Ο κρυπτός της καρδίας άνθρωπος

[pAntonios]

Πολύ σύντομα αυτή τη στιγμή...
Έλεγαν οι Λατίνοι ότι πρώτα πρέπει να ζήσουμε (primum vivere παρά το ότι δεν γνωρίζω λατινικά! και μετά να φιλοσοφήσουμε!
Κάτι ανάλογο ισχύει και με την ψυχανάλυση. Αν ο άνθρωπος δεν έχει ικανότητα αυτογνωσίας δεν μπορεί να πλησιάσει το Θεό! Χαίρομαι που το είπε και ο Άγιος Νεκτάριος, όπως ειπώθηκε πιο πάνω!
Με τη βασική διαφορά ότι δεν φτάνει μόνον η αυτογνωσία διότι τότε θα μπορούσε να μας σώσει και η φιλοσοφία από μόνη της!!!
Χρειάζεται εκείνο το κάτι της ψυχής που λέγεται μετάνοια!!!
Και γι αυτό το πράγμα μίλησε ο Χριστός, ο Τίμιος Πρόδρομος, οι Άγιοι Πατέρες, η Εκκλησία...
Αλλά φυσικά ο Χριστός έλαβε υπόψη του και τις κρυφές δυνάμεις της ψυχής, διότι είπε ότι δεν αμαρτάνει μόνον όποιος διέπραξε την αμαρτία αλλά και εκείνος που αμάρτησε μέσα στην καρδιά του!

Αυτά πολύ σύντομα, διότι δεν έχω σύνδεση εκεί που βρίσκομαι συνήθως!
Ζητώ την κατανόησή σας... δεν περιφρονώ καμιά ερώτηση .
Ευχαριστώ όλους όσοι συμμετέχουν με όρους ευπρέπειας (σεμνά και ταπεινά!).

[filotas]

Νίκο εάν κατάλαβα καλά μιλάς για τους λογισμούς που παρεμβαίνουν απο εξωτερικούς παράγοντες.

αν όμως σαν άνθρωπος απλά και μόνο θέλεις να ψέξεις μέσα σου ώστε να κατανοήσεις ή ακόμη να αιτιολογήσεις τις πράξεις σου τότε ψάχνοντας τον εαυτό σου - ξεγυμνώνοντας τη πραγματική ψυχή σου φτάνεις στο σημείο εκείνη την ώρα που είσαι γυμνός να συνειδητοποιείς ότι είσαι εσύ και ο Θεός;

Για αυτή τη διεργασία μιλώ - μάλιστα θα πω ένα παράδειγμα
ακούω απο κάποιον ψυχίατρο που είχε επί χρόνια συνεδρίες με μια κυρία η οποία δεν πίστευε και ιδιαίτερα στο Θεό , στην εξομολόγηση κλπ.
Κάποια στιγμή πηγαίνοντας στο ιατρείο του και ξαπλωμένη έμεινε σιωπηλή και την επομένη στιγμή του λέει: χρειάζομαι έναν ιερέα να εξομολογηθώ!
Το μυστήριο της είχε κτυπήσει τη πόρτα;
Δεν της αρκούσε πλέον η ψυχαναλυτική μέθοδος της ενδοσκόπησης ,αναζήτησε την εξομολόγηση ως ασχολίαστο μυστήριο της εκκλησίας.

Οι λογισμοί αρχικά προέρχονται από εξωτερικούς παράγοντες συνδυασμένους με την συναισθηματική αντίδραση, που αυτοί προκαλούν στην ψυχή τους ανθρώπου. Στη συνέχεια όμως μπορούν να δημιουργηθούν λογισμοί, είτε από εξωτερικούς παράγοντες είτε από ανακύκλωση των περιεχομένων της μνήμης.

Το εσωτερικό ψάξιμο έχει νόημα μόνο σαν αυτοκριτική και ξεκαθάρισμα σκέψεων ή ενεργειών, που εκ των υστέρων θεωρούμε ότι τις διαχειριστήκαμε με λάθος τρόπο (μετάνοια).

Με το δεύτερο μέρος της δημοσίευσής σου συμφωνώ γι αυτό έγραψα:

Η Ψυχολογία και η Ψυχιατρική έχουν νόημα μόνο αν τα προβλήματα που προκαλούνται από τους λογισμούς (συνειδητό - υποσυνείδητο), έχουν ξεφύγει από το πνευματικό πεδίο και έχουν γίνει ψυχοσωματικά. Τότε η Ψυχιατρική δίνει φάρμακα για την αντιμετώπιση των ψυχοσωματικών συμπτωμάτων, η ψυχολογία φροντίζει για την αποκάλυψη των κρυμμένων αιτίων (λογισμών) και ο Πνευματικός φροντίζει για την άρση των αιτίων και την αποφυγή της επανάληψής τους.

Η διαχείριση των ψυχολογικών προβλημάτων μόνο από Ψυχίατρο ή Ψυχολόγο συνήθως δεν είναι αρκετή, επειδή μόνο η πνευματική θεραπεία από Πνευματικό μπορεί να άρει οριστικά τις αιτίες, που προκάλεσαν τα ψυχολογικά προβλήματα.