείρησις αύτη προβέβηκεν». Όταν όμως και αυτοί οι ιερείς μαζί με τους αρχιερείς περιέπεσαν σε πνεύματα πλάνης «μετήχθη, ως είρηται, εις τον εκλεκτόν λαόν του Θεού, λέγω δη τους μοναχούς, ουκ εκ των ιερέων ή αρχιερέων αφαιρεθείσα, αλλά ταύτης εαυτούς εκείνων αλλοτριωσάντων».

Το δικαίωμα του δεσμείν και λύειν αμαρτίας δεν δόθηκε, κατά τον άγιο Πατέρα, «απλώς ούτως και δια μόνην την χειροτονίαν». Με την χειροτονία δόθηκε στους μητροπολίτας και επισκόπους «ιερουργείν μόνον». Η εξουσία της αφέσεως δόθηκε «μόνοις εκείνοις, όσοις εν ιερεύσι και αρχιερεύσι και μοναχοίς το συγκαταριθμείσθαί εστι τοις των μαθητών του Χριστού χοροίς δια την αγνότητα».

Πιστεύουμε πως ο άγιος Συμεών ανέπτυξε αυτήν την διδασκαλία πρώτον, για να τονίση ότι το Μυστήριο της ιερωσύνης δεν μεταδίδει μαγικά την εξουσία της συγχωρήσεως των αμαρτιών στους ανθρώπους, αν ο άνθρωπος δεν έχη την πνευματικής εσωτερική ιερωσύνη, δεύτερον, για να παρουσιάση την άθλια κατάσταση στην οποία βρισκόταν ο Κλήρος της εποχής του, τρίτον, για να υπογραμμίση αξία της πνευματικής ιερωσύνης, που είναι η νοερά προσευχή και η θεωρία του Θεού, που δυστυχώς τότε, όπως και σήμερα, παραθεωρείται και τέταρτον, γιατί ο ίδιος είχε προσωπική εμπειρία του θέματος από την άποψη ότι ο Γέροντάς του, που δεν είχε χειροτονηθή από αρχιερέα, είχε την Χάρη του Παναγίου Πνεύματος και την δυνατότητα να συγχωρή αμαρτίες.

Ωστόσο ο Γέροντάς του, δηλαδή ο Συμεών ο Ευλαβής, δεν παραθεωρούσε το Μυστήριο της Ιερωσύνης. Γράφει ο άγιος Συμεών ο Νέος Θεολόγος: η Χάρη του δεσμείν και λύειν αμαρτίας δίδεται «τοις θέσει ούσιν υιοίς και αγιοίς δούλοις αυτού. Τοιούτω και αυτός εγώ εμαθήτευσα πατρί χειροτονίαν εξ ανθρώπων
μη έχοντι, αλλά χειρί με Θεού είτʼ ουν Πνεύματι εις μαθητείαν εγκαταλέξαντι και την εξ ανθρώπων χειροτονίαν δια τον παρακολουθήσαντα τύπον καλώς λαβείν με κελεύσαντι, πάλαι υπό του Αγίου Πνεύματος επί τούτο σφοδρώ ποθώ κινούμενον... Εκείνος ακούσας τας του Χριστού (εντολάς) γέγονε μέτοχος της χάριτος και των δωρεών αυτού και την εξουσίαν του δεσμείν και λύειν τα αμαρτήματα παρʼ αυτού έλαβε, τω Αγίω Πνεύματι πυρωθείς».

Όταν λέμε άφεση αμαρτιών πρέπει να την εννοούμε κυρίως ως θεραπεία παθών. Έτσι βλέπουμε καθαρά σήμερα ότι «χαριτωμένοι» μοναχοί, χωρίς να έχουν ιερωσύνη μυστηριακή, μας θεραπεύουν. Διορατικοί όντες, αντιλαμβάνονται το πρόβλημα που μας βασανίζει, μας δίδουν φάρμακο και τρόπο θεραπείας και έτσι θεραπευόμαστε από αυτό που εσωτερικά μας απασχολούσε. Η ύπαρξη τέτοιων αγίων ανθρώπων είναι παρηγοριά του λαού.

Απόσπασματα από το βιβλίο: «Ορθόδοξη Ψυχοθεραπεία»
Κεφ Βʼ «Ο Ιερέας - Θεραπευτής και η Πνευματική Ιεροσύνη»

Μητροπολίτου Ναυπάκτου και αγ. Βλασίου Ιεροθέου

Πηγή: http://www.oodegr.com/oode/psyxotherap/iereas1.htm#4.

[Byzantine_Spirit]

Πατερ Αντώνιε..
Να ρωτήσω και κάτι ακόμα,
πηγαίνοντας στην αρχή του θέματός μου και πάλι.
Όταν ο Διάβολος αντιτίθεται σε κάτι που θέλουμε,
αυτό δε σημαίνει αυτομάτως πως αυτό που επιζητούμε μάλλον είναι το σωστό
και ότι μάλλον βρισκόμαστε σε σωστή πορεία;

[Ionas]

Ωραίο το κείμενο που παρέθεσε το Αρχοντόπουλο.
Το Μυστήριο λέγεται : Μετανοίας και Εξομολογήσεως.
Διότι πράγματι είναι σύνθετο περιλαμβάνει τη Μετάνοια και την Εξομολόγηση, χωρίς μετάνοια δεν υπάρχει Μυστήριο...στην περίπτωση αυτή υπάρχει τύπος χωρίς ουσία.

[pAntonios]

Τώρα όμως μου γεννήθηκε και άλλη απορία! Αν πράγματι η αμαρτία δεν συγχωρείται, πώς το ξέρει ο πιστός για να μετανοήσει και να την ξαναπεί; Διότι γνωρίζουμε ότι μια φορά μόνο εξομολογούμαστε την ίδια αμαρτία! Εκτός και αν ο Κύριος κρατάει σε "εκκρεμότητα" την συγχώρεση της αμαρτίας (από την στιγμή που έχει εξομολογηθεί) και αίρει την εκκρεμότητα αυτή μόλις υπάρξει μετάνοια!
(Τι λέω ο παλαβός!)

ΜΟΥ ΔΗΜΙΟΥΡΓΗΘΗΚΕ ΚΑΙ ΜΕΝΑ Η ΙΔΙΑ ΑΠΟΡΙΑ ΠΑΡΑΚΑΛΩ ΜΠΟΡΕΙ Ο Π.ΝΕΚΤΑΡΙΟΣ ΝΑ ΑΠΑΝΤΗΣΕΙ?

Αυτό απαντήθηκε ήδη αφού είπαμε ότι:
"Όταν ΔΕΝ υπάρχει μετάνοια αλλά ο άνθρωπος είναι καλοπροαίρετος, τότε η εξομολόγηση τον βοηθάει να φωτιστεί και να μετανοήσει σε μια άλλη ευκαιρία." Δεν χρειάζεται να το ξέρει ο πιστός! Ο Θεός τον φωτίζει να επανέλθει μόνος του στο μέλλον. Το έχω ζήσει αυτό συχνά στην εξομολόγηση των ανθρώπων και σας το λέω εκ πείρας.
Μέχρι τότε φυσικά και υπάρχει εκκρεμμότητα με ότι αυτό μπορεί να σημαίνει για τον άνθρωπο. Που σημαίνει ότι ένεκα τούτου (ιδίως όταν είναικάτι σοβαρό) να στερείται πολλές ευλογίες του Θεού...