Θεσσαλονικείς Άγιοι

[paulina]

Ἀπολυτίκιον Αγίου Φαντίνου
Ἦχος δ’. Ταχὺ προκατάλαβε.
Ταῖς θείαις λαμπρότησι, καταυγασθεὶς τὴν ψυχήν, τὰ σκάματα ἤνυσας, τῆς ἐναρέτου ζωῆς, Φαντῖνε μακάριε· ὅθεν τὴν τῶν θαυμάτων, κομισάμενος χάριν, λύεις τῶν παθημάτων, χαλεπὰς ἀμαυρώσεις, πρεσβεύων θεοφόρε, ὑπὲρ τῶν τιμώντων σε.

Ἀπολυτίκιον Αγίας Ανυσίας
Ἦχος γ’. Τὴν ὡραιότητα.
Χριστὸν ποθήσασα, ἀπὸ νεότητος, αὐτοῦ τοῖς ἴχνεσι, κατηκολούθησας, ἐν ἀρεταῖς ἀσκητικαῖς ἐκλάμπουσα Ἀνυσία· ὅθεν καὶ ἀθλήσασα, πρὸς νυμφῶνα οὐράνιον, χαίρουσα ἀνέδραμες, ὡς παρθένος θεόληπτος, πρεσβεύουσα ὑπὲρ τῶν βοώντων· χαῖρε σεμνὴ Ὁσιομάρτυς.

[paulina]

4 Ιανουαρίου / 5 Νοεμβρίου

ΓΑÏΟΣ, συνοδὸς τοῦ ἀποστόλου Παύλου,

ἀπόστολος ἐκ τῶν Ο¢, ἐπίσκοπος Θεσσαλονίκης

[paulina]

23 ᾿Ιανουαρίου

ΑΧΟΛΙΟΣ ἢ ΑΣΧΟΛΙΟΣ,
ἐπίσκοπος Θεσσαλονίκης

Ο ᾿Αχόλιος ἢ ᾿Ασχόλιος ἦταν γνωστὸς στὸν Μ. Βασίλειο, τὸν ᾿Αμβρόσιο, τὸν ᾿Ιννοκέντιο καὶ στοὺς ῾Ιστορικοὺς Σωκράτη, Σωζομενὸ καὶ Θεοδώρητο Κύρου. ᾿Απὸ τὰ χέρια τοῦ ᾿Αχολίου δὲ διασώθηκε ἀπολύτως τίποτε. Τὶς πληροφορίες μας γιὰ τὸν ἐπίσκοπο Θεσσαλονίκης ἀντλοῦμε ἀπὸ τοὺς παραπάνω ῾Ιστορικούς, ἀπὸ τὶς ἐπιστολὲς τοῦ Δαμάσου, ἐπισκόπου Ρώμης, πρὸς τὸν ᾿Αχόλιο καὶ τοῦ ᾿Αμβροσίου πρὸς τοὺς Θεσσαλονικεῖς καὶ τὸν διάδοχο τοῦ ᾿Αχολίου. Πληροφορίες ἀντλοῦμε καὶ ἀπὸ τὶς ἐπιστολὲς 154, 164 τοῦ Μ. Βασιλείου. Παλαιὰ νόμιζαν ὁρισμένοι ἐρευνητὲς ὅτι ἡ ἐπιστολὴ 165 τοῦ Μ. Βασιλείου εἶχε ἀπευθυνθεῖ στὸν ᾿Αχόλιο, σήμερα ὅμως πιστεύουν ὅτι ὁ Μ. Βασίλειος τὴν ἀπέστειλε σὲ κάποιο ᾿Ιούλιο Σαρόνο, Δούκα τῆς Σκυθίας.

῾Η ἄποψη ποὺ ἐπικρατοῦσε ὡς σήμερα ὅτι ὁ ᾿Αχόλιος καταγόταν ἀπὸ τὴν Καισάρεια τῆς Καππαδοκίας, στηριζόταν στὴν 165η ἐπιστολὴ τοῦ Μ. Βασιλείου. ᾿Εξάλλου ὁ ἱστορικὸς Tafrali, χρησιμοποιώντας προφανῶς πορίσματα τοῦ Petit καὶ στηριζόμενος στὸ γεγονὸς ὅτι ὁ ᾿Αχόλιος μόναζε στὴν ᾿Αχαΐα, συμπεραίνει ὅτι ὁ ᾿Αχόλιος καταγόταν ἀπὸ ἐκεῖ. Πληροφορίες γιὰ τὴ δράση τοῦ ᾿Αχολίου καὶ γιὰ τὴν εἴσοδό του στὸ μοναχικὸ βίο, ἔχουμε ἀπὸ τὸν ᾿Αμβρόσιο. Δὲν ἀποκλείεται ὁ ᾿Αχόλιος νὰ καταγόταν ἀπὸ τὴν ᾿Αχαΐα, ἀφοῦ ὁ ᾿Αμβρόσιος τὸν θέλει “παίδα ὄντα” μοναχὸ στὴν ᾿Αχαΐα. ῍Αν οἱ πληροφορίες αὐτὲς εἶναι ἀκριβεῖς, τότε πρέπει νὰ δεχθοῦμε ὅτι ἤδη τὸν τέταρτο αἰώνα εἶχε ἐμφανισθεῖ ὁ μοναχισμὸς στὴν Πελοπόννησο.

῾Ο ᾿Αχόλιος ἢ ᾿Ασχόλιος ὑπῆρξε ἐπίσκοπος Θεσσαλονίκης περὶ τὰ μέσα τοῦ τετάρτου αἰώνα. ῾Ο θάνατός του τοποθετεῖται μεταξὺ τῶν ἐτῶν 383 καὶ 384.

῾Ο ᾿Αχόλιος εὑρισκόμενος στὴν ᾿Αχαΐα δὲν ἀποκλείεται νὰ εἶχε ἐπισκεφθεῖ τὴ Θεσσαλονίκη καὶ ὁπωσδήποτε πρέπει νὰ εἶχε ἐπαφὲς μὲ πνευματικοὺς παράγοντες τῆς πόλεως πρὶν ἀπὸ τὴν ἐκλογή του. ῾Η ἐκλογή του ὡς ἐπισκόπου Θεσσαλονίκης, ἔγινε, ὅπως παρατηροῦν τὰ κείμενα, γιὰ τὴν εἰρήνευση τοῦ λαοῦ τῆς πόλεως καὶ ὁλόκληρης τῆς Μακεδονίας.

῾Η ἐποχὴ τοῦ ᾿Αχολίου ἦταν ταραγμένη ἐξαιτίας τῶν αἱρέσεων. Οἱ ᾿Αρειανοί, μὲ ὅλες τὶς ἀποχρώσεις τους, οἱ Πνευματομάχοι, οἱ ὀπαδοὶ τοῦ ᾿Απολιναρίου καὶ ἄλλοι, μειώνουν τὴν ἀγάπη καὶ τὴν πίστη. ῾Ο ᾿Αχόλιος προτιμοῦσε τοὺς χρόνους τῶν διωγμῶν, γιατὶ τότε ἔλαμπε ἡ πίστη τῶν χριστιανῶν, ἐνῶ λυπόταν γιὰ τὴν ὕπαρξη τῶν αἱρέσεων. ῾Ο ᾿Αχόλιος ἔτρεφε θαυμασμὸ πρὸς τοὺς μάρτυρες καὶ πρὸς τὸν στῦλο τῆς ὀρθοδοξίας, τὸν Μ. ᾿Αθανάσιο.

᾿Εκτὸς ἀπὸ τὶς αἱρέσεις ποὺ δημιουργοῦσαν προβλήματα στὴν αὐτοκρατορία, προβλήματα σοβαρὰ καὶ μάλιστα ὀξύτατα δημιουργοῦσαν καὶ οἱ ἐπιδρομὲς τῶν βαρβαρικῶν φύλων. Οἱ βασιλεῖς Γρατιανὸς καὶ Θεοδόσιος πέτυχαν λαμπρὲς νίκες, ἀφοῦ ἀντιμετώπισαν μὲ ἐπιτυχία ὁ μὲν πρῶτος τοὺς ᾿Αλαμανούς, ποὺ παρεῖχαν πράγματα στὴ Γαλλία, ὁ δὲ δεύτερος τοὺς Γότθους καὶ τοὺς Οὔννους. ᾿Ιδιαίτερα ἀναφερόμαστε στοὺς ἀγῶνες κατὰ τῶν Γότθων καὶ Οὔννων, διότι κατὰ τοὺς ἀγῶνες αὐτοὺς διακρίθηκε ὁ Θεοδόσιος (377-382). Τὸ Θεοδόσιο τότε παρότρυνε καὶ ἐνίσχυσε ἠθικὰ ὁ ἐπίσκοπος Θεσσαλονίκης ᾿Αχόλιος. Οἱ βάρβαροι λαοὶ ποὺ λυμαίνονταν τὶς γύρω ἀπὸ τὴ Θεσσαλονίκη πόλεις, δὲν μπόρεσαν νὰ διατρυπήσουν μὲ τὶς βολές τους τὸν ᾿Αχόλιο, ὅπως γράφει ὁ ᾿Αμβρόσιος.

῾Ο Θεοδόσιος, μετὰ τὸ θριάμβό του ἐναντίον “τῶν ἀμφὶ τὸν ῎Ιστρον βαρβάρων”, ἦλθε στὴ Θεσσαλονίκη. Τὸ θριαμβευτὴ αὐτοκράτορα ὑποδέχθηκε ὁ ᾿Αχόλιος, τοῦ ὁποίου ἡ ἐπίδραση στὸν αὐτοκράτορα γιὰ θέματα θρησκευτικὰ ἦταν ἀποφασιστική.

῾Ο Θεοδόσιος στὴ Θεσσαλονίκη τὸ 380 ἀσθένησε βαρειά. ῾Ο ᾿Αχόλιος ἦταν κοντά του καὶ τὸν ἐνίσχυε συνεχῶς. Τέλος, τὸν κατήχησε καὶ τὸν βάπτισε. Τὸ ἔδαφος γιὰ τὴν ἐπιβολὴ τῆς ᾿Ορθοδοξίας ἦταν κατάλληλο. ῾Ο ᾿Αχόλιος “μυσταγωγήσας τὸν Θεοδόσιον” συνετέλεσε στὴν ἐπιβολὴ τῆς ᾿Ορθοδοξίας σ᾿ ὁλόκληρη τὴν αὐτοκρατορία.

῾Ο αὐτοκράτορας ἐμπνεόμενος ἀπὸ τὸ δόγμα τῆς Νικαίας, ὄχι μόνο δήλωσε ἐπίσημα τὴν ἀφοσίωσή του στὸ Σύμβολο τῆς Νίκαιας, ἀλλὰ καὶ ἐξέδωκε τὴν 28η Φεβρουαρίου τοῦ 380 τὸ περίφημο διάταγμα (Edictum) τῆς Θεσσαλονίκης. Μὲ τὸ διάταγμα τοῦ 380 καλοῦσε ὁ Θεοδόσιος τοὺς αἱρετικοὺς “μὴ μετασχεῖν τῆς ᾿Αρείου δόξης”. Κάθε τιμὴ ἁρμόζει στὸν ᾿Αχόλιο, γιατὶ οὐσιαστικὰ τὸ διάταγμα αὐτὸ τὸ προκάλεσε ὁ ἐπίσκοπος Θεσσαλονίκης.

Στὴ συνέχεια ὁ αὐτοκράτορας συνεκάλεσε τὴ Σύνοδο Κωνσταντινουπόλεως, τὴ γνωστή μας Β¢ Οἰκουμενικὴ Σύνοδο. Στὴ Σύνοδο αὐτὴ ὁ ᾿Αχόλιος ἀρχικὰ δὲν ἔλαβε μέρος. Μετὰ τὸ θάνατο ὅμως τοῦ Μελετίου καὶ τὴν ἐκλογὴ τοῦ Γρηγορίου, ὡς Προέδρου, ὁ ᾿Αχόλιος φέρεται μεταξὺ τῶν πέντε πιὸ ὀνομαστῶν ἐπισκόπων, δηλ. τοῦ Μελετίου ᾿Αντιοχείας, Τιμοθέου ᾿Αλεξανδρείας, Κυρίλλου ῾Ιεροσολύμων καὶ Γελασίου Καισαρείας τῆς Παλαιστίνης.

Κατὰ τὴ διοικητικὴ διαρρύθμιση τοῦ 324 ποὺ ἔκανε ὁ Μ. Κωνσταντῖνος, τὸ ᾿Ανατολικὸ ᾿Ιλλυρικό, ποὺ περιλάμβανε τὶς ἐπαρχίες Μακεδονία, Θεσσαλία, ᾿Αχαΐα, ῎Ηπειρο μὲ τὰ ᾿Ιόνια νησιά, ὅπως ἐπίσης καὶ τὴν Κρήτη, ὑπήχθηκε στὸ ρωμαϊκὸ κράτος. Πρωτεύουσες τοῦ ᾿Ανατολικοῦ ᾿Ιλλυρικοῦ διαδοχικῶς ὑπῆρξαν ἡ Σκόδρα, τὸ Σίρμιο καὶ τέλος ἡ Θεσσαλονίκη. ῾Η Θεσσαλονίκη ἐξαιτίας τῆς θέσης της ἀσκοῦσε ἐπιβολὴ στὸ ᾿Ανατολικὸ ᾿Ιλλυρικό, ποὺ ὁλοκληρώθηκε κατὰ τὴν ἐποχὴ τοῦ ᾿Αχολίου.

῾Ο τέταρτος αἰώνας ὑποφέρει ἀπὸ τὴν αἵρεση τοῦ ᾿Αρείου καὶ ὅλες τὶς παραφυάδες της. Πολλοὶ ἐπίσκοποι τοῦ ᾿Ανατολικοῦ ᾿Ιλλυρικοῦ εἶχαν ἐπαφὴ μὲ τὴ Δύση, καὶ φυσικὰ καὶ ὁ ᾿Αχόλιος. ῾Η προσωπικότητα τοῦ ἐπισκόπου Θεσσαλονίκης ᾿Αχολίου συνετέλεσε στὴν ἀνύψωση τῆς θέσεως τοῦ ἐπισκόπου Θεσσαλονίκης σὲ θέση Βικαρίου.

᾿Απὸ τὴν ἐποχὴ τοῦ ᾿Αχολίου ὁ ἐπίσκοπος Θεσσαλονίκης ὀνομάζετο Βικάριος. ῾Ο ᾿Ιννοκέντιος, διάδοχος τοῦ Δαμασίου, μὲ ἐπιστολή του πρὸς τὸ διάδοχο τοῦ ᾿Αχολίου, ᾿Ανύσιο χαρακτηρίζει αὐτὸν Βικάριο.

῾Ο Θεσσαλονίκης δὲν ἔγινε Πατριάρχης, ἀλλὰ Βικάριος. ῾Ο τίτλος τοῦ Πατριάρχου ἀνήκει στὸν Ρώμης, ὁ ὁποῖος ὅμως εὑρισκόμενος μακρυὰ ἀπὸ τὸ ᾿Ανατολικὸ ᾿Ιλλυρικό, δὲν μποροῦσε νὰ τὸ διευθύνει.

῾Η προσωπικότητα τοῦ ᾿Αχολίου ὑπῆρξε μεγάλη. ῾Η ἀρχιερατεία του στὴ Θεσσαλονίκη ἦταν ἕνας σταθμός. ῾Η ᾿Εκκλησία τῆς Θεσσαλονίκης καὶ ὁλόκληρη ἡ Μακεδονία ἦταν ἑνωμένη στὴν πίστη. Λίγες ἐπισκοπὲς ἦταν τόσο καλὰ ὀργανωμένες, ὅσο ἡ Θεσσαλονίκη.

῾Ο ᾿Αμβρόσιος χαρακτηρίζει τὸν ᾿Αχόλιο “τεῖχος τῆς Πίστεως, τῆς Χάριτος καὶ τῆς ῾Αγιότητος”. ῾Ο Μ. Βασίλειος τὸν ἀποκαλεῖ “φωστῆρα τῆς ᾿Εκκλησίας”, καὶ “ἄνθρωπον χάριτος”. ᾿Ανάλογο χαρακτηρισμὸ τοῦ ἀποδίδει καὶ ὁ Δάμασος.

῾Η ᾿Εκκλησία τῆς Θεσσαλονίκης πρέπει νὰ σεμνύνεται γιὰ τὸν ἐπίσκοπο ᾿Αχόλιο ἢ ᾿Ασχόλιο.

[paulina]

1 Φεβρουαρίου

ΒΑΣΙΛΕΙΟΣ Α¢ ὁ ΟΜΟΛΟΓΗΤΗΣ,

ἀρχιεπίσκοπος Θεσσαλονίκης


Μὲ τὸ ὄνομα Βασίλειος μαρτυροῦνται τέσσερις ἀρχιεπίσκοποι Θεσσαλονίκης, ἐκ τῶν ὁποίων οἱ δύο πρῶτοι ἐποίμαναν τὸ θρόνο τῆς Θεσσαλονίκης μὲ διαφορὰ ὀλίγων δεκαετιῶν, 860-865, καὶ μετὰ τὸ 904 ἀντίστοιχα, καὶ ἄλλοι δύο μεταγενέστεροι, τὸ 12ο καὶ 13ο αἰ. Μεῖζον πρόβλημα διακρίσεως ἐμφανίζεται μεταξὺ τῶν δύο πρώτων ὡς γειτνιαζόντων χρονικά, καὶ οἱ ὁποῖοι ἀναφέρονται ἀδιακρίτως ἄλλοτε ὁ μὲν καὶ ἄλλοτε ὁ δέ, ὡς ὁμολογητὴς καὶ ἐξ ᾿Αθηνῶν καταγόμενος. ῾Ο τρίτος διακρίνεται σαφῶς μὲ τὸ προσωνύμιο ᾿Αχριδηνός· ὅσο γιὰ τὸν τέταρτο, δὲ διαθέτουμε πολλὲς πληροφορίες.

Στὸν Συναξαριστὴ καὶ τὸ Μηναῖο τοῦ Φεβρουαρίου ὑπάρχει ἡ μνεία: “Τῇ αὐτῇ ἡμέρᾳ [1η Φεβρουαρίου] μνήμη τοῦ ὁσίου πατρὸς ἡμῶν καὶ ὁμολογητοῦ Βασιλείου ἀρχιεπισκόπου Θεσσαλονίκης, ὁρμωμένου ἐκ τῆς ᾿Αθηνῶν πόλεως”. ᾿Εκ τῶν δύο Βασιλείων, τὸ προσωνύμιο τοῦ ὁμολογητῆ μπορεῖ νὰ ἀποδοθεῖ μᾆλλον στὸν πρῶτο (860-865) ὅπως θὰ δοῦμε παρακάτω, ἀλλὰ ἀγνοεῖται ἡ ἐξ ᾿Αθηνῶν καταγωγή του.

Τὰ βιογραφικὰ τοῦ Βασιλείου Α¢ εἶναι ἐλλειπῆ· μαρτυρεῖται ἀπὸ τὸ Νικήτα Παφλαγόνα, στὸ Βίο ᾿Ιγνατίου πατριάρχου ὅτι ὁ “Βασίλειος οὗτος ὁ πρότερον μὲν Κρήτης ἐπίσκοπος γενόμενος, διὰ τὴν τῶν ᾿Αγαρηνῶν ἔξοδον εἰς Θεσσαλονίκην μετατεθεὶς” (PG 105, 529). ῾Ο χρόνος χειροτονίας καὶ μεταθέσεως τοῦ Βασιλείου στὸ θρόνο τῆς Θεσσαλονίκης, ἀποτελεῖ πρόβλημα. ῾Η χειροτονία του πρέπει νὰ συνέβη κατὰ τὴν πρώτη πατριαρχία τοῦ ᾿Ιγνατίου (847-858) καὶ ἡ μετάθεσή του στὸ θρόνο τῆς Θεσσαλονίκης πολὺ σύντομα· τὸ πιθανότερο εἶναι νὰ μὴ πρόλαβε νὰ ἐγκατασταθεῖ καθόλου στὴν Κρήτη καὶ νὰ μετατέθηκε σχεδὸν ἀμέσως στὴ Θεσσαλονίκη.

Γεγονὸς εἶναι πάντως ὅτι ἀπευθύνεται πρὸς αὐτὸν ἡ βούλα τῆς 25 Σεπτεμβρίου 860 τοῦ πάπα Νικολάου Α¢, μὲ τὴν ὁποία ἐπικυρώνεται ὁ διορισμός του ὡς βικαρίου τῆς Ρώμης στὸ ἀνατολικὸ ᾿Ιλλυρικὸ (Jaffé 2682). ῾Ο Βασίλειος ζοῦσε ἀκόμη τὸ 862· πράγματι στὸ ἔτος αὐτὸ θὰ πρέπει νὰ τοποθετηθεῖ καὶ τὸ θαρραλέο διάβημά του στὸν αὐτοκράτορα Μιχαὴλ Γ¢ καὶ οἱ κακοποιήσεις ποὺ ἐπακολούθησαν, τὰ ὁποῖα τοῦ χάρισαν τὸν στέφανο τοῦ ὁμολογητῆ. ᾿Αναφέρεται ἀκόμη καὶ στὴν ἐπιστολὴ τοῦ πάπα Νικολάου Α¢ πρὸς τὸν αὐτοκράτορα Μιχαὴλ Γ¢, τὸ Νοέμβριο τοῦ 865, ὅπου περιλαμβάνεται μεταξὺ τῶν μελῶν τῆς ἐπιτροπῆς ποὺ θὰ ἔπρεπε νὰ μεταβοῦν στὴ Ρώμη γιὰ νὰ συζητήσουν τὸ ζήτημα τοῦ Φωτίου (Jaffé 2796).

Στὸ θρόνο τῆς Θεσσαλονίκης τὸ ἑπόμενο ἔτος, τὸ 866, ἀναφέρεται ὡς ἀρχιεπίσκοπος ὁ Θεόδωρος, πρᾆγμα ποὺ μαρτυρεῖ ἂν ὄχι τὴν ἐκδημία, τουλάχιστον τὸ τέλος τῆς ποιμαντορίας τοῦ Βασιλείου Α¢ στὸ θρόνο τῆς Θεσσαλονίκης.

᾿Εκ τῶν δύο Βασιλείων ἀρχιεπισκόπων Θεσσαλονίκης, σύνεγγυς χρονικὰ εἶναι ὁ Βασίλειος Β¢, τὸν τίτλο ὅμως τοῦ ὁμολογητῆ μπορεῖ νὰ διεκδικήσει μόνον ὁ πρῶτος ὡς παθὼν ἐκ μέρους τοῦ Μιχαὴλ Γ¢, παρὰ ὁ ἄλλος Βασίλειος Β¢, ὁ μαθητὴς καὶ βιογράφος τοῦ ὁσίου Εὐθυμίου τοῦ νέου ἐξ οὗ καὶ “συναξαριστής”, γιὰ τὸν ὁποῖο δὲν ὑπάρχει παράδοση ὁμολογίας. ᾿Αφοῦ ὅμως συνδέονται στὸ αὐτὸ πρόσωπο, ὁ τίτλος τοῦ ὁμολογητῆ καὶ ἡ ἐξ ᾿Αθηνῶν καταγωγή, εὔλογο εἶναι νὰ ὑποθέσουμε ὅτι ἀναφέρονται στὸ Βασίλειο Α¢ παρὰ στὸ Β¢. ᾿Ακόμη, ἐκ συγχύσεως πολλὲς φορές, ἀπονεμήθηκε ἀπὸ τοὺς μελετητὲς ἀδιακρίτως τὸ προσωνύμιο “ὁμολογητής” καὶ ἡ ἐξ ᾿Αθηνῶν καταγωγή, καθὼς καὶ ὁ πανηγυρισμὸς τῆς μνήμης του τὴν 1η Φεβρουαρίου, εἴτε στὸ Βασίλειο Α¢ εἴτε στὸ Βασίλειο Β¢ Συναξαριστή, (᾿Α. Λαυριώτης, Σ. Εὐστρατιάδης, ΘΗΕ, Γ. Χρυσοστόμου). Τὸ ἴδιο συμβαίνει καὶ μὲ τὴν ἵδρυση τῆς “μονῆς τοῦ ῾Αγίου Βασιλείου καὶ Πύργου καλουμένη”, στὸ ῞Αγιο ῎Ορος, ἡ ὁποία ἀπὸ ἄλλους ἀποδίδεται στὸ Βασίλειο Α¢ (L. Petit, Β. ᾿Ατέσης), στὸ χρόνο μετὰ τὴν παραίτησή του ἀπὸ τὸ θρόνο τῆς Θεσσαλονίκης, καὶ ἀπὸ ἄλλους στὸ Βασίλειο Β¢ (Μ. Γεδεών, O. Tafrali, Γ. Χρυσοστόμου), σὲ ἀνύποπτο χρόνο, πρὶν τὴν ἀρχιερατεία του στὴ Θεσσαλονίκη.

Τέλος, ἐξαιρετικὰ σημαντικὴ εἶναι μία πληροφορία ποὺ ἀντλοῦμε ἀπὸ τὸ ἔργο τοῦ ἁγίου Συμεὼν Θεσσαλονίκης, Τάξις τῆς στάσεως καὶ τοῦ θυμιάματος, ἀπὸ τὸ ὁποῖο καθίσταται γνωστὴ ἡ ὕπαρξη τοῦ τάφου τοῦ ἀρχιεπισκόπου Βασιλείου -καὶ τοῦ ἁγίου Γρηγορίου Παλαμᾆ- καὶ προσδιορίζεται ἡ θέση του στὸ ναὸ τῆς ῾Αγίας Σοφίας στὴ Θεσσαλονίκη: “εἶτα ἀνέρχεται εἰς τὸ στασίδιον αὐτοῦ ὁ ἀρχιερεὺς καὶ τὴν ἐκεῖσε προσκυνήσας ἁγίαν εἰκόνα καὶ τοὺς τάφους τῶν ἁγίων ἀρχιερέων Βασιλείου καὶ Γρηγορίου...”. Σύμφωνα μὲ τὴν ἐπικρατοῦσα ἄποψη, ὁ ἀρχιεπίσκοπος Βασίλειος, στὸν ὁποῖο ὁ Συμεὼν Θεσσαλονίκης προσδίδει τὸν χαρακτηρισμὸ “ἅγιος”, εἶναι ὁ Βασίλειος ὁ ὁμολογητής.

[paulina]

15 Φεβρουαρίου

ΙΩΑΝΝΗΣ ὁ ΚΟΛΙΑΚΙΩΤΗΣ,

νεομάρτυς († 15.2.1776)


Σὲ κανένα Συναξαριστὴ δὲν συναντᾆται τὸ ὄνομα τοῦ νεομάρτυρος ᾿Ιωάννη. Τὴ μοναδικὴ ἀναφορὰ στὸ μαρτύριό του συναντοῦμε σὲ μιὰ ἐνθύμηση ποὺ βρίσκεται σὲ ἕνα ἔντυπο γραμμένο στὴν ἐκκλησιαστικὴ σλαβονικὴ γλῶσσα, τὸ ὁποῖο ἐκδόθηκε στὴ Βιέννη τὸ ἔτος 1741, μὲ τὸν τίτλο Στεμματογραφία καὶ συμπεριλαμβάνεται στὴ συλλογὴ τῶν 89 χειρογράφων ποὺ ἀνήκουν στὴ Βιβλιοθήκη τοῦ Σπουδαστηρίου τῆς Κλασικῆς Φιλολογίας τοῦ Α.Π.Θ. μὲ ἀριθμὸ 17. ῾Ο ᾿Α. Σιγάλας, ὁ ὁποῖος πραγματοποίησε πρῶτος μία σύντομη περιγραφὴ τοῦ χειρογράφου, σημειώνει ὅτι στὴν ἀρχὴ “ὄπισθεν τοῦ ἐξωφύλλου” ἔχει προστεθεῖ μιὰ σελίδα ποὺ περιέχει ἐνθύμηση ἀναφερόμενη σὲ κάποιο νεομάρτυρα ᾿Ιωάννη καὶ φέρει ἡμερομηνία 15 Φεβρουαρίου 1776. Σύμφωνα μὲ τὴν ἐνθύμηση ὁ ᾿Ιωάννης καταγόταν ἀπὸ τὴν Κωλακία, τὴ σημερινὴ κωμόπολη τῆς Χαλάστρας, καὶ γιὰ κάποιο χρονικὸ διάστημα ἐγκαταβίωσε στὸ ῞Αγιο ῎Ορος, χωρὶς νὰ διευκρινίζεται ἂν εἶχε λάβει τὸ μοναχικὸ σχῆμα ἢ ἦταν λαϊκός, ὅπου εἶχε μαθητὴ κάποιον ᾿Αργύρη. ῾Ο ᾿Ιωάννης βρισκόταν στὴ Θεσσαλονίκη, ὅταν κατὰ τὴ διάρκεια ἑνὸς συμποσίου μὲ Τούρκους, αὐτοὶ ἰσχυρίσθηκαν πὼς δῆθεν τοὺς εἶχε πεῖ ὅτι θέλει νὰ γίνει κι αὐτὸς μωαμεθανός. ῾Ο ᾿Ιωάννης ἀρνήθηκε κατηγορηματικὰ τὸν ἰσχυρισμό τους, γι᾿ αὐτὸ καὶ ὁδηγήθηκε στὸ παζάριον, πιθανὸν στὴν κεντρικὴ ἀγορὰ τῆς πόλεως, ὅπου ἐκτελέσθηκε ἄνευ δίκης δι᾿ ἀπαγχονισμοῦ· μετὰ τὸν ἀπαγχονισμό του, τὸ σῶμα τοῦ νεομάρτυρος ρίφθηκε στὴ θάλασσα.

Καθέτως πρὸς τὸ κείμενο τῆς ἐνθυμήσεως, μὲ τὴν ἴδια γραφή, σημειώνεται: “Γεώργιος: νῦν ἐγένετο τὸ τοιοῦτον· ἡμέρα γ¢ νυκτῶς ὥρα δ¢: καὶ τὸ ταχὺ ἔλαβεν τὸ μαρτύριον”. Πιθανώτατα ὁ γραφέας τῆς ἐνθυμήσεως Γεώργιος ὑπῆρξε αὐτόπτης μάρτυς τῶν γεγονότων ἢ τὰ πληροφορήθηκε ἀπὸ κάποιον ποὺ παρακολούθησε τὸ μαρτύριο καὶ ἔγραψε τὴν ἐνθύμηση τὴν ἴδια ἡμέρα τοῦ μαρτυρίου.

[paulina]

26 Φεβρουαρίου

ΠΟΡΦΥΡΙΟΣ, ἐπίσκοπος Γάζης (348-26.2.420)

῾Ο Πορφύριος γεννήθηκε τὸ 348 στὴ Θεσσαλονίκη ἀπὸ πλούσια καὶ ἐπιφανῆ οἰκογένεια, ἀλλὰ “τούτῳ θεῖος ἔρως ὑπεισῆλθεν καταλεῖψαι πατρίδα καὶ λαμπρότητα γένους... καὶ ἀσπάσασθαι τὸν μονήρη βίον”. Νεώτατος ἐγκατέλειψε τὴν πατρίδα του καὶ κατέφυγε στὴν Αἴγυπτο, τὸ μεγαλύτερο ἀσκητικὸ κέντρο τῆς ἐποχῆς, γιὰ νὰ μονάσει. Διῆλθε μία πενταετία στὴ Σκήτη τῆς Αἰγύπτου καὶ ἀκόμη μία σὲ ἕνα σπήλαιο τοῦ ᾿Ιορδάνη ποταμοῦ. ᾿Εκεῖ ἀσθένησε σοβαρὰ ἀπὸ κίρρωση τοῦ ὕπατος καὶ ἀναγκάσθηκε νὰ μεταβεῖ στὰ ῾Ιεροσόλυμα. Παρὰ τὴν ἀσθένειά του ὅμως, ὁ Πορφύριος δὲν παρέλειπε καθημερινῶς νὰ ἐπισκέπτεται τὸ ναὸ τῆς ᾿Αναστάσεως καὶ τὰ ἄλλα ἱερὰ προσκυνήματα, προκαλώντας τὸ θαυμασμὸ τῶν ἄλλων προσκυνητῶν. Μεταξὺ αὐτῶν ἦταν καὶ ὁ Μάρκος, ὁ μετέπειτα βιογράφος τοῦ Πορφυρίου, ὁ ὁποῖος εἶχε μεταβεῖ ἐπίσης γιὰ προσκύνημα ἀπὸ τὴν ᾿Ασία στὴν ῾Αγία Πόλη, καὶ ἀπὸ τότε συνδέθηκαν διὰ βίου. ῾Ο Μάρκος ἀπεδείχθη πιστὸς καὶ χρήσιμος συνεργάτης του, ἀνέλαβε μάλιστα νὰ τακτοποιήσει μία σοβαρὴ ἐκκρεμότητα ποὺ εἶχε ἀφήσει στὴ Θεσσαλονίκη ὁ Πορφύριος, τὸν καταμερισμὸ δηλ. τῆς οἰκογενειακῆς περιουσίας του μὲ τὰ ἐνήλικα πλέον ἀδέλφια του. Κατὰ τὴ διάρκεια τῆς ἀπουσίας τοῦ Μάρκου στὴ Θεσσαλονίκη ἡ ὑγεία τοῦ Πορφυρίου ἀποκαταστάθηκε θαυματουργικά, κατόπιν ὁράματος τῆς σταυρώσεως τοῦ Κυρίου καὶ τοῦ εὐγνώμονος ληστοῦ. ῾Ο Μάρκος διεκπεραίωσε τὴν ὑπόθεση μὲ τὸν καλύτερο τρόπο καὶ ἐπέστρεψε μὲ τὸ μερίδιο τῆς περιουσίας, ὕψους 4.400 νομισμάτων, καὶ μὲ πλῆθος ἀργυρῶν σκευῶν καὶ πολυτίμων ἐνδυμάτων, τὰ ὁποῖα σύντομα ἐκποίησε καὶ μοίρασε στοὺς πτωχοὺς καὶ στὰ μοναστήρια τῆς ῾Αγίας Πόλεως καὶ τῆς Αἰγύπτου, τὰ ὁποῖα ἦταν πολὺ φτωχὰ (“ὥστε διὰ βραχυτάτου χρόνου πᾆσαν τὴν περι¬ουσίαν διέδωκεν, ὡς αὐτὸν δεηθῆναι τῆς ἐφημέρου τροφῆς”).

῾Η φήμη τῆς δράσεώς του ἐπέσυρε τὴν προσοχὴ τοῦ πατριάρχη ῾Ιεροσολύμων ᾿Ιωάννη Β¢, ὁ ὁποῖος τὸν χειροτόνησε πρεσβύτερο σὲ ἡλικία σαρανταπέντε ἐτῶν καὶ τὸν τίμησε μὲ τὸ ὑψηλὸ ἀξίωμα τοῦ “σταυροφύλακος”, δηλ. τῆς φροντίδος τοῦ ξύλου τοῦ τιμίου Σταυροῦ. Τρία ἔτη ἀργότερα (395), ὁ ᾿Ιωάννης Καισαρείας τὸν χειροτόνησε ἐπίσκοπο τῆς παραλιακῆς πόλεως τῆς Παλαιστίνης, Γάζας, θέτοντας ἔτσι τέρμα στὸ σοβαρὸ πρόβλημα ποὺ εἶχε ἀνακύψει γιὰ τὴν πλήρωση τῆς κενῆς ἐπισκοπικῆς ἕδρας.

῾Η διακονία τοῦ Πορφυρίου διαγραφόταν πολὺ δύσκολη, γεμάτη ἐμπόδια καὶ προβλήματα, διότι ἡ Γάζα παρέμενε ἰσχυρὸ προπύργιο τῆς εἰδωλολατρίας μὲ κέντρο τὸ ναὸ τοῦ Δία Μάρνα. Τὸ Μαρνεῖο εἶχε ἱδρυθεῖ ἀπὸ τὸν αὐτοκράτορα ᾿Αδριανὸ τὸ 129 καὶ ἦταν φημισμένος λατρευτικὸς χῶρος, ταυτόσημος μὲ τὴν πόλη τῆς Γάζας. ῾Ο ἀριθμὸς τῶν χριστιανῶν στὴν πόλη ἦταν μικρός· 280 ἄνθρωποι, ἀλλὰ μὲ ἀξιόλογη πνευματικότητα, ἀφοῦ εἶχε δώσει μάρτυρες καὶ ὁμολογητές, ὅπως ὁ πρῶτος ἐπίσκοπος τῆς πόλεως Σιλουανός, ὁ ἐπίσκοπος ᾿Ασκληπᾆς, ὁ μάρτυς Τιμόθεος ὁ ἐν Γάζῃ, ὁ μάρτυς Μαϊοῦρος, ἡ ὁμολογήτρια Θέης κ.ἄ.· ἀντιθέτως τὸ ἐπίνειό της Μαϊουμᾆ ἦταν ἐντονότερα χριστιανικό.

῾Η ἀγγελία τῆς ἐκλογῆς τοῦ νέου ἐπισκόπου Γάζας προκάλεσε τὴν ἀντίδραση τῶν πολυαρίθμων εἰδωλολατρῶν, οἱ ὁποῖοι προσπάθησαν νὰ ἐμποδίσουν τὴν εἴσοδό του στὴν πόλη καὶ “κατέστρωσαν πᾆσαν τὴν ὁδὸν ἀκανθῶν καὶ σκολόπων, ὥς τινας μὴ δύνασθαι παρελθεῖν”. ῾Η κατάσταση ἐπιδεινώθηκε τὸ ἑπόμενο ἔτος, ὅταν μεγάλη ἀνομβρία ἔπληξε τὴν περιοχή: “ἐπέγραφον πάντες οἱ ἀπὸ τῆς πόλεως τὸ πρᾆγμα τῇ εἰσόδῳ τοῦ μακαρίου λέγοντες, ὅτι ἐχρηματίσθη ἡμῖν ὑπὸ τοῦ Μάρνα, ὅτι κακοποδινός ἐστιν ὁ Πορφύριος τῇ πόλει”.

῞Οσο περνοῦσαν οἱ μῆνες τῶν βροχῶν, τόσο ρίζωνε ἡ ἐντύπωση ὅτι ἡ αἰτία τοῦ κακοῦ ἦταν ὁ ἐπίσκοπος Πορφύριος, γι᾿ αὐτὸ “συναχθέντες δὲ οἱ τῆς εἰδωλομανίας εἰς τὸ Μαρνεῖον, πολλὰς θυσίας καὶ εὐχὰς ἐποίουν τούτου ἕνεκεν”. ᾿Αλλὰ μετὰ ἀπὸ μία ἑβδομάδα θυσιῶν καὶ εὐχῶν τίποτε δὲν ἐπέτυχαν, μὲ ἀποτέλεσμα νὰ ἐγκαταλείψουν ἀπογοητευμένοι τὴν προσπάθειά τους. Οἱ χριστιανοὶ τῆς πόλεως μὲ ἐπικεφαλῆς τὸν Πορφύριο ἀνέλαβαν ἀγώνα νηστείας καὶ προσευχῆς, καὶ τὸ ἴδιο ἀπόγευμα συνάχθηκαν στὸ ναὸ γιὰ νὰ τελέσουν ἀγρυπνία καὶ ἐν συνεχεία ἔκαναν μεγάλη λιτανεία μέσα στὴν πόλη· καὶ τότε “γίνεται συννεφὴς ὁ οὐρανὸς καὶ ἄρχονται ἀστραπαὶ καὶ βρονταὶ γίνεσθαι ἅμα τῷ δῦναι καὶ καταφέρεται πολὺς ὄμβρος”. Μερικοὶ ἀπὸ τοὺς εἰδωλολάτρες ὅταν εἶδαν τὸ θαῦμα ἄνοιξαν τὴν πύλη τῆς πόλεως καὶ ἑνώθηκαν μὲ τοὺς χριστιανοὺς κραυγάζοντας: “ὁ Χριστὸς μόνος Θεός, αὐτὸς μόνος ἐνίκησεν”.

῾Η δράση καὶ οἱ προσηλυτιστικὲς ἐπιτυχίες τοῦ Πορφυρίου προκάλεσαν κλιμάκωση τῶν καταπιέσεων τῶν εἰδωλολατρῶν σὲ βάρος τῶν χριστιανῶν, μὲ συνέπεια νὰ ζητήσει τὴν προστασία τοῦ αὐτοκράτορα. Γιὰ τὸ λόγο αὐτὸ ἔστειλε στὴν Κωνσταντινούπολη τὸ διάκονο Μάρκο μὲ ἐπιστολὲς πρὸς τὸν ἀρχιεπίσκοπο ᾿Ιωάννη τὸ Χρυσόστομο καὶ τὸν αὐτοκράτορα ᾿Αρκάδιο. ῾Η ἀπάντηση τοῦ αὐτοκράτορα ἦταν θετικὴ καὶ “ἐκφωνεῖται θεῖον γράμμα ὥστε κλεισθῆναι τὰ εἰδωλεῖα τῆς Γαζαίων πόλεως καὶ μηκέτι χρηματίζειν”. ᾿Εκτελεστὴς ὁρίσθηκε ὁ ᾿Ιλάριος, τῆς ὑπηρεσίας τοῦ βοηθοῦ τοῦ μαγίστρου, ὁ ὁποῖος ἐφαρμόζοντας τὴ διαταγὴ κατέστρεψε ὅλα τὰ εἴδωλα καὶ ἔκλεισε τοὺς ναούς, ἀλλὰ “τὸ ἱερὸν τοῦ Μάρνα εἴασεν λεληθότως χρηματίζειν, λαβὼν ὑπὲρ τούτου πάμπολλα χρήματα”.

῾Η ἱεραποστολικὴ δράση καὶ ἡ ἀγαθὴ φήμη τοῦ Πορφυρίου εἶχαν ἐντυπωσιακὰ ἀποτελέσματα καὶ συνεχῶς νέα μέλη προσέρχονταν στὴ χριστιανικὴ κοινότητα, μάλιστα καὶ πολλοὶ ἐπώνυμοι εἰδωλολάτρες. ῾Η ἀντίδραση τῶν εἰδωλολατρῶν σκλήρυνε περισσότερο καὶ ἔλαβε τὴ μορφὴ κοινωνικῆς ἀποβολῆς, ἀφοῦ θεωροῦσαν τοὺς χριστιανοὺς ἀπόβλητους καὶ δὲν ἐπέτρεπαν σ᾿ αὐτοὺς νὰ καταλάβουν πολιτικὰ ἀξιώματα στὴν πόλη. ῾Ο Πορφύριος, μὴ ἀντέχοντας τὴ συμπεριφορὰ τῶν Γαζαίων, ζήτησε ἀπὸ τὸν ἀρχιεπίσκοπο Καισαρείας ᾿Ιωάννη τὴν ἀποδοχὴ τῆς παραιτήσεώς του, πρᾆγμα τὸ ὁποῖο δὲν ἔγινε δεκτό. Τελικά, κατόρθωσε νὰ πείσει τὸν ᾿Ιωάννη νὰ μεταβοῦν στὴν Κωνσταντινούπολη καὶ νὰ μεσιτεύσουν στὸν αὐτοκράτορα γιὰ τὴν παροχὴ ἀποτελεσματικῆς συνδρομῆς στοὺς χριστιανοὺς καὶ γιὰ τὴν παντελῆ καταστροφὴ τῶν εἰδωλολατρικῶν ναῶν.

Κατὰ τὴν παραμονή τους στὴ βασιλεύουσα -παρευρισκόταν καὶ ὁ βιογράφος του Μάρκος διακόνος-, τοὺς βοήθησε ἀποτελεσματικὰ ἕνας ἔμπιστος τοῦ ἁγίου ᾿Ιωάννου τοῦ Χρυσοστόμου, ὁ εὐνοῦχος ᾿Αμάντιος, ἀφοῦ κάτι τέτοιο δὲν ἦταν δυνατὸ ἀπὸ τὸν ἴδιο τὸν ᾿Ιωάννη λόγω τῶν κακῶν σχέσεών του μὲ τὴ βασίλισσα Εὐδοξία. Οἱ νέες παραστάσεις τους εἶχαν εὐνοϊκὸ ἀποτέλεσμα καὶ ἐξαπελύθη νέο διάταγμα γιὰ τὴν καταστροφὴ τῶν εἰδωλολατρικῶν ναῶν, ἰδιαιτέρως τοῦ Μαρνείου.

Αὐτὴ τὴ φορὰ ἡ καταστροφὴ τῶν ναῶν, ὀκτὼ τὸν ἀριθμό, καὶ τοῦ Μαρνείου ἦταν πλήρης. ῾Η Εὐδοξία μάλιστα ἔδωσε τὰ ἀναγκαῖα χρήματα, ἀλλὰ καὶ τὰ σχέδια γιὰ νὰ κτισθεῖ στὴ θέση τοῦ Μαρνείου χριστιανικὸς ναός. Σὲ διάστημα πέντε ἐτῶν στὴ θέση τοῦ πάλαι ποτὲ Μαρνείου εἶχε ἀνεγερθεῖ μία μεγαλοπρεπὴς βασιλική, ἡ ὁποία ὀνομάστηκε Εὐδοξιανή, πρὸς τιμὴ τῆς Εὐδοξίας. Τὰ ἐγκαίνια τοῦ ναοῦ ἔγιναν τὸ Πάσχα τοῦ 407 ἀπὸ τὸν ἐπίσκοπο Πορφύριο ἐν μέσω πανδήμου τελετῆς.

Κατὰ τὰ μετέπειτα ἔτη ὁ Πορφύριος ἐργάσθηκε γιὰ τὴ συγκρότηση τῆς ἐπισκοπῆς του. Μὲ ζωηρὰ χρώματα διασώζει ὁ βιογράφος του Μάρκος τὴ φιλανθρωπικὴ καὶ ἱεραποστολική του δράση. ᾿Αναπαύθηκε ἐν Κυρίῳ στὶς 26 Φεβρουαρίου τοῦ 420 μετὰ ἀπὸ σύντομη ἀσθένεια, σὲ ἡλικία 72 ἐτῶν, “τὸν καλὸν ἀγῶνα τετελεκὼς πρὸς τοὺς εἰδωλομανεῖς ἕως τῆς ἡμέρας τῆς κοιμήσεως αὐτοῦ”. ῾Η μνήμη του τιμᾆται ἀπὸ ὅλο τὸ χριστιανικὸ κόσμο τῆς ᾿Ανατολῆς καὶ Δύσεως.

῾Η προσωπικότητα τοῦ Πορφυρίου ἀναδεικνύεται δραστήρια καὶ πολυσχιδὴς καὶ ἐκτείνεται σὲ εὐρύτερα πεδία, ἐκτὸς τῶν ὁρίων τῆς ἐπαρχίας του. ῎Ελαβε μέρος στὴ σύνοδο τῆς Διοσπόλεως (Λύδδα) τὸ 415, ὑπὸ τὴν προεδρία τοῦ πατριάρχη ῾Ιεροσολύμων ᾿Ιωάννου Β¢, φίλου τοῦ Πορφυρίου. ῾Η σύνοδος αὐτὴ ἀσχολήθηκε μὲ τὸ Βρεταννὸ θεολόγο Πελάγιο, ὁ ὁποῖος εἶχε καταφύγει στὰ ῾Ιεροσόλυμα κοντὰ στὸν ᾿Ιωάννη, μετὰ τὴ σύγκρουση ποὺ εἶχε στὴν ᾿Αφρικὴ μὲ τὸν Αὐγουστίνο ἐπίσκοπο ῾Ιππῶνος γιὰ τὰ θέματα τοῦ προπατορικοῦ ἁμαρτήματος καὶ τῆς θείας χάριτος. Στὴ σύνοδο αὐτὴ ὁ Πελάγιος ἀθωώθηκε ἀφοῦ ἀποδέχθηκε τὴ βασικὴ διδασκαλία ὅτι ἡ θεία χάρις εἶναι ἀπαραίτητη γιὰ τὴ σωτηρία τοῦ ἀνθρώπου. Πιθανὸν ὁ ἕνας ἀπὸ τοὺς δύο Πορφυρίους ποὺ ἀναφέρει ὁ ἅγιος Αὐγουστίνος μεταξὺ τῶν δεκατεσσάρων ἐπισκόπων, νὰ εἶναι ὁ ἐπίσκοπος Γάζης.

῾Ο ἀγνώστου καταγωγῆς Μάρκος ἄρχισε νὰ γράφει τὸ Βίο τοῦ διδασκάλου του ἀμέσως μετὰ τὴν ἐκδημία του. Δὲν ἐπεδίωκε νὰ παρουσιάσει ἕνα ἔργο ἐγκωμιαστικὸ καὶ ἐκτὸς τῶν πραγματικῶν διαστάσεων τῶν γεγονότων, ἀλλὰ τὴν ἱστορία καὶ τὴν ἀρετὴ τοῦ ἀνδρός. Γιὰ τὸ λόγο αὐτὸ μᾆς ἄφησε ἕνα κείμενο ἀπαράμιλλο σὲ ἁπλότητα καὶ περιγραφικότητα, ἀλλὰ καὶ ἱστορικότητα. ῾Η θέση ὅμως τοῦ Πορφυρίου ἀπέναντι σὲ γεγονότα καὶ πρόσωπα τῆς ἐποχῆς του -᾿Ιωάννης Β¢ ῾Ιεροσολύμων, σύνοδος Διοσπόλεως, βασίλισσα Εὐδοξία- κρίθηκαν ὡς μὴ ἀρεστὰ σὲ πολλοὺς κύκλους περὶ τὸ 500 καὶ γι᾿ αὐτὸ ὁ Βίος του δέχθηκε μεταγενέστερη παρέμβαση ἀπὸ ἄγνωστο διασκευαστή, μὲ σκοπὸ νὰ ἐξαλειφθοῦν ἢ τουλάχιστον νὰ ὑποβιβασθοῦν τὰ ἐπίμαχα σημεῖα, μὲ ἀποτέλεσμα νὰ διαταραχθεῖ ἡ χρονολογικὴ συνέχεια τοῦ κειμένου.

[marinam]

Πωλινάκι μου γλυκό, δεν νομίζω ότι θες βοήθεια να καταλάβεις ποιόν Άγιο σας περιμένω πως και πως να σε δω να γράψεις στο φορουμ. Θα περιμένω μιας και βλέπω ότι πας ημερολογιακά.

φιλιά πολλά

http://4.bp.blogspot.com/_rdKTYLfG_Vo/T ... a%2521.jpg

ο φουστανελάς Αγιος να ναι πάντα δίπλα σου!

[paulina]

Φυσικά και ξέρω!!!

Θα περιμένεις κανά τρίμηνο να δεις εδώ τον βίο του. Αργεί ακόμη.
Από βδομάδα όμως....;;;;

[marinam]

Φυσικά και ξέρω!!!

Θα περιμένεις κανά τρίμηνο να δεις εδώ τον βίο του. Αργεί ακόμη.
Από βδομάδα όμως....;;;;

Από βδομάδα και θα ακουσω πολλά, αλλά και θα διαβάσω πολλά, ανυπομωνώ δε περισσότερο για το τι θα διαβάσω, δεν το κρύβω. Ενημέρωσα δε όλους, από την χαρά μου και την αγωνία μου, τους παρεβρισκομένους εις την οικείαν μου ότι καρτερώ Θείο Δώρο εκ Θεσσαλονίκης μην τυχόν το παραβλέψουν με την βοήθεια του και δεν με ενημερώσουν για την παραλαβή.

Φιλιά Πωλινάκι μου!

[paulina]

27 Φεβρουαρίου


ΑΛΕΞΑΝΔΡΟΣ, μάρτυς (ἀρχὲς 4ου αἰ.)

῾Ο ᾿Αλέξανδρος ἐντάσσεται σὲ μία ὁμάδα ἐννέα συνολικὰ μαρτύρων ποὺ μαρτύρησαν στὴ Θεσσαλονίκη.
῾Η πληροφορία αὐτὴ καταγράφεται σὲ ἀρχαῖα Μαρτυρολόγια. ῾Ο ἀριθμὸς τῶν μαρτύρων καὶ τὰ ὀνόματά τους ποικίλουν ἀπὸ χειρόγραφο σὲ χειρόγραφο. Δὲν διαθέτουμε ὡστόσο κανένα ἐπιπλέον στοιχεῖο γιὰ τὸ μαρτύριό τους. Χρονολογικὰ τοποθετεῖται στὴν περίοδο τῶν διωγμῶν ἐπὶ Διοκλητιανοῦ.

**************************************************

ΣΕΒΗΡΙΑΝΟΣ, μάρτυς

῾Ο μάρτυς Σεβηριανὸς συγκαταλέγεται στὴν ὁμάδα ἐννέα μαρτύρων ποὺ ἄθλησαν στὴ Θεσσαλονίκη ἐπὶ Διοκλητιανοῦ.

************************************************

ΤΙΤΙΑΝΟΣ, μάρτυς

῾Ο μάρτυς Τιτιανὸς ἀνήκει στὴν ὁμάδα τῶν ἐννέα μαρτύρων ποὺ ἄθλησαν στὴ Θεσσαλονίκη ἐπὶ Διοκλητιανοῦ.

*************************************************

ΦΟΡΤΟΥΝΙΩΝ ἢ ΦΟΡΤΟΥΝΙΟΣ ἢ ΦΟΡΤΟΥΝΑΤΟΣ, μάρτυς

῾Ο Φορτουνίων ἢ Φορτούνιος ἢ Φορτουνάτος ἀνήκει στὴν ὁμάδα ἐννέα μαρτύρων ποὺ ἄθλησαν στὴ Θεσσαλονίκη ἐπὶ Διοκλητιανοῦ.

************************************************

ΑΒΟΥΝΔΑΝΤΙΟΣ ἢ ΑΒΟΥΝΔΙΟΣ, μάρτυς

῾Ο μάρτυς ᾿Αβουνδάντιος ἢ ᾿Αβούνδιος ἐντάσσεται στὸ σύνολο τῶν ἐννέα μαρτύρων ποὺ μαρτύρησαν στὴ Θεσσαλονίκη ἐπὶ Διοκλητιανοῦ.

************************************************

ΙΑΝΟΥΑΡΙΟΣ, μάρτυς

῾Ο ᾿Ιανουάριος εἶναι ἕνας ἀπὸ τοὺς ἐννέα μάρτυρες ποὺ μαρτύρησαν στὴ Θεσσαλονίκη ἐπὶ Διοκλητιανοῦ.

*************************************************

ΑΝΤΙΓΟΝΟΣ, μάρτυς

῾Ο μάρτυς ᾿Αντίγονος εἶναι ἕνας ἀπὸ τοὺς ἐννέα μάρτυρες ποὺ ἄθλησαν στὴ Θεσσαλονίκη ἐπὶ Διοκλητιανοῦ. Τὸ μαρτύριο καταγράφεται σὲ ἀρχαῖο Μαρτυρολόγιό του καὶ ἀναφέρεται μόνο τὸ ὄνομα τοῦ ἁγίου.

**************************************************
ΜΑΚΑΡΙΟΣ, μάρτυς

῾Ο μάρτυς Μακάριος συγκαταλέγεται στὴν ὁμάδα τῶν ἐννέα μαρτύρων ποὺ ἄθλησαν στὴ Θεσσαλονίκη ἐπὶ Διοκλητιανοῦ.

**************************************************

ΚΑΛΑΝΟΣ, μάρτυς

῾Ο Καλάνος ἀνήκει σὲ μία ὁμάδα ἐννέα μαρτύρων ποὺ μαρτύρησαν στὴ Θεσσαλονίκη ἐπὶ Διοκλητιανοῦ.