Ο κρυπτός της καρδίας άνθρωπος

[vasilikirimp]

Είμαστε αυτό που βλέπουμε και καταλαβαίνουμε;
Είμαστε μονάχα το συνειδητό μας;
Υπάρχει πάντα ένας άγνωστος εαυτός που παίζει δραματικό ρόλο στα αισθήματα και τις συμπεριφορές μας , και που κάθε τόσο η απρόβλεπτη αντίδρασή του μας αφήνει άναυδους.
Είναι κατά τα ιερά μας κείμενα , " ο κρυπτός της καρδίας άνθρωπος " , κατά τη ψυχολογία " το υποσυνείδητο" το " αυνείδητο " .
Το άγνωστο εκείνο πρόσωπό μας που έκανε το σοφό Σωκράτη να δίνει μέχρι τέλος της ζωής του την ύψιστη παρότρυνση : " Γνώθι σαυτόν".

Κινδυνεύουμε απο τον εαυτό μας ; εκεί μέσα του βρίσκεται η Κόλαση και ο Παράδεισος;
Κάθε δρόμος , ο πιο μακρινός και ο πιο φιλόδοξος πνευματικά , απο εκεί περνά.
Από εκεί περνά ακόμη και η απάρνηση του εαυτού όταν την αποφασίσουμε.
Γι'αυτό θυμώνουμε όταν μας εμποδίζουν το μόνο δημιουργικό ταξίδι ζωής: ακόμη και το Θεό απο εκεί θα περάσουμε για να Τον βρούμε.

Ο Άγιος Νεκτάριος Πενταπόλεως γράφει:
Όποιος αγνοεί τον εαυτό του, αγνοεί και το Θεό .

Ας συλλογιστούμε λοιπόν , πόσοι γονείς επιτρέπουν στα παιδιά τους να είναι ο εαυτός τους;
Πόσο επέτρεψαν σε εμάς;
Πόσο οι επιλογές μας εκφράζουν την αληθινή μας φύση;

Παρακαλώ αν θέλετε ας το συζητήσουμε το θέμα και επίσης θα ήθελα αν είναι εφικτό και μια τοποθέτηση του πατέρα Αντώνιου σχετικά με αυτή τη ψυχολογική διαδρομή ώστε να φτάσουμε στην καθαρότητα - αυτό που είμαστε εσωτερικά να είμαστε και εξωτερικά

[vasilikirimp]

Ο άνθρωπος που ψάχνει στον εαυτό του ( μέσα του ) θα αποκαλύψει με το καιρό τη φυσικότητά του.
Και αυτή η φυσικότητα όταν πετύχει να αποκαλυφθεί , αρχίζει να υποψιάζεται την ιερότητα - ένα άβατο - λες και μέσα στο κουκούτσι της ψυχής του που τόσο δραματικά αναζητούμε ξεφλουδίζοντας τη ζωή μας , μας περιμένει ένα ραντεβού με τον ίδιο το Θεό.

[aposal]

Έχω την άποψη ότι ο άνθρωπος διαθέτει αισθητήρες (αισθητήρια όργανα) με τα οποία αντιλαμβάνεται τα εξωτερικά ερεθίσματα, τα επεξεργάζεται, τα ερμηνεύει και στη συνέχεια, συγκρίνοντάς τα με τις αρχές του, καταλήγει σε κάποιες αποφάσεις αντίδρασης.
Αν ο επεξεργαστής μας δεν είναι καλός, τότε μπορεί κάνει λάθος ερμηνεία των γεγονότων (ερεθισμάτων), ή να καταλήξει σε λάθος ενέργειες.
Σαφώς αυτό που πρέπει να βελτιώσουμε είναι ο επεξεργαστής μας, αλλα για να γίνει αυτό πρέπει πρώτα απ' όλα να κάνουμε διάγνωση του κατάστασής του, να τον γνωρίσουμε καλά δηλαδή (γνώθι σ' αυτόν).
Δυστυχώς, έχω την άποψη, αυτό δεν μπορούμε να το κάνουμε μόνοι μας. Χρειαζόμαστε τον κατάλληλο εμπειρογνώμονα/ειδικό που θα μελετήσει το σύτημά μας και θα μας πει τι πρέπει να αλλάξει.
Ποιός μπορεί να είναι αυτός;
Για μένα αυτός είναι ο πνευματικός. Ο οποίος όμως δεν μπορεί σε μία ή δύο επισκέψεις να κανει πλήρη διάγνωση του προβλήματος, αλλά πιθανότατα να χρειαστούν περισσότερες. Θα χρειαστεί υπομονή λοιπόν και εμπιστοσύνη στον πνευματικό μας. Αν τα πετύχουμε και τα δύο η βελτίωση θα είναι θεαματική. Και όχι από τη μια μέρα στην άλλη, αλλά θεωρώ ότι η βελτίωση θα έρχεται λίγο - λίγο, με αργό, αλλά - αυτό είναι το σπουδαίο - σταθερό ρυθμό.

[filotas]

Ο τρόπος με τον οποίο η Ορθόδοξη Θεολογία αντιμετωπίζει τον άνθρωπο είναι αρκετά διαφορετικός ή μάλλον πολύ ευρύτερος από τη λεγόμενη "σύγχρονη ψυχολογία", επειδή η Ορθόδοξη θεώρηση του ανθρώπου προσφέρει και τον τρόπο άρσης των αιτίων, που προκαλούν τα λεγόμενα ψυχολογικά προβλήματα, και όχι μόνο τον κατευνασμό τους.

Κατά την Ορθόδοξη Θεολογία ο άνθρωπος αποτελείται από σώμα και ψυχή (πνεύμα) και τον πρώτο ρόλο ή αν θέλεις τον κυρίαρχο ρόλο στο ψυχοσωματικό σύνολο παίζει η ψυχή, όπως ο οδηγός στο αυτοκίνητο.

Οι όροι της σύγχρονης ψυχολογίας, υποσυνείδητο και ασυνείδητο, αναφέρονται κυρίως στις λειτουργίες της μνήμης, που δεν αποτελεί ψυχική λειτουργία, αλλά λειτουργία του εγκεφάλου. Βεβαίως οι εικόνες που εισάγονται στον νου του ανθρώπου μέσω των αισθήσεων συνδυάζονται με τις αντιδράσεις, που προκαλούν στην ψυχή του ανθρώπου κι ύστερα αποθηκεύονται. Επομένως το αν και που αποθηκεύονται και πόσο καιρό διατηρούνται, έχει σχέση συνήθως το πως αντιμετωπίζονται από τις λειτουργίες τις ψυχής.

Η όλη ιστορία έχει να κάνει, κατά την Ορθόδοξη Θεολογία, με τη διαχείριση των λογισμών. Οι λογισμοί είναι μια σύνθετη λειτουργία αισθήσεων και συναισθημάτων των οποίων η διαχείριση γίνεται από των νου, που είναι η πύλη εισόδου των λογισμών στην ψυχή. Ο νους κανονικά απορρίπτει τους πονηρούς λογισμούς και αποδέχεται μόνο τους καλούς λογισμούς. Η διαδικασία αυτή λέγεται νήψι. Αν όλα πάνε καλά τότε στην καρδία, που είναι το κέντρο της ψυχής αλλά και του ανθρώπου συνολικά, καταλήγουν μόνο οι καλοί λογισμοί. Εάν η άμυνα του νου είναι χαλαρή και διεισδύσουν πονηροί λογισμοί, τότε καλείται να τους αντιμετωπίσει. Αν δεν τα καταφέρει, τότε ουσιαστικά τους έχει κάνει αποδεκτούς, είτε μετατραπούν σε πράξη είτε αποθηκευθούν ως απλή αποδοχή. Αυτό συμβαίνει, επειδή αυτούς τους αποθηκευμένους λογισμούς (στο ενσυνείδητο ή στο υποσυνείδητο) χρησιμοποιεί ο εχθρός του ανθρώπου, για να τον σπρώξει, σε κάποια στιγμή αδυναμίας, να τους κάνει πράξη ή για να επιδιώξει την εκ νέου αποδοχή τους (γι αυτό ο Χριστός λέει ότι, αν ο άνδρας δει μια γυναίκα με επιθυμία τότε στην ουσία έχει ήδη μοιχεύσει μαζί της).

Αντίθετα οι λογισμοί, που έχουν απορριφθεί από τον νου, ως αντίθετοι με το θέλημα του Θεού ή ασύμφοροι για την πνευματική πρόοδο του ανθρώπου, δεν αποθηκεύονται παρά μόνο ίσως στο ασυνείδητο. Είναι πιθανόν, να αποθηκεύεται μόνο η διαδικασία απόρριψης τους, ως εμπειρία που θα χρησιμεύσει στο μέλλον στην απόρριψη παρόμοιων λογισμών.

Κατά μία έννοια, λοιπόν, το να επιτρέπει ο άνθρωπος να γίνονται αποδεκτοί πονηροί λογισμοί και να αποθηκεύονται στη μνήμη του, μπορεί μελλοντικά να θέσει σε κίνδυνο την πνευματική του κατάσταση. Ο μόνος τρόπος για να το αποτρέψει αυτό είναι:

1. Να αντιμετωπίζει τους πονηρούς λογισμούς κατά τη γέννησή τους με τη νήψι.
2. Όταν επιμένουν οι πονηροί λογισμοί, ή επανέρχονται κάποιοι αποθηκευμένοι στη μνήμη του, να συζητά την αντιμετώπισή τους με τον Πνευματικό του.

Επομένως ο Χριστιανός κανονικά δεν έχει "απωθημένα" ή "κρυπτά" στην καρδία του, επειδή τους λογισμούς, που τα προκαλούν, πρέπει ή να τους απορρίπτει ή να τους αντιμετωπίζει και όχι να τους απωθεί στο υποσυνείδητο.

Η Ψυχολογία και η Ψυχιατρική έχουν νόημα μόνο αν τα προβλήματα που προκαλούνται από τους λογισμούς (συνειδητό - υποσυνείδητο), έχουν ξεφύγει από το πνευματικό πεδίο και έχουν γίνει ψυχοσωματικά. Τότε η Ψυχιατρική δίνει φάρμακα για την αντιμετώπιση των ψυχοσωματικών συμπτωμάτων, η ψυχολογία φροντίζει για την αποκάλυψη των κρυμμένων αιτίων (λογισμών) και ο Πνευματικός φροντίζει για την άρση των αιτίων και την αποφυγή της επανάληψής τους.

(Το όλο σκεπτικό βασίζεται στον "Αόρατο Πόλεμο" του Αγίου Νικοδήμου του Αγιορείτου, στον "Περί Αγάπης Λόγο" του Αγίου Μαξίμου του Ομολογητού, στην ομιλία του π. Αθανασίου Λεμεσού "Οι Λογισμοί και η Αντιμετώπισή τους" και την ομιλία του π. Γρηγορίου Γρηγοριάτου "Η σημασία της Νήψεως στον Αγώνα για τη Θεώση". Αν δεν κατάφερα να το διατυπώσω σωστά, συγχωρήστε μου την αδεξιότητά μου).

[theodora]

Δεν γνωρίζω τι σημαίνει «ο ευατός μου», σίγουρα επειδή δεν έχω μελετήσει κάποια βιβλία. Ούτε τί ακριβώς σημαίνει «συνειδητό» και «ασυνείδητο».
Ούτε τη «φυσικότητα» δεν εννοώ...... Πόσο πιό φυσικό από το να απλώσω το χέρι και να πάρω από τον καρπό? Πολύ φυσικό είναι, όσο «ανελεύθερη» μου ακούγεται και Η ΕΝΤΟΛΗ να μην φάω από αυτόν.

Από όσο όμως έχω γνωρίσει μέσα μας υπάρχει το καλό και το κακό.
Μόλις ο άνθρωπος πρωτοκαταλάβει αυτές τις 2 ενέργειες μέσα του το καλό φαντάζει δύσκολο έως ακατόρθωτο (ιδίως για τα μωρά και τα μικρά παιδιά) και το κακό του είναι τόσο μα τόσο εύκολο και ευχάριστο.
Και τα 2 μέσα μας μεταβάλλονται με τον χρόνο, το κακό και το καλό.
Και καθώς ο χρόνος περνά το κακό γίνεται δύσκολο και δυσάρεστο και το καλό ποθητό, εύκολο και το μόνο ευχάριστο.

Οι γονείς έχουν υποχρέωση να διδάξουν πέραν των άλλων στα μικροπαίδια τους, τους λόγους του Χριστού για να ανακαλύψουν, να εξερευνήσουν και να μπορούν να μεταβάλλουν το καλό και το κακό μέσα τους.
Όπως τα μαθαίνουμε να τρώνε με το μαχαιροπήρουνο από μιά στιγμή και ύστερα για να μην λερώνονται και λερώνουν και ότι υπάρχει γύρω τους........
Όπως τα μαθαίνουμε να αρθρώνουν λέξεις για να καταφέρουν κάποτε να επικοινωνούν και λεκτικά με τους άλλους ανθρώπους.......

Από μωρά κοντά στην Εκκλησία, με πρότυπα τους Αγίους και κυρίως την ζωή του Χριστού και της Παναγίας μας, θα μάθουν πολύ πιό γρήγορα από ότι μάθαμε κάποιοι από εμάς, τί σημαίνει «ο εαυτός μου», «φυσικότητα», «συνειδητά» και «ασυνείδητα» και κυρίως τι σημαίνει ΕΛΕΥΘΕΡΙΑ !!!!

«Είμαι αυτό που βλέπω και καταλαβαίνω» τελικά? Για μένα η απάντηση είναι θετική.
Είμαι αυτό που βλέπω και καταλαβαίνω, ή αλλιώς
Είμαι αυτό που ΔΕΝ βλέπω και ΔΕΝ καταλαβαίνω, γιατί ακόμα δεν άνοιξα την πόρτα της καρδιάς μου στον Χριστό ή γιατί κάποιος άλλος δεν την άνοιξε νωρίτερα για μένα (όταν ακόμα δεν έφτανα εγώ το χερούλι) και έμεινε ακόμα κλειστή......

metoXristo.JPG

[vasilikirimp]

Νίκο εάν κατάλαβα καλά μιλάς για τους λογισμούς που παρεμβαίνουν απο εξωτερικούς παράγοντες.

αν όμως σαν άνθρωπος απλά και μόνο θέλεις να ψέξεις μέσα σου ώστε να κατανοήσεις ή ακόμη να αιτιολογήσεις τις πράξεις σου τότε ψάχνοντας τον εαυτό σου - ξεγυμνώνοντας τη πραγματική ψυχή σου φτάνεις στο σημείο εκείνη την ώρα που είσαι γυμνός να συνειδητοποιείς ότι είσαι εσύ και ο Θεός;

Για αυτή τη διεργασία μιλώ - μάλιστα θα πω ένα παράδειγμα
ακούω απο κάποιον ψυχίατρο που είχε επί χρόνια συνεδρίες με μια κυρία η οποία δεν πίστευε και ιδιαίτερα στο Θεό , στην εξομολόγηση κλπ.
Κάποια στιγμή πηγαίνοντας στο ιατρείο του και ξαπλωμένη έμεινε σιωπηλή και την επομένη στιγμή του λέει: χρειάζομαι έναν ιερέα να εξομολογηθώ!
Το μυστήριο της είχε κτυπήσει τη πόρτα;
Δεν της αρκούσε πλέον η ψυχαναλυτική μέθοδος της ενδοσκόπησης ,αναζήτησε την εξομολόγηση ως ασχολίαστο μυστήριο της εκκλησίας.

[ΣΤΕΦΑΝΟΣ]

ΝΟΜΙΖΩ ΟΤΙ Ο ΚΑΘΕΝΑΣ ΜΑΣ ΕΙΝΑΙ ΑΥΤΟ ΠΟΥ ΖΕΙ ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΑ . ΑΥΤΟ ΠΙΣΤΕΥΩ ΟΤΙ ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΟΥΤΕ ΚΑΤΑΚΡΙΤΕΟ , ΟΥΤΕ ΑΜΑΡΤΩΛΟ . ΑΝ ΕΧΟΥΜΕ ΕΜΠΙΣΤΟΣΥΝΗ ΣΤΗ ΘΕΙΑ ΒΟΥΛΗΣΗ ΚΑΙ ΘΕΛΟΥΜΕ ΝΑ ΑΦΟΥΓΚΡΑΖΟΜΑΣΤΕ ΤΗΝ ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΟΤΗΤΑ ΠΙΣΤΕΥΩ ΟΤΙ ΜΕΣΑ ΑΠ' ΑΥΤΗ ΞΕΠΗΔΑΕΙ ΑΠΟ ΠΑΝΤΟΥ Ο ΙΔΙΟΣ Ο ΘΕΟΣ .
ΚΑΙ ΚΑΝΕΙΣ ΔΕ ΞΕΡΕΙ ΤΙ ΑΚΟΛΟΥΘΕΙ ΤΗΝ ΕΠΟΜΕΝΗ ΜΕΡΑ . Η ΜΑΓΕΙΑ ΤΗΣ ΖΩΗΣ ΑΛΛΩΣΤΕ ΕΙΝΑΙ ΑΥΤΗ , ΟΤΙ ΚΑΘΕ ΣΤΙΓΜΗ ΔΙΝΕΤΑΙ Η ΔΥΝΑΤΟΤΗΤΑ ΜΕ ΤΗΝ ΠΡΟΝΟΙΑ ΤΟΥ ΙΔΙΟΥ ΤΟΥ ΘΕΟΥ ΝΑ ΕΠΙΛΕΞΟΥΜΕ ΚΑΙ ΝΑ ΖΗΣΟΥΜΕ ΑΝΑΛΟΓΩΣ .
ΑΝ ΚΑΠΟΙΟΣ ΜΟΥ ΤΕΙΝΕΙ ΤΟ ΧΕΡΙ ΤΟΥ ΜΕ ΕΝΑ ΚΟΜΑΤΙ ΨΩΜΙ , ΑΝ ΕΓΩ ΔΑΓΚΩΣΩ ΤΟ ΧΕΡΙ ΤΟΥ ΚΑΙ ΟΧΙ ΤΟ ΨΩΜΙ ΕΧΩ ΚΑΝΕΙ ΤΗΝ ΕΠΙΛΟΓΗ ΜΟΥ.
ΔΕ ΝΟΜΙΖΩ ΟΤΙ ΥΠΑΡΧΕΙ "ΚΡΥΠΤΟΣ ΤΗΣ ΚΑΡΔΙΑΣ ΑΝΘΡΩΠΟΣ".ΥΠΑΡΧΟΥΝ ΑΠΛΑ ΑΝΘΡΩΠΟΙ ΠΟΥ ΘΕΛΟΥΝ ΝΑ ΖΗΣΟΥΝ , ΠΟΥ ΠΟΘΟΥΝ ΝΑ ΓΝΩΡΙΣΟΥΝ ΚΑΙ ΝΑ ΝΟΙΩΣΟΥΝ , ΑΝΘΡΩΠΟΙ ΜΕ ΚΑΛΗ ΠΡΟΑΙΡΕΣΗ . ΘΕΩΡΩ ΟΤΙ ΘΑ ΠΡΑΞΟΥΜΕ ΤΟ ΘΕΛΗΜΑ ΤΟΥ ΘΕΟΥ , ΑΝ ΑΛΛΗΛΟΒΟΗΘΗΘΟΥΜΕ , ΑΝ ΑΛΛΗΛΟΑΓΑΠΗΘΟΥΜΕ , ΑΝ ΒΟΗΘΗΣΟΥΜΕ ΤΟΝ ΔΙΠΛΑΝΟ ΜΑΣ ΑΝΕΞΑΡΤΗΤΩΣ ΧΡΩΜΑΤΟΣ , ΦΥΛΟΥ , ΘΡΗΣΚΕΙΑΣ .
ΑΝ ΤΕΛΙΚΑ ΕΣΤΩ ΚΑΙ ΣΤΟ ΕΛΑΧΙΣΤΟ ΕΠΙΤΡΕΨΟΥΜΕ ΑΚΟΜΗ ΚΑΙ ΧΩΡΙΣ ΝΑ ΤΟ ΞΕΡΟΥΜΕ ΝΑ ΦΑΝΕΙ Η ΟΔΟΣ ΤΗΣ ΑΛΗΘΕΙΑΣ.

[theodora]

Αποκλείεται να ήταν και οικονομικό το κίνητρο?

[dionysisgr]

Ας μην μας διαφευγει, σαν συμπληρωμα στα παραπανω πολυ ωφελιμα που εγραψαν οι αδελφοι, οτι ο Ανθρωπος ως υπαρκτικη οντοτητα, βρισκεται σε μια κατασταση συνεχως υπο διαμορφωση, ειναι ενα αεναο γιγνεσθαι, δεν ειναι κατι στατικο, κατι το τετελειωμενο.

Αυτο που στην ουσια αντιλαμβανομαστε ως αυτοσυνειδησια, ως προσωπικο "ειναι", δεν ειναι παρα ενα επιμερους κομματι του "ολου", αυτου που θα αποκαλυφθει και θα τελειωθει στον μελλοντα Αιωνα, κατα την ρηση του Σαγηνευτη των Εθνων Αποστολου Παυλου, οτι τωρα εμεις βλεπουμε δι'εσοπτρου και εν αινιγματι τα μελλοντα, αλλα θα ερθει ο καιρος που θα αποκτησουμε την γνωση, του Θεου, και την αυτογνωσια σε βαθμο τετοιο, ωστε η κατασταση εδω, αυτη που ζουμε τωρα, μονο νηπιαζουσα μπορει να χαρακτηρισθει.

Εδω καλουμαστε να καλλιεργησουμε την αγαθη μας προαιρεση, να αποδειξουμε και στον εαυτο μας και στους αλλους και δι'αυτων στον Θεον, οτι το κακο δεν ειναι αυθυποστατο, παρα μια ελλειψη του καλου.

Δεν εχει τοπο να σταθει το κακο απο μονο του, δεν παραγεται, δεν ζει, δεν υπαρχει, αλλα ειναι μονο η αστοχια μας να κανουμε το καλο, να πραγματωσουμε την αληθεια μας και την αγαπη μας, ως συστατικα στοιχεια της υπαρξεως μας, σαν Προσωπα.

Ειναι παρα πολυ πολυπλοκο και υψηλων "προδιαγραφων" Ον, ο Ανθρωπος, για να αναλυθει πληρως απο την οποια επιστημη, και κρυβει δυναμεις και δυνατοτητες που ξεφευγουν απο τον νουν και την φαντασια των ορθολογιστων που θελουν να "αποκωδικοποιουν" και να λογικοποιουν τα υπερλογα.

Ειμαστε μικροι Θεοι εν δυναμει, κεκελευσμενοι, να μετεχουμε την Θεοτητα κατα Χαριν, και οχι απλα πεπερασμενα εμβια οντα που τα βαζει κατω η βιολογια και η ψυχολογια και τους αλλαζει τα φωτα στα πειραματα και την αναλυση, για να αποδειξει οτι ειμαστε απλα τυχαια συστηματα συνεργασιας ανεξαρτητων οργανισμων που κοινο στοχο εχουν την διαιωνιση τους.

Ειμαστε εικονες του Θεου του ζωντος, και ας αναλογιστουμε την φιλανθρωπια, την φιλευσπλαχνια την Αγαπη Του Θεου, που εαν καθισει καποιος σε ησυχια και την αναλογιστει σοβαρα, λιγο θα φτασει να απεχει απο την τρελλα, για οσα μας εχει χαρισει Αυτος ο Μανικος Εραστης μας, ο Οποιος μετα απο ολα, μας εχει δωσει ακομα και το δικαιωμα να τον απαρνουμαστε.

Ειναι μεγαλα πραγματα αυτα, και τροφη για την σκεψη και την ψυχη μας, και πρεπει να εντρυφουμε σε αυτες τις αγιαστικες σκεψεις. Ευχαριστια αρμοζει ατελευτητη, στον Θεον, τον Δωρεοδοτη μας.

[theodora]

Εδω καλουμαστε να καλλιεργησουμε την αγαθη μας προαιρεση, να αποδειξουμε και στον εαυτο μας και στους αλλους και δι'αυτων στον Θεον, οτι το κακο δεν ειναι αυθυποστατο, παρα μια ελλειψη του καλου.

Δεν εχει τοπο να σταθει το κακο απο μονο του, δεν παραγεται, δεν ζει, δεν υπαρχει, αλλα ειναι μονο η αστοχια μας να κανουμε το καλο, να πραγματωσουμε την αληθεια μας και την αγαπη μας, ως συστατικα στοιχεια της υπαρξεως μας, σαν Προσωπα.