«Έγκλημα» στην Καππαδοκία

[panosgreece]

«Εγκλημα» στην Καππαδοκία

Οι μοναδικοί στον κόσμο ηφαιστιογενείς μονόλιθοι της Καππαδοκίας, που δίκαια έχουν ονομαστεί «ποιήματα γραμμένα στην επιφάνεια της γης» και έχουν ηλικία 20 εκατομμυρίων ετών, κινδυνεύουν να καταστραφούν, λόγω της αδιαφορίας των τουρκικών υπηρεσιών. Οι πωρόλιθοι με την πάροδο του χρόνου σκάφτηκαν και μετατράπηκαν σε φιλόξενα καταφύγια για τους χριστιανούς της περιοχής, που δημιούργησαν εκεί εκατοντάδες εκκλησιές και κελιά μοναχών, καθώς και πολλές ιδιόμορφες κατοικίες απλών ανθρώπων. Η τουρκική εφημερίδα «ΖΑΜΑΝ» κατήγγειλε σχετικά ότι τα τελευταία χρόνια δεν έχει γίνει καμιά σοβαρή προσπάθεια να προστατευθούν οι φυσικοί ηφαιστιογενείς σχηματισμοί της Καππαδοκίας. Στα Κόραμα (Goreme στα τουρκικά), όπου και τα πολλά και εξαιρετικής σπουδαιότητας ορθόδοξα χριστιανικά μνημεία, όπως γράφει η τουρκική εφημερίδα, πριν από το 1974 υπήρξε μια ρύθμιση και οι εσοχές των ηφαιστιογενών πωρόλιθων, που δεν είναι εκκλησίες, δόθηκαν σε κατοίκους της περιοχής, για να τις χρησιμοποιήσουν ως αποθήκες ή ως κατοικίες και κάπως συντηρούντο. Ομως το 1986 η Τουρκική Κρατική Υπηρεσία Διαχείρισης της Ακίνητης Περιουσίας της εκεί περιοχής της Νεάπολης (Νεβ Σεχίρ στα τουρκικά) ζήτησε μίσθωμα από τους αγρότες που τις χρησιμοποιούσαν και αυτοί για να μην πληρώνουν τις εγκατέλειψαν, με συνέπεια να συνεχιστεί και μάλιστα ραγδαία η φθορά τους.

Ο δήμαρχος των Κοράμων Φέβζι Γκιουνάλ δήλωσε στη «ΖΑΜΑΝ» ότι η δημοτική αρχή κάνει ό,τι μπορεί για την προστασία των μοναδικών δημιουργημάτων της φύσης, αλλά δεν έχει καμιά βοήθεια στις προσπάθειές της.

Ο κ. Γκιουνάλ επισήμανε ακόμη ότι επειδή δεν υπάρχουν αποτελεσματικά μέτρα προστασίας τους ορισμένα έχουν ήδη καταρρεύσει και άλλα κινδυνεύουν άμεσα με ισοπέδωση και πρόσθεσε χαρακτηριστικά ότι κάθε φορά που βρέχει, τον διακατέχει η αγωνία για το πόσα ακόμη μνημεία θα βρει να έχουν καταστραφεί…

Ο δήμαρχος των Κοράμων είδε και την οικονομική διάσταση που θα έχει για την περιοχή η καταστροφή των φυσικών και πολιτιστικών μνημείων της, αφού, στο μέγιστο μέρος της, στηρίζεται στους τουρίστες από όλο τον κόσμο που τα επισκέπτονται. «Αν δεν τα προστατεύσουμε και καταστραφούν, πώς θα προσελκύσουμε τους τουρίστες;», διερωτήθηκε με νόημα.

Ο ποιητής μας Γιώργος Σεφέρης τον Ιούλιο του 1950, όταν ήταν πρέσβης της Ελλάδος στην Αγκυρα, επισκέφθηκε την Καππαδοκία και σημειώνει ότι ένα πράγμα τον κυνηγούσε ως εντύπωση για πολλά χρόνια: η τοιχογραφία της Προδοσίας στη «Σκοτεινή Εκκλησιά», που είναι λαξεμένη σε ένα χοντρό δόντι πωρόλιθου. Γράφει σχετικά: «Ο Ιησούς είναι στη μέση τριγυρισμένος από κεφάλια· στο δεύτερο πλάνο, λόγχες στρατιωτών. Ο Ιούδας είναι πολύ νέος, φορεί άσπρα και τα μάτια του καταντούν θαμπά μπροστά στα εξαιρετικά δυνατά μάτια των άλλων που τον καρφώνουν. Δε μπορώ να διώξω από τη μνήμη μου τα φοβερά αυτά μάτια ίσως γιατί, την ώρα που τα κοίταζα, συλλογίστηκα πως την προδοσία θα την ονόμαζα σήμερα αδιαφορία». (Γ. Σεφέρη «Τρεις μέρες στα Μοναστήρια της Καππαδοκίας», Collection de l’ Institut Francais d’ Athenes, Αθήνα 1953). Και η λέξη αυτή ταιριάζει απόλυτα με την αντιμετώπιση των φυσικών και πολιτισμικών αριστουργημάτων της Καππαδοκίας από τις τουρκικές αρχές.




ΠΑΠΑΘΑΝΑΣΟΠΟΥΛΟΣ ΓΙΩΡΓΟΣ

Ελεύθερος Τύπος

[panosgreece]

[dionysisgr]

Oταν ο Θεος σε εχει παραδωσει εις νουν αδοκιμον και εισαι μια ζωη βαρβαρος, και υιος της αγαρ, ετσι συμπεριφερεσαι στα μνημεια Πιστης και πολιτισμου.

Αφου κατεσφαξαν οτι ζωντανο υπηρχε τωρα καταστρεφουν και τα αψυχα μνημεια. Να τους χαιρομαστε, και να τους χαιρονται και οι.. πολυπολιτισμικοι διανοουμενοι (sic) κουλτουριαρηδες-κοσμοπολιτες της κακιας ωρας.

Θα εισπραξουν τους κοπους τους μια μερα και αυτοι, και οι αλλοι.

[panosgreece]

«Στις 23 Μαρτίου 2008 δημοσιεύτηκε στον τουρκικό τύπο ότι κατά τη διάρκεια εκσκαφής που γινόταν στον αύλειο χώρο του δημοτικού σχολείου του χωριού Γιαζιλάρ (Yazılar), που απέχει 20 χλμ από το Τεκέκιοϊ (Tekkeköy), έδρα της ομώνυμης επαρχίας του νομού Σαμσούντας, στην περιοχή του Δυτικού Πόντου, βρέθηκε ομαδικός τάφος, στον οποίο είχαν ταφεί ομαδικά δέκα περίπου άτομα.


Σύμφωνα με τις δηλώσεις των χωρικών, τα οστά ανήκουν σε Έλληνες κατοίκους του χωριού, το οποίο μέχρι τη Γενοκτονία (1916-1922) και μέχρι την Ανταλλαγή των πληθυσμών (1923) ήταν αμιγώς ελληνικό.

Οι κάτοικοι του χωριού ανέφεραν το γεγονός στις τοπικές αρχές, οι οποίες έδειξαν αδιαφορία και μετά από αυτό τα οστά των Ελλήνων του Γιαζιλάρ, που θάφτηκαν αδιάβαστοι, όπως και οι 353.000 Έλληνες του Πόντου και το ένα εκατομμύριο των Ελλήνων της Θράκης και της Μικράς Ασίας, πετάχτηκαν στο παρακείμενο ποτάμι.

Το τυχαίο γεγονός έρχεται να θυμίσει σε μας του απογόνους των θυμάτων της Γενοκτονίας, αλλά και σε όλους τους νεοέλληνες, τις ευθύνες μας απέναντι στην ιστορία, αλλά και απέναντι στο μέλλον του τόπου μας και της ευρύτερης περιοχής. Η Γενοκτονία είναι ένα απαράγραπτο συνεχές έγκλημα που αφορά όλη την ανθρωπότητα -πόσο μάλλον μέλη της ίδια φυλής- και αν δεν διεκδικήσουμε τη δικαίωση και τη διεθνή αναγνώρισή της, τότε στην ουσία τη νομιμοποιούμε, όπως επίσης νομιμοποιούμε και τις παρόμοιες πολιτικές που ακολούθησε το καθεστώς της Άγκυρας από το 1922 μέχρι σήμερα σε βάρος του Ελληνισμού. Παράλληλα δε προετοιμάζουμε και ανοίγουμε το δρόμο για τις επόμενες τραγωδίες, που όλοι ευχόμαστε να μην συμβούν ποτέ ξανά.