ΓΙΑ ΤΗΝ ΑΜΑΛΙΑ
«Ο ασθενής έχει το δικαίωμα του σεβασμού του προσώπου του και της ανθρώπινης αξιοπρέπειάς του.»
(σύμφωνα με τις διατάξεις του άρθρου 47 του Ν. 2071/ 1992)
«Να γίνουν εξαίρεση οι αλμπάνηδες ρε παιδιά, όχι ο κανόνας...»
(Αμαλία Καλυβίνου, 1977-2007)
Από την ηλικία των οκτώ ετών, η Αμαλία ξεκίνησε να πονάει. Παρά τις συνεχείς επισκέψεις της σε γιατρούς και νοσοκομεία, κανένας δεν κατάφερε να διαγνώσει εγκαίρως το καλόηθες νευρίνωμα στο πόδι της. Δεκαεπτά χρόνια αργότερα, η Αμαλία έμαθε ότι το νευρίνωμα είχε πια μεταλλαχθεί σε κακόηθες νεόπλασμα.
Για τα επόμενα πέντε χρόνια η Αμαλία είχε να παλέψει όχι μόνο με τον καρκίνο και τον ακρωτηριασμό, αλλά και με την παθογένεια ενός Εθνικού Συστήματος Υγείας που επιλέγει να κλείνει τα μάτια στα φακελάκια κι επιμένει να κωλυσιεργεί με παράλογες γραφειοκρατικές διαδικασίες. Εκτός από τις ακτινοβολίες και τη χημειοθεραπεία, η Αμαλία είχε να αντιμετωπίσει την οικονομική εκμετάλλευση από γιατρούς που στάθηκαν απέναντί της και όχι δίπλα της. Πέρα από τον πόνο, είχε να υπομείνει την απληστία των ιδιωτικών κλινικών και την ταλαιπωρία στις ουρές των ασφαλιστικών ταμείων για μία σφραγίδα.
Η Αμαλία άφησε την τελευταία της πνοή την Παρασκευή 25 Μαϊου 2007. Ήταν μόλις 30 ετών.
Πριν φύγει, πρόλαβε να καταγράψει την εμπειρία της και να τη μοιραστεί μαζί μας μέσα από το διαδικτυακό της ημερολόγιο. Στην ηλεκτρονική διεύθυνση http://fakellaki.blogspot.com/, η νεαρή φιλόλογος κατήγγειλε επώνυμα τους γιατρούς που αναγκάστηκε να δωροδοκήσει, επαινώντας παράλληλα εκείνους που επέλεξαν να τιμήσουν τον Ορκο του Ιπποκράτη. Η μαρτυρία της συγκίνησε χιλιάδες ανθρώπους, που της στάθηκαν συμπαραστάτες στον άνισο αγώνα της μέχρι το τέλος.
«Ο στόχος της Αμαλίας ήταν να πει την ιστορία της, ώστε μέσα απ' αυτήν να αφυπνίσει όσο το δυνατόν περισσότερους ανθρώπους και συνειδήσεις. Κυρίως ήθελε να δείξει ότι υπάρχουν τρόποι αντίστασης στην αυθαιρεσία και την εξουσία των ασυνείδητων και ανάλγητων γιατρών, αλλά και των γραφειοκρατών υπαλλήλων του συστήματος υγείας.»
(Δικαία Τσαβαρή και Γεωργία Καλυβίνου - μητέρα και αδελφή της Αμαλίας)
Σύμφωνα με τις διατάξεις του άρθρου 77 του Ν. 2071/1992, θεωρείται πειθαρχικό παράπτωμα για τους γιατρούς του Ε.Σ.Υ:
«Η δωροληψία και ιδίως η λήψη αμοιβής και η αποδοχή οποιασδήποτε άλλης περιουσιακής παροχής, για την προσφορά οποιασδήποτε ιατρικής υπηρεσίας.»
Η Αμαλία Καλυβίνου αγωνίστηκε για πράγματα που θεωρούνται αυτονόητα σε ένα σύγχρονο ευρωπαϊκό κράτος. Δυστυχώς δεν είναι και τόσο αυτονόητα στην Ελλάδα. Συνεχίζοντας την προσπάθεια που ξεκίνησε η Αμαλία, διαμαρτυρόμαστε δημόσια και απαιτούμε:
*ΝΑ ΛΗΦΘΟΥΝ ΑΜΕΣΑ ΜΕΤΡΑ ΑΠΟ ΤΗΝ ΠΟΛΙΤΕΙΑ ΩΣΤΕ ΝΑ ΣΤΑΜΑΤΗΣΟΥΝ ΤΑ ΦΑΚΕΛΑΚΙΑ ΚΑΙ Η ΑΝΙΣΟΤΗΤΑ ΠΟΥ ΕΠΙΦΕΡΟΥΝ ΣΤΗΝ ΑΝΤΙΜΕΤΩΠΙΣΗ ΤΩΝ ΑΣΘΕΝΩΝ
*ΝΑ ΓΙΝΕΙ ΠΙΟ ΕΥΕΛΙΚΤΟΣ Ο ΚΡΑΤΙΚΟΣ ΜΗΧΑΝΙΣΜΟΣ ΩΣΤΕ ΝΑ ΜΗ ΘΡΗΝΗΣΟΥΜΕ ΞΑΝΑ ΘΥΜΑΤΑ ΤΩΝ ΧΡΟΝΟΒΟΡΩΝ ΓΡΑΦΕΙΟΚΡΑΤΙΚΩΝ ΔΙΑΔΙΚΑΣΙΩΝ
*ΝΑ ΕΠΙΒΛΗΘΕΙ ΑΥΣΤΗΡΟΤΕΡΟΣ ΕΛΕΓΧΟΣ ΣΤΗ ΔΙΑΠΛΟΚΗ ΦΑΡΜΑΚΕΥΤΙΚΩΝ ΕΤΑΙΡΕΙΩΝ ΚΑΙ ΙΑΤΡΙΚΟΥ ΚΑΤΕΣΤΗΜΕΝΟΥ
*ΝΑ ΑΞΙΟΠΟΙΗΘΟΥΝ ΟΙ ΑΝΕΚΜΕΤΑΛΛΕΥΤΕΣ ΝΟΣΟΚΟΜΕΙΑΚΕΣ ΥΠΟΔΟΜΕΣ ΚΑΙ ΝΑ ΥΠΑΡΞΕΙ ΣΥΝΕΧΗΣ ΚΑΙ ΑΡΤΙΑ ΕΠΙΣΤΗΜΟΝΙΚΗ ΚΑΤΑΡΤΙΣΗ ΓΙΑ ΟΛΟΥΣ ΤΟΥΣ ΓΙΑΤΡΟΥΣ ΚΑΙ ΤΟΥΣ ΝΟΣΗΛΕΥΤΕΣ ΤΟΥ Ε.Σ.Υ.
*ΝΑ ΚΑΘΙΕΡΩΘΕΙ Η ΨΗΦΙΟΠΟΙΗΣΗ ΤΟΥ ΙΑΤΡΙΚΟΥ ΦΑΚΕΛΟΥ ΤΟΥ ΑΣΘΕΝΟΥΣ ΠΑΝΕΛΛΗΝΙΩΣ, ΩΣΤΕ ΝΑ ΕΠΙΣΠΕΥΔΕΤΑΙ Η ΣΩΣΤΗ ΔΙΑΓΝΩΣΗ ΚΑΙ ΘΕΡΑΠΕΙΑ
ΑΣ ΠΑΨΕΙ ΠΛΕΟΝ Η ΥΠΟΚΡΙΣΙΑ ΤΩΝ ΚΥΒΕΡΝΩΝΤΩΝ, ΠΟΥ ΠΡΟΤΙΜΟΥΝ ΝΑ ΛΑΔΩΝΟΝΤΑΙ ΟΙ ΓΙΑΤΡΟΙ ΑΠΟ ΤΟΥΣ ΑΣΘΕΝΕΙΣ ΠΑΡΑ ΝΑ ΑΜΕΙΒΟΝΤΑΙ ΑΞΙΟΠΡΕΠΩΣ ΑΠΟ ΤΟ ΚΡΑΤΟΣ.
* ΟΧΙ ΑΛΛΑ ΦΑΚΕΛΑΚΙΑ
* ΟΧΙ ΑΛΛΗ ΓΡΑΦΕΙΟΚΡΑΤΙΑ
* ΟΧΙ ΑΛΛΟΣ ΕΜΠΑΙΓΜΟΣ
ΔΙΚΑΙΟΥΜΑΣΤΕ ΔΩΡΕΑΝ ΚΑΙ ΑΠΟΤΕΛΕΣΜΑΤΙΚΗ ΠΕΡΙΘΑΛΨΗ. ΓΙΑ ΟΛΟΥΣ.
Την επόμενη φορά που θα χρειαστεί να δώσετε φακελάκι, μην το κάνετε. Προτιμήστε καλύτερα να κάνετε μια δωρεά. Η τελευταία επιθυμία της Αμαλίας ήταν η ενίσχυση της υπό ανέγερση Ογκολογικής Μονάδας Παίδων.
(Σύλλογος Ελπίδα, τηλ: 210-7757153, e-mail: infο@elpida.org, ενδεικτικά: αρ.λογαριασμού Εθνικής Τράπεζας: 080/480898-36, αρ.λογαριασμού Alphabank: 152-002-002-000-515. Θυμηθείτε να αναφέρετε ότι η δωρεά σας είναι "για την Αμαλία").
ΑΝ ΘΕΛΕΤΕ ΝΑ ΕΝΗΜΕΡΩΝΕΣΤΕ ΓΙΑ ΤΙΣ ΔΡΑΣΤΗΡΙΟΤΗΤΕΣ ΓΙΑ ΤΗΝ ΑΜΑΛΙΑ, Η ΔΙΕΥΘΥΝΣΗ ΕΙΝΑΙ
http://amaliasday.blogspot.com/
Για την Αμαλία...
Συντονιστής: Συντονιστές
Για την Αμαλία...
Κύριε Ιησού Χριστέ, ελέησον με τον αμαρτωλό
11/10/2007:ΠΑΓΚΟΣΜΙΑ ΜΕΡΑ ΠΑΡΗΓΟΡΗΤΙΚΗΣ ΦΡΟΝΤΙΔΑΣ ΑΦΙΕΡΩΜΕΝΗ ΦΕΤΟΣ ΣΤΗΝ ΑΜΑΛΙΑ ΚΑΛΥΒΙΝΟΥ
Μαθημα ο πονος της Αμαλιας: Εκκληση κανουν οι συγγενεις της Αμαλιας Καλυβινου που πεθανε απο καρκινο στο υπουργείο υγειας,για να στελεχωθούν τα ιατρεία Πόνου και να ανακουφιστούν οι ασθενείς.
▅ «Συνοπτικά αναφέρω ότι υπέφερα από έντονους έως και φρικτούς πόνους στο πόδι από την ηλικία των οκτώ έως και των είκοσι έξι χρόνωνδηλαδή μιλάμε για 18 χρόνια πόνου...», είχε γράψει στο προσωπικό ηλεκτρονικό της ημερολόγιο η Αμαλία Καλυβινού. Χθες, ο νονός της Θανάσης Τζούμας ζήτησε από το υπουργείο να ευαισθητοποιηθεί στο θέμα των ιατρείων Πόνου «για να μην περάσουν και άλλοι όσα πέρασε εκείνη»
▅ «Συνοπτικά αναφέρω ότι υπέφερα από έντονους έως και φρικτούς πόνους στο πόδι από την ηλικία των οκτώ έως και των είκοσι έξι χρόνωνδηλαδή μιλάμε για 18 χρόνια πόνου...», είχε γράψει στο προσωπικό ηλεκτρονικό της ημερολόγιο η Αμαλία Καλυβινού. Χθες, ο νονός της Θανάσης Τζούμας ζήτησε από το υπουργείο να ευαισθητοποιηθεί στο θέμα των ιατρείων Πόνου «για να μην περάσουν και άλλοι όσα πέρασε εκείνη»
«Ποιος μπορεί να αντιμετωπίσει τον θάνατό του; Η Αμαλία σήκωσε αυτό το βάρος με αξιοπρέπεια. Πάνω στον δικό της πόνο, ας ανακουφιστούν τουλάχιστον χιλιάδες άλλες... Αμαλίες που βιώνουν- σωματικά και ψυχολογικά- όσα πέρασε εκείνη».
Με αυτά τα λόγια, ο Θανάσης Τζούμας, νονός της Αμαλίας Καλυβινού, η οποία έχασε τη μάχη με τον καρκίνο στα τέλη Μαΐου, κάνει έκκληση προς το υπουργείο Υγείας και την Πολιτεία να βοηθήσουν τους ασθενείς που «σφίγγουν τα δόντια» για να μην ουρλιάξουν από τους πόνους, στελεχώνοντας ιατρεία Πόνου σε όλη την Ελλάδα και ενισχύοντας τα ήδη υπάρχοντα, τα οποία λειτουργούν από... εθελοντές γιατρούς! Ενδεικτικό της κατάστασης που επικρατεί είναι πως δεν προβλέπονται από τους οργανισμούς των νοσοκομείων κέντρα πόνου, πλην τεσσάρων σε όλη τη χώρα!
Η ιστορία της Αμαλίας δεν συγκινεί ούτε ξυπνά συνειδήσεις για πρώτη φορά. Από τον Ιούλιο του 2005, μέσω του προσωπικού της ηλεκτρονικού ημερολογίου (blog), άρχισε να περιγράφει τον επί δεκαοκτώ χρόνια Γολγοθά της, έως ότου να διαγνωσθεί ότι έπασχε από καρκίνο. «Συνοπτικά αναφέρω ότι υπέφερα από έντονους έως και φρικτούς πόνους στο πόδι από την ηλικία των οκτώ έως και των είκοσι έξι χρόνων- δηλαδή μιλάμε για 18 χρόνια πόνου...», είχε γράψει.
Από τότε και για τα επόμενα δύο χρόνια, ενημέρωνε τακτικά τους «ηλεκτρονικούς» της φίλους. Μέρα με τη μέρα αυξάνονταν, ώσπου μέσα σε λίγους μήνες δημιουργήθηκε στο Ίντερνετ μία «στρατιά αλληλεγγύης»! Η ιστορία της, άλλωστε, ήταν συγκλονιστική όσο και τα σχόλιά της για τα όσα αντιμετώπιζε.
Ένας καλοήθης όγκος στο πόδι- νευρίνωμα - άρχισε να την ταλαιπωρεί όταν ήταν οκτώ ετών. Πονούσε και το έλεγε σε όλους, αλλά οι γιατροί έλεγαν πως δεν έχει τίποτα.
Εξετάσεις σε βαλίτσα:
«Αποκλείεται, με διαβεβαίωναν οι γιατροί. Αυτή την απάντηση την άκουγα επί 18 ολόκληρα χρόνια. Δεν σταματήσαμε, όμως, να αναζητούμε την ιατρική διάγνωση. Τα αποτελέσματα των εξετάσεων, στις οποίες είχε υποβληθεί η Αμαλία, ήταν τόσες πολλές που τις κουβαλούσα σε βαλίτσα», περιέγραψε ο νονός της κ. Θανάσης Τζούμας. Κι όμως, παρά τις δεκάδες εισαγωγές στα νοσοκομεία, δεκάδες επεμβάσεις και φαρμακευτικές συνταγές, οι γιατροί κατέληγαν στη διάγνωση «ιδιοπάθειας»!
Εκείνη, όμως, συνέχιζε να υποφέρει: «Κατέληξαν στο ότι το πρόβλημα μου είναι ιδιοπαθές και είτε μου πρότειναν να κάτσω να πονάω είτε με μπούκωναν με ψυχοφάρμακα για να σταματήσω να... νομίζω ότι πονάω! Επειδή η στοιχειώδης λογική λέει ότι κάθε αποτέλεσμα έχει και μία αιτία και ότι τίποτε δεν δημιουργείται εκ του μηδενός, εγώ επέμεινα να ψάχνω για μια σοβαρή διάγνωση, για μια μη γελοία εξήγηση του πόνου μου...», αναφέρει στο blog της. Τελικά, η διάγνωση βγήκε έπειτα από 18 ολόκληρα χρόνια, το 2001: καρκίνος.
Μοναδική λύτρωση
Όπως ο νονός της Αμαλίας τονίζει, η μοναδική λύτρωση που ένιωσε η νεαρή κοπέλα ήταν όταν επισκέφτηκε για πρώτη φορά το ιατρείο Πόνου. «Είχε μια παρηγοριά. Απέκτησε και πάλι νόημα η ζωή της. Γι΄ αυτό κάνω έκκληση από το βήμα που μου δίνεται στον υπουργό Υγείας να δώσει την ευκαιρία σε όλους εκείνους τους ασθενείς που υποφέρουν από τους πόνους να ζήσουν μια αξιοπρεπή ζωή».
«Προσπάθησε να δώσει αξιοπρέπεια στον θάνατό της»
«Η ΑΜΑΛΙΑ Καλυβινού χάθηκε προσπαθώντας να δώσει ποιότητα ζωής στη ζωή της και αξιοπρέπεια στον θάνατό της», τόνισε στη χθεσινή συνέντευξη Τύπου, που οργανώθηκε στο πλαίσιο της Παγκόσμιας Ημέρας Παρηγορητικής Φροντίδας, η αναπληρώτρια καθηγήτρια Αναισθησιολογίας της Ιατρικής Σχολής του Πανεπιστημίου Αθηνών και πρόεδρος της ΠΑΡΗΣΥΑ (Ελληνική Εταιρεία Παρηγορητικής και Συμπτωματικής Φροντίδας Καρκινοπαθών και μη Ασθενών), κ. Αθηνά Βαδαλούκα. «Αφιερώνουμε αυτή τη μέρα στη μνήμη της σε μια προσπάθεια να τιμήσουμε την αξιοπρέπεια του Έλληνα ασθενούς και το δικαίωμά του στην παρηγορητική φροντίδα», πρόσθεσε.
Απαράδεκτες συνθήκες
Η παρηγορητική φροντίδα στους ασθενείς που υποφέρουν από πόνους βρίσκεται στα «σπάργανα» στην Ελλάδα. Σύμφωνα με τα στοιχεία της Ελληνικής Αναισθησιολογικής Εταιρείας, λειτουργούν σε όλη τη χώρα 46 ιατρεία πόνου στα δημόσια νοσοκομεία, κάτω όμως από απαράδεκτες συνθήκες. «Τα πάντα γίνονται σε εθελοντική βάση. Δεν έχουμε ούτε νοσηλευτές ούτε τραυματιοφορείς ούτε καν ένα ειδικό δωμάτιο για να παράσχουμε στους ασθενείς φαρμακευτική αγωγή και να τους στηρίζουμε ψυχολογικά», κατήγγειλε μεταξύ άλλων η κ. Ελένη Μαυρομμάτη, διευθύντρια του αναισθησιολογικού τμήματος του «Ερυθρού Σταυρού».
Έλλειμμα όμως παρατηρείται και στα οπιοειδή φάρμακα, τα μοναδικά που μπορούν να απαλύνουν τους αφόρητους πόνους. «Η νομοθεσία είναι αναχρονιστική. Στην Ελλάδα καταναλώνονται 4 mg ανά ασθενή έναντι 90 mg στη Δανία. Επιπλέον, στη χώρα μας δεν κυκλοφορούν όλα τα διαθέσιμα φάρμακα». ΑΠΟ ΤΑ ΝΕΑ 11/10/2007.
Τωρα ειναι η στιγμη που πρεπει να συνεχισουμε τον αγωνα της ΗΡΩΙΔΑΣ Αμαλιας Καλυβινου και να απαιτησουμε αμεση στελεχωση των ηδη υπαρχοντων ιατρειων πονου και δημιουργια νεων πληρως εξοπλισμενων και στελεχωμενων ιατρειων πονου!Τωρα η ειναι η ωρα να δρασουμε!Να δειξουμε ποιοι ειμαστε οι bloggers!Ολοι μαζι να συνεχισουμε τον αγωνα της!
http://kinwniawramiden2.blogspot.com/20 ... 02007.html
Μαθημα ο πονος της Αμαλιας: Εκκληση κανουν οι συγγενεις της Αμαλιας Καλυβινου που πεθανε απο καρκινο στο υπουργείο υγειας,για να στελεχωθούν τα ιατρεία Πόνου και να ανακουφιστούν οι ασθενείς.
▅ «Συνοπτικά αναφέρω ότι υπέφερα από έντονους έως και φρικτούς πόνους στο πόδι από την ηλικία των οκτώ έως και των είκοσι έξι χρόνωνδηλαδή μιλάμε για 18 χρόνια πόνου...», είχε γράψει στο προσωπικό ηλεκτρονικό της ημερολόγιο η Αμαλία Καλυβινού. Χθες, ο νονός της Θανάσης Τζούμας ζήτησε από το υπουργείο να ευαισθητοποιηθεί στο θέμα των ιατρείων Πόνου «για να μην περάσουν και άλλοι όσα πέρασε εκείνη»
▅ «Συνοπτικά αναφέρω ότι υπέφερα από έντονους έως και φρικτούς πόνους στο πόδι από την ηλικία των οκτώ έως και των είκοσι έξι χρόνωνδηλαδή μιλάμε για 18 χρόνια πόνου...», είχε γράψει στο προσωπικό ηλεκτρονικό της ημερολόγιο η Αμαλία Καλυβινού. Χθες, ο νονός της Θανάσης Τζούμας ζήτησε από το υπουργείο να ευαισθητοποιηθεί στο θέμα των ιατρείων Πόνου «για να μην περάσουν και άλλοι όσα πέρασε εκείνη»
«Ποιος μπορεί να αντιμετωπίσει τον θάνατό του; Η Αμαλία σήκωσε αυτό το βάρος με αξιοπρέπεια. Πάνω στον δικό της πόνο, ας ανακουφιστούν τουλάχιστον χιλιάδες άλλες... Αμαλίες που βιώνουν- σωματικά και ψυχολογικά- όσα πέρασε εκείνη».
Με αυτά τα λόγια, ο Θανάσης Τζούμας, νονός της Αμαλίας Καλυβινού, η οποία έχασε τη μάχη με τον καρκίνο στα τέλη Μαΐου, κάνει έκκληση προς το υπουργείο Υγείας και την Πολιτεία να βοηθήσουν τους ασθενείς που «σφίγγουν τα δόντια» για να μην ουρλιάξουν από τους πόνους, στελεχώνοντας ιατρεία Πόνου σε όλη την Ελλάδα και ενισχύοντας τα ήδη υπάρχοντα, τα οποία λειτουργούν από... εθελοντές γιατρούς! Ενδεικτικό της κατάστασης που επικρατεί είναι πως δεν προβλέπονται από τους οργανισμούς των νοσοκομείων κέντρα πόνου, πλην τεσσάρων σε όλη τη χώρα!
Η ιστορία της Αμαλίας δεν συγκινεί ούτε ξυπνά συνειδήσεις για πρώτη φορά. Από τον Ιούλιο του 2005, μέσω του προσωπικού της ηλεκτρονικού ημερολογίου (blog), άρχισε να περιγράφει τον επί δεκαοκτώ χρόνια Γολγοθά της, έως ότου να διαγνωσθεί ότι έπασχε από καρκίνο. «Συνοπτικά αναφέρω ότι υπέφερα από έντονους έως και φρικτούς πόνους στο πόδι από την ηλικία των οκτώ έως και των είκοσι έξι χρόνων- δηλαδή μιλάμε για 18 χρόνια πόνου...», είχε γράψει.
Από τότε και για τα επόμενα δύο χρόνια, ενημέρωνε τακτικά τους «ηλεκτρονικούς» της φίλους. Μέρα με τη μέρα αυξάνονταν, ώσπου μέσα σε λίγους μήνες δημιουργήθηκε στο Ίντερνετ μία «στρατιά αλληλεγγύης»! Η ιστορία της, άλλωστε, ήταν συγκλονιστική όσο και τα σχόλιά της για τα όσα αντιμετώπιζε.
Ένας καλοήθης όγκος στο πόδι- νευρίνωμα - άρχισε να την ταλαιπωρεί όταν ήταν οκτώ ετών. Πονούσε και το έλεγε σε όλους, αλλά οι γιατροί έλεγαν πως δεν έχει τίποτα.
Εξετάσεις σε βαλίτσα:
«Αποκλείεται, με διαβεβαίωναν οι γιατροί. Αυτή την απάντηση την άκουγα επί 18 ολόκληρα χρόνια. Δεν σταματήσαμε, όμως, να αναζητούμε την ιατρική διάγνωση. Τα αποτελέσματα των εξετάσεων, στις οποίες είχε υποβληθεί η Αμαλία, ήταν τόσες πολλές που τις κουβαλούσα σε βαλίτσα», περιέγραψε ο νονός της κ. Θανάσης Τζούμας. Κι όμως, παρά τις δεκάδες εισαγωγές στα νοσοκομεία, δεκάδες επεμβάσεις και φαρμακευτικές συνταγές, οι γιατροί κατέληγαν στη διάγνωση «ιδιοπάθειας»!
Εκείνη, όμως, συνέχιζε να υποφέρει: «Κατέληξαν στο ότι το πρόβλημα μου είναι ιδιοπαθές και είτε μου πρότειναν να κάτσω να πονάω είτε με μπούκωναν με ψυχοφάρμακα για να σταματήσω να... νομίζω ότι πονάω! Επειδή η στοιχειώδης λογική λέει ότι κάθε αποτέλεσμα έχει και μία αιτία και ότι τίποτε δεν δημιουργείται εκ του μηδενός, εγώ επέμεινα να ψάχνω για μια σοβαρή διάγνωση, για μια μη γελοία εξήγηση του πόνου μου...», αναφέρει στο blog της. Τελικά, η διάγνωση βγήκε έπειτα από 18 ολόκληρα χρόνια, το 2001: καρκίνος.
Μοναδική λύτρωση
Όπως ο νονός της Αμαλίας τονίζει, η μοναδική λύτρωση που ένιωσε η νεαρή κοπέλα ήταν όταν επισκέφτηκε για πρώτη φορά το ιατρείο Πόνου. «Είχε μια παρηγοριά. Απέκτησε και πάλι νόημα η ζωή της. Γι΄ αυτό κάνω έκκληση από το βήμα που μου δίνεται στον υπουργό Υγείας να δώσει την ευκαιρία σε όλους εκείνους τους ασθενείς που υποφέρουν από τους πόνους να ζήσουν μια αξιοπρεπή ζωή».
«Προσπάθησε να δώσει αξιοπρέπεια στον θάνατό της»
«Η ΑΜΑΛΙΑ Καλυβινού χάθηκε προσπαθώντας να δώσει ποιότητα ζωής στη ζωή της και αξιοπρέπεια στον θάνατό της», τόνισε στη χθεσινή συνέντευξη Τύπου, που οργανώθηκε στο πλαίσιο της Παγκόσμιας Ημέρας Παρηγορητικής Φροντίδας, η αναπληρώτρια καθηγήτρια Αναισθησιολογίας της Ιατρικής Σχολής του Πανεπιστημίου Αθηνών και πρόεδρος της ΠΑΡΗΣΥΑ (Ελληνική Εταιρεία Παρηγορητικής και Συμπτωματικής Φροντίδας Καρκινοπαθών και μη Ασθενών), κ. Αθηνά Βαδαλούκα. «Αφιερώνουμε αυτή τη μέρα στη μνήμη της σε μια προσπάθεια να τιμήσουμε την αξιοπρέπεια του Έλληνα ασθενούς και το δικαίωμά του στην παρηγορητική φροντίδα», πρόσθεσε.
Απαράδεκτες συνθήκες
Η παρηγορητική φροντίδα στους ασθενείς που υποφέρουν από πόνους βρίσκεται στα «σπάργανα» στην Ελλάδα. Σύμφωνα με τα στοιχεία της Ελληνικής Αναισθησιολογικής Εταιρείας, λειτουργούν σε όλη τη χώρα 46 ιατρεία πόνου στα δημόσια νοσοκομεία, κάτω όμως από απαράδεκτες συνθήκες. «Τα πάντα γίνονται σε εθελοντική βάση. Δεν έχουμε ούτε νοσηλευτές ούτε τραυματιοφορείς ούτε καν ένα ειδικό δωμάτιο για να παράσχουμε στους ασθενείς φαρμακευτική αγωγή και να τους στηρίζουμε ψυχολογικά», κατήγγειλε μεταξύ άλλων η κ. Ελένη Μαυρομμάτη, διευθύντρια του αναισθησιολογικού τμήματος του «Ερυθρού Σταυρού».
Έλλειμμα όμως παρατηρείται και στα οπιοειδή φάρμακα, τα μοναδικά που μπορούν να απαλύνουν τους αφόρητους πόνους. «Η νομοθεσία είναι αναχρονιστική. Στην Ελλάδα καταναλώνονται 4 mg ανά ασθενή έναντι 90 mg στη Δανία. Επιπλέον, στη χώρα μας δεν κυκλοφορούν όλα τα διαθέσιμα φάρμακα». ΑΠΟ ΤΑ ΝΕΑ 11/10/2007.
Τωρα ειναι η στιγμη που πρεπει να συνεχισουμε τον αγωνα της ΗΡΩΙΔΑΣ Αμαλιας Καλυβινου και να απαιτησουμε αμεση στελεχωση των ηδη υπαρχοντων ιατρειων πονου και δημιουργια νεων πληρως εξοπλισμενων και στελεχωμενων ιατρειων πονου!Τωρα η ειναι η ωρα να δρασουμε!Να δειξουμε ποιοι ειμαστε οι bloggers!Ολοι μαζι να συνεχισουμε τον αγωνα της!
http://kinwniawramiden2.blogspot.com/20 ... 02007.html
Κύριε Ιησού Χριστέ, ελέησον με τον αμαρτωλό
-
silver
- Κορυφαίος Αποστολέας
- Δημοσιεύσεις: 3145
- Εγγραφή: Παρ Δεκ 29, 2006 6:00 am
- Τοποθεσία: Κων/νος@Μόντρεαλ-Καναδά.
- Επικοινωνία:
==============================================
Μια ερώτηση:
Αυτή η ψηφιοποίηση είναι η γραμμωτή πλαστική κάρτα, που θα έχει ο ασθενής με το 666;
*ΝΑ ΚΑΘΙΕΡΩΘΕΙ Η ΨΗΦΙΟΠΟΙΗΣΗ ΤΟΥ ΙΑΤΡΙΚΟΥ ΦΑΚΕΛΟΥ ΤΟΥ ΑΣΘΕΝΟΥΣ ΠΑΝΕΛΛΗΝΙΩΣ, ΩΣΤΕ ΝΑ ΕΠΙΣΠΕΥΔΕΤΑΙ Η ΣΩΣΤΗ ΔΙΑΓΝΩΣΗ ΚΑΙ ΘΕΡΑΠΕΙΑ
Ευχαριστώ εκ των προτέρων για τυχόν απαντήσεις.
==============================================
Μια ερώτηση:
Αυτή η ψηφιοποίηση είναι η γραμμωτή πλαστική κάρτα, που θα έχει ο ασθενής με το 666;
*ΝΑ ΚΑΘΙΕΡΩΘΕΙ Η ΨΗΦΙΟΠΟΙΗΣΗ ΤΟΥ ΙΑΤΡΙΚΟΥ ΦΑΚΕΛΟΥ ΤΟΥ ΑΣΘΕΝΟΥΣ ΠΑΝΕΛΛΗΝΙΩΣ, ΩΣΤΕ ΝΑ ΕΠΙΣΠΕΥΔΕΤΑΙ Η ΣΩΣΤΗ ΔΙΑΓΝΩΣΗ ΚΑΙ ΘΕΡΑΠΕΙΑ
Ευχαριστώ εκ των προτέρων για τυχόν απαντήσεις.
==============================================
Ενας χρονος περασε σχεδον απο την στιγμη που η Αμαλια "εφυγε" για
το τελευταιο της ταξιδι και το λιγο που μπορουσα να κανω ειναι
να βαλω αυτο το κειμενο .
Ένας χρόνος χωρίς την Αμαλία...
Με το fakellaki.blogspot.com συντάραξε τους πάντες και κλόνισε συνειδήσεις. Πόσοι την θυμούνται σήμερα;
Ένας χρόνος συμπληρώνεται σήμερα χωρίς την Αμαλία Καλυβίνου. Εφυγε από τη ζωή στις 25 Μαΐου 2007, έχοντας δώσει μια γενναία μάχη με την ασθένειά της αλλά και μια παράλληλη μάχη με την αναλγησία, την αδιαφορία και τα κυκλώματα που συνάντησε.
Με το blog της, το fakellaki.blogspot.com, η Αμαλία -με σκληρή, αλλά αληθινή γλώσσα και χωρίς λεκτικούς καθωσπρεπισμούς- έκανε το πρόβλημα γνωστό σε όλους, συγκίνησε και ευαισθητοποίησε. Έδειξε και το δρόμο για χιλιάδες άλλους απλούς πολίτες που δεν είχαν άλλη διέξοδο να διαμαρτυρηθούν, να καταγγείλουν.
Την τελευταία ανάρτηση την έκανε στις 3 Μαΐου 2007. Ξεκινούσε ως εξής:
"Παιδιά, σε πρώτη φάση, νομίζω οτι τα πράγματα καλα πήγαν.Η μπλογκόσφαιρα δημιούργησε "κάτι". Ως προς τα δικά μου κίνητρα θέλω να πω.Το ρημαδοφάρμακο που μού στερούσαν, είχα καταφέρει και το είχα πάρει λίγο πριν γίνει αυτό το ξέσπασμα με το fakellaki , οπότε η θέλησή μου όλη μπορούσε πλέον να επικεντρωθεί στη μεγάλη μου επιθυμία: να σταματήσουν οι (περισσότεροι) γιατροί που είναι τα αλαζονικά βόδια να είναι κατεστημένο. Αν είναι και δε μπορούν να εξαφανιστούν, ας είναι τουλάχιστον η εξαίρεση- όχι ο κανόνας ρε παιδια, ΟΧΙ Ο ΚΑΝΟΝΑΣ..."
Ολοι κλάψαμε όταν η Αμαλία έφυγε. Οι αρμόδιοι μοίραζαν τότε και υποσχέσεις, όρκους, ότι τα κακώς κείμενα που αντιμετώπισε η Αμαλία θα διορθωθούν. Οι πιο πολλοί απ' αυτούς όμως στη συνέχεια την "ξέχασαν", δεν την ...χρειάζονταν πια. Αυτοί και οι υποκρισία τους.
Εχουμε όμως αυτό το δικαίωμα, να την ξεχάσουμε; Μας βλέπει και μας κρίνει όλους...
http://press-gr.blogspot.com/2008/05/bl ... _6662.html
το τελευταιο της ταξιδι και το λιγο που μπορουσα να κανω ειναι
να βαλω αυτο το κειμενο .
Ένας χρόνος χωρίς την Αμαλία...
Με το fakellaki.blogspot.com συντάραξε τους πάντες και κλόνισε συνειδήσεις. Πόσοι την θυμούνται σήμερα;
Ένας χρόνος συμπληρώνεται σήμερα χωρίς την Αμαλία Καλυβίνου. Εφυγε από τη ζωή στις 25 Μαΐου 2007, έχοντας δώσει μια γενναία μάχη με την ασθένειά της αλλά και μια παράλληλη μάχη με την αναλγησία, την αδιαφορία και τα κυκλώματα που συνάντησε.
Με το blog της, το fakellaki.blogspot.com, η Αμαλία -με σκληρή, αλλά αληθινή γλώσσα και χωρίς λεκτικούς καθωσπρεπισμούς- έκανε το πρόβλημα γνωστό σε όλους, συγκίνησε και ευαισθητοποίησε. Έδειξε και το δρόμο για χιλιάδες άλλους απλούς πολίτες που δεν είχαν άλλη διέξοδο να διαμαρτυρηθούν, να καταγγείλουν.
Την τελευταία ανάρτηση την έκανε στις 3 Μαΐου 2007. Ξεκινούσε ως εξής:
"Παιδιά, σε πρώτη φάση, νομίζω οτι τα πράγματα καλα πήγαν.Η μπλογκόσφαιρα δημιούργησε "κάτι". Ως προς τα δικά μου κίνητρα θέλω να πω.Το ρημαδοφάρμακο που μού στερούσαν, είχα καταφέρει και το είχα πάρει λίγο πριν γίνει αυτό το ξέσπασμα με το fakellaki , οπότε η θέλησή μου όλη μπορούσε πλέον να επικεντρωθεί στη μεγάλη μου επιθυμία: να σταματήσουν οι (περισσότεροι) γιατροί που είναι τα αλαζονικά βόδια να είναι κατεστημένο. Αν είναι και δε μπορούν να εξαφανιστούν, ας είναι τουλάχιστον η εξαίρεση- όχι ο κανόνας ρε παιδια, ΟΧΙ Ο ΚΑΝΟΝΑΣ..."
Ολοι κλάψαμε όταν η Αμαλία έφυγε. Οι αρμόδιοι μοίραζαν τότε και υποσχέσεις, όρκους, ότι τα κακώς κείμενα που αντιμετώπισε η Αμαλία θα διορθωθούν. Οι πιο πολλοί απ' αυτούς όμως στη συνέχεια την "ξέχασαν", δεν την ...χρειάζονταν πια. Αυτοί και οι υποκρισία τους.
Εχουμε όμως αυτό το δικαίωμα, να την ξεχάσουμε; Μας βλέπει και μας κρίνει όλους...
http://press-gr.blogspot.com/2008/05/bl ... _6662.html
Κύριε Ιησού Χριστέ, ελέησον με τον αμαρτωλό
μαλλον αλλου ηθελες να γραψεις !kostasxa έγραψε:απαιτείς .
όλοι απαιτούμε .
το θέμα είναι τη κάνουμε ???????????????
απολύτως τυπωτά !!!!!!!!!!!!!!!!!
εξάλλου υπάρχουν υπευθύνους να ελέγξουν την κατάσταση και να την ξαναφέρουν στο σωστό δρόμο. γιαυτό χαλάρωσε
τα λεμε στο σωστο μερος λοιπον ...
Κύριε Ιησού Χριστέ, ελέησον με τον αμαρτωλό