Ψυχή

[smarti]

Ευχαριστω πολυ Cordelia.Καλο βραδυ και καλο ξημερωμα.Η Παναγια μας να μας σκεπαζει ολους και να μας οδηγει στο σωστο δρομο και εμενα την αμαρτωλη να με συγχωρει.

[Cordelia]

....Η Παναγια μας να μας σκεπαζει ολους και να μας οδηγει στο σωστο δρομο...

Μακάρι. Το χρειαζόμαστε όλοι.

Να μην στεναχωριέσαι smarti μου.
Κι εμένα, που με πιάνει συχνά απελπισία, κακό είναι.

Δεν χάνουμε την ψυχή μας, αν δεν το θέλουμε.


Καλό βράδυ !

[aposal]

Λοιπόν, θα σας πω τι μου άρεσε σ' αυτήν την ενότητα : Η επικοινωνία δύο μελών, που αντάλασσαν απόψεις σαν να ήσαν δύο καλές φίλες που μιλούσαν στο τηλέφωνο!
Δεν το λέω ειρωνικά ή χλευαστικά, το λέω γιατί μου άρεσε! Η επικοινωνία, θεωρώ, είναι πολύ σημαντικό πράγμα, ενώ αντίθετα, η έλλειψή της οδηγεί σε πολύ δυσάρεστες καταστάσεις!
Μπράβο!
Και, έχω την άποψη, όσο υπάρχει καλή επικοινωνία, τόσο πιο δύσκολο είναι να χάσει κάποιος την ψυχή του! Ιδιαίτερα όταν η επικοινωνία αυτή φτάσει στο σημείο να γίνεται με Εκείνον!

[dionysisgr]

Αγαπητη smarti, εχεις μια αξιοπροσεκτη ταση και εξη θα ελεγα ακομη, να τοποθετεις ερωτηματα φαινομενικα απλα, που ομως καθε αλλο παρα απλοτητα ενεχουν, γιατι οι απαντησεις σε αυτα, εαν μπορουν να δοθουν πληρεις απαντησεις, ειναι πολυπλοκες και πολυπλευρες.

Τι σημαινει να χασει καποιος την ψυχη του; Πρακτικα και οντολογικα;

Nα περασει στην ανυπαρξια; Xανεται η ψυχη; Μα αφου μιλαμε για αθανατη νοερα ζωσα λογικη πολυδυναμη ουσια που εχει αγνωστο βαθος και πληθος δυνατοτητων, και ως πνευμα δεν υποκειται στην φυσικη φθορα.

Αρα τι μπορει να συμβει; Πως χανει καποιος την ψυχη του; Θεολογικα;

Ειναι να εχει την υπαρξη, να εχει το ειναι, αει, αλλα να εχει το φευ αει ειναι κατα τον Οσιο Μαξιμο τον Ομολογητη κορυφαιο Θεολογο Μοναχο του 7ου αιωνα.

Κατα την μελλουσα πνευματικη κατασταση μας, θα υπαρχουν δυο τροποι υπαρξεως, το ευ αει και το φευ αει. Πρακτικα μεταφραζονται σε παραδεισο το πρωτο και κολαση το δευτερο. Οχι απαραιτητα τοπος υπαρξεως -κατα τους Δυτικους- αλλα τροπος υπαρξεως κατα την Ορθοδοξια.

Αλλωστε στην επερχομενη αιωνιοτητα, η οποια βεβαια φαινομενικα για τα δικα μας ματια επ-ερχεται, αφου η ιδια δεν παρουσιαζει κινηση, αφου υπηρχε, υπαρχει, και θα υπαρχει ανεξαρτητα απο εμας, ισχυει αυτο που λεγεται αεικινητη ακινησια και συνεχης ατελεστη τελειοτητα.

Εδω λοιπον υπαρχει ο τα παντα τοις πασι Θεος, τον οποιο αλλοι θα βλεπουν ως ακτιστον φως ιλαρον, ζωοποιον, θα νιωθουν την παραουσια και την γλυκυτητα Του, θα δοξολογουν ακαταπαυστα την Δοξα Του, και γενικα θα γευονται τις Θειες εκλαμψεις, αδιαλλειπτως, οπως ακριβως κανουν στην ατελευτητη αιωνιοτητα οι Αγγελικες Ουρανιες Ιεραρχουμενες Δυναμεις.

Οι δε αλλοι (απωλεσθεντες) θα βιωνουν το ιδιο ακτιστο φως, με αγωνια, φλογισμο, τιμωρητικα απο τον ιδιο τους τον εαυτο γιατι στερηθηκαν την Δοξα Του, και στους οποιους θα παρουσιαζεται ομως ως παχυ σκοταδι νουν, διανοιας, και λοιπων ψυχικων δυναμεων, και ως ζοφερος γνοφος αγνωσιας και απομονωσεως.

Συμπερασματικα λοιπον, η ακριβης απαντηση ορθολογικα αλλα και Θεολογικα ειναι οτι δεν χανει καποιος την ψυχη του οτι και να γινει.

Το ολο θεμα και ο αγωνας μας, η πιστη μας, οι ενεργειες μας, και η κινηση μας προς απαντησην της προαιωνιας κινησεως του Θεου προς εμας, ειναι να ειμαστε την ημερα της Κρισεως, στην κατασταση του ευ αει ειναι.

Σε αυτο συνηγορει ο Θεος που το παναγιο θελημα Του ειναι να σωθει πασα σαρξ, αλλα και σε απολυτο σχεδον βαθμο το αυτεξουσιο μας το οποιο σεβεται εως αδυναμιας ενεργειας ο Θεος.

Τελικα το ερωτημα μετασχηματιχεται ως πλατφορμα θεολογικης και πρακτικης εμπειριας και γνωσης σε:

Tι πρεπει να κανει καποιος για να μην χασει η ψυχη του το ευ αει ειναι;

Kαι εδω καλουμαστε να απαντησουμε και να πραξουμε ολοι μας. Με την ιδια μας την ζωη.

[aposal]

Αγαπητη smarti, εχεις μια αξιοπροσεκτη ταση και εξη θα ελεγα ακομη, να τοποθετεις ερωτηματα φαινομενικα απλα, που ομως καθε αλλο παρα απλοτητα ενεχουν, γιατι οι απαντησεις σε αυτα, εαν μπορουν να δοθουν πληρεις απαντησεις, ειναι πολυπλοκες και πολυπλευρες.

Συμφωνώ, οι ερωτήσεις της Σμαραγδής είναι όλο ουσία!
Εγώ πάντως την απώλεια ψυχής την ερμήνεψα ως απώλεια συνείδησης, με την ψυχιατρική της έννοια. Δηλαδή ως ψυχολογικό ή ψυχιατρικό πρόβλημα.

[Merkourios]

Πολλές φορές τό χάσιμο μιάς απροετοίμαστης ψυχής είναι υπόθεση δευτερολέπτων. Γι΄ αυτό συμφέρει να είμαστε πάντοτε , κατά τό δυνατόν έτοιμοι, γιά...τό ταξίδι!

Εκεί πού μιλάμε λοιπόν, εκεί πού τρώμε, εκεί πού προσευχόμαστε, καί αλλοίμονο εκεί πού θανασίμως αμαρτάνουμε, μπορεί νά μάς περικυκλώσει μία ζαλάδα, μία σκοτοδίνη, μία απώλεια τών αισθήσεων...

Όλα μαυρίζουν ξαφνικά γύρω μας, θέλουμε να μιλήσουμε αλλά δέν μπορούμε, οί δυνάμεις μας εμφανώς μάς εγκαταλείπουν, λυγίζουμε, πέφτουμε κάτω, καί αυτό είναι όλο...

Σάν νά μάς παίρνει ένας ξαφνικός καί δυνατός ύπνος.

Μόνο πού δεν είναι σαν τούς άλλους ύπνους, αλλά είναι η έλευση τού θανάτου μας...

Έχει βγεί εντολή από τόν Χριστό, "έχει κοπεί απόδειξη είς διπλούν" στήν "Μεταφορική τού χάρου" καί είμαστε γιά...φευγιό !

Δέν το περιμέναμε βέβαια για σήμερα, είχαμε άλλα σχέδια εμείς γι΄ αυτό τό καλοκαίρι, θα πάμε εδώ, θα πάμε εκεί, θά κάνουμε τα μπάνια μας, θα πιούμε καί τα ουζάκια μας ( άν), θα αγοράσουμε κι΄ εκείνο το αυτοκίνητο πού λέγαμε πέρυσι, θά, θά, θά...νατος όμως καί τα "θά" έσβησαν ξαφνικά...

Πεθάναμε λοιπόν, ( καί επί τό χριστιανικότερον "κοιμηθήκαμε" )...

Καί μετά; ώ ! τί έχουμε να δούμε μετά...

Τό πρώτο πού θα δούμε είναι ότι "είμαστε δύο" Μερκούριοι καί όχι "ένας", όπως μέχρι τώρα βλέπαμε στόν καθρέπτη μας.

Η ψυχή λοιπόν τού Μερκούριου έχοντας σχήμα ανθρώπινο, άϋλη, καί με διαστάσεις, καί αιωρούμενη σε κάποιο ύψος, πρίν πάει στήν Κόλαση πού τής αξίζει ( μή γένοιτο Κύριε, ελέησόν με...), ή στόν Παράδεισο ( μακάρι Κύριε αλλά δεν το αξίζει...), θά βλέπει ξαπλωμένο κάτω, τό ακίνητο καί πεθαμένο σώμα τού Μερκούριου, καί θα διερωτάται:

"από πού καί ώς πού, βρεθήκαμε τώρα δύο;"

Συγκλονιστικές στιγμές πράγματι αγαπητοί αδελφοί, φοβερές καί απεχθείς συμφωνώ, πού όμως όλοι μας είναι προορισμένο να δούμε καί να περάσουμε...

Μέ τίς ευχές σας, καί με τίς υγείες μας...

[filotas]

Ας δούμε τι λέει κι ο Χριστός πάνω σ' αυτό:

24 Τότε ο Ιησούς είπεν τοις μαθηταίς αυτού: Εί τις θέλει οπίσω μου ελθείν, απαρνησάσθω εαυτόν και αράτω τον σταυρόν αυτού και ακολουθείτω μοι. 25 ός γαρ αν θέλη την ψυχήν αυτού σώσαι, απολέσει αυτήν (την ψυχήν αυτού), ός δ' αν απολέση την ψυχήν αυτού ένεκεν εμού, ευρήσει αυτήν. 26 τί γαρ ωφελείται άνθρωπος, εάν τον κόσμον όλον κερδήση, την δε ψυχήν αυτού ζημιωθή; ή τί δώσει άνθρωπος αντάλλαγμα της ψυχής αυτού; 27 μέλλει γαρ ο υιός του ανθρώπου έρχεσθαι εν τη δόξη του πατρός αυτού μετά των αγγέλων αυτού, και τότε αποδώσει εκάστω κατά την πράξιν αυτού. (Ματθ. κεφ. 16, 24-27).

Η ψυχή εδώ αναφέρεται δυο φορές με δυο διαφορετικές έννοιες κι έτσι μας μπερδεύει. Την πρώτη φορά η λέξη ψυχή σημαίνει την παρούσα ζωή κι όσα έχουν σχέση μ΄αυτή. Τη δεύτερη φορά σημαίνει την αθάνατη ψυχή του.

Συμπέρασμα όποιος δεν είναι διατεθημένος ν΄ αρνηθεί για χάρη του Χριστού την επίγεια ζωή κι όσα έχουν σχέση μ΄αυτή, να σηκώσει τον σταυρό του και να Τον ακολουθήσει, αυτός θα χάσει την αθάνατη ψυχή Του . Και τότε ποιο επίγειο αγαθό μπορεί να πάρει σε αντάλλαγμα, που θα τον παρηγορήσει για την απώλεια της ψυχής του;

Γιατί ο Υιός και Λόγος του Θεού θα επιστρέψει μέσα στη Δόξα του Πατρός Του και θ' αποδώσει στον καθένα κατά τα έργα που έπραξε κατά την επίγεια ζωή του.

[panagiotis2008]

Η Απώλεια της ψυχής υπάρχει γιατί αν και δεν πεθαίνει βιολογικά η ψυχή (μιας και είναι αθάνατη),όποιος δεν μετανοήσει που είναι η κατηγορία που λέει ο filotas οτί απολαμβάνουν την επίγεια ζωή τους και μένουν προσκολλημένοι στα γήινα και φθαρτά πράγματα και μένουν μακρυά από τον Θεό,αυτοί αφού απαρνούνται μέχρι τον σωματικό τους Θάνατο αυτόν που είναι η Ζωή και μένουν μακρυά του,αυτοί από την γη μένουν πνευματικά νεκροί.
Αυτοί όταν πεθαίνουν βιώνουν το σωματικό θάνατο,τον πρώτο θάνατο αφού πεθαίνουν πηγαίνουν στην κόλαση,αν και η ψυχή δεν πεθαίνει οντολογικά,στην κόλαση κάθε ψυχή βιώνει έναν πνευματικό θάνατο που είναι συνεχής και οδυνηρός και πολύ φρικτός.
Αυτός ο θάνατος που η ψυχή θα καίγεται στην κόλαση που αποτελείται από μια λίμνη που φλέγεται με φωτιά και θειάφι είναι ο δεύτερος θάνατος,ο οποίος θα είναι αιώνιος.
Συνεπώς η ψυχή δεν πεθαίνει οντολογικά αλλά πεθαίνει πνευματικά που είναι ένας πολύ πιο οδυνηρός και φρικτός θάνατος από τον οντολογικό γιατί ο οντολογικός εξαλείφει την ύπαρξη άπαξ και διαπαντός του προσώπου ενώ ο πνευματικός το καταδικάζει σε έναν θάνατο αιώνιο,φρικτό και βασανιστικό που το μαρτύριο δεν τελειώνει ποτέ.
Ωραία θέματα θέτει η smarti.