Με τον πόνο μας επισκέπτεται ο Χριστός

[NIKOSZ]

Άνθρωπος που δεν περνάει δοκιμασίες, που δεν θέλει να πονάη, να ταλαιπωρήται, που δεν θέλει να τον στεναχωρούν ή να του κάνουν μια παρατήρηση, αλλά θέλει να καλοπερνάη, είναι εκτός πραγματικότητος. «Διήλθομεν δια πυρός και ύδατος, και εξήγαγες ημάς εις αναψυχήν», λέει ο Ψαλμωδός.

Βλέπεις, και η Παναγία μας πόνεσε και οι Άγιοί μας πόνεσαν, γιʼ αυτό και εμείς πρέπει να πονέσουμε, μια που τον ίδιο δρόμο ακολουθούμε. Με την διαφορά ότι εμείς, όταν έχουμε λίγη ταλαιπωρία σ΄ αυτήν την ζωή, ξοφλούμε λογαριασμούς και σωζόμαστε. Αλλά και ο Χριστός με πόνο ήρθε στην γη. Κατέβηκε από τον Ουρανό, σαρκώθηκε, ταλαιπωρήθηκε, σταυρώθηκε. Και τώρα ο Χριστιανός την επίσκεψη του Χριστού έτσι την καταλαβαίνει, με τον πόνο.

Όταν επισκέπτεται ο πόνος τον άνθρωπο, τότε του κάνει επίσκεψη ο Χριστός. Ενώ, όταν δεν περνάη ο άνθρωπος καμμιά δοκιμασία, είναι σαν μία εγκατάλειψη του Θεού. Ούτε ξοφλάει, ούτε αποταμιεύει. Μιλάω βέβαια για έναν ο οποίος δεν θέλει την κακοπάθεια για την αγάπη του Χριστού. Σου λέει: «Έχω την υγεία μου, έχω την όρεξή μου, τρώω, περνάω μια χαρά, ήσυχα...», και δεν λέει ένα «δόξα Σοι ο Θεός». Τουλάχιστον, αν αναγνωρίζη όλες αυτές τις ευλογίες του Θεού, κάπως τακτοποιείται η υπόθεση. «Δεν μου άξιζαν αυτά, να πη, αλλά, επειδή είμαι αδύνατος, γι΄ αυτό ο Θεός με οικονομάει».

Στον βίο του Αγίου Αμβροσίου αναφέρεται ότι κάποτε ο Άγιος φιλοξενήθηκε με την συνοδεία του στο σπίτι κάποιου πλουσίου. Βλέποντας ο Άγιος τα αμύθητα πλούτη του τον ρώτησε να είχε καμμιά φορά δοκιμάσει κάποια θλίψη. «Όχι, ποτέ, του απάντησε εκείνος. Τα πλούτη μου συνέχεια αυξάνονται, τα κτήματά μου ευφορούν, ούτε πόνο έχω, ούτε αρρώστια είδα ποτέ». Τότε ο Άγιος δάκρυσε και είπε στην συνοδεία του: «Ετοιμάστε τα αμάξια να φύγουμε γρήγορα από δώ, γιατί αυτόν δεν τον επισκέφθηκε ο Θεός!». Και μόλις βγήκαν στον δρόμο, το σπίτι του πλουσίου βούλιαξε! Η καλοπέραση που είχε ήταν εγκατάλειψη Θεού.

ΓΕΡΟΝΤΟΣ ΠΑΪΣΙΟΥ ΑΓΙΟΡΕΙΤΟΥ, ΛΟΓΟΙ Δ΄,
ΟΙΚΟΓΕΝΙΑΚΗ ΖΩΗ, ΟΙ ΔΟΚΙΜΑΣΙΕΣ ΣΤΗΝ ΖΩΗ ΜΑΣ

[pAntonios]

Δόξα τω Θεώ διότι φέτος τα Χριστούγεννα αναγκάστηκα να βρίσκομαι συχνά στο Νοσοκομείο! Πείτε ένα Κύριε Ελέησον ώστε να πάνε όλα κατά Θεόν!
Είχα ξεχάσει πως μπορει και να αρρωστήσει κανείς...
Και να φύγει απροσδόκητα και από τη ζωή αυτή...

Θυμήθηκα ότι πρέπει να δοξάζω το Θεό,
Επειδή αναπνέω, βλέποντας άλλους στον αναπνευστήρα να δυσπνοούν!
Επειδή έχω όρεξη και τρώω, όταν ειδα άλλους να μην έχουν στομάχι!
Επειδή πίνω νερό, όταν άλλοι μπορούν να το παίρνουν μόνον από τη φλέβα!
Επειδή έχω καλό ύπνο, όταν είδα άλλους να μη μπορούν να κοιμηθούν!
Επειδή περπατάω, όταν είδα άλλους να είναι κατάκοιτοι και μια γιαγιά με σαπισμένα πόδια!
Επειδή κουνώ τα χέρια μου, όταν άλλοι δεν μπορούν να κάνουν το σταυρό τους!
Επειδή έχω συγγενείς, όταν είδα άλλους να είναι ολομόναχοι!
Επειδή...
Επειδή...
Επειδή...

Όχι, δεν κάνω λογοτεχνία!
Δεν έχω διάθεση για κάτι τέτοιο μετά από όλα αυτά...
Μόνο σκέφτομαι ότι είμαστε τραγικά ανυποψίαστοι για το τι συμβαίνει δίπλα μας όταν εμείς ζούμε απομονωμένοι στον φανταστικό και εγωιστικό μας κόσμο.
Ψάχνουμε το Χριστό στα φωτάκια και στα ψεύτικα στολίδια τη στιγμή που μας χτυπάει την πόρτα και δεν μπορούμε να τον ακούσουμε από τους εκκωφαντικούς ήχους της τηλεόρασης και των ηχητικών συσκευών.
Ήμουνα άρρωστος και γυμνός και πεινασμένος και στη φυλακή και δεν ήρθατε να με δείτε, να με βοηθήσετε, να μου πείτε μια κουβέντα παρηγοριάς...
Μην μου λέτε λοιπόν ότι είστε Χριστιανοί!

[NIKOSZ]

Πατηρ Αντωνιε ευλογειτε !

Σας ευχομαι μεσα απο την καρδια μου ο Κυριος
να σας χαριζει υγεια !

Τα λογια σας συγκινουν !

Δοξα τω Θεω που σας εχουμε κοντα μας !

[NIKOSZ]

Οι δοκιμασίες βοηθούν να συνέλθουν οι άνθρωποι

- Γέροντα, μαθαίνω για την ταλαιπωρία των δικών μου. Θα τελειώσουν ποτέ τα βάσανά τους;

- Κάνε υπομονή, αδελφή μου, και μη χάνεις την ελπίδα σου στον Θεό. Όπως κατάλαβα από όλες τις δοκιμασίες που περνούν οι δικοί σου, ο Θεός σας αγαπάει και επιτρέπει όλες αυτές τις δοκιμασίες για ένα λαμπικάρισμα πνευματικό ολόκληρης της οικογένειας. Εάν εξετάσουμε κοσμικά τις δοκιμασίες της οικογένειάς σου, φαίνεστε δυστυχισμένοι. Εάν όμως τις εξετάσουμε πνευματικά, είστε ευτυχισμένοι, και στην άλλη ζωή θα σας ζηλεύουν όσοι θεωρούνται σε τούτη την ζωή ευτυχισμένοι. Με αυτόν τον τρόπο ασκούνται και οι γονείς σου, μια που τον αρχοντικό τρόπο, τον πνευματικό, δεν τον γνωρίζουν ή δεν τον καταλαβαίνουν. Πάντως, κρύβεται ένα μυστήριο στις δοκιμασίες του σπιτιού σου, αλλά και σε ωρισμένα άλλα σπίτια, ενώ γίνεται τόση προσευχή! «Τις οίδε τα κρίματα του Θεού;». Ο Θεός να βάλη το χέρι Του και να δώση τέρμα στις δοκιμασίες.

- Γέροντα, δεν γίνεται οι άνθρωποι να συνέλθουν με άλλον τρόπο και όχι με κάποια δοκιμασία;

- Πριν επιτρέψη ο Θεός να έρθη μια δοκιμασία, εργάστηκε με καλό τρόπο, αλλά δεν τον καταλάβαιναν, γι΄ αυτό μετά επέτρεψε την δοκιμασία. Βλέπετε, και όταν ένα παιδί είναι ανάποδο, στην αρχή ο πατέρας του το παίρνει με το καλό, του κάνει τα χατίρια, αλλά, όταν εκείνο δεν αλλάζη, τότε του φέρεται αυστηρά, για να διορθωθή. Έτσι και ο Θεός μερικές φορές, όταν κάποιος δεν καταλαβαίνη με το καλό, του δίνει μια δοκιμασία, για να συνέλθη. Αν δεν υπήρχε λίγος πόνος, αρρώστιες κ.λπ., θα γίνονταν θηρία οι άνθρωποι· δεν θα πλησίαζαν καθόλου στον Θεό.

Η ζωή αυτή είναι ψεύτικη και σύντομη· λίγα είναι τα χρόνια της. Και ευτυχώς που είναι λίγα, γιατί γρήγορα θα περάσουν οι πίκρες, οι οποίες θα θεραπεύσουν τις ψυχές μας σαν τα πικροφάρμακα. Βλέπεις, οι γιατροί, ενώ οι καημένοι οι άρρωστοι πονούν, τους δίνουν πικρό φάρμακο, γιατί με το πικρό θα γίνουν καλά, όχι με το γλυκό. Θέλω να πω ότι και η υγεία από το πικρό βγαίνει, και η σωτηρία της ψυχής από το πικρό βγαίνει.


ΓΕΡΟΝΤΟΣ ΠΑΪΣΙΟΥ ΑΓΙΟΡΕΙΤΟΥ, ΛΟΓΟΙ Δ΄,
ΟΙΚΟΓΕΝΙΑΚΗ ΖΩΗ, ΟΙ ΔΟΚΙΜΑΣΙΕΣ ΣΤΗΝ ΖΩΗ ΜΑΣ

[NIKOSZ]

Οι σταυροί των δοκιμασιών

Γέροντα, το σταυρουδάκι που μου δώσατε το φορώ συνέχεια και με βοηθάει στις δυσκολίες.

- Να, τέτοια σταυρουδάκια είναι οι δικοί μας σταυροί, σαν αυτά που κρεμούμε στον λαιμό μας και μας προστατεύουν στην ζωή μας. Τι νομίζεις, έχουμε μεγάλο σταυρό εμείς; Μόνον ο Σταυρός του Χριστού μας ήταν πολύ βαρύς, γιατί ο Χριστός από αγάπη προς εμάς τους ανθρώπους δεν θέλησε να χρησιμοποιήση για τον εαυτό Του την θεϊκή Του δύναμη. Και στην συνέχεια σηκώνει το βάρος των σταυρών όλου του κόσμου και μας ελαφρώνει από τους πόνους των δοκιμασιών με την θεία Του βοήθεια και με την γλυκειά Του παρηγοριά.

Ο Καλός Θεός οικονομάει για τον κάθε άνθρωπο έναν σταυρό ανάλογο με την αντοχή του, όχι για να βασανιστή, αλλά για να ανεβή από τον σταυρό στον Ουρανό – γιατί στην ουσία ο σταυρός είναι σκάλα προς τον Ουρανό. Αν καταλάβουμε τι θησαυρό αποταμιεύουμε από τον πόνο των δοκιμασιών, δεν θα γογγύζουμε, αλλά θα δοξολογούμε τον Θεό σηκώνοντας το σταυρουδάκι που μας χάρισε, οπότε και σε τούτη την ζωή θα χαιρόμαστε, και στην άλλη θα έχουμε να λάβουμε και σύνταξη και «εφάπαξ». Ο Θεός μας έχει εξασφαλισμένα κτήματα εκεί στον Ουρανό. Όταν όμως ζητούμε να μας απαλλάξη από μια δοκιμασία, δίνει αυτά τα κτήματα σε άλλους και τα χάνουμε. Ενώ, αν κάνουμε υπομονή, θα μας δώση και τόκο.

Είναι μακάριος αυτός που βασανίζεται εδώ, γιατί, όσο πιο πολύ παιδεύεται σʼ αυτήν την ζωή, τόσο περισσότερο βοηθιέται για την άλλη, επειδή εξοφλά αμαρτίες. Οι σταυροί των δοκιμασιών είναι ανώτεροι από τα «τάλαντα», από τα χαρίσματα, που μας δίνει ο Θεός. Είναι μακάριος εκείνος που έχει όχι έναν σταυρό αλλά πέντε. Μια ταλαιπωρία ή ένας θάνατος μαρτυρικός είναι και καθαρός μισθός. Γιʼ αυτό σε κάθε δοκιμασία να λέμε: «Σʼ ευχαριστώ, Θεέ μου, γιατί αυτό χρειαζόταν για την σωτηρία μου».

ΓΕΡΟΝΤΟΣ ΠΑΪΣΙΟΥ ΑΓΙΟΡΕΙΤΟΥ, ΛΟΓΟΙ Δ΄

[NIKOSZ]

ΠΡΟΣΕΧΕ, ΜΗ ΠΑΡΟΥΝ ΤΑ ΜΥΑΛΑ ΣΟΥ ΑΕΡΑ

Οσίου Αντωνίου της Όπτινα

Άκουσα, ότι η οικογενειακή σας ζωή, το σπίτι σας, δεν είναι έξω από αρρώστιες και από άλλες λυπηρές καταστάσεις, και λυπή­θηκα πολύ. Και παρακάλεσα τον Κύριο, να σας επισκεφθή με ευσπλαχνία και έλεος· και να θεραπεύσει τις ασθένειες σας.

Τι να κάμωμε;

Έτσι το θέλησε ο Κύριος: να μη περνάει η πρόσκαιρη αυτή ζωή χωρίς πίκρες και θλί­ψεις.

Η αγία Γραφή λέγει: «πάσα κεφαλή εις πόνον και πάσα καρδία εις λύπην» (Ήσ. 1,5). Δηλαδή: Δεν θα βρεις στον κόσμο κεφάλι χω­ρίς σκοτούρες- καρδιά χωρίς πόνο και στενο­χώριες.

Και αυτό ισχύει όχι απλά για κάθε άνθρω­πο· αλλά και για τους αγίους!

Δεν υπάρχει άγιος, πού - όσο άγιος και τέλειος και αν ήταν - να πέρασε στη ζωή του χωρίς πόνο και θλίψη, χωρίς να υποφέρει.

Γιατί όμως; γιατί;

Απαντάει ο απόστολος Παύλος: «Ίνα μη υπεραίρομαι». Για να μη πάρουν τα μυαλά μου αέρα! Γιατί, ο άνθρωπος, όταν τα έχει όλα κα­λά, μεγαλοπιάνεται (Β' Κορ. 12,7).

Και όποιος μεγαλοπιάνεται, σκέφτεται απάνθρωπα· και μιλάει και ενεργεί απάνθρω­πα!

Αν λοιπόν άγιοι σαν τον απόστολο Παύλο υπόφεραν πολλά, για να μην πάρουν τα μυα­λά τους αέρα, πόσο πιο πολύ είναι για μας ευεργεσία θεϊκή, όταν υποφέρουμε!

Πότε είναι για μας ο πόνος ευεργεσία;

Όταν μας κάνει και ψάχνουμε να ιδούμε, πώς περπατάμε».

Όταν αυτό δεν το κάνουμε, από μόνοι μας, μας χρειάζονται οι θλίψεις· γιατί είναι ο μόνος τρόπος πού μπορεί να μας κάμει να ξυπνήσουμε.

Μετάφραση: +ο Ν. Μ.

[strumfi]

Δόξα τω Θεώ διότι φέτος τα Χριστούγεννα αναγκάστηκα να βρίσκομαι συχνά στο Νοσοκομείο! Πείτε ένα Κύριε Ελέησον ώστε να πάνε όλα κατά Θεόν!
Είχα ξεχάσει πως μπορει και να αρρωστήσει κανείς...
Και να φύγει απροσδόκητα και από τη ζωή αυτή...

Θυμήθηκα ότι πρέπει να δοξάζω το Θεό,
Επειδή αναπνέω, βλέποντας άλλους στον αναπνευστήρα να δυσπνοούν!
Επειδή έχω όρεξη και τρώω, όταν ειδα άλλους να μην έχουν στομάχι!
Επειδή πίνω νερό, όταν άλλοι μπορούν να το παίρνουν μόνον από τη φλέβα!
Επειδή έχω καλό ύπνο, όταν είδα άλλους να μη μπορούν να κοιμηθούν!
Επειδή περπατάω, όταν είδα άλλους να είναι κατάκοιτοι και μια γιαγιά με σαπισμένα πόδια!
Επειδή κουνώ τα χέρια μου, όταν άλλοι δεν μπορούν να κάνουν το σταυρό τους!
Επειδή έχω συγγενείς, όταν είδα άλλους να είναι ολομόναχοι!
Επειδή...
Επειδή...
Επειδή...

Όχι, δεν κάνω λογοτεχνία!
Δεν έχω διάθεση για κάτι τέτοιο μετά από όλα αυτά...
Μόνο σκέφτομαι ότι είμαστε τραγικά ανυποψίαστοι για το τι συμβαίνει δίπλα μας όταν εμείς ζούμε απομονωμένοι στον φανταστικό και εγωιστικό μας κόσμο.
Ψάχνουμε το Χριστό στα φωτάκια και στα ψεύτικα στολίδια τη στιγμή που μας χτυπάει την πόρτα και δεν μπορούμε να τον ακούσουμε από τους εκκωφαντικούς ήχους της τηλεόρασης και των ηχητικών συσκευών.
Ήμουνα άρρωστος και γυμνός και πεινασμένος και στη φυλακή και δεν ήρθατε να με δείτε, να με βοηθήσετε, να μου πείτε μια κουβέντα παρηγοριάς...
Μην μου λέτε λοιπόν ότι είστε Χριστιανοί!

Σας εύχομαι περαστικά, π. Αντώνιε. (Μάλλον μας εύχομαι, γιατί κι εγώ ταλαιπωρήθηκα αυτές τις ημέρες με θέματα υγείας.)
Χρόνια Πολλά, Χρόνια Ευλογημένα και η ευλογία του Θεού να πέσει... στο κεφάλι σας!!!

:)

ΧΡΟΝΙΑ ΠΟΛΛΑ & ΚΑΛΗ ΧΡΟΝΙΑ!!!

[NIKOSZ]

Ο πατήρ Σεραφείμ Ροουζ

ΙΕΡΑ ΜΟΝΗ ΤΑΞΙΑΡΧΩΝ ΠΗΛΙΟΥ

Γράφει ο διάσημος Αγγλος συγγραφέας Τ.Σ. Ελιοτ « Η εποχή μας είναι μια εποχή μέτριων αρετών και μέτριων παθών.
Οι άνθρωποι δεν απιθώνουν το Σταυρό, διότι ποτέ δεν τον επωμίζονται».

Την αλήθεια των παραπάνω, προς ελπίδα και παρηγορία της ταλαίπωρης ορθολογιστικής, υλιστικής και κοσμικής εποχής μας, έρχεται να ανατρέψει η μεγάλη μετάνοια του μακαριστού π. Σεραφείμ Ροουζ και στη συνέχεια το σταυρικό φρόνημά του και η ζωη του, στα οποία ενσκήπτοντας, μεγάλη πνευματική ωφέλεια μπορούμε να αποκομίσουμε. Ο π. Σεραφείμ, ένας Αμερικανός πρώην προτεστάντης, μια αληθινή ιδιοφυΐα, αφού έζησε την απελπισία, τον μηδενισμό, την ηθική αναρχία της γενιάς του 60 και 70, τον υλιστικό, φιλόκοσμο και πεζό αμερικανικό τρόπο ζωής, επανεστάτησε εναντίον τους. Μετά από οδυνηρές εσωτερικές διακυμάνσεις και αγωνιώδεις αναζητήσεις της Αλήθειας, ο Φιλάνθρωπος Κυριος, ο Ιησούς Χριστός, η Αυτοαλήθεια, αποκαλύφθηκε στη θλιμμένη έως θανάτου ψυχή του. Με μια θαυμαστή μεταστροφή εντάχθηκε στην Ορθόδοξη Εκκλησία και έγινε μοναχός, θέλοντας να βιώσει την ουσία και την καρδιά του Χριστιανισμού, ο οποίος δεν είναι «εκ του κόσμου τούτου». Στην αρχή, μαζί με κάποιον νέο Ρώσο Ορθόδοξο, που έγινε επιστήθιος φίλος του, τον Γκλέμπ, ίδρυσαν στα απάτητα βουνά της Βορειας Καλιφόρνιας ένα μοναστήρι αφιερωμένο στον Αγιο Γερμανό της Αλάσκας, τον πρώτο Ορθόδοξο Ιεραπόστολο της Αμερικής. Εκεί ασκήθηκε ως ερημίτης, εξέδωσε πλήθος βιβλίων και άρθρων, και πραγματοποίησε σειρά διαλέξεων, με κίνητρο τον βαθύ πόθο να μεταλαμπαδεύσει στούς συμπατριώτες του την αρχαία πνευματική παράδοση των Πατέρων της Εκκλησίας μας. Τελος, εκεί και ανεπαύθη εν Κυρίω το 1982, σε ηλικία μόλις 48 ετών.

Εχοντας αναζητήσει εναγωνίως την Αλήθεια και αφού επιτέλους η Αλήθεια του αποκαλύφθηκε, ο π. Σεραφείμ κατενόησε πως το να ζεις την Αλήθεια σημαίνει να σταυρώνεσαι καθημερινά. Οτι η Ορθοδοξία προϋποθέτει τον θάνατο του εαυτού μας για την άρση του καθημερινού σταυρού, που αποτελεί, ωστόσο, ένα ελαφρύ ζυγό με τη χάρη και τη βοήθεια του Θεού. Ετσι ο Ευγένιος-αυτό ήταν το κοσμικό του όνομα-πριν ακόμα γίνει Ορθόδοξος, ήταν ήδη νεκρός γι αυτόν τον κόσμο και επιθυμούσε να πεθάνει για την Αλήθεια. Και η Αλήθεια, δηλ. ο Κυριος Ιησούς Χριστός, τον ενέπνεε στον πόθο του αυτόν. Εγραφε «Και ο Θεάνθρωπος, που μόνον Αυτός απ όλους υπέφερε ως ένας απολύτως Αθώος - γυρεύεις μια εξήγηση απ Αυτόν; Η εξήγησή Του είναι η ζωη Του, δες την... Ολοι μας αξίζουμε όσα υποφέρουμε, η τουλάχιστον πρέπει να τα δεχόμαστε ευχαρίστως ως μία ευκαιρία να ζήσουμε μια πιο βαθιά ζωη και να προσεγγίσουμε περισσότερο τον συνάνθρωπό μας και τον Θεο. Ομως, ο Ιησούς Χριστός δεν άξιζε να υποφέρει. Δεν υπήρχει καμιά αιτία, διότι Εκείνος ήταν αθώος και δεν είχε κάτι να διδαχθεί, κάτι να κερδίσει από το μαρτύριο. Ηταν μια δωρεάν πράξη χάριτος η δική Του, τέτοια που δεν μπορούμε ούτε να την φανταστούμε. Αυτός μόνον έζησε στο έπακρο όλο τον πόνο και τη θλίψη που μπορεί να ζήσει ο άνθρωπος».

Ο πόνος είναι πάντα ένας ανεπιθύμητος «επισκέπτης». Καποτε ο Γκλέμπ, συνοδοιπόρος, συνεργάτης και αργότερα συμμοναστής του πατρός Σεραφείμ, αναρωτιόταν γιατί να είναι «απαραίτητο να εξακολουθούμε να υποφέρουμε, αφού ο Χριστός έχει νικήσει τον πόνο και τον θάνατο; Για ποιο λόγο πρέπει ακόμα να βασανιζόμαστε εδώ στη γη, όπως στον καιρό της Παλαιάς Διαθήκης;» Και ξαφνικά, μια μέρα, προσκυνώντας κάποια ιερά λείψανα, «κατάλαβα», έγραφε, «τη γλυκύτητα του μαρτυρίου, την οποία ο Χριστός δεν στέρησε από την Εκκλησία. Σε αντίθεση με ο,τι πίστευα στο παρελθόν, ο πόνος αυτός είναι απαραίτητος, για να διατηρηθεί η παρουσία της αγιότητας». Αυτή τη γνώση του τι σημαίνει μαρτύριο κατανούσε και ζούσε με ένταση ο πατήρ Σεραφείμ, «ένα πρώην καλομαθημένο παιδί από τη νότια Καλιφόρνια, τη γεμάτη ανέσεις και αυταρέσκεια». Μαλιστα στις ανησυχίες του Γκλέμπ για το αν θα μπορούσε ο Ευγένιος να ζήσει ως ένας αληθινός ασκητής-μοναχός, απάντησε ο ίδιος «Μην ανησυχείς για τη φιλοσοφική φύση μου. Οταν έγινα Ορθόδοξος Χριστιανός, σταύρωσα εκουσίως το νου μου και όλοι οι σταυροί που επωμίστηκα είναι μονάχα πηγές χαράς για μένα. Δεν έχασα τίποτα και κέρδισα τα πάντα»! Ας έχουμε την ευχή του.

http://www.imd.gr/html/gr/section01/med ... 6/1011.htm

[NIKOSZ]

«Ον αγαπά Κύριος παιδεύει»

- Γέροντα, γιατί ο κόσμος υποφέρει σήμερα τόσο πολύ;

- Από την αγάπη του Θεού! Εσύ σαν μοναχή σηκώνεσαι το πρωί, κάνεις τον κανόνα σου, κάνεις κομποσχοίνια, μετάνοιες κ.λπ. Για τους κοσμικούς οι δυσκολίες που περνούν είναι ο κανόνας τους, οπότε εξαγνίζονται μʼ αυτές. Τους κάνουν μεγαλύτερο καλό από την κοσμική καλοπέραση, η οποία δεν τους βοηθάει ούτε να πλησιάσουν στον Θεό, ούτε να αποταμιεύσουν μισθό ουράνιο. Γιʼ αυτό πρέπει να τις δέχωνται ως δώρα από τον Θεό.

Ο Καλός Θεός με τις δοκιμασίες παιδαγωγεί σαν καλός Πατέρας τα παιδιά Του, από αγάπη, από θεία καλωσύνη, και όχι από κακότητα ούτε από κοσμική, νομική, δικαιοσύνη, γιατί θέλει να επιστρέψουν κοντά Του. Επειδή δηλαδή θέλει να σώση τα πλάσματά Του και να κληρονομήσουν την ουράνια Βασιλεία Του, επιτρέπει τις δοκιμασίες, για να παλέψη ο άνθρωπος, να αγωνισθή και να δώση εξετάσεις στην υπομονή στους πόνους, ώστε να μην μπορή να Του πη ο διάβολος: «Πως τον ανταμείβεις αυτόν ή πως τον σώζεις, αφού δεν κοπίασε;». Τον Θεό δεν Τον ενδιαφέρει αυτή η ζωή, αλλά η άλλη. Πρώτα μας φροντίζει για την άλλη ζωή και ύστερα γιʼ αυτήν.

- Γιατί όμως, Γέροντα, ο Θεός σε μερικούς ανθρώπους δίνει πολλές δοκιμασίες, ενώ σε άλλους δεν δίνει;

- Τι λέει η Αγία Γραφή; «Ον αγαπά Κύριος παιδεύει»[vi]. Ένας πατέρας έχει λ.χ. οκτώ παιδιά. Τα πέντε μένουν στο σπίτι, κοντά στον πατέρα τους, και τα τρία φεύγουν μακριά του και δεν τον σκέφτονται. Σʼ αυτά που μένουν κοντά του, αν κάνουν καμμιά αταξία, τους τραβάει το αυτί, τους δίνει κανένα σκαμπιλάκι· ή, αν είναι φρόνιμα, τα χαϊδεύει, τους δίνει και καμμιά σοκολάτα. Ενώ αυτά που είναι μακριά, ούτε χάδι ούτε σκαμπίλι έχουν. Έτσι κάνει και ο Θεός. Τους ανθρώπους που είναι κοντά Του και εκείνους που έχουν καλή διάθεση, αν σφάλουν λίγο, τους δίνει ένα σκαμπιλάκι και εξοφλούν ή, αν τους δώση περισσότερα σκαμπίλια, αποταμιεύουν. Σʼ εκείνους πάλι που είναι μακριά Του δίνει χρόνια, για να μετανοήσουν. Γιʼ αυτό βλέπουμε κοσμικούς ανθρώπους να κάνουν σοβαρές αμαρτίες και παρʼ όλα αυτά να έχουν άφθονα υλικά αγαθά και να ζουν πολλά χρόνια, χωρίς να περνούν δοκιμασίες. Αυτό γίνεται κατʼ οικονομίαν Θεού, για να μετανοήσουν. Αν δεν μετανοήσουν, θα είναι αναπολόγητοι στην άλλη ζωή.

ΓΕΡΟΝΤΟΣ ΠΑΪΣΙΟΥ ΑΓΙΟΡΕΙΤΟΥ “ΛΟΓΟΙ” , τομοσ Δʼ.

[NIKOSZ]

Ο πόνος του Θεού για τις δοκιμασίες των ανθρώπων

Πόσα βάσανα έχει ο κόσμος! Πόσα προβλήματα! Και έρχονται μερικοί εδώ να μου τα πουν σε δυο λεπτά στο πόδι, για να παρηγορηθούν λίγο. Μια βασανισμένη μάνα μου έλεγε: «Γέροντα, έρχονται στιγμές που δεν αντέχω άλλο και τότε λέω : ʽʼΧριστέ μου, κάνε μια μικρή διακοπή και ύστερα ας ξαναρχίσουν τα βάσαναʼʼ». Πόση ανάγκη από προσευχή έχουν οι άνθρωποι! Αλλά και κάθε δοκιμασία είναι δώρο από τον Θεό, είναι ένας βαθμός για την άλλη ζωή. Αυτή η ελπίδα της ανταμοιβής στην άλλη ζωή μου δίνει χαρά, παρηγοριά και κουράγιο, και μπορώ να αντέξω τον πόνο για τις δοκιμασίες που περνούν πολλοί άνθρωποι.

Ο Θεός μας δεν είναι Βάαλ, αλλά Θεός αγάπης. Είναι Πατέρας που βλέπει την ταλαιπωρία των παιδιών Του από τους διάφορους πειρασμούς και τις δοκιμασίες που περνούν και θα μας ανταμείψη, φθάνει να κάνουμε υπομονή στο μικρό μαρτύριο της δοκιμασίας ή μάλλον της ευλογίας.

- Γέροντα, μερικοί λένε: «Δεν είναι σκληρό αυτό που επέτρεψε ο Θεός; Δεν πονάει ο Θεός;».

- Ο πόνος του Θεού για τους ανθρώπους που βασανίζονται από αρρώστιες, από δαίμονες, από βαρβάρους κ.λπ. έχει συγχρόνως και χαρά για την ουράνια αμοιβή που τους έχει ετοιμάσει. Έχοντας δηλαδή υπʼ όψιν Του ο Θεός την ανταπόδοση που θα λάβη στον Ουρανό όποιος περνάει δοκιμασίες και γνωρίζοντας τι τον περιμένει στην άλλη ζωή, αυτό Τον κάνει να μπορή να «αντέχη» τον πόνο. Εδώ επέτρεψε να κάνη τόσα εγκλήματα ο Ηρώδης.

Δεκατέσσερις χιλιάδες νήπια έσφαξε και πόσους γονείς, που δεν άφηναν τους στρατιώτες να σκοτώσουν τα παιδιά τους, τους σκότωναν κι εκείνους! Οι βάρβαροι στρατιώτες, για να φανούν στους αρχηγούς τους καλύτεροι, έκοβαν τα παιδάκια κομματάκια. Όσο πιο πολύ βασανίζονταν τα παιδάκια, τόσο περισσότερο πονούσε ο Θεός, αλλά και τόσο περισσότερο χαιρόταν για την μεγαλύτερη δόξα που θα είχαν να απολαύσουν στον Ουρανό. Χαιρόταν για τα Αγγελουδάκια αυτά, που θα αποτελούσαν το αγγελικό μαρτυρικό τάγμα. Άγγελοι από Μάρτυρες!

ΓΕΡΟΝΤΟΣ ΠΑΪΣΙΟΥ ΑΓΙΟΡΕΙΤΟΥ “ΛΟΓΟΙ” , τομοσ Δʼ.