Ο Άγιος Νεκτάριος Πενταπόλεως - 9 Νοεμβρίου

[g_aggelos]

Άγιος Νεκτάριος

1. Παιδική αγνότητα

Γεννήθηκε στη Σιβηρία της Θράκης, την 1η Οκτωβρίου 1846, από γονείς απλούς αλλά ευσεβείς και Θεοφοβούμενους
Ήταν το πέμπτο από τα εφτά παιδιά της οικογένειας του. Την μητέρα του την έλεγαν Βασιλική και τον πατέρα του Δήμο.
Όταν βαφτίστηκε, ονομάστηκε Αναστάσιος.
Από μικρός χαιρόταν να βρίσκεται πρωί πρωί στην Εκκλησία. Ανεπαύετο το πνεύμα του να παρακολουθεί τις ιερές ακολουθίες και τελετές, να ζει, όσον το δυνατόν, περισσότερες ώρες στον ιερό ναό, βοηθώντας τον ιερέα στα ιερατικά του καθήκοντα. Και, όταν τα άλλα παιδιά, ως παιδιά, έπαιζαν διάφορα παιχνίδια, αυτός έφτιαχνε άμφια και Ευαγγελία για να κάνει τον ιερέα.
Από την παιδική του ηλικία, ανέβαινε πάνω σε σκαμνιά, σαν σε άμβωνα, για να κηρύξει το λόγο Του Θεού. Μικρό παιδί, η γιαγιά του τον συνήθιζε να αποστήθιζη διάφορες προσευχές της εκκλησίας και ιδιαίτερα τον Ν’ ψαλμό : «Ελέησόν με ο Θεός…». όταν δε έφθανε στις λέξεις : «Διδάξω ανόμους τας οδούς σου και ασεβείς επί σε επιστρέψουσι», τις επαναλάμβανε πολλές φορές. Ένδειξη ότι από τα παιδικά του ακόμη χρόνια είχε την κλήση προς το ιερατικό στο αξίωμα.
Είχε φλογερό παιδικό πόθο να μάθει γράμματα. Να σπουδάσει την ιερή επιστήμη της Θεολογίας. Να γίνει εργάτης του Ευαγγελίου.
Ήταν όμως τόσο φτωχός, ώστε οι γονείς του δεν μπορούσαν να του αγοράσουν ένα τετράδιο.
Εν τούτοις όμως, πάνω από τις οικονομικές δυσκολίες και τις αντιξοότητες της ζωής, υπάρχει ο πρώτος και μέγιστος παράγων, ο Θεός. Σε αυτόν στηρίζει τη ζωή του ο μικρός Αναστάσιος, και ο Θεός, όπως θα δούμε στη συνέχεια, σε όλα τα στάδια της ζωής του παρεμβαίνει θαυματουργικά.
Σε ηλικία 14 ετών, με δάκρυα γονατίζει στα ιερά εικονίσματα, παίρνει την ευχή των γονέων του και φεύγει για την Κωνσταντινούπολη, στην οποία τότε ανθούσε ο Ελληνισμός. Θέλει να μάθει περισσότερα γράμματα, αλλά και να βοηθήσει τους γονείς του οικονομικά. Εκεί ανέλαβε εργασία σε ένα καπνοπωλείο, ενώ ταυτόχρονα πήγαινε στο σχολείο, για να βελτιώσει τις γνώσεις του. Ως εργαζόμενος, συναντά δυσκολίες. Από τα χρήματα που παίρνει από την εργασία του, δεν καταφέρνει να αγοράσει παπούτσια και ρούχα, που του ήταν απαραίτητα, πολύ δε περισσότερο δεν περισσεύουν χρήματα να στείλει στους φτωχούς γονείς του.

Έχει όμως τόση πίστη στον Ουράνιο Πατέρα μας, Το Θεό, ώστε αποφασίζει να του γράψει γράμμα και να του αναφέρει τις ανάγκες του.
Γράφει λοιπόν το γράμμα και ετοιμάζει το φάκελο, για να το στείλει. Να η διεύθυνση: «Προς τον Κύριον ημών Ιησούν Χριστόν. Εις τον Ουρανόν».
Καθώς ετοιμάζεται να το ταχυδρομήσει, συναντά τον πλαϊνό καταστηματάρχη, που τον γνώριζε και τον αγαπούσε. «Που πηγαίνεις, Αναστάσιε;», τον ρώτησε. «Θα πάω στο ταχυδρομείο να στείλω ένα γράμμα», του απάντησε. «Δώσε μου το», του λέει , «να το ρίξω εγώ, διότι πηγαίνω προς τα εκεί, και άλλη φορά εξυπηρετείς εσύ εμένα». Του το έδωσε. Ο γείτονας, από περιέργεια, διάβασε τη διεύθυνση να δει που το έστελνε. Δοκίμασε έκπληξη, όταν είδε να γράφει: «Προς τον Κύριο ημών Ιησούν Χριστόν. Εις τον Ουρανόν».
Η περιέργειά του τον έκανε να το ανοίξει, για να μάθει τι ζητούσε από τον Χριστό. Και, όταν είδε ότι ζητούσε χρήματα, για να αγοράσει παπούτσια και ρούχα και ποδιά για την εργασία, με τον Θείο φωτισμό του έδωσε εκείνος τα χρήματα. Όταν όμως με τα χρήματα που του έστειλε ο Θεός –δια μέσου του καλού αυτού γείτονά του- αγόρασε παπούτσια και ρούχα και ποδιά, και τα είδε το αφεντικό, που ήξερε ότι με τα χρήματα που του έδινε δεν ήταν δυνατό να αγοράσει ούτε τα τρόφιμα που του ήταν απαραίτητα να ζήσει, νόμιζε ότι τα χρήματα τα έκλεψε από το κατάστημά του, τον μάλωσε άγρια και τον ξυλοκόπησε, χωρίς να υποψιάζεται ότι έδερνε έναν αυριανό Άγιο.
Ο γείτωνας όμως που άκουσε τις επιπλήξεις και παρακολούθησε την πιο πάνω σκηνή, του είπε: «Ο Αναστάσιος δεν είναι κλέφτης. Είναι το παιδί του Θεού. Εγώ του έδωσα τα χρήματα, και αγόρασε τα πράγματα, που τα χρειαζότανε». Έτσι, άφησε τον μικρό βιοπαλαιστή ήσυχο. Αργότερα, ο Αναστάσιος άλλαξε εργασία.

[g_aggelos]

2. Ώριμα χρόνια

ΠΑΙΔΟΝΟΜΟΣ
Δεν ήταν ακόμη 20 χρόνων, και ο σεμνός Αναστάσιος διορίστηκε παιδονόμος στο εκεί σχολείο του Μετοχίου του Παναγίου Τάφου, όπου είχε την ευκαιρία να αυξάνει τις γνώσεις του και να παραδίδει μαθήματα στις μικρότερες τάξεις.


ΔΙΔΑΣΚΑΛΟΣ

Όταν έγινε 22 ετών, εγκατέλειψε την Κωνσταντινούπολη και υπηρέτησε ως διδάσκαλος στο Λιθί της Χίου . Εκεί πολλοί μιλούν για αυτόν με θαυμασμό. Αγωνίζεται να αναδείξει τα παιδιά του σχολείου χρήσιμους πολίτες. Ακούραστος συγκεντρώνει τους χριστιανούς, για να διδάξει τον νόμο του θεού. Ουρανία δροσιά, τα λόγια του. «Επιθυμείς να σκορπίσεις ειρήνη;», έλεγε, «να αγαπάς!». Στη θέση αυτή έμεινε 7 χρόνια. Κατά το διάστημα αυτό, ζούσε σαν αυστηρός Μοναχός, με λιτότητα, με άσκηση, με προσευχή και αγρυπνίες, προσέχοντας τον εαυτό του.
Τόσο αγαπούσε την προσευχή και τη μελέτη, ώστε, μόλις τελείωνε τα διδασκαλικά του καθήκοντα, έτρεχε στο σπίτι του και ασχολείτο με την προσφιλή του προσευχή και την ψυχωφελή ανάγνωση, τρώγοντας μια φορά την ημέρα.
Στο μεταξύ ανέβαινε, οπότε είχε καιρό, στο γνωστό για την Αγιότητά του Μοναστήρι των Αγίων Πατέρων, για να πάρει οδηγίες από τον περίφημο για την διακριτικότητα του Όσιο Παχώμιο, που άφησε εποχή στη Χίο.


ΜΟΝΑΧΟΣ

Επτά ολόκληρα χρόνια πνευματικής καθοδήγησης από έναν απλανή διδάσκαλο του Μοναχισμού, επόμενο ήταν να τον βοηθήσουν να υπερβεί τον εαυτό του πιο πολύ και να ζητήσει ανάλογες προς τις εφέσεις του περιοχές. Γι' αυτό, και εγκατέλειψε την κατά τα άλλα καλή διακονία του διδασκάλου και έγινε δόκιμος Μοναχός στο γνωστό και σήμερα μοναστήρι του Πορφυρογέννητου, στην «Νέα Μόνη» της Χίου.
Έτσι, βλέπουμε, από την έως τώρα πορεία του καθαρωτάτου και σεμνού αυτού νέου, μια σταδιακή άνοδο της πνευματικής του στάθμης, που χαρακτηρίζεται από την εμμονή και την σταθερότητα στις Θεοφιλείς επιδιώξεις του, και μάλιστα με εντελώς ξεκαθαρισμένο τον στόχο της Αγιότητας. Καθαρός και φορτισμένος από το Άγιο Πνεύμα όπως ήταν, βλέπει με διαφάνεια ότι για την διδασκαλία των άλλων ήταν κατ' εξοχήν απαραίτητη η προσωπική συνέπεια και η βιωματική εμπειρία των μυστηρίων της Βασιλείας Του Θεού.
Στη «Νέα Μονή» παρέμεινε ασκούμενος και υποτασσόμενος ως δόκιμος τρία χρόνια. Ασκούμενος και αγωνιζόμενος, έλεγε στον εαυτό του : «Μη βλέπεις μόνο τον αγώνα. Συλλογίσου της νίκης τα βραβεία. Την πραγματική ουράνια χαρά!». Αφού πέρασε το χρονικό διάστημα της δοκιμασίας που όρισαν οι Άγιοι Πατέρες, στις 7 Νοεμβρίου του 1875 εκάρη Μοναχός με το όνομα Λάζαρος, έχοντας ως διακόνημα εις την Μονήν την υπηρεσία του γραμματέως. Εδώ πλέον είχε όλες τις προϋποθέσεις για άσκηση και πνευματική ανάβαση. Παρ’ όλον όμως που η ψυχή του εθέλγετο από την εντρύφηση της αγάπης Του Κυρίου στο χώρο της Μοναστικής ζωής, εφλέγετο παράλληλα και από τον ένθεο πόθο να ωφελήσει με το κήρυγμα και πιο άμεσα τους αδελφούς του εν Χριστώ.

[g_aggelos]

ΙΕΡΟΔΙΑΚΟΝΟΣ

Για τους λόγους αυτούς, δέχθηκε να χειροτονηθεί Ιεροδιάκονος, με τον απώτερο σκοπό να γίνει Θεολόγος. Έτσι, στις 15 Ιανουαρίου 1877 χειροτονήθηκε Διάκονος από τον τότε Μητροπολίτη Χίου Γρηγόριο, μετονομασθείς σε Νεκτάριος. Με το όνομα αυτό θα λάβη την χάρη του Αγιασμού.
Κατά την χειροτονία του, δακρύζει. «Τώρα», σκέπτεται, «θα ευρίσκομαι στο Άγιο Θυσιαστήριο, το οποίο είναι περικυκλωμένο από Αγγέλους». Τα τρία χρόνια που ασκήτεψε στο Μοναστήρι, άφησε φήμη Αγίου ανθρώπου σ’ όλη την μυροβόλο νήσο.
Εν τω μεταξύ, ο ενδόμυχος πόθος που εφώλιαζε στην ψυχή του Αναστασίου και νυν Διακόνου Νεκταρίου, να σπουδάση, να διευρύνη περισσότερο τις γνώσεις του, γίνεται εντονότερος. Γνωρίζει την πτωχικήν του καταγωγήν, εν τούτοις όμως δεν δειλιά· νικά τον πειρασμόν της ανθρώπινης αδυναμίας και, με την δύναμιν της πίστεως που τον εγιγάντωνε στις δύσκολες στιγμές της ζωής του, μεταβαίνει στην Αθήνα.
Ο Θεός τον συντροφεύει. Γνωρίζεται με έναν πλούσιο, τον Ιωάννη Χαρέμη. Αυτός, πληροφορηθείς την επιθυμίαν του, γίνεται ο κηδεμόνας του στη νέα φάση της ζωής του.
Με την οικονομική βοήθεια του ανδρός αυτού, επεράτωσε τις γυμνασιακές του σπουδές και στη συνέχεια, το 1882, μετέβη στην Αίγυπτο στον Πατριάρχη Αλεξανδρείας Σωφρόνιο.
Ο Πατριάρχης Σωφρόνιος εξετίμησε την αγία φυσιογνωμία του νεαρού Διακόνου Νεκταρίου και τον περιέθαλψε με ιδιαίτερη εύνοια.
Έτσι, μετά την μεσιτεία του στον Μητροπολίτη Χίου Γρηγόριο, επέτυχε ο Διάκονος Νεκτάριος να λάβει κανονική άδεια από την Ιεράν Μονήν και τον οικείον Μητροπολίτην για Θεολογικές σπουδές στο Πανεπιστήμιο Αθηνών, με την υποχρέωση, μόλις τελειώσει τις σπουδές του, να προσφέρει τις υπηρεσίες του στην Εκκλησία της Αλεξάνδρειας.


ΦΟΙΤΗΤΗΣ ΘΕΟΛΟΓΙΑΣ

Η 18η Σεπτεμβρίου 1882 ευρίσκει πλέον τον Άγιο φοιτητή της Θεολογικής Σχολής του Πανεπιστημίου Αθηνών. Η χαρά του είναι απερίγραπτη. Τα φοιτητικά του χρόνια αποβαίνουν γι’ αυτόν έτη μακράς και καρποφόρου σπουδής. Τούτο γίνεται φανερόν από την ποτροφεία του κληροδοτήματος Α.Γ. Παπαδάκη, την οποία εξασφάλισε, διότι κατά τον διαγωνισμόν έλαβε άριστα. Γίνεται πραγματικός σπουδαστής και ερευνητής της ιεράς επιστήμης. Στην πόλη των Αθηνών διετήρησε τον χαρακτήρα του ακέραιο και την καρδιά του λευκή.
Το έτος 1885 έλαβε το πτυχίο του, το οποίο ευρίσκεται σήμερα εις την Ι. Μονήν του στην Αίγινα, εις το δωμάτιο όπου έμενε ο Άγιος. Οι πόθοι του, με την βοήθεια του Θεού, συνεχώς εκπληρούνται. Είναι πλέον Θεολόγος, έτοιμος δια να δώσει ολόκληρο τον εαυτό του εις την διακονίαν του Ευαγγελίου του Χριστού.

ΠΡΕΣΒΥΤΕΡΟΣ

Όταν, μετά το πέρας των Θεολογικών σπουδών, επέστρεψε στην Αλεξάνδρεια, χειροτονείται πρεσβύτερος, την 23η Μαρτίου 1886, εις τον Πατριαρχικόν Ναόν του Αγίου Σάββα.
Το έτος αυτό, μετά από πέντε περίπου μήνες, απονέμεται στον Άγιον το οφφίκιον του Αρχιμανδρίτου της Εκκλησίας της Αλεξάνδρειας.
Μετά την χειροτονίαν του, διωρίσθει Ιεροκήρυξ και Γραμματεύς του Πατριάρχου, μετ’ ολίγον δε ανέλαβε την Πατριαρχικήν επιτροπείαν του Καϊρου. Στη θέση αυτή επέδειξε σπάνια ποιμαντική και διοικητική δραστηριότητα. Αυτός εμερίμνησε για την συγκέντρωση χρημάτων, που προορίζονταν για την διακόσμηση, με ωραιότατες βυζαντινές τοιχογραφίες και μόνιμα καθίσματα, του Ιερού Πατριαρχικού Ναού του Αγ. Νικολάου Καϊρου.
Το έργον του παρακολουθεί ο Πατριάρχης Σωφρόνιος με προσοχή και θαυμασμό και για ηθική αμοιβή ονομάζει τον λαμπρόν συνεργάτην του Μέγα Αρχιμανδρίτην της Εκκλησίας της Αλεξανδρείας.

ΕΠΙΣΚΟΠΟΣ ΠΕΝΤΑΠΟΛΕΩΣ

Στις 15 Ιανουαρίου του 1889, τρία έτη περίπου μετά την εις Πρεσβύτερον χειροτονία του, ο Μέγας Αρχιμανδρίτης Νεκτάριος Κεφαλάς, εις ηλικία 43 ετών, χειροτονείται Αρχιερεύς υπό τον τίτλον του Μητροπολίτου της παλαί ποτέ διαλαμψάσης Μητροπόλεως Πενταπόλεως.
Η χειροτονία του έγινε εις τον Πατριαρχικόν Ναόν του Αγίου Νικολάου του Καϊρου υπό του Πατριάρχου Αλεξανδρείας Σωφρονίου και των Αρχιερέων πρώην Κερκύρας Αντωνίου και Σιναίου Πορφυρίου. Εγνωμονεί και δοξάζει τον Θεόν δια την νέα Του αυτήν δωρεά : «Κύριε», έλεγε, «γιατί με ανεβίβασες σε τόσο μεγάλο αξίωμα; Εγώ Σου ζήτησα να γίνω μόνο Θεολόγος και όχι Μητροπολίτης, με τόσες τιμές. Εγώ, από μικρό παιδί, Σου ζήτησα να με αξιώσεις να μορφωθώ και να γίνω ένας απλός εργάτης του Ευαγγελίου Σου, και Συ τώρα με δοκιμάζεις με τα φθαρτά και μάταια πράγματα αυτού του κόσμου. Καλλιέργησε μέσα μου την ταπεινοφροσύνη, Κύριε, με όλους τους τρόπους που Συ γνωρίζεις, και αξίωσέ με να ζήσω τα λόγια του Απ. Παύλου, ο οποίος έλεγε : ‘Ζω δε ουκέτι εγώ, ζη δε εν εμοί Χριστός’».
Στην νέα του διακονία εργάστηκε με ένθεο ζήλο και αυταπάρνηση. Η συμβολή του υπήρξε μεγάλη στην Εκκλησία της Αλεξανδρείας, αλλά η ραδιουργεία των συναδέλφων του τον κατέφαγε. Τον κατηγόρησαν στον Πατριάρχη Σωφρόνιο ότι ο Πενταπόλεως Νεκτάριος συνωμοτεί εναντίων του και εργάζεται με έναν μόνο σκοπό : να αρπάξει τον Πατριαρχικόν Θρόνον της Αλεξανδρείας. Ο Πατριάρχης, γνωρίζοντας καλώς τον ενάρετο και αφοσιωμένο Επίσκοπο και συνεργάτην του, δεν δίδει σημασία στις κακόβουλες διαδόσεις. Τελικώς όμως υπερίσχυσε η κακία και ο φθόνος, και ο Άγιος διετάχθει να παραιτηθεί από την θέση του Πατριαρχικού Επιτρόπου κατ’ αρχάς και, μετ’ ολίγον, να εγκαταλείψει και την γην της Αιγύπτου, όπως και έγινε.

[g_aggelos]

3. ΠΕΡΙΟΔΟΣ ΜΕΓΑΛΩΝ ΠΕΙΡΑΣΜΩΝ ΚΑΙ ΔΡΑΣΕΩΣ

ΕΞΟΡΙΣΤΟΣ

Έτσι, ο Άγιος, εισέρχεται εις το στάδιον νέων δοκιμασιών. Αλλά δεν ήτο δυνατόν να γίνει αλλιώς. Το ίδιο συνέβη με τους Προφήτας, τους Αποστόλους και τους Αγίους. Του κανόνος αυτού δεν ήταν δυνατό να εξαιρεθεί ο εκκολαπτόμενος Άγιος. Ο χρυσός δια να λάμψη, πρέπει να περάσει από το καμίνι του πυρός. Το μοσχολίβανο για να ευωδιάσει πρέπει να πέσει στα αναμμένα κάρβουνα. Και ο πιστός Χριστιανός για να αποδειχθεί πράγματι πιστός και ενάρετος, πρέπει να περάσει από την κάμινον των θλίψεων.
Έτσι, λάμπει η αρετή του, και έτσι, προάγεται στην πνευματικότητα. Το στάδιο των δοκιμασιών το διέρχεται με υπομονήν ως επίσκεψην Κυρίου και αναχωρεί εις Αθήνας περίλυπος, διότι αποχωρίζεται το ποίμνιον και το έργο του.
Η παρουσία του Αγίου, όπως θα δούμε στην συνέχεια, υπήρξε αισθητή και ευεργετικήν τόσο εις την Αθήνα και τον Πειραιά, όσο και εις άλλες πόλεις της πατρίδος μας.

ΙΕΡΟΚΗΡΥΚΑΣ

Μετά την αναχώρησήν του από την Αλεξάνδρεια, την 4η Μαϊου 1890, ήλθε και εγκατεστάθει το πρώτον στην Αθήνα.
Εξόριστος, διωγμένος, σκεπτικός, προσεύχεται να βγει από την δυσκολία. Πολλές φορές μένει νηστικός. Περνάει παγωμένα τα βράδια. Αφάνταστες οι κακουχίες. Νιώθει την εγκατάλειψη των ανθρώπων.
«’Τι στενή η πύλη και τεθλιμμένη η οδός η απάγουσα εις την ζωήν!’. Την λυπημένη ψυχή μου δρόσισε, Κύριε. Στρέψον τα δάκρυά μου εις χαράν».
«”Μη αποστρέψεις το πρόσωπόν σου από του παιδός σου, ότι θλίβομαι· ταχύ επάκουσόν μου”»
Ζητάει να διακονήσει ως Ιεροκήρυξ. Όλοι οι κόποι μάταιοι. Παγερό το περιβάλλον.
Πουθενά δεν βρίσκει κατανόηση. Ο κλήρος των μεγάλων είναι να παραγκωνίζωνται από τους σύγχρόνους τους.
Στηρίζει την ελπίδα του, όπως έκανε από μικρό παιδί, εις τον Κύριον. Τη λύση του δράματός του την περιμένει από τον Θεό. Πέρασε ο Άγιος πολλές δοκιμασίες, όπως οι μεγάλοι Πατέρες της Εκκλησίας, και κράτησε ψηλά της αρετής το λάβαρο. Πεποίθησή του ήταν ότι : «Πάσα θλίψις μετά καρτερίας φερομένη, βαθμίς τις γίνεται προβιβάζουσα εις την τελειότητα». Σε έναν πίνακα, που υπάρχει στο κελλί του μέχρι σήμερα, γράφει : «Σταυρός η μερίς του βίου μου». Τελικά, κατορθώνει να διορισθεί την 15ην Φεβρουαρίου του 1891 Ιεροκ΄ρυξ, το πρώτον εις τον Νομόν Ευβοίας και, μετά από ένα χρονικό διάστημα, την 28ην Μαρτίου 1892, εις τον Νομόν Φθιώτιδος.
Έτσι, ο μέγας Ιεράρχης, που ελάμπρυνε την Εκκλησία της Αλεξανδρείας, διορίζεται απλός Ιεροκήρυξ. Ο πράος και ταπεινός Άγιος δέχεται πρόθυμα την θέσιν αυτή. Έχει βαθειά συναίσθηση της Θείας Αποστολής.
Γεμάτος από Ουράνια χαρά, βαδίζει προς το χρέος. Μέσα στην μάχη άκουγε τους παιάνες του θριάμβου. Μπροστά του ανοίγονται νέοι ορίζοντες. Εργάζεται με ενθουσιασμό σ’ολόκληρη την επαρχία της Καρυστίας. Αφωσιωμένος στο έργο του –θείο Κήρυγμα, Θεία Λειτουργία κ.λ.π.-και γενόμενος πατέρας για τους φτωχούς, τους αρρώστους, τους κατατρεγμένους, αγαπήθηκε πολύ από τον λαό.
Έπρεπε όμως την ευεργετική του επίδραση να την γευτούν και άλλοι Χριστιανοί, γι’ αυτό μετετλεθει αργότερα εις την κενήν θέση Ιεροκήρυκος εις τον Νομόν Φθιώτιδος και Φωκίδος.
Και εις τις δύο περιφέρειες κατάφερε, εντός ελαχίστου χρονικού διαστήματος, να κατακτήσει τις καρδιές των ακροατών του.
Πόθος του Αγίου είναι η πνευματκή αναγέννηση των ανθρώπων, η γνώση του Θεού. Οραματίζεται ανθρωπότητα αναγεννημένη πνευματικά. Γι’ αυτό, για τον σκοπό αυτό έγραψε ειδικό περισπούδαστο βιβλίο περί αυτογνωσίας, το Γνώθι σαυτόν.

ΔΙΕΥΘΥΝΤΗΣ ΤΗΣ ΡΙΖΑΡΙΟΥ ΣΧΟΛΗΣ

Την 1η Μαρτίου του έτους 1894 αναλαμβάνει την Διεύθυνση της Ριζαρείου Εκκλησιαστικής Σχολής Αθηνών, την οποία διακόνησε έως την Άνοιξη του 1908, 14 έτη.
Η πατουρία του Αγίου στη Σχολή προκάλεσε άριστη εντύπωση. Επεβλήθει με την ακτινοβολία της αγιότητός του, με τον Πνευματικό λόγο του, με την λάμψη της Σοφίας του.
Το πρόσωπό του έλαμπε από γλυκύτητα. Οι μαθήτές του ένοιωθαν την αγιότητά του. Με ευλάβεια τον ατένιζαν κάθε ημέρα στα μαθήματα. Τους έκανε εντύπωση η απλότητά του, το άκακο ύφος του, η βαθειά του ταπείνωση, η μεγάλη μόρφωσή του, η αγιότητα της ζωής του. Αυτό το ανέφεραν, μετά τον θάνατό του, γραπτώς ή προφορικώς, και οι διαπρεπείς μαθητές του, και το τονίζουμε ιδιαιτέρως, γιότι γράφουμε δι’ έναν Άγιο της Εκκλησίας μας, και η έξωθεν μαρτυρία έχει υψίστη σημασία, όταν αυτή μάλιστα προέρχεται από στόματα ή γραφίδας διαπρεπών Ιεραρχών, Καθηγητών Πανεπιστημίου και άλλων σοφών, οι οποίοι εγεύθησαν από τους Πνευματικούς του Αγίου καρπούς.
Εργαζόταν αδιάκοπα. Συνέγραφε βιβλία. Ζητούσε βοήθεια από την Παναγία, την «Κυρία Θεοτόκο», όπως την έλεγε. Μεταρσιωνόταν κυριολεκτικά, όταν έψαλλε ύμνους προς την Παναγία.
«Συ μου σκέπη ει και ρύστις,
Συ μου ει παραμηθία….»
Προς τιμήν δε της Παναγίας, έγραψε ειδικό Θεοτοκάριο, αποτελούμενο από 5.000 περίπου στίχους.

ΜΥΣΤΑΓΩΓΟΣ

Στο Ναό της παλαιάς Ριζαρείου Σχολής, στον Άγιο Γεώργιο, στις κατανυκτικές Θείες Λειτουργίες που έκανε, σαν μαγνήτης συγκέντρωνε τον κόσμο κάθε Κυριακή και γιορτή.
Εκεί τον εγνώρισαν και οι πνευματικές του θυγατέρες, με τις οποίες ίδρυσε την Μονή εδώ, στην Αίγινα.
Κηρύγματα και Θείες Λειτουργίες έκανε και σε άλλες Εκκλησίες στην Αθήνα και στον Πειραιά. Την εποχή εκείνη, που σπάνια ακουγόταν στους Ιερούς Ναούς το κήρυγμα, ο Άγις Νεκτάριος, με την γλυκύτητα και τις ομιλίες του, συνήρπαζε το λαό στην Αθήνα και τον Πειραιά.
Είναι πρωτοπόρος και θεμελιωτής στο θεοφιλές έργο του φωτισμού του λαού. Στον Άγιο Νεκτάριο οφείλεται η πρώτη Πνευματική κίνηση στην Ελλάδα, επί της οποίας αργότερα στηρίχθηκε κάθε άλλη Εκκλησιαστική εργασία.

ΑΓΙΟΡΕΙΤΗΣ

Στα 14 χρὀνια που παρέμεινε στη Ριζάρειο Σχολή ως Διευθυντής, κατώρθωσε να αναδείξη λαμπρά στελέχη της Εκκλησίας, της Επιστήμης και της Πολιτείας.
Ο κόπος όμως από τις δοκιμασίες που πέρασε αρχίζει να καταβάλει το ταπεινό και φιλάσθενο σκήνός του. Ο πόθος της ησυχίας ελκύει την φιλέρημη ψυχή του.
Το 1898, στις θερινές διακοπές της Σχολής, ο Άγιος Νεκτάριος πηγαίνει στο Άγιον Όρος.
Τρεις μήνες ολόκληρους μελετάει στις Βιβλιοθήκες του Αγίου Όρους.
Ασκητές και Μοναχοί, συνομιλούντες με τον Άγιο, μεταρσιώνονται με ουράνιες ομιλίες. Πήρε μεγάλες ευλογίες από το Περιβόλι της Παναγίας. Έδωσε όμως και από το ταμείο των δικών του πνευματικών θησαυρών στους Μοναχούς, που με πολύ χαρά τον καλοδέχθηκαν και ξεχωριστά ετίμησαν, επίσημα, τον ταπεινόφρονα Ιεράρχη. Η επικοινωνία του με Αγίους Μοναχούς, όπως τον π. Δανιήλ Κατουνακιώτη, τον συνέδεσε πνευματικά με το Άγιον Όρος έτσι, ώστε, επιστρέφοντας στον κόσμο, να είναι ένας Αγιορείτης εκτός Αγίου Όρους και μέσα στην υπακοή της δικής του Μονής.
«Γλυκεία η Μονή, και το ενδιατριβείν εν αυτή το ήδιστον πάντων», έγραφε εις μίαν επιστολήν του.
Και άλλοτε πάλιν έλεγε :
«Τι αληθώς της Μοναστικής πολιτείας τιμιώτερον ή τι λαμπρότερον; Εν πάση ειλικρινεία ομολογώ την εμήν πεποίθησιν, ης ένεκα θεωρώ τον ασκητήν υπέρτερον του Αρχιερέως».
Και «αξιώθηκε» πράγματι, ανεξευρευνήτω θεία βουλή, να ανταλλάξει την χρυσοποίκιλτον αρχιερατικήν ράβδον με την ξύλινην βακτηρίαν του ασκητού.

[g_aggelos]

4. ΙΔΡΥΣΙΣ ΤΗΣ ΙΕΡΑΣ ΜΟΝΗΣ
ΑΓ. ΤΡΙΑΔΟΣ ΑΙΓΙΝΗΣ

ΙΔΡΥΤΗΣ ΜΟΝΗΣ

Το 1908 αποσύρεται στην Ιερά Μονή της Αγίας Τριάδος στην Αίγινα, την οποία ίδρυσε ο ίδιος το 1904. Κατάληξε να ιδρύση το Μοναστήρι του στη θέσι αυτή, διότι τον 9ον αιώνα μ.Χ. ασκήτεψε εκεί η Αγία Αθανασία η Αιγινήτισσα, και είναι τόπος αγιασμένος.
Στο μοναστήρι του ο ίδιος εθεμελίωσε τον Ιερό Ναό της Αγίας Τριάδος την 1ην Ιανουαρίου 1906 και ο ίδιος έκανε τα εγκαίνια την 2αν Ιουνίου του 1908.
Ο Ναός εκτίσθη στα χαλάσματα του παλαιού Ναού της Παναγίας της Ζωοδόχου Πηγής, της οποίας η πανήγυρις τελείται μεγαλοπρεπώς μέχρι σήμερα υπό των αδελφών της Ι. Μονής.

ΑΓΙΟΣ ΓΕΡΟΝΤΑΣ

Στο Ναό της Αγίας Τριάδος, που είναι το Καθολικό της Μονής, λειτουργούσε ο Άγιος τις περισσότερες φορές σαν απλός ιερέας και άλλοτε, και κυρίως εις τας μεγάλας εορτάς, ως Αρχιερέας. Όταν ιερουργούσε, δεν πατούσε στην γη, πετούσε στα ουράνια ύψη.
Στην Ι. Μονή καθοδηγούσε τις Μοναχές στην πνευματική ζωή και προσηύχετο αγγελομιμήτως. Η προσευχή είναι επικοινωνία του ανθρώπου με Τον Θεό. Είναι τροφή της ψυχής. Είναι το θερμόμετρο της πνευματικής ζωής του χριστιανού. Είναι τα φτερά που μας ανεβάζουν μέχρι το θρόνο Του Θεού. Όλοι οι άγιοι την ζωή τους την πέρασαν με προσευχή. Ο Άγιος Νεκτάριος, όπως είδαμε από την μέχρις εδώ πορεία της ζωής του, ήταν άνθρωπος προσευχής. Παρ’ όλον που η ζωή του ήταν συνδυασμένη με έντονη κοινωνική δράσι και εκκλησιαστική δραστηριότητα, όμως εύρισκε τον καιρό να προσεύχεται. Η προσευχή του έγινε άσμα ασμάτων και ύμνος λατρείας ατελείωτης στο Μοναστήρι του, στην Αίγινα. Συχνά μιλούσε περί νοεράς προσευχής. Αγκάλιαζε τον Τίμιο Σταυρό μέσα στο Ιερό Βήμα, έβρεχε με άφθονα δάκρυα το Τίμιο Ξύλο και προσηύχετο με αλαλήτους στεναγμούς. Η προσευχή του πάνω στη γη ετελείωσε με την τελευταία πνοή του, για αν συνεχισθή στην αιωνιότητα.

ΤΟ ΠΡΩΤΕΙΟΝ ΤΗΣ ΤΑΠΕΙΝΩΣΕΩΣ

Στην Ιερά Μονή μελετούσε, έγραφε βιβλία, μπάλωνε σαν τσαγκάρης τις παντόγλες των Μοναζουσών. Ναι, ο Μητροπολίτης, ο Διευθυντής της Ριζαρείου Σχολής, ο συγγραφέας βιβλίων, έκανε τον τσαγκάρη και διόρθωνε τα υποδήματα των πτωχών Μοναζουσών, διότι είχε βαθειά συναίσθησι της αξίας της ταπεινοφροσύνης.
Ο εγωιστής άνθρωπος είναι κενός, δυστυχής, επιπόλαιος.
«Τι έχεις ο ουκ έλαβες;…»
Όλα ανήκουν στο Θεό. Μόνο η αμαρτία είναι δική μας.
Ο Άγιος Νεκτάριος ήταν ταπεινός :
Όταν ως εργάτης να σπουδάση,
Όταν έγινε Παιδονόμος,
Όταν έγινε Δάσκαλος,
Όταν έγινε Μοναχός,
Όταν έγινε Διάκονος,
Όταν σπούδαζε Θεολογία,
Όταν έγινε Πρεσβύτερος,
Όταν έγινε Αρχιμανδρίτης,
Όταν έγινε Επίσκοπος.
Ενώ ήταν Επίσκοπος, με προθυμία δέχθηκε να υπηρετήσει ως Ιεροκήρυξ στην Εύβοια και την Φθιώτιδα.
Ενώ ήταν Διευθυντής της Ριζαρείου Σχολής, όταν υπήρξε ανάγκη, για να μην χάσει την θέση του ένας φτωχός υπάλληλος της Σχολής, γιατί αρρώστησε, πήγαινε αυτός και καθάριζε τους βοηθητικούς χώρους. Και, όταν ένα πρωί πήγε η γυναίκα του υπαλλήλου να αντικαταστήσει τον άρρωστο σύζυγό της και βρήκε τον Άγιο ανασκουμπωμένο να κάνη το έργο αυτό, του είπε : «Εσείς, Σεβασμιότατε, κάνετε το έργο αυτό;». «Μην λέτε σε κανένα τίποτα», της απάντησε. «Εκείνο που έχει σημασία είναι να γίνει καλά ο σύζυγός σας και να μην χάσει την εργασία του, και πεινάσουν τα παιδιά σας».
«Αγαπητοί μου», έλεγε, «η ευτυχία, η έωθεν χαρά, εκπηγάζει από την ταπείνωσιν».
Στο Μοναστήρι του με το απλό και άκακο ύφος του παρηγορούσε, συμβούλευε. Στις απελπισμένες από τις δοκιμασίες και τον πόνο ψυχές έλεγε : «Παιδί μου, να μην απελπίζεσαι. Στις μπόρες της ζωής σου να λές : “Κύριος στερέωμά μου και καταφυγή μου και ρύστης μου”».

ΑΡΧΟΝΤΑΣ ΑΓΑΠΗΣ

Κλήρος και λαός καταφεύγουν στο Μοναστήρι του. Η καρδιά του Αγίου ήταν γεμάτη από αγάπη. Το κυριώτερο γνώρισμα των χριστιανών είναι η αγάπη. Εκείνος που δεν έχει αγάπη, δεν γνωρίζει τι πιστεύει και δεν έχει σχέση με τον αληθινό Θεό. Από την αρετή της αγάπης φυτρώνουν όλες οι αρετές.
Ο Άγιος Νεκτάριος αγαπούσε τους γονείς του. Ζήτησε την ευχή τους, όταν έφυγε για την Κωνσταντινούπολη. Όταν η μητέρα του βρέθηκε, μετά τον θάνατο του πατέρα του, σε οικονομική δυσκολία, πούλησε το σπίτι του στην Σηλυβρία, για να πληρώσει τα χρέη της.
Εφέρθηκε με πολύ ευγνωμοσύνη και αγάπη προς τον ευεργέτη του Ιωάννη Χωρέμη, που τον βοήθησε να τελειώση το γυμνάσιο.
Έδειξε αγάπη στους αδελφούς της Μονής της Μετανοίας του στη Χίο, διεκπεραιώνων, όταν ευρίσκετο εις τας Αθήνας, διάφορες υποθέσεις της Μονής.
Έδειξε αγάπη στους διώκτες και συκοφάντες του.
Ήταν βαθειά η αγάπη του στο λαό που υπηρέτησε στην Αλεξάνδρεια, στην Εύβοια και στην Φθιώτιδα.
Στη Ριζάρειο είχε αληθινή στοργή στους μαθητάς του, ώστε, όταν αυτοί έκαναν ως παιδιά αταξίες, να μην τους τιμωή, αλλά να τιμωρή τον εαυτό του.
Όταν κάποτε τον επισκέφθηκε στην ονομαστική του εορτή ένας φτωχός φοιτητής με κατεστραμμένα τα υποδήματά του, ο Άγιος έβγαλε τα μοναδικά του παπούτσια και τα έδωσε. Όταν του είπαν : «Σεβασμιώτατε, γιατί τα εδώσατε, Αφού δεν έχετε άλλα; Με τις παντόφλες θα υποδέχεσθε τους ανθρώπους που θα έρχονται να σας χαιρετίσουν;», ο Άγιος απάντησε : «Εγώ δεν έχω ανάγκη από τα υποδήματα. Το παλληκάρι αυτό έχει ανάγκη, και πρέπει να βοηθηθή, για να σπουδάση και να γίνει χρήσιμος και για τον εαυτό του και για την οικογένειά του και για την κοινωνία ολόκληρη». Έφερνε στη μνήμη του την δικιά του φτώχεια, και όταν πήγε στην Κωνσταντινούπολη, για να μάθη γράμματα, και όταν έγινε έκπτωτος και ευρέθη εις την Αθήνα στερούμενος και αυτού του άρτου.
«Επιθυμείς να έχης χαρά;», έλεγε, «Ν’ αγαπάς!». Πρότυπό του είχε τον Άγιο Νικόλαο, τον οποίο από μικρός είχε αγαπήσει και τον είχε προστάτη.
Στο Μοναστήρι φθάνουν από παντού ασθενείς και θεραπεύονται. Άπιστοι και πολέμιοι και μεταβάλλονται. Συκοφάντες και κατήγοροι και αφοπλίζονται.
Θαυματουργούσε η Αγιωσύνη του, όταν ακόμη ευρίσκετο εις την ζωή.
Σε καιρό ανομβρίας, έκανε δέησο ο Άγιος, και ο Θεός έρριξε βροχή στο νησί. Έφθανε να προσευχηθή, για να φθάση η Θεία βοήθεια. Είχε μέσα του Το Άγιο Πνέυμα.
Υπήρξε, όπως είδαμε, «αγαπώσα ταπείνωσις και ταπεινουμένη αγάπη».
Είχε μέσα του κάτι σταθερό και αστείρευτο στο καλό, στην αρετή, στην προσευχή.

[g_aggelos]

5. Ο ΗΛΙΟΣ ΔΥΕΙ

ΑΣΘΕΝΗΣ

Εν τω μεταξύ, αρρώστησε. Κρύβει την ασθένειά του 1 ½
Χρόνο, διότι δεν θέλει να κουράσει κανέναν, θέλει να είναι αβαρής. Υπομένει τους πόνους μόνος του, αλλά και με την Θεία βοήθεια, που τον ενδυναμώνει. Οι δυνάμεις του αρχίζουν να τον εγκαταλείπουν.
Τον Αύγουστο του 1920 πηγαίνει στο ανδρικό Μοναστήρι στην Παναγία την Χρυσολεόντισσα, για να προσευχηθή στην Θαυματουργό Εικόνα της. Τον συνοδεύουν οι Μοναχές Αθανασία, Ευθυμία και Νεκταρία. Έμεινε στην Παναγία 15 ημέρες. Όταν θα έφευγε, πήγε για τελευταία φορά στην Αγία Εικόνα της Παναγίας, παρ’ όλους τους πόνους που ησθάνετο από τα οιδήματα και το «πρήξιμο» των ποδιών του, ύψωσε τα χέρια του και με δακρυσμένα μάτια προσευχήθηκε προς την Παναγία μυστικά για ώρα πολλή.
Πήρε την πληροφορία ότι πλησιάζει πλέον ο καιρός να αναπαυθή από τους κόπους της παρούσης ζωής.
Γι’ αυτό, φεύγοντας, όταν έφθασε σε ένα σημείο απ’ το οποίο εφαίνετο το Μοναστήρι του, ξαφνικά σταμάτησε. Ύψωσε τα μάτια του προς τον ουρανό και βυθίστηκε σε έκσταση. Η αδελφή Νεκταρία νόμισε ότι κάτι έπαθε, και τον «σκούντησε». Τότε ό Άγιος της είπε : «Με διέκοψες από την προσευχή». Μετά σφούγγισε τα δακρυσμένα μάτια του, ευλόγησε τα τέσσερα σημεία του ορίζοντος και είπε : «Ας ευλογήσω και το Μοναστήρι μου για τελευταία φορά, διότι εντός ολίγου φεύγω».
«Που θα πάτε, Σεβασμιώτατε;», τον ρώτησε η Μοναχή Νεκταρία. «Εις τους ουρανούς», απάντησε ο Άγιος.
Επέστρεψε στο Μοναστήρι του και κατακλίθηκε στο κρεββάτι του, που ήταν δώρο της μάνας του. Στους καιρούς της φτώχειας της Μονής, ο Άγιος δεν είχε κρεββάτι να κοιμηθή. Το έμαθε η μητέρα του και του έστειλε το κρεββάτι που μέχρι σήμερα ευρίσκεται στο κελλί του.
Ο Άγιος είναι βαρειά ασθενής.
«Κάνε, Παναγία μου, να περάση η καταιγίδα», προσηύχετο.
«Εδώ στη γη πόσο μεγάλος είναι ο πόνος! Βαρύς ο Σταυρός. Ανηφορικός ο δρόμος».
Τέλος δέχθηκε να εισαχθεί στο Αρεταίειο Νοσοκομείο στην Αθήνα, ως άπορος. «Ποιος είναι ο άρρωστος;», ερωτούσαν οι ιατροί τις αδελφές που τον συνόδευαν.
«Ο Μητροπολίτης Πενταπόλεως», απαντούσαν εκείνες.
«Πρώτη φορά βλέπουμε Μητροπολίτη χωρίς εγκόλπιο και μπαστούνα», έλεγαν αυτοί με θαμασμό.
Υπέφερε κατάκοιτος βαρειά.
«Ευχαριστώ», έλεγε σ’ όλους «για την αγάπη σας».

Η ΚΟΙΜΗΣΙΣ

Το βράδυ της 8ης Νοεμβρίου του 1920 με γαλήνια συνείδηση εις ηλικία 74 ετών αναχωρεί για την άλλη ζωή.
Τον υποδέχεται ο ουρανός.
Μια δυνατή ευωδία γέμισε το δωμάτιο.
Οι ιατροί, το προσωπικό του Νοσοκομείου και ο λαός με βαθειά συγκίνηση τίμησαν το ιερό λείψανο του Αγίου. Τη στιγμή που τον άλλαξαν, καθώς ακούμπησαν την φανέλλα του στον άρρωστο του διπλανού κρεββατιού, που ήταν βαρειά άρρωστος, ο αθενής θεραπεύτηκε και έγινε εντελώς καλά. Είναι το πρώτο θαύμα από τα αναρίθμητα που έκανε και κάνει ο Άγιος μετά την οσιακή κοίμησή του.
Επί 48 ώρες, που διήρκησε το λαϊκό προσκύνημα, το ιερό Λείψανο αδιάκοπα έτρεχε μύρο και σκορπούσε ευωδία χωρίς να υποστεί καμία αλλοίωση. Οι κάτοικοι των Αθηνών συνοδεύουν το ιερό Λείψανο μέχρι τον Ι. Ναό της Αγίας Τριάδος Πειραιώς. Εν συνεχεία μεταφέρθει στην Ι. Μονή του στην Αίγινα.
Ποτέ η Αίγινα δεν θυμάται να έζησε τέτοια κηδεία. Όλος ο λαός γύρω από τον Άγιο. Ρασοφόροι, Ριζαρείτες, ψαράδες, σφουγγαράδες, όλο το νησί έκλαιγε και θρηνούσε για τη στέρηση του θαυματουργού Προστάτη τους.
Οι καμπάνες των εκκλησιών χτυπούσαν πένθιμα. Σ’ όλη τη διαδρομή από την Αίγινα προς τη Μονή έρραναν με άνθη το ιερό Λείψανο και έκαιγαν θυμίαμα.
Ο ενταφιασμός του έγινε κοντά στον πεύκο, τον οποίον, όταν ήτο νεόφυτος, επότιζε και επεριποιείτο ιδιαιτέρως ο Άγιος. Όταν δε τον εφύτευε μία από τις ψυχές που είχε προπορευθεί, για να ετοιμάσουν τα της οικοδομής της Μονής, άκουσε μια φωνή, που της έλεγε : «Άφησε ένα χώρο». Αυτή έκανε αυτό που η φωνή της έλεγε, χωρίς όμως να ξέρει τη εσήμαινε αυτό. Αργότερα, που εκηδεύθη εκεί ο Άγιος, και έγινε ο τάφος, και μεγάλωσε το πεύκο, αυτό επροορίζετο για στολίδι και σκιά του τάφου του.

ΜΗΝΥΜΑΤΑ ΑΝΑΣΤΑΣΙΜΑ

Έξι μήνες μετά, τον Μάιο του 1921, η Ριζάρειος Σχολή, από σεβασμό προς τον Διευθυντή της, αφιέρωσε επιτύμβιο πλάκα, για να τοποθετηθή στον τάφο του. Απεφάσισαν να ανοίξουν τον τάφο. Μέγα Το Όνομα Της Αγίας Τριάδος! Καθώς ανοίγουν, βλέπουν το σώμα αδιάλυτο, και από τη γαλήνια μορφή του να ρέη μύρο. Σαράντα οκτώ ώρες κράτησαν στο Γεροντικό το τίμιο Λείψανό του, για να ετοιμάσουν τον τάφο. Η ευωδία γέμισε το Μοναστήρι.
Τρία χρόνια μετά, άνοιξαν πάλι τον τάφο.
Μέγας Ο Θεός ημών των Χριστιανών!
Ο Αρχιεπίσκοπος Αθηνών και άλλοι αντίκρυσαν το αγιασμένο Λείψανο ήρεμο, γαλήνιο, αδιάλυτο και ευωδιάζον. Είχε όλα τα σημεία της αγιότητος.

Η ΑΝΑΚΟΜΙΔΗ

Ητελετή της ανακομιδής των Ιερών Λειψάνων του έγινε στις 3 Σεπτεμβρίου του 1953. Το ίδιο βράδυ έγινε αγρυπνία εις τον Ι. Ναό Της Αγίας Τριάδος, με συμμετοχή πολλών κληρικών και λαϊκών. Εις τους αίνους έγινε η προσκύνησις της Αγίας Κάρας του θείου Ιεράρχου Νεκταρίου, και πλημμύρισε το Εκκλησίασμα άρρητη ευωδία. Εξαίσιον θαύμα!
«Το Πανάγιον Πνεύμα, που κατευθύνει την Εκκλησία, Αυτό συντηρεί και αρωματίζει ό,τι η φθορά και η σήψις κυριεύει», γράφει ο Άγιος Νικόδημος ο Αγιορείτης για τους Αγίους.
Η διάλυσις του Τιμίου Λειψάνου έγινε κατά παραχώρησι Θεού, όπως έγινε σε πολλούς Αγίους, για να κυκλοφορήσουν τεμάχια Ιερών Λειψάνων και να φέρουν την ευλογία σ’ όλο τον κόσμο.
Μετά την ανακομιδήν, εκτίσθη, προς τιμήν του Αγίου, Ιερός Ναός παραπλεύρως του Ιερού Ναού της Αγίας Τριάδος, εις τον οποίον φυλάσσονται σε ασημένιες Λειψανοθήκες η Αγία Κάρα και τα υπόλοιπα Ιερά Λείψανα, που αποτελούν πηγή θαυμάτων και θείων χαρίτων.

ΔΙΑΚΗΡΥΞΙΣ

Η αγία ζωή του, η εν Θεώ θαυματουργός δύναμίς του («ουδέν ανίατον δια τον Άγιον Νεκτάριον») και προ πάντων η μεγάλη και ακλόνητος πίστις και αγάπη εις Τον Θεόν ανέδειξαν τούτον Άγιον πρώτου πνευματικού μεγέθους.
Πριν ακόμη η Αγία μας Εκκλησία προβή στην επίσημη διακήρυξί του ως Αγίου, το Χριστεπώνυμο πλήρωμα ανεγνώρισε τον Μητροπολίτη Πενταπόλεως Νεκτάριον ως Άγιον.
Η ευωδία που εσκόρπιζε ο ιδρώτας του προσώπου του, και το θαύμα εις το Αρεταίειο Νοσοκομείο μόλις εξέπνευσε, υπήρξαν τα πρώτα σημεία.
Από την ημέρα όμως κατά την οποία ευρέθη άλυτο και ευωδιάζον το σώμα του Αγίου εντός του τάφου, 6 μήνες μετά την εις Κύριον εκδημίαν του, και μάλιστα από την ημέρα της ανακομιδής των Αγίων Λειψάων του, την 3ην Σεπτεμβρίου 1953, ο ορθόδοξος Χριστιανικός λαός τιμά και γεραίρει λαμπρώς αυτόν ως Άγιον. Απονέμει προς αυτόν τιμητική προσκύνησι, τελεί κατ’ έτος την 9ην Νοεμβρίου την μνήμη του με ολονύκτιες ακολουθίες, δίδει κατά το Άγιον Βάπτισμα το όνομα του Αγίου, «Νεκτάριος» - «Νεκταρία», φέρει επί του στήθους του εικονίδια του Αγίου ως φυλακτά, αναρτά εις το εικονοστάσιό του μεγάλη εικόνα του Αγίου, προσεύχεται προς αυτόν και επικαλείται την μεσιτεία του, προκειμένου Ο Κύριος δια του Αγίου Νεκταρίου να ενεργήση θαυματουργικώς σε διάφορες ασθένειες και δύσκολες περιστάσεις.
Κλήρος και λαός, που αποτελούν μαζί την εκκλησιαστική συνείδησι, ανεγνώρισαν εγκαίρως τον Άγιο Νεκτάριο ως Άγιο, Μυροβλήτη και θαυματουργό. Έπειτα από όλα αυτά, η επίσημος Εκκλησία, στηριζόμενη στη βεβαιότητα των πιστών χριστιανών περί της Αγιότητος του Αγίου Νεκταρίου και έχουσα επίσημες αποδείξεις και όλα εκείνα τα στοιχεία από τα οποία αποδεικνύεται η αγιότης, προέβη στην επίσημη ανακήρυξι του Αγίου Νεκταρίου Αιγίνης ως Αγίου της Ορθοδόξου Ανατολικής Εκκλησίας.
Στις 20 Απριλίου 1961, μετά την εισήγησι του τότε Μητροπολίτου Ύδρας κυρού Προκοπίου εις την Ιεράν Σύνοδον της Εκκλησίας της Ελλάδος και την σχετική πρότασι της Ιεράς Συνόδου εις το Οικουμενικό Πατριαρχείο Κωνσταντινουπόλεως, έγινε η επίσημη πλέον αναγνώρισίς του ως Αγίου, και κατετάγη εις το Αγιολόγιον της Εκκλησίας μας.
Έκτοτε, κατά σμήνη φθάνουν οι ευλαβείς προσκυνηταί απ’ όλο τον κόσμο στο Μοναστήρι του
στην Αίγινα, το οποίο μετεβλήθη σε νέα κολυμβήθρα του Σιλωάμ έναντι των ποικίλων θαυμάτων, τα οποία ο Άγιος επιτελεί.
Αναρίθμητοι Ναοί κτίσθηκαν και κτίζονται προς τιμήν του Αγίου Νεκταρίου σ’ ολόκληρο τον κόσμο. Δεν υπάρχει πόλις ή χωριό που να μην έχει Ι. Ναό του Αγίου Νεκταρίου ή Παρεκκλήσιο ή έστω εικόνα του.
Μόνον η Αρχιεπισκοπή Κρήτης έχει 100 Ναούς προς τιμήν του Αγίου.
Η Ιερά Μονή του ανήγειρε νέο μνημειώδη Ναό χωρητικότητος 9.000 προσκυνητών και του οποίου τα εγκαίνια, με την βοήθεια Του Θεού και τις πρεσβείες του Αγίου, έγιναν την 21ην Μαΐου 1994, ημέρα των Αγίων θεοστέπτων Βασιλέων Κωνσταντίνου και Ελένης, υπό του Σεβ. Μητροπολίτου Ύδρας, Σπετσών και Αιγίνης κ.κ. ΙΕΡΟΘΕΟΥ και με την πανορθόδοξη συμμετοχή Μητροπολιτών και Αρχιερέων της Εκκλησίας, Αρχόντων και χιλιάδων πιστού λαού.
Ας έχωμε την ευχή και την προστασία του. Η ευλογία του ας σκεπάζη και ενισχύη ιδιαίτερα τη μαθητιώσα, σπουδάζουσα και εργαζόμενη νεότητα.

[angieholi]

Ένα μοναδικό συγκινητικό ντοκουμέντο-βίντεο του '60,
από την αγιοποίηση του Αγίου Νεκταρίου στις 5 ΝΟΕΜΒΡΙΟΥ 1961

Πρόκειται για ένα αυθεντικό βίντεο από τις εκδηλώσεις που έγιναν στην Αίγινα, στις 5 Νοεμβρίου 1961 με αφορμή την ανακήρυξη από το Οικουμενικό Πατριαρχείο Κωνσταντινουπόλεως του Επισκόπου Πενταπόλεως Νεκταρίου Κεφαλά ως Αγίου της Ορθόδοξης Εκκλησίας.

[stathis73]

Ευχαριστούμε Αγγελική.

[vasilisalt]

http://katanixis.blogspot.gr/2012/09/bl ... _9231.html

[ΜΙΧΣ]

π. Θεόδωρος Ζήσης - Άγιος Νεκτάριος ο Θαυματουργός Βίος και Πολιτεία (2012)

Κήρυγμα στο Ιερό Ησυχαστήριο Αγίου Γεωργίου Ανύδρου - Ηχητικό αρχείο mp3 - Διάρκεια: 00:21:20 - Μέγεθος 19.5MB (9/11/2012)