geonutr έγραψε:εννοεί ότι από τον πολύ κόσμο δεν μπορεί να βλέπει κανέναν για παραπάνω από 3 λεπτά..δεν θα προλάβουν αλλιώς όλοι!
αγαπητε,
η γνωμη μου ειναι συνεχισε για λιγο καιρο ακομη να εξομολογεισαι σε αυτον τον παπουληκ αν δεις οτι δεν σε αναπαυει γενικως ο ολος τροπος,τοτε κανε αυτο που λεει ο Filotas,δηλ να βρουμε καποιον αλλον πνευματικο-ιερεα!
Αγαπητή Γεωργία, όσο κι αν ακούγεται παράξενο η Μεγάλη Σαρακοστή είναι ακατάλληλη εποχή για εκτεταμένες εξομολογήσεις. Αυτές μπορούν να γίνουν όλο τον υπόλοιπο χρόνο. Τη Μεγάλη Σαρακοστή επισκεπτόμαστε τον Πνευματικό μας μόνο για να συζητήσουμε την πορεία της προσπάθειάς μας αυτή την περίοδο.
Επειδή οι περισσότεροι Πνευματικοί έχουν αυτή την εποχή πάρα πολύ κόσμο, νομίζω ότι 3 λεπτά αρκούν. Ότι εκκρεμότητες μείνουν στο μυαλό μας (λογισμοί, απορίες) τις συζητάμε μαζί του μετά το Πάσχα με μεγαλύτερη άνεση.
-Κύριε Ιησού Χριστέ, ελέησόν με τον αμαρτωλό και ανάξιο δούλο σου.
-Γνώρισόν μοι, Κύριε, οδόν, εν ή πορεύσομαι, ότι πρός σέ ήρα τήν ψυχήν μου.
-Εξομολογήσομαί σοι είς τον αιώνα, ότι εποίησας και υπομενώ το όνομά σου ότι χρηστόν εναντίον των οσίων σου.
Ας με συγχωρέσουν ο πατέρας Αντώνιος και η Γεωργία - Ειρήνη, που παρεμβαίνω, αλλά θα παραθέσω κάποιες απόψεις του πατρός Παϊσίου για το θέμα:
ΡΗΣΕΙΣ ΠΑΪΣΙΟΥ
Αποσπάσματα από το βιβλίο «Σκεύος εκλογής» του ιερομονάχου Χριστόδουλου Αγιορείτου
Όταν κανείς προσπαθεί να βρίσκεται κοντά στον Θεό και κοιτά να κάνει το θέλημά Του και όχι το δικό του, τότε ο Θεός είναι, ας υποθέσουμε, υποχρεωμένος να τον βοηθήσει.
Να προσέχετε να μην παραμελείτε το μυστήριο της εξομολόγησης! Η εξομολόγηση είναι μεγάλο πράγμα! Αλλάζει τελείως ο άνθρωπος και παύει ο δαίμονας να έχει εξουσία επάνω του. Τόσο μεγάλη αλλαγή γίνεται στον άνθρωπο, που μερικές φορές λέω σε μερικούς να φωτογραφήσουν το πρόσωπό τους : Πριν εξομολογηθούν και μετά, για να διαπιστώσουν ότι η διαφορά είναι μεγάλη και φαίνεται καθαρά. Ενώ προηγουμένως το πρόσωπό τους το χαρακτηρίζει η αγριότητα, η ανησυχία το άγχος, η ενοχή κλπ, μετά την εξομολόγηση, η γαλήνη και η ηρεμία είναι τα χαρακτηριστικά της μορφής τους.
Αποσπάσματα από το βιβλίο «Σύγχρονες προφητείες και θαύματα» του Γιώργου Κορή
Τα αντρόγυνα είναι καλύτερα να έχουν τον ίδιο πνευματικό.
Δεν είναι σωστό να αλλάζουμε εύκολα πνευματικό.
Στην εξομολόγηση όταν μετανοήσει ο άνθρωπος και πει στον πνευματικό του ό,τι θυμάται, χωρίς να θέλει να κρύψει κάτι, ο διάβολος δεν έχει καμία εξουσία επάνω του, αν όμως κάποιες αμαρτίες, ενώ τις έχει στο μυαλό του δεν τις εξομολογηθεί, τότε θα βασανίζεται στην άλλη ζωή γι’ αυτές.
Η πραγματική ελευθερία βρίσκεται στην υπακοή.
Αποσπάσματα από το βιβλίο «Ο ΓΕΡΩΝ ΠΑΪΣΙΟΣ» του Ιερομονάχου Χριστοδούλου Αγιορείτου
Τους πνευματικούς μας πατέρες, πρέπει αδίστακτα να τους εμπιστευόμαστε και να τους υπακούμε. Αν ό,τι μας λένε εμείς το εξετάζουμε και αφού με τη λογική μας κρίνουμε ότι έτσι πρέπει να γίνει, μετά υπακούμε, τότε θα πρέπει να ξέρουμε ότι δεν κάνουμε υπακοή στον πνευματικό, αλλά στην κρίση και τη γνώμη τη δική μας. Πρέπει να γνωρίζουμε όμως, ότι τη χάρη του Θεού τη δέχεται μόνο η καρδιά εκείνη που πιστεύει με απλότητα τους πατέρες και δεν εμπιστεύεται τα πάντα στον δικό της λογισμό.
Αποσπάσματα από το βιβλίο «ΒΙΟΣ ΓΕΡΟΝΤΟΣ ΠΑΪΣΙΟΥ ΤΟΥ ΑΓΙΟΡΕΙΤΟΥ» του Ιερομονάχου Ισαάκ (ΑΓΙΟΝ ΟΡΟΣ 2004).
Αν του ζητούσε ασθενής να προσευχηθεί για την υγεία του, συνιστούσε να εξομολογηθεί και να κοινωνήσει. Το ίδιο έλεγε σε φοιτητές, για να έχουν απόδοση στα μαθήματα. Σε ανδρόγυνα με προβλήματα συνιστούσε να έχουν Πνευματικό, να εξομολογούνται, να κοινωνούν και να ζουν πνευματικά. Ως κοινό και ισχυρό φάρμακο για όλες τις περιπτώσεις υποδείκνυε την μετάνοια. Αυτή αποτελούσε τον πυρήνα του κηρύγματός του.
Δίδασκε από την πείρα του : «Λειτουργούν οι πνευματικοί νόμοι στην πνευματική ζωή. Αν μετανοήσουμε ειλικρινά για κάποιο σφάλμα μας δεν χρειάζεται να το ξεπληρώσουμε με κάποια αρρώστια. Επιτρέπει ο Θεός τις αρρώστιες ή τις αδικίες για τα εν αγνοία σφάλματά μας».
Αποσπάσματα από το βιβλίο «ΓΕΡΟΝΤΟΣ ΠΑΪΣΙΟΥ ΑΓΙΟΡΕΙΤΟΥ, ΛΟΓΟΙ Γ΄ : ΠΝΕΥΜΑΤΙΚΟΣ ΑΓΩΝΑΣ»
(σελ. 170) -Δηλαδή υπάρχει μετάνοια χωρίς την προαίρεσή μας;
-Ναι, είναι η αναγκαστική μετάνοια. Σου ζητάω δηλαδή να με συγχωρέσεις για ένα κακό που σου έκανα, για να γλιτώσω από τις συνέπειες, αλλά εσωτερικά δεν αλλάζω. Ο διαβολεμένος άνθρωπος κάνει δήθεν ότι μετάνιωσε και πηγαίνει με πονηριά, βάζει μετάνοιες με προσποιητή καλοσύνη, για να πλανέψει τους άλλους. Αλλά και το να πάει κανείς να πει τις αμαρτίες του στον πνευματικό, γιατί φοβάται μήπως πάει στην κόλαση, και αυτό δεν είναι μετάνοια. Γιατί δεν είναι ότι μετανοεί για τις αμαρτίες του, αλλά το θέμα είναι να μην πάει στην κόλαση! Μετάνοια πραγματική είναι πρώτα να συναισθανθεί ο άνθρωπος το σφάλμα του, να πονέσει, να ζητήσει συγχώρεση από τον Θεό και μετά να εξομολογηθεί. Έτσι θα έρθει η Θεία παρηγοριά. Γι’ αυτό πάντα συνιστώ μετάνοια και εξομολόγηση. Μόνο εξομολόγηση ποτέ δεν συνιστώ.
(σελ. 244) -Γέροντα, μερικοί λένε : «Δεν βρίσκουμε καλούς πνευματικούς, γι’ αυτό δεν πάμε να εξομολογηθούμε».
-Αυτά είναι δικαιολογίες. Κάθε πνευματικός έχει θεία εξουσία, εφόσον φοράει πετραχήλι. Τελεί το μυστήριο, έχει τη Θεία Χάρη και, όταν διαβάσει τη συγχωρητική ευχή, ο Θεός σβήνει όλες τις αμαρτίες που εξομολογηθήκαμε με ειλικρινή μετάνοια. Από εμάς εξαρτάται πόσο θα βοηθηθούμε από το μυστήριο της εξομολόγησης.
(σελ. 262-263) -Όταν, Γέροντα, κατά την εξομολόγηση μια αμαρτίας δεν νιώθει κανείς τον πόνο που ένιωσε όταν έκανε την αμαρτία, σημαίνει ότι δεν υπάρχει πραγματική μετάνοια;
-Αν έχει περάσει καιρός από τότε που έκανε αυτήν την αμαρτία επουλώνεται η πληγή γι’ αυτό δεν νιώθει τον ίδιο πόνο. Αυτό που πρέπει να προσέξει είναι να μην δικαιολογεί τον εαυτό του κατά την εξομολόγηση. Εγώ, όταν πάω να εξομολογηθώ και πω λχ «θύμωσα» - άσχετα αν χρειαζόταν να δώσω και σκαμπίλι – δεν αναφέρω το θέμα για να μην μου δώσει ελαφρυντικά ο πνευματικός. Όποιος εξομολογείται και δικαιολογεί τον εαυτό του, δεν έχει ανάπαυση εσωτερική, όσο ασυνείδητος και να είναι. Τα ελαφρυντικά που χρησιμοποιεί στην εξομολόγησή του γίνονται επιβαρυντικά για τη συνείδησή του. Ενώ, όποιος υπερβάλει τα σφάλμάτά του, γιατί έχει λεπτή συνείδηση και δέχεται και μεγάλο κανόνα από τον πνευματικό, αυτός νιώθει ανέκφραστη αγαλλίαση.
Μελίζεται και διαμερίζεται ο Αμνός του Θεού, ο μελιζόμενος και μη διαιρούμενος, ο πάντοτε εσθιόμενος και μηδέποτε δαπανόμενος, αλλά τους μετέχοντας αγιάζων.
geonutr έγραψε:Καλησπέρα σε όλους και σε εσάς π.Αντώνιε..Θα ήθελα να ρωτήσω τα εξής:
η εξομολόγηση μπορεί να γίνει σωστά μέσα σε 3 λεπτά;
η εξομολόγηση μπορεί να γίνει λέγοντας κάποια πράγματα περιληπτικά;
η εξομολόγηση μπορεί να γίνει λέγοντας μόνο τα κεντρικά σημεία,χωρίς αναλύσεις και πολλά λόγια;
Συνήθως όχι! Αλλά τίποτα δεν είναι απόλυτο αγαπητή μου!
Εξαρτάται από τον άνθρωπο, από το χρόνο, από την περίσταση... από πολλά!
Οι πνευματικοί υποφέρουν αυτές τις μέρες περισσότερο, διότι όλοι θέλουν να εξομολογηθούν Μεγάλη Εβδομάδα, αν είναι δυνατόν! Αδύνατον!
Μ.Εβδομάδα δεν γίνεται εξομολόγηση διότι όλη μέρα είμαστε στην εκκλησία με τις ακολουθίες πρωί και βράδυ.
Έπειτα είναι και οι χριστιανοί που εξομολογούνται μόνον πριν το Πάσχα, μια φορά το χρόνο! Τι να πεις μια φορά το χρόνο; Κατ΄αρχήν θα έχεις ξεχάσει τα περισσότερα!!!
Έπειτα αν θέλει να τα πεις όλα, δεν θα σου φτάνουν ούτε 24 ώρες! Θα φταίει ο πνευματικός;
Ο πνευματικός είναι καλό να σε γνωρίζει. Να ξέρει τον αγώνα σου και τη ζωή σου και τότε μπορεί να φτάσουν (αν και σπάνιο!) και 3 λεπτά πριν το Πάσχα για να τα πεις όλα!
Ας ξαναδιαβάσουμε τα όσα λέει ο γ. Παίσιος πιο πάνω.
Συγχωρέστε μου την καθυστέρηση...
