Πόσο φόβο έχουμε για την ώρα της κρίσεως;

[dionysisgr]

Υπαρχουν πολλοι τροποι να χαθει κανεις, αλλα μονο ενας για να σωθει.

Το να πιστευει αμεταθετα, ειλικρινα, και ακραδαντα, κατω απο οποιαδηποτε κατασταση, πιεση, και περισταση στο απειρο ελεος του Χριστου.

Αυτο εγω πιστευω οτι σωζει, οταν γινεται με ελπιδα και ταπεινωση, οχι με υστεροβουλια και αυταρκεια, τοτε σωζει.

Οταν ολοι σου λενε: θα χαθεις, δεν πας πουθενα ετσι, δεν υπαρχει σωτηρια για σενα, δεν εχεις κανει τιποτα, δεν εχεις να δειξεις τιποτα, εσυ να πιστευεις οτι οπως ο ληστης την εσχατη ωρα θα δικαιωθεις, γιατι ο Χριστος δεν δικαιωνει νομικίστικα και δικαστικά, αλλα Οντολογικα και εκ της υπερλογου Αγαπης Του και μονο, Δεσμευεται εναντι των δημιουργηματων Του.

Ο υπομενων εις τελους ουτος σωθησεται..

[filotas]

Εγώ θα έβαζα το ερώτημα " Πόσο έτοιμοι είμαστε εάν π.χ. απόψε το βράδι γνωρίζαμε ότι θα είναι το τελευταίο μας?"

Ποτέ δεν θα είμαστε έτοιμοι (πλην ελαχίστων Αγίων). Όμως ο Πατέρας δεν περίμενε τον Άσωτο να τον φτάσει από μόνος του, αλλά έτρεξε να τον συναντήσει μόλις κατάλαβε ότι είχε πάρει το δρόμο της επιστροφής.

Όποιος ακολουθεί με συνέπεια το δρόμο της επιστροφής γνωρίζει ότι, αν και δεν είναι έτοιμος, ο Χριστός θα έρθει να τον συναντήσει σ' όποιο σημείο του δρόμου κι αν βρίσκεται.

Βεβαίως δε θα είμαστε όλοι το ίδιο στον Παράδεισο, εμένα όμως μου φτάνει να είμαι και σε μια γωνιά δίπλα στην πόρτα.

[aposal]

Στο άπειρο έλεός Του ελπίζω ο αμαρτωλός και τρισάθλιος.

[panosgreece]

dionysisgr"-Υπαρχουν πολλοι τροποι να χαθει κανεις, αλλα μονο ενας για να σωθει.

αυτο πιστευω ειναι το νοημα ,
μονο με τον κυριον ιησου χριστο μας μπορουμε να σωθουμε

[MEXIK]

Κάπου διάβασα το ακόλουθο:

"Αν πεθάνεις πριν πεθάνεις, δε θα πεθάνεις όταν πεθάνεις"...

Το πέρασμα στην άλλη ζωή και η ώρα της κρίσεως για τον καθένα είναι ένα σπουδαιο μυστήριο που δημιουργεί ανάμικτα συναισθήματα, ανείπωτου φόβου και ανείπωτης χαράς... Ελπίζω ότι η άπειρη αγάπη Του και το άπειρο έλεός Του θα μας ελεήσουν, όμως οι καθημερινές αμαρτίες κλονίζουν αυτή την πίστη... Εν τέλει, δεν αρκεί μόνο η πίστη και η ελπίδα στο άπειρο έλεός Του αλλά και η συνεχής και αδιάκοπη προσωπική προσπάθεια (συν Θεώ!) για να βάζουμε κάθε λεπτό νέα αρχή και να μετανοούμε καθημερινά για τις αμαρτίες-πτώσεις μας!!!
Καθότι ο Παράδεισος είναι γεμάτος μετανοημένους αμαρτωλούς (τελώνης), ενώ η Κόλαση γεμάτη υπερήφανους δικαίους (Φαρισαίος)...
Κάποτε άκουσα μια συζήτηση που μ' άρεσε πολύ. Έλεγε ο ένας:"Ας πάω στον Παράδεισο και ας είμαι και σε μια παράγκα", και ο άλλος είπε:"Στον Παράδεισο να είμαι και ας είμαι και άστεγος!!!".

Έτσι, λοιπόν... ας είμαι στην πατρίδα μου και ας είμαι και άστεγη.. Ο Κύριος να ελεήσει...

[giorgospet]

Πιστεύω ότι πρέπει να έχεις φθάσει πολύ υψηλά πνευματικά για να φοβάται την ώρα της κρίσης. Το βλέπουμε στους Άγιους Πατέρες που ενώ όλοι γνώριζαν την κατάληξη τους (στον παράδεισο), παρά τις θείες εμπειρίες τους, έκλαιγαν για την ώρα της κρίσης , μη και δεν είναι έτοιμοι για να τους δεχθεί ο Θεός.
Μακάριος είναι όποιος αληθινά σκέφτεται την ώρα της κρίσης , διότι βελτιώνει την ζωή του κατά Χριστό.
Οι περισσότεροι όμως (και ο γράφων) δεν την σκεφτόμαστε και εννοείται ότι δεν φοβόμαστε την ώρα εκείνη. Είμαστε τόσο χαμηλά Πνευματικά που δεν μπορεί να χωρέσει ο νους μας τι εστί κόλαση και παράδεισος.
Επίσης ο αντικείμενος μας φιμώνει κάθε λογισμό περί κρίσεως, με σκοπό να ξεχνάμε. Αυτό όταν το πετύχει είναι νικητής.
Εδώ ο π. Παίσιος έλεγε (και το εννοούσε με την ταπεινότητα του) ότι είναι ανάξιος της σωτηρίας.
Λυπάμαι αν σας έθλιψα.
Ο Θεός να μας λυπηθεί και να μας καρφώσει στο νου την ημέρα της κρίσεως.

[Saos]

Είναι βέβαιο, πως την ώρα εκείνη, θα κατα ρεύσω από το φόβο μου!
Ο θεός να μας λυπηθεί!

[ANDRE]

[quote="nektarios"]Ο μακαριστός π.Ιωαννικιος (μοναχός της Ι.Μ.Διονυσιου Αγίου Όρους)τις τελευταίες ημέρες προτού κοιμηθεί είχε δίπλα του γραμμένο το εξής

ΘΑ ΞΑΠΛΩΣΩ ΜΕ ΗΣΥΧΙΑ.ΘΑ ΚΟΙΜΗΘΩ ΜΕ ΦΟΒΟ ΘΕΟΥ ΚΑΙ ΟΠΟΤΕ ΘΕΛΕΙ Ο ΚΥΡΙΟΣ ΑΣ ΜΕ ΠΑΡΕΙ.

Ήταν πανέτοιμος να συναντήσει Τον Κύριο.
[color=darkblue][/color][b][/b][/quote]


Ο ΜΑΚΑΡΙΣΤΟΣ ΠΑΤΗΡ ΙΩΑΝΝΙΚΙΟΣ ΔΙΟΝΥΣΙΑΤΗΣ ΥΠΗΡΞΕ ΚΟΡΥΦΑΙΑ ΜΟΡΦΗ ΤΟΥ ΑΓΙΟΥ ΟΡΟΥΣ, ΚΥΡΙΟΛΕΚΤΙΚΑ ΑΓΙΑΣΜΕΝΗ ΨΥΧΗ, ΔΙΟΤΙ ΕΒΙΩΝΕ ΣΥΝΕΙΔΗΤΑ ΤΗΝ ΑΡΕΤΗ ΤΗΣ ΤΑΠΕΙΝΟΦΡΟΣΥΝΗΣ. ΑΣ ΕΧΟΥΜΕ ΤΗΝ ΑΓΙΑ ΕΥΧΗ ΤΟΥ!