Τι είναι αμαρτία στα μάτια του Θεού;

[Byzantine_Spirit]

Πάτερ Αντώνιε,
Θέλω ένα θίξω ένα πολύ λεπτό θέμα που αφορά την αμαρτία και την εξομολόγησή της στον πνευματικό και τις κατόπιν συμβουλές που μας δίνει.
Όλοι γνωρίζουμε τα βασικά, σχετικά με το τι είναι αμαρτία και όλοι ξέρουμε να την ξεχωρίζουμε.
Υπάρχουν αμαρτίες οι οποίες είναι ξεκάθαρες.
π.χ. ο φόνος, η κλεψιά, η συκοφαντία κ.λ.π.
Υπάρχουν όμως και λεπτά ζητήματα με τα οποία μπερδευόμαστε πολλές φορές και είμαστε ανίκανοι να καταλάβουμε αν διαπράτουμε αμαρτία ή όχι.
Και φέρνω ένα υποθετικό παράδειγμα για να γίνω όσο πιο κατανοητή γίνεται για να μπορέσετε να καταλάβετε τις απορίες που έχω.
Ας υποθέσουμε λοιπόν ότι ένας άνθρωπος κάνει κάτι, το οποίο βάσει όλων αυτών που γνωρίζουμε απο τους πατέρες μας κ.λ.π. θεωρείται κατά πάσα πιθανότητα αμαρτία.
Αυτό το κάτι όμως, παρόλο που βάσει όσων ξέρουμε θεωρείται αμαρτία, μπορεί να έχει αποκτηθεί απο τον συγκεκριμένο άνθρωπο με πολύ κόπο και προσευχή. Επιπροσθέτως, κάνοντας αυτό ο άνθρωπος μπορεί να νοιώθει τη βοήθεια του Θεού, και ότι αυτό αυτό που έχει δόθηκε απο το Θεό έχοντας σχεδόνα απτά παραδείγματα για αυτό.
Αυτό λοιπόν έχει και ως συνέπεια, να έχει τη συνείδησή του ήσυχη και να μην αισθάνεται κάποιο βάρος απο τύψεις, οι οποίες συνήθως είναι οδηγός μας για το αν πράττουμε κάτι σωστά ή λάθος.
Και εδώ έρχεται το μεγάλο δίλημμα:
Ο άνθρωπος αυτός λοιπόν, νοιωθωντας πως δεν κάνει κάτι άσχημο και πως έχει βοηθηθεί και απο το Θεό επίσης, ασφαλώς δε θέλει να διακόψει αυτό που πράττει και που με κόπο απέκτησε.
Απο την άλλη όμως υπάρχουν και κάποιοι κανόνες.
Αν αυτός ο άνθρωπος λοιπόν εξομολογηθεί στον πνευματικό του, αυτομάτως θα πρέπει να ακολουθήσει τις συμβουλές του.
Ο πνευματικός λοιπόν μπορεί να συμβουλέψει διακοπή του συγκεκριμένου πράγματος και οποιαδήποτε παρακοή σε αυτό, αυτόμάτως θα σημαίνει πως ο άνθρωπος αυτός προσθέτει ακόμα μία αμαρτία στην πλάτη του, με την ανυπακοή στον πνευματικό του.
Αυτό λοιπόν, γινεται εμπόδιο στο να πάει να εξομολογηθεί, μιας και θέλει να συνεχίσει αυτό που κάνει, πιστεύοντας πως δε διαπράττει κάτι κακό.
Απο την άλλη όμως είναι επίσης κακό το να μην εξομολογείται..
Θα ήθελα πολύ να μου πείτε τη γνώμη σας πάνω σε αυτό.

Τι είναι τελικά αμαρτία στα μάτια του Θεού;

Ευχαριστώ και περιμένω απάντησή σας όποτε ευκαιρείτε.

[lazarr]

Πάτερ Αντώνιε,
Αυτό το κάτι όμως, παρόλο που βάσει όσων ξέρουμε θεωρείται αμαρτία, μπορεί να έχει αποκτηθεί απο τον συγκεκριμένο άνθρωπο με πολύ κόπο και προσευχή.

:-k :-k :-k

Αν είναι αμαρτία, δηλ κάτι που τον απομακρύνει ή έστω δυσχεραίνει την από μέρους του προσέγγιση του Θεού, τότε δεν θα το πάρει, ή άν το πάρει, θα νομίζει ότι είναι εκ Θεού.Αλλά δεν θα είναι.Εδώ και το φαινομενικά και κατά γενικήν ομολογία ωφέλιμο, δεν το παίρνουμε πάντα από το Θεό, για τους λόγους που αυτός μόνο ξέρει.Πολύ περισσότερο δεν θα πάρουμε κάτι εφάμαρτο από Αυτόν.Τώρα το τι είναι αμαρτία, είναι μια ολόκληρη συζήτηση και καλό είναι να πει πρώτα ο π.Αντώνιος :)

[Melpomeni]

Αν και οχι ξεκαθαρη η κατασταση,εμενα μου φαινεται σαν να θελουμε "και την πιττα ολακερη,και το σκυλο χορτατο ".

Πως εμπιστευομαστε τοσο την κριση μας? ειμαστε σιγουροι οτι εχουμε διακριση?

[pAntonios]

Το τι είναι αμαρτία είναι βέβαια γνωστό. Ότι έρχεται σε σύγκρουση με το θέλημα του Θεού.
Και το θέλημα του Θεού είναι να μην κανονίζουμε μόνοι μας τον εαυτό μας αλλά να έχουμε έναν αποδεκτό πνευματικό πατέρα.

Από εκεί και μετά, όταν πάνω από τον πνευματικό βάζουμε τη δική μας κρίση, εκεί υπάρχει σίγουρα παγίδα του Πονηρού που λέγεται υπερηφάνεια.
Και αυτή από μόνη της, αρκεί για να μας στείλει κατα διαόλου...
Ακόμη και δίκιο να έχουμε ως προς την επιλογή, πρέπει να ακούσουμε τον πνευματικό διότι αλλιώς κινδυνεύουμε ΑΜΕΣΑ !!!
Εκείνος που δεν έχει κάποιο πνευματικό (έστω κάποιες περιόδους) έχει γέροντά του το Διάβολο! Αυτό είναι το απόσταγμα της εμπειρίας των Αγίων Πατέρων και της Εκκλησίας μας.

Για να βοηθήσω περισσότερο θα σας πω μια γενική πνευματική αρχή ότι το καλό δεν λογιζεται καλό αν δεν γίνεται με τον ορθό τρόπο που θέλει ο Θεός...
Αν θέλετε φυσικά είναι καλύτερο να μιλάμε πιο συγκεκριμένα και όχι με τόσο γενικό παράδειγμα, έτσι ώστε να καταλάβουμε καλύτερα την παγίδα!

[Byzantine_Spirit]

Το τι είναι αμαρτία είναι βέβαια γνωστό. Ότι έρχεται σε σύγκρουση με το θέλημα του Θεού.

Συμφωνώ απολύτως. Ως προς το πάράδειγμα που ανέφερα όμως:
Αν αυτός ο άνθρωπος έχει βάσιμες ενδείξεις ότι έχει λάβει τη βοήθεια του Θεού; Αυτό δε σημαίνει αυτόματα πως δεν πάει ενάντια στο θέλημά Του;
Και τι γίνεται κατόπιν με τον πνευματικό; Αν ο Θεός κάτι δε το λογίζει για αμαρτία αλλά το λογίζει ο πνευματικός; Τι γίνεται εκεί;

Από εκεί και μετά, όταν πάνω από τον πνευματικό βάζουμε τη δική μας κρίση, εκεί υπάρχει σίγουρα παγίδα του Πονηρού που λέγεται υπερηφάνεια. Και αυτή από μόνη της, αρκεί για να μας στείλει κατα διαόλου...

Τη δική μας κρίση σαφώς και δε θα τη βάλουμε πάνω απο τον πνευματικό και πολύ περισσότερο πάνω απο το Θεό.
Αν ήταν έτσι, δεν θα συμβουλευόμασταν κανέναν και για τίποτε και θα κάναμε του κεφαλιού μας. Στο παράδειγμα μου αναφέρω άνθρωπο με συνείδηση που θέλει εναγωνίως να πράξει το σωστό. Είτε αρέσει στα αυτιά του είτε όχι.
Το σωστό και το καλό. Πάνω απ' όλα.

Ακόμη και δίκιο να έχουμε ως προς την επιλογή, πρέπει να ακούσουμε τον πνευματικό διότι αλλιώς κινδυνεύουμε ΑΜΕΣΑ !!!

Το θέμα δεν είναι τι νομίζουμε εμείς. Αλλιώς σκεφτόμαστε εμείς και αλλιώς ο Θεός. Μέσα στο παράδειγμά μου όμως, αναφέρω βοήθεια Θεού. Που σημαίνει ότι και πάλι δε μιλώ για άνθρωπο που δε λογαριάζει τα ιερά και τα όσια.
Το δίλλημα εν γένει είναι, όταν δε συμφωνούν οι απόψεις (αν μπορώ να το πω έτσι) μεταξύ Θεού και πνευματικού. Τι κάνει ο άνθρωπος τότε;

Για να βοηθήσω περισσότερο θα σας πω μια γενική πνευματική αρχή ότι το καλό δεν λογιζεται καλό αν δεν γίνεται με τον ορθό τρόπο που θέλει ο Θεός... Αν θέλετε φυσικά είναι καλύτερο να μιλάμε πιο συγκεκριμένα και όχι με τόσο γενικό παράδειγμα, έτσι ώστε να καταλάβουμε καλύτερα την παγίδα!

Και εδώ θα συμφωνήσω μαζί σας. Αλλά να επαναλάβω ακόμα μία φορά ότι στο παράδειγμά μου μιλώ για άνθρωπο που έχει βοηθηθεί απο το Θεό για εκείνο που πράττει, και ο Θεός, εννοείται πως ότι μας χαρίζει, είναι πάντοτε το καλύτερο για εμάς και για την ωφέλεια της ψυχής μας.
Ως προς τη γενίκευση του θέματος τώρα, έχετε απόλυτο δίκιο.
Κάνω ότι μπορώ να είναι όσο πιο διακριτικό γίνεται για να μπορεί να αναγνωσθεί και απο άλλους χρήστες, οι οποίοι διαβάζοντας το, μπορεί να βρούν στο θέμα μου κάτι δικό τους.
Ειδάλλως, θα μπορούσα να σας έχω στείλει απευθείας προσωπικό μήνυμα.
Το θεώρησα όμως άδικο να μη μπορούν να συμμετάσχουν στην συζήτηση και άλλα παιδιά.
Ευχαριστώ πάρα πολύ για την απάντησή σας και θα περιμένω και πάλι όποτε εσείς μπορείτε.[/u]

[alithis]

σεβαστε μοι πατερ Αντωνιε,
με την ωραια απαντηση σας θετετε ,νομιζω,εμμεσως πλην σαφως,το θεμα της υπακοης στον πνευματικο-ή γεροντα,κατ'αλλους!
αν θελετε,διαφωτιστε μας για ακομη μια φορα ως προς το εξης
η υπακοη στον πνευματικο κατα ποσον ειναι ΥΠΟΧΡΕΩΤΙΚΗ ΚΑΙ ΑΔΙΑΚΡΙΤΗ για ενα λαικο?σε τι διαφερει η υπακοη του λαικου στον πνευματικο απο εκεινην του μοναχου-ο οποιος εχει δωσει βαριες υποσχεσεις υπακοης-στον πνευματικο-γεροντα-προεστωτα?
ευχαριστω εκ των προτερων για την παρασχεθησομενη ημιν βοηθειαν σας..

[Melpomeni]

Αν αυτός ο άνθρωπος έχει βάσιμες ενδείξεις ότι έχει λάβει τη βοήθεια του Θεού; Αυτό δε σημαίνει αυτόματα πως δεν πάει ενάντια στο θέλημά Του;
........................................................................................................
Και τι γίνεται κατόπιν με τον πνευματικό; Αν ο Θεός κάτι δε το λογίζει για αμαρτία αλλά το λογίζει ο πνευματικός; Τι γίνεται εκεί;
......................................................................................................

Μέσα στο παράδειγμά μου όμως, αναφέρω βοήθεια Θεού. Που σημαίνει ότι και πάλι δε μιλώ για άνθρωπο που δε λογαριάζει τα ιερά και τα όσια.

.......................................................................................................
στο παράδειγμά μου μιλώ για άνθρωπο που έχει βοηθηθεί απο το Θεό για εκείνο που πράττει, και ο Θεός, εννοείται πως ότι μας χαρίζει, είναι [/u]

Για ολα τα παραπανω,χρειαζεται διακριση γιατι υπαρχει ο κινδυνος της πλανης.
Δεν καταλαβαινω πως ενας πνευματικος λογιζει κατι σαν αμαρτια οταν οπως λες δεν το λογιζει ο Θεος???? Πως εχει αποκαλυφθει το θελημα του Κυριου σε καποιον και οχι στον Πνευματικο??? παει αντιθετα ο Πνευματικος απο το θελημα του Κυριου, η δεν εχει τις αποκαλυψεις που εχουμε εμεις???
Εστω ενας Πνευματικος...και δευτερος...και τριτος???? οι Πνευματικοι θεωρουν κατι σαν αμαρτια ,αλλα εμεις εχουμε διαβεβαιωση οτι ο Θεος δεν το θεωρει ετσι?????
Δεν ξερω,εδω μου φαινεται ευφορο εδαφος για πλανη...

[Byzantine_Spirit]

Φίλη Μελπομένη..μου απήντησες το εξής:

Για ολα τα παραπανω,χρειαζεται διακριση γιατι υπαρχει ο κινδυνος της πλανης.
Δεν καταλαβαινω πως ενας πνευματικος λογιζει κατι σαν αμαρτια οταν οπως λες δεν το λογιζει ο Θεος???? Πως εχει αποκαλυφθει το θελημα του Κυριου σε καποιον και οχι στον Πνευματικο??? παει αντιθετα ο Πνευματικος απο το θελημα του Κυριου, η δεν εχει τις αποκαλυψεις που εχουμε εμεις???
Εστω ενας Πνευματικος...και δευτερος...και τριτος???? οι Πνευματικοι θεωρουν κατι σαν αμαρτια ,αλλα εμεις εχουμε διαβεβαιωση οτι ο Θεος δεν το θεωρει ετσι?????
Δεν ξερω,εδω μου φαινεται ευφορο εδαφος για πλανη...

Προσωπικά πιστεύω ή νομίζω αν θες (ας μας κατατοπίσει ο πάτερ καλύτερα) πως ο Θεός δεν απευθύνεται σε όλους μαζικά αλλά και στην κάθε ψυχή (στον καθένα μας δηλ.) ξεχωριστά.
Υπάρχει βιωματική σχέση μαζί Του και όχι μαζική απαραίτητα.
Είναι πλάνη αυτό; Δε γνωρίζω.
Γι' αυτό είμαι εδώ για να μάθω.
Αλλά για να μάθω χρειάζομαι απαντήσεις.
Απαντήσεις, κατανόηση και όχι στείρους κανόνες.

Σε ευχαριστώ.

[Ierodiakonos]

Καλό είναι που ρωτάς αδελφέ! Ελπίζω πώς έχεις Πνευματικό και θα έχεις θέσει και σε αυτόν το ίδιο έρωτημα! Απλά αδελφέ μου μην αναζητάς εκείνη την απάντηση που θα ικανοποιήση τα ώτα σου αλλά εκείνην που θα σε κάνει να αγωνισθείς ακόμα πιο πολύ για την Αγάπη Του Κυρίου μας και την σωτηρία σου! Ότι είναι έξω του Νυμφώνος και της Χαράς Του Κυρίου δεν είναι ευλόγημένον και ότι δεν είναι ευλογημένον δεν είναι και ευάρεστο στο Θεό!
Τώρα όσον αφορά για το τί είναι αμαρτία αδελφέ θα σου πώ μια ιστοριούλα για έναν υποτακτικό και το Γέροντά του!
Είπε ο Γέροντας στον Υποτακτικό του, ψυχούλα πήγαινε να μου φέρεις νεράκι να πιώ, να είναι ευλογημένον του είπε ο Υποτακτικός και αμέσως του έφερε, μόλις του το έφερε το έχυσε στο χώμα! Αμέσως ο Υποτακτικος αντέδρασε με αναστεναγμό και του είπε ο Γέροντας διψούσε ψυχούλα μου διψούσε το χωματάκι, άντε να μου φέρεις τώρα ένα άλλο ποτηράκι να πίω κι εγώ αφού ξεδίψασε το χωματάκι, τρέχει λοιπόν ο υποτακτικός και του φέρνει ξανά νερο αλλά το ξαναέχυσε ο Γέροντας και του λέγει ο Υποτακτικός, διψούσε πάλι το χωματάκι Γέροντα? Όχι παιδί μου απλά δε μου είπες να είναι ευλογημένο για αυτό, άρα δεν είναι ευλογημένο από το Θεό!
Ποιό το συμπεράσμα αδελφέ? Ότι κάνουμε και ότι λέμε, να λέμε να είναι ευλογημένον διότι έτσι ο διάβολος φεύγει απομακρύνεται με πάταγο! Η αμαρτία έτσι φεύγει, όταν κάνουμε υπακοή στον Πνευματικό και χρησιμοποιούμε τα όπλα που μας δίδει ο Πνευματικός, την προσευχή, τον Κανόνα! Μην αναζητάς να δείς τα σημάδια της αμαρτίας διότι υπάρχει η εξ αριστερών αλλά και εκ δεξιών αμαρτία! Ο Θεός μαζί σου

[Melpomeni]

Προσωπικά πιστεύω ή νομίζω αν θες (ας μας κατατοπίσει ο πάτερ καλύτερα) πως ο Θεός δεν απευθύνεται σε όλους μαζικά αλλά και στην κάθε ψυχή (στον καθένα μας δηλ.) ξεχωριστά.
Υπάρχει βιωματική σχέση μαζί Του και όχι μαζική απαραίτητα.
Είναι πλάνη αυτό; Δε γνωρίζω.
Γι' αυτό είμαι εδώ για να μάθω.
Αλλά για να μάθω χρειάζομαι απαντήσεις.
Απαντήσεις, κατανόηση και όχι στείρους κανόνες.

Σε ευχαριστώ.

Οι κανονες,οι ιδιοι για ολους,δεν πρεπει να ειναι στειροι αλλα να βιωνονται.Η Ορθοδοξια δεν ειναι μια Θρησκεια,ειναι τροπος ζωης.Και οι κανονες ειναι οι ιδιοι για ολους,γιατι η Αληθεια ειναι ΜΙΑ ,αποκεκαλυμενη σε ολους.Ειναι μια και ειναι απολυτη. Οχι υποκειμενικη και αναλογα με το τι αισθανεται ο καθενας.
Ναι,ο καθενας μας ειναι και μια διαφορετικη και μοναδικη οντοτητα και αγωνιζεται με τα μεσα που διαθετει για πνευματικη ανυψωση.Δεν ειμαστε ολοι στο ιδιο επιπεδο,ουτε και αντιμετωπιζουμε τις ιδιες καταστασεις με τον ιδιο τροπο. Ο σκοπος ομως,το τερμα, ειναι ο ιδιος για ολους .Και ο σιγουρος και ευθυς δρομος για την επιτυχια μας ειναι μεσα στην ζωη της Εκκλησιας.Σαν κοινωνια ,μαζικα,σαν σωμα Χριστου,συνδεδεμενοι και ενωμενοι . Ασφαλεις και με στηριγμα ,σαν ποιμνιο,οχι σαν ενα προβατο μπλεγμενο στους βατους,αντιμετωπιζοντας πολυπλοκες,αμφιβολες και οχι ξεκαθαρες καταστασεις μονοι μας,με μονο κριτηριο τους διαλογισμους και τις αισθησεις μας.