=D> =D> =D> =D> =D> =D> =D>
πολύ εύστοχο παράδειγμα κατερίνα 71
=D> =D> =D> =D> =D> =D> =D>
Μια ειλικρινή απάντηση παρακαλώ
Συντονιστής: Συντονιστές
-
nhfaliamethh
- Έμπειρος Αποστολέας
- Δημοσιεύσεις: 250
- Εγγραφή: Τετ Ιούλ 19, 2006 5:00 am
- Επικοινωνία:
Γεροντας Παισιος και αναπηρία..
- Μια αναπηρία, Γέροντα, μπορεί να δημιουργήση σύμπλεγμα κατωτερότητος;
- Αυτά είναι μπανταλά [33].
- Στους αναπήρους όμως, Γέροντα, μερικές φορές συμβαίνει αυτό.
- Συμβαίνει, γιατί δεν τοποθετούνται σωστά. Όταν καταλάβουν ότι η αναπηρία είναι ευλογία από τον Θεό, τοποθετούνται σωστά και απαλλάσσονται από την μειονεκτικότητα. Όταν ένα μικρό παιδί έχη κάποια αναπηρία και δεν έχη βοηθηθή, ώστε να χαίρεται για την αναπηρία του, τότε έχει ελαφρυντικά, αν αισθάνεται μειονεκτικά. Αλλά, αν μεγαλώση και παραμένη η μειονεκτικότητα, σημαίνει ότι δεν έχει συλλάβει το βαθύτερο νόημα της ζωής. Σε ένα κοριτσάκι, όταν ήταν εννέα χρονών, παρουσιάσθηκε όγκος στο μάτι του και οι γιατροί του αφήρεσαν το ένα μάτι. Τα παιδιά στο σχολείο το κορόιδευαν και αυτό το καημένο βασανιζόταν. Ο πατέρας του ήρθε στο Καλύβι και μου είπε το πρόβλημά του. «»Σκέφθηκα, Γέροντα, μου είπε, πως, αν του παίρνω ό,τι μου ζητάει, θα το βοηθήσω, γιατί θα χαίρεται και θα ξεχνάη την στενοχώρια για την αναπηρία του. Ναι, αλλά πως να το κάνω αυτό; Έχω άλλα πέντε μικρά παιδιά, που ζηλεύουν, γιατί δεν καταλαβαίνουν». «Τι είναι αυτά; του λέω. Αυτά είναι μια ψεύτικη παρηγοριά· δεν είναι λύση. Αν του παίρνης τώρα όποιο φόρεμα σου ζητάει, μετά από λίγα χρόνια θα σου ζητήση να του πάρης και μερσεντές. Πως θα τα βγάλης πέρα; Ύστερα θα μάθη ότι μερικοί έχουν αεροπλάνα στην ταράτσα τους και θα σου ζητάη να του πάρης αεροπλάνο! Τι θα κάνης τότε; Προσπάθησε να βοηθήσης το παιδί σου να χαρή που έχει ένα μάτι. Να αισθάνεται ότι είναι μάρτυρας. Πολλούς Μάρτυρες τους έβγαζαν τα μάτια, τους έκοβαν τα αυτιά, την μύτη, και ο κόσμος γελούσε μαζί τους. Αυτοί όμως, ενώ υπέφεραν από τον πόνο και από την κοροϊδία των ανθρώπων, δεν υποχωρούσαν και υπέμειναν ακλόνητοι το μαρτύριο. Αν το παιδί καταλάβη και αντιμετωπίση με δοξολογία την αναπηρία του, ο Θεός θα το κατατάξη με τους Ομολογητές. Μικρό πράγμα είναι να οικονομήση ο Θεός να βγάλουν το μάτι του παιδιού με τέτοιο τρόπο, που να μην πονέση, και να το κατατάξη με τους Ομολογητές; Γιατί αυτό δεν έχει αμαρτίες να εξοφλήση και θα έχη καθαρό μισθό από αυτήν την αναπηρία». Με ευχαρίστησε ο καημένος και έφυγε αναπαυμένος. Πράγματι βοήθησε το κοριτσάκι του να καταλάβη ότι η αναπηρία του ήταν ευλογία από τον Θεό και να δοξολογή τον Θεό. Έτσι μεγάλωσε φυσιολογικά, σπούδασε φιλολογία και τώρα εργάζεται ως καθηγήτρια και χαίρεται πιο πολύ από άλλες κοπέλες που τα έχουν όλα και βασανίζονται, γιατί δεν έχουν συλλάβει το βαθύτερο νόημα της ζωής.
- Όταν οι άνθρωποι δεν καταλάβουν το βαθύτερο νόημα της ζωής, βασανίζονται και με τις ευλογίες και με τις ευκαιρίες που τους δίνει ο Θεός για την σωτηρία τους. Ενώ, όποιος τοποθετείται σωστά, όλα τα χαίρεται. Και κουτσός να είναι, το χαίρεται! Και να μην του κόβη πολύ, το χαίρεται. Και φτωχός να είναι, το χαίρεται.
Καταλαβαίνω βέβαια πόσο δυσκολεύονται οι ανάπηροι και προσεύχομαι πολύ γι’ αυτούς, και πιο πολύ για τις κοπέλες. Για ένα αγόρι μια αναπηρία δεν είναι και τόσο βαρύ· για μια κοπέλα όμως, που θέλει να αποκατασταθή, είναι δύσκολο.
Ιδίως οι τυφλοί πόσο δυσκολεύονται! Οι καημένοι δεν μπορούν να εξυπηρετηθούν· όταν περπατούν, σκοντάφτουν... Στην προσευχή μου ζητώ από τον Θεό να δώση στους τυφλούς τουλάχιστον λίγο φως, για να μπορούν κάπως να αυτοεξυπηρετούνται.
Ο ουράνιος μισθός
για την αναπηρία
Όταν έχουμε κάποια αναπηρία, αν κάνουμε υπομονή και δεν γκρινιάζουμε, τότε έχουμε μεγαλύτερο μισθό. Γιατί όλοι οι ανάπηροι αποταμιεύουν. Ένας κουφό αυτί, ένας τυφλός από το τυφλό μάτι, ένας κουτσός από το κουτσό πόδι. Είναι μεγάλη υπόθεση! Αν κάνουν και λίγο αγώνα κατά των ψυχικών παθών, θα έχουν να λάβουν και στεφάνια από τον Θεό. Βλέπεις, οι ανάπηροι πολέμου παίρνουν σύνταξη, παίρνουν και παράσημα.
Όποιος έχει ομορφιά, λεβεντιά, υγεία, και δεν αγωνίζεται να κόψη τα ελαττώματά του, θα του πη ο Θεός: «Απήλαυσες στην ζωή σου τα αγαθά σου, την λεβεντιά σου! Τι σου χρωστώ τώρα; Τίποτε». Ενώ όποιος έχει μια αναπηρία – είτε έτσι γεννήθηκε, είτε την κληρονόμησε από τους γονείς του, είτε την απέκτησε αργότερα -, πρέπει να χαίρεται, γιατί έχει να λάβη στην άλλη ζωή. Όταν μάλιστα δεν έχη φταίξει, θα έχη καθαρό ουράνιο μισθό, χωρίς κρατήσεις. Δεν είναι μικρό πράγμα μια ολόκληρη ζωή να μην μπορή κάποιος λ.χ. να απλώση το πόδι του, να μην μπορή να καθήση, να μην μπορή να κάνη μετάνοιες κ.λπ. Στην άλλη ζωή ο Θεός θα του πη: «Έλα, παιδί μου, κάθησε πια αιώνια άνετα σ’ αυτήν την πολυθρόνα». Γι’ αυτό λέω, χίλιες φορές να είχα γεννηθή καθυστερημένος διανοητικά, τυφλός, κουφός, γιατί θα είχα να λάβω τότε από τον Θεό.
Οι ανάπηροι, εάν δεν γογγύζουν, αλλά δοξολογούν ταπεινά τον Θεό και ζουν κοντά Του, θα έχουν την καλύτερη θέση στον Παράδεισο. Ο Θεός θα τους κατατάξη με τους Ομολογητές και τους Μάρτυρες, που έδωσαν για την αγάπη του Χριστού τα χέρια και τα πόδια τους, και τώρα στον Παράδεισο φιλούν με ευλάβεια συνέχεια τα πόδια και τα χέρια του Χριστού.
τα πήρα απο δω... http://www.psyche.gr/churchpaisios3.htm
- Μια αναπηρία, Γέροντα, μπορεί να δημιουργήση σύμπλεγμα κατωτερότητος;
- Αυτά είναι μπανταλά [33].
- Στους αναπήρους όμως, Γέροντα, μερικές φορές συμβαίνει αυτό.
- Συμβαίνει, γιατί δεν τοποθετούνται σωστά. Όταν καταλάβουν ότι η αναπηρία είναι ευλογία από τον Θεό, τοποθετούνται σωστά και απαλλάσσονται από την μειονεκτικότητα. Όταν ένα μικρό παιδί έχη κάποια αναπηρία και δεν έχη βοηθηθή, ώστε να χαίρεται για την αναπηρία του, τότε έχει ελαφρυντικά, αν αισθάνεται μειονεκτικά. Αλλά, αν μεγαλώση και παραμένη η μειονεκτικότητα, σημαίνει ότι δεν έχει συλλάβει το βαθύτερο νόημα της ζωής. Σε ένα κοριτσάκι, όταν ήταν εννέα χρονών, παρουσιάσθηκε όγκος στο μάτι του και οι γιατροί του αφήρεσαν το ένα μάτι. Τα παιδιά στο σχολείο το κορόιδευαν και αυτό το καημένο βασανιζόταν. Ο πατέρας του ήρθε στο Καλύβι και μου είπε το πρόβλημά του. «»Σκέφθηκα, Γέροντα, μου είπε, πως, αν του παίρνω ό,τι μου ζητάει, θα το βοηθήσω, γιατί θα χαίρεται και θα ξεχνάη την στενοχώρια για την αναπηρία του. Ναι, αλλά πως να το κάνω αυτό; Έχω άλλα πέντε μικρά παιδιά, που ζηλεύουν, γιατί δεν καταλαβαίνουν». «Τι είναι αυτά; του λέω. Αυτά είναι μια ψεύτικη παρηγοριά· δεν είναι λύση. Αν του παίρνης τώρα όποιο φόρεμα σου ζητάει, μετά από λίγα χρόνια θα σου ζητήση να του πάρης και μερσεντές. Πως θα τα βγάλης πέρα; Ύστερα θα μάθη ότι μερικοί έχουν αεροπλάνα στην ταράτσα τους και θα σου ζητάη να του πάρης αεροπλάνο! Τι θα κάνης τότε; Προσπάθησε να βοηθήσης το παιδί σου να χαρή που έχει ένα μάτι. Να αισθάνεται ότι είναι μάρτυρας. Πολλούς Μάρτυρες τους έβγαζαν τα μάτια, τους έκοβαν τα αυτιά, την μύτη, και ο κόσμος γελούσε μαζί τους. Αυτοί όμως, ενώ υπέφεραν από τον πόνο και από την κοροϊδία των ανθρώπων, δεν υποχωρούσαν και υπέμειναν ακλόνητοι το μαρτύριο. Αν το παιδί καταλάβη και αντιμετωπίση με δοξολογία την αναπηρία του, ο Θεός θα το κατατάξη με τους Ομολογητές. Μικρό πράγμα είναι να οικονομήση ο Θεός να βγάλουν το μάτι του παιδιού με τέτοιο τρόπο, που να μην πονέση, και να το κατατάξη με τους Ομολογητές; Γιατί αυτό δεν έχει αμαρτίες να εξοφλήση και θα έχη καθαρό μισθό από αυτήν την αναπηρία». Με ευχαρίστησε ο καημένος και έφυγε αναπαυμένος. Πράγματι βοήθησε το κοριτσάκι του να καταλάβη ότι η αναπηρία του ήταν ευλογία από τον Θεό και να δοξολογή τον Θεό. Έτσι μεγάλωσε φυσιολογικά, σπούδασε φιλολογία και τώρα εργάζεται ως καθηγήτρια και χαίρεται πιο πολύ από άλλες κοπέλες που τα έχουν όλα και βασανίζονται, γιατί δεν έχουν συλλάβει το βαθύτερο νόημα της ζωής.
- Όταν οι άνθρωποι δεν καταλάβουν το βαθύτερο νόημα της ζωής, βασανίζονται και με τις ευλογίες και με τις ευκαιρίες που τους δίνει ο Θεός για την σωτηρία τους. Ενώ, όποιος τοποθετείται σωστά, όλα τα χαίρεται. Και κουτσός να είναι, το χαίρεται! Και να μην του κόβη πολύ, το χαίρεται. Και φτωχός να είναι, το χαίρεται.
Καταλαβαίνω βέβαια πόσο δυσκολεύονται οι ανάπηροι και προσεύχομαι πολύ γι’ αυτούς, και πιο πολύ για τις κοπέλες. Για ένα αγόρι μια αναπηρία δεν είναι και τόσο βαρύ· για μια κοπέλα όμως, που θέλει να αποκατασταθή, είναι δύσκολο.
Ιδίως οι τυφλοί πόσο δυσκολεύονται! Οι καημένοι δεν μπορούν να εξυπηρετηθούν· όταν περπατούν, σκοντάφτουν... Στην προσευχή μου ζητώ από τον Θεό να δώση στους τυφλούς τουλάχιστον λίγο φως, για να μπορούν κάπως να αυτοεξυπηρετούνται.
Ο ουράνιος μισθός
για την αναπηρία
Όταν έχουμε κάποια αναπηρία, αν κάνουμε υπομονή και δεν γκρινιάζουμε, τότε έχουμε μεγαλύτερο μισθό. Γιατί όλοι οι ανάπηροι αποταμιεύουν. Ένας κουφό αυτί, ένας τυφλός από το τυφλό μάτι, ένας κουτσός από το κουτσό πόδι. Είναι μεγάλη υπόθεση! Αν κάνουν και λίγο αγώνα κατά των ψυχικών παθών, θα έχουν να λάβουν και στεφάνια από τον Θεό. Βλέπεις, οι ανάπηροι πολέμου παίρνουν σύνταξη, παίρνουν και παράσημα.
Όποιος έχει ομορφιά, λεβεντιά, υγεία, και δεν αγωνίζεται να κόψη τα ελαττώματά του, θα του πη ο Θεός: «Απήλαυσες στην ζωή σου τα αγαθά σου, την λεβεντιά σου! Τι σου χρωστώ τώρα; Τίποτε». Ενώ όποιος έχει μια αναπηρία – είτε έτσι γεννήθηκε, είτε την κληρονόμησε από τους γονείς του, είτε την απέκτησε αργότερα -, πρέπει να χαίρεται, γιατί έχει να λάβη στην άλλη ζωή. Όταν μάλιστα δεν έχη φταίξει, θα έχη καθαρό ουράνιο μισθό, χωρίς κρατήσεις. Δεν είναι μικρό πράγμα μια ολόκληρη ζωή να μην μπορή κάποιος λ.χ. να απλώση το πόδι του, να μην μπορή να καθήση, να μην μπορή να κάνη μετάνοιες κ.λπ. Στην άλλη ζωή ο Θεός θα του πη: «Έλα, παιδί μου, κάθησε πια αιώνια άνετα σ’ αυτήν την πολυθρόνα». Γι’ αυτό λέω, χίλιες φορές να είχα γεννηθή καθυστερημένος διανοητικά, τυφλός, κουφός, γιατί θα είχα να λάβω τότε από τον Θεό.
Οι ανάπηροι, εάν δεν γογγύζουν, αλλά δοξολογούν ταπεινά τον Θεό και ζουν κοντά Του, θα έχουν την καλύτερη θέση στον Παράδεισο. Ο Θεός θα τους κατατάξη με τους Ομολογητές και τους Μάρτυρες, που έδωσαν για την αγάπη του Χριστού τα χέρια και τα πόδια τους, και τώρα στον Παράδεισο φιλούν με ευλάβεια συνέχεια τα πόδια και τα χέρια του Χριστού.
τα πήρα απο δω... http://www.psyche.gr/churchpaisios3.htm
nhfaliamethh ΚΑΙ katerina71 ΣΑΣ ΕΥΧΑΡΙΣΤΩ ΠΟΛΥ ΓΙΑ ΤΙΣ ΩΡΑΙΕΣ ΠΑΡΑΘΕΣΕΙΣ ΣΑΣ. ΠΡΑΓΜΑΤΙΚΑ ΗΤΑΝ ΠΟΛΥ ΣΥΓΚΙΝΗΤΙΚΕΣ ΚΑΙ ΩΦΕΛΙΜΕΣ.
-Κύριε Ιησού Χριστέ, ελέησόν με τον αμαρτωλό και ανάξιο δούλο σου.
-Γνώρισόν μοι, Κύριε, οδόν, εν ή πορεύσομαι, ότι πρός σέ ήρα τήν ψυχήν μου.
-Εξομολογήσομαί σοι είς τον αιώνα, ότι εποίησας και υπομενώ το όνομά σου ότι χρηστόν εναντίον των οσίων σου.
-Γνώρισόν μοι, Κύριε, οδόν, εν ή πορεύσομαι, ότι πρός σέ ήρα τήν ψυχήν μου.
-Εξομολογήσομαί σοι είς τον αιώνα, ότι εποίησας και υπομενώ το όνομά σου ότι χρηστόν εναντίον των οσίων σου.
agiografies έγραψε:ΤΟ ΘΕΜΑ ΠΟΥ ΕΒΑΛΕΣ ΕΙΝΑΙ ΣΟΒΑΡΟ ΚΑΙ ΔΕΝ ΝΟΜΙΖΩ ΟΤΙ ΠΡΕΠΕΙ ΝΑ ΔΙΝΟΥΜΕ ΑΠΑΝΤΗΣΕΙΣ ΑΒΙΑΣΤΑ, ΘΑ ΕΠΙΚΕΝΤΡΩΘΩ ΜΟΝΟ ΣΤΟ ΚΟΜΜΑΤΙ ΣΧΕΣΗ, ΚΑΙ ΓΑΜΟΣ.
ΥΠΑΡΧΟΥΝ ΠΟΛΥ ΑΝΘΡΩΠΟΙ ΟΙ ΟΠΟΙΟΙ ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΟΡΘΟΔΟΞΟΙ (ΔΕΝ ΞΕΡΩ ΑΝ ΕΙΝΑΙ ΚΑΝ ΧΡΙΣΤΙΑΝΟΙ) ΠΟΥ ΕΧΟΥΝ ΣΥΝΑΨΕΙ ΣΧΕΣΕΙΣ ΜΕ ΑΝΘΡΩΠΟΥΣ ΠΟΥ ΕΧΟΥΝ ΚΑΠΟΙΟ ΕΙΔΟΣ ΑΝΑΠΗΡΙΑΣ,
ΥΠΑΡΧΟΥΝ ΟΜΩΣ ΚΑΙ ΧΡΙΣΤΙΑΝΟΙ ΠΟΥ ΔΕΝ ΘΑ ΤΟ ΕΚΑΝΑΝ ΑΥΤΟ.
Η ΓΝΩΜΗ ΜΟΥ ΓΙΑ ΕΝΑΝ ΧΡΙΣΤΙΑΝΟ ΕΙΝΑΙ ΠΡΩΤΑ ΑΠ'ΟΛΑ ΝΑ ΜΙΛΗΣΕΙ ΜΕ ΤΟΝ ΠΝΕΥΜΑΤΙΚΟ ΤΟΥ, (ΔΕΝ ΜΠΟΡΟΥΝ ΡΕ ΠΑΙΔΙΑ ΝΑ ΣΗΚΩΣΟΥΝ ΟΛΟΙ ΤΕΤΟΙΟ ΣΤΑΥΡΟ),
ΜΑΖΙ ΜΕ ΤΗΝ ΨΥΧΗ ΚΟΥΒΑΛΑΜΕ ΚΑΙ ΤΟ ΣΑΡΚΙΟ ΜΑΣ ΚΑΙ ΚΑΛΟΣ Η ΚΑΚΟΣ Η ΕΠΙΛΟΓΕΣ ΜΑΣ ΕΠΙΡΕΑΖΟΝΤΑΙ ΑΠ'ΑΥΤΟ, ΟΥΤΕ ΝΟΜΙΖΩ ΕΙΝΑΙ ΣΩΣΤΟ ΝΑ ΧΑΡΑΚΤΗΡΙΣΟΥΜΕ ΚΑΠΟΙΟΝ ΚΑΛΟ Η ΚΑΚΟ ΧΡΙΣΤΙΑΝΟ ΑΠΟ ΤΟ ΑΝ ΘΑ ΕΠΕΡΝΕ Η ΟΧΙ ΕΝΑΝ ΑΝΘΡΩΠΟ ΜΕ ΚΑΠΟΙΑ ΜΟΡΦΗ ΑΝΑΠΗΡΙΑΣ.
ΓΙΑΤΙ ΑΝ ΣΤΗΝ ΠΟΡΕΙΑ ΚΟΥΡΑΣΤΕΙ, ΛΙΓΟΨΥΧΗΣΗ, ΚΟΙΤΑΞΕΙ ΑΛΛΟΥ, ΑΝ, ΑΝ, ΑΝ, ΠΟΙΟΣ ΠΕΡΝΕΙ ΤΗΝ ΕΥΘΥΝΗ ΓΙΑ ΤΗΝ ΨΥΧΗ ΤΟΥ ΑΝΘΡΩΠΟΥ ΑΥΤΟΥ??
ΕΙΝΑΙ ΑΠΟΦΑΣΗ ΙΣΟΒΙΑΣ ΔΕΣΜΕΥΣΗΣ ΚΑΙ ΔΕΝ ΜΠΟΡΕΙ ΝΑ ΠΑΡΘΕΙ ΕΤΣΙ, ΠΟΛΛΕΣ ΦΟΡΕΣ, (ΚΑΙ ΕΙΝΑΙ ΦΥΣΙΟΛΟΓΙΚΟ ΣΑΡΚΑ ΕΧΟΥΜΕ) ΔΙΑΛΕΓΟΥΜΕ ΝΑ ΠΛΗΣΙΑΣΟΥΜΕ ΚΑΠΟΙΟΝ ΚΑΠΟΙΑ ΠΡΩΤΑ ΑΠ'ΟΛΑ ΒΛΕΠΟΝΤΑΣ ΜΟΝΟ ΤΗΝ ΕΞΩΤΕΡΙΚΗ ΕΜΦΑΝΙΣΗ, ΚΑΙ ΑΝ ΜΑΣ ΚΑΝΕΙ ΣΑΝ ΧΑΡΑΚΤΗΡΑΣ ΣΥΝΕΧΙΖΟΥΜΕ, ΓΙΑΤΙ ΑΝ ΔΕΝ ΜΑΣ ΕΛΚΕΙ ΚΑΠΟΙΟΣ ΜΕ ΤΗΝ ΕΜΦΑΝΙΣΗ ΤΟΥ ΚΑΙ ΤΟΝ ΤΗΝ ΠΑΡΟΥΜΕ, ΓΙΑΤΙ ΕΤΣΙ ΘΕΩΡΟΥΜΕ ΟΤΙ ΚΑΝΟΥΝ ΟΙ ΚΑΛΟΙ ΧΡΙΣΤΙΑΝΟΙ, ΚΑΙ ΠΕΡΑΣΕΙ Ο ΠΡΩΤΟΣ ΚΑΙΡΟΣ, ΚΑΙ ΑΡΧΙΣΕΙ ΤΟ ΜΑΤΑΚΙ ΜΑΣ ΝΑ ΠΕΦΤΕΙ ΠΑΝΩ ΣΕ ΚΑΤΙ ΠΟΥ ΘΑ ΜΑΣ ΕΛΚΕΙ,
ΤΟΤΕ ΘΑ ΕΙΝΑΙ Η ΒΑΡΙΑ Η ΑΜΑΡΤΙΑ ΚΑΙ ΟΧΙ ΟΤΑΝ ΘΑ ΕΠΙΛΕΞΕΙΣ ΤΟΝ ΤΗΝ ΣΥΝΤΡΟΦΟ ΣΟΥ.
ΕΝ ΚΑΤΑΚΛΕΙΔΑ ΑΥΤΟ ΠΟΥ ΘΑ ΗΘΕΛΑ ΝΑ ΠΩ ΕΙΝΑΙ ΠΡΩΤΑ ΑΠ'ΟΛΑ Ο ΑΝΘΡΩΠΟΣ ΝΑ ΔΕΙ ΑΝ ΜΠΟΡΕΙ ΝΑ ΑΝΤΕΞΕΙ ΤΟ ΒΑΡΟΣ ΜΙΑΣ ΤΕΤΟΙΑΣ ΑΠΟΦΑΣΗΣ, ΓΙΑΤΙ ΣΕ ΔΙΑΦΟΡΕΤΙΚΗ ΠΕΡΙΠΤΩΣΗ ΘΑ ΚΑΝΕΙ ΔΥΣΤΥΧΙΣΜΕΝΟ ΚΑΙ ΤΟΝ ΑΛΛΟ. ΚΑΙ ΒΕΒΑΙΑ ΤΗΝ ΓΝΩΜΗ ΕΝΟΣ ΠΝΕΥΜΑΤΙΚΟΥ.
ΑΝ ΔΕΝ ΚΑΝΩ ΛΑΘΟΣ ΥΠΑΡΧΕΙ ΜΙΑ ΤΕΤΟΙΑ ΟΜΙΛΙΑ ΤΟΥ ΜΗΤΡΟΠΟΛΙΤΗ ΛΕΜΕΣΟΥ ΑΘΑΝΑΣΙΟΥ, ΠΟΥ ΤΑ ΕΞΗΓΕΙ ΠΟΛΥ ΚΑΛΥΤΕΡΑ. ΙΣΩΣ ΤΗΝ ΕΧΕΙ Ο ΧΡΗΣΤΟΣ ΠΟΥ ΕΧΕΙ ΤΟΝ ΠΑΝΤΟΚΡΑΤΟΡΑ
Συμφωνώ , άλλα βάρη μπορεί να σηκώσει ο ένας και άλλα ο άλλος .
Τα χει πει , πράγματι και ο Λεμεσού Αθανάσιος . Δεν είναι μόνο η εξωτερική εμφάνιση , είναι η ψυχή κύρια αλλά κανείς πρέπει να τα ζηγιάζει όλα , για να μην πληγώσει και να μην πληγωθεί .
-
panagiotis2008
- Κορυφαίος Αποστολέας
- Δημοσιεύσεις: 480
- Εγγραφή: Δευ Απρ 28, 2008 5:00 am
- Τοποθεσία: Αθήνα
- Επικοινωνία:
Εικόνες Θεού και παιδιά του Θεού είναι κι οι ανάπηροι ή άτομα με κινητικές δυσκολίες.
Κι ακριβώς επειδή έχουν αυτά τα προβλήματα πρέπει να τους βοηθάμε και να τους φροντίζουμε περισσότερο και να τους δείχνουμε όλη μας την αγάπη γιανα μην αισθάνονται οτί όλοι τους περιφρονούν.
Αλλά ακόμα περισσότερο να τους συμβουλεύουμε πνευματικά και να προσευχόμαστε για αυτούς κι αν προχώρήσουν πνευματικά μπορεί να αγιάσουν,γιατί η ψυχή αγιάζει ,όχι το σώμα κι ο Θεός δεν αποκλείει κάποια παιδιά του που έχουν τέτοια προβλήματα να λάβουν την Χάρη Του.
Κι ακριβώς επειδή έχουν αυτά τα προβλήματα πρέπει να τους βοηθάμε και να τους φροντίζουμε περισσότερο και να τους δείχνουμε όλη μας την αγάπη γιανα μην αισθάνονται οτί όλοι τους περιφρονούν.
Αλλά ακόμα περισσότερο να τους συμβουλεύουμε πνευματικά και να προσευχόμαστε για αυτούς κι αν προχώρήσουν πνευματικά μπορεί να αγιάσουν,γιατί η ψυχή αγιάζει ,όχι το σώμα κι ο Θεός δεν αποκλείει κάποια παιδιά του που έχουν τέτοια προβλήματα να λάβουν την Χάρη Του.
Και το Πνεύμα και η νύμφη λένε ¨έλα.Και όποιος ακούει ας πει ¨έλα.και όποιος διψάει ας έρθει,και όποιος θέλει ας παίρνει δωρεάν το νερό της ζωής.
Ο ΧΡΟΝΟΣ ΚΥΛΑΕΙ ΥΠΕΡ ΤΩΝ ΠΙΣΤΩΝ !
Πραγματικά ανάπηροι και γία κλάμματα,είναι οι άπιστοι,οι αμετανόητοι καί χρόνια αμαρτωλοί,οι οποίοι θα συνεχίσουν να υποφέρουν και στο μέλλον.... Οι Ανθρωποι με σωματικές αναπηρίες,με ελπίδα καί πίστη,πρέπει νά φθάσουν στο σημείο να ευχαριστούν τον Κύριο ,δια την μεγάλη αυτή ευκαιρία που μας έχει δωθεί,και παρά τις δοκιμασιές που υπομένουμε,καί τό ποθούμενο,η σωτηρία της ψυχής είναι εξασφαλισμένη. Χωρίς πόνους ,καρότσια,πατερίτσες,άσπρα μπαστούνια κτλ,θα πετούν ελεύθεροι στούς ουρανούς παρά Τώ Κυρίω. Είναι θέμα χρόνου,όχι απλά η θεραπεία τών σωματικών αναπηριών καί ασθενειών,αλλα η διαγραφή τους ακόμα καί από τήν μνήμη μας.