ΑΡΧΙΜΑΝΔΡΙΤΗΣ
ΦΙΛΟΘΕΟΣ ΖΕΡΒΑΚΟΣ
του Αρχιμανδρίτου π. Αρσενίου Κομπούγια
Ο π. Φιλόθεος Ζερβάκος υπήρξεν ο πρύτανις του οσίου βίου, μέγας κήρυξ και πνευματικός, ηγούμενος υπέρ τα πεντήκοντα έτη της μοναδικής δια την πνευματικότητα και αγιότητά των σε όλην την εκτός του Αγίου Όρους περιφέρειαν, Ιεράν Κοινοβιακήν Μονήν Ζωοδόχου Πηγής Λογγοβάρδας Πάρου.
Είναι ο μεγαλύτερος, μα ίσως και ο τελευταίος πνευματικός αστήρ ο π. Φιλόθεος, επειδή ο κόσμος αποσυντίθεται, επειδή πλέον ο κόσμος περιήλθεν εις χείρας του σατανά και θα είναι ανάξιος τοιούτων αγίων ανδρών και επειδή ίσως είναι τα τελευταία του, όπως ο ίδιος και διετύπωσε και έγραψε πολλάκις.
Ο π. Φιλόθεος ήτο ο ηγούμενος, ο ασκούμενος εις την ασκητικήν ζωήν και ο Ιεροκήρυκας και Πνευματικός όλης της Ελλάδος. Η Ιερά αυτή Μονή της περιφήμου Λογγοβάρδας, η μοναδική από πολλά έτη εις την πνευματικότητα, αριθμούσε μόλις προ ολίγων ετών υπέρ τους τεσσαράκοντα μοναχούς, τους οποίους εποίμανεν ο σοφός και άγιος Γέροντας, πιο πολύ με το φωτισμένον και άγιον παράδειγμά του υπέρ τα πεντήκοντα έτη.
Υπήρξεν ο κήρυκας του Ευαγγελίου και ο Εξομολόγος, όχι μόνον εις την Μονήν που εποίμανεν, αλλά και εις όλην την νήσον Πάρον, τας πέριξ νήσους, αλλά και εις τας περισσοτέρας πόλεις της Ελλάδος. Συνεδύασεν ο μακάριος την μοναχικήν άσκησιν και την κοινωνικήν ιεραποστολικήν δράσιν. Σε όλα τα μέρη της Ελλάδος είχεν πνευματικά τέκνα. Μεγάλος ήτο ο σεβασμός που έτρεφον προς τον Γέροντα όχι μόνον τα πνευματικά του τέκνα, αλλά και κληρικοί, Αρχιεπίσκοποι, Αρχιερείς και αυτή η Ι. Σύνοδος. Είδον Αρχιερέα, όταν ο Γέροντας ήτο ακόμη εξήκοντα πέντε ετών, να σκύβη και να του ασπάζεται το χέρι.
Έγραψε πολλά πνευματικά ωραία βιβλία, άρθρα, επιστολάς (εκτός των χιλιάδων προσωπικών επιστολών στα πνευματικά του τέκνα). Εξομολογούντο σ’ αυτόν, εκτός εκατοντάδων κληρικών, αλλά και πολλοί Αρχιερείς. Αι λειτουργίαι του ήσαν πάντα με δάκρυα, αι κρυφαί προσευχαί και αγρυπνίαι πολλάκις ολονύκτιαι γενόμεναι μετά κλαυθμών ακατάπαυσται, η πραότης του αμίμητος. Είχε την ευτυχίαν ο γράφων τας γραμμάς ταύτας, να ανήκη είς την Ιεράν αυτήν Μονήν και να γαλουχηθή επί πολλά έτη πλησίον του και να καρή υπ’ αυτού Μοναχός, να τον προωθήση εις την Ιερωσύνην και με την εντολήν του και άδειάν του να προχειρισθή Πρεσβύτερος υπό του Μητροπολίτου Ναυπακτίας, μακαριστού Χριστοφόρου, που απεσπάσθη τη αδεία του για δύο τρία έτη, δια να βοηθήση τούτον.
Είχεν ο μακαριστός Γέροντας πάντα στο όνειρόν του, όπως χαρακτηριστικά μου έγραφεν εις επιστολήν του, να πλαισιώση την μονήν με μορφωμένους κατά κόσμον μοναχούς, καίτοι κατά καιρούς εγκαταβίωσαν αρκετοί πτυχιούχοι, αλλά δι’ αγνώστους λόγους δεν παρέμεινον εις την Μονήν, δια να φέρωμεν όλοι ανάλογον ευθύνην δια την σημερινήν απογοητευτικήν αριθμητικήν σμίκρυνσιν της σημερινής Μονής.
Ακόμη είχον την εξαιρετικήν τιμήν, ολίγας ημέρας προ της ειρηνικωτάτης εκδημίας του, να ευρεθώ πλησίον του και να του προσφέρω τας ταπεινάς μου υπηρεσίας, ως και την προτελευταίαν μετάδοσιν της θείας Κοινωνίας. Όντως υπέφερεν από την ουρίαν, που του δημιουργούσε διαρκή τάσιν προς έμετον και δεν ηδύνατο, ξεσπώντας σε δυνατόν βήχα.
Του έλεγον: “Γέροντα, ο Κύριος με την δοκιμασίαν αυτήν θέλει να κατοχυρώση ογδοήκοντα ετών κόπους και μόχθους δια το Άγιον Όνομά Του, δια να μην τα λιχνίση ο σατανάς την τελευταίαν ώραν με το τελευταίον όπλον, την επάρατον υπερηφάνειαν”.
Και μου απαντούσεν: “Δόξα σοι ο Θεός, ό,τι θέλει ο Κύριος”.
Επίσης του έλεγον: “Γέροντα, φεύγεις και αφήνεις τον εν αποστασία κόσμον και τα πνευματικά σου παιδιά εις χείρας του ερχομένου αντιχρίστου”. Και αυτός απαντούσε: “Πράγματι, η αποστασία είναι μεγάλη και η καταστροφή και το τέλος του Κόσμου πολύ κοντά”.
Ακόμη του είπον: “Γέροντα, να προσεύχεσθε εις τον Κύριον, όταν θα πάτε εκεί, δια την ελεεινότητά μου, διότι είμαι ελεεινός και αδιόρθωτος, ως και δια τας δύο Μονάς σου, τας οποίας ο σατανάς θα θελήση μετά την κοίμησίν σου να σινιάση σαν το σιτάρι”.
Και μου απαντούσε: “Εάν εύρω παρρησίαν εις τον Χριστόν μας, θα προσεύχωμαι δι’ όλους”.
Έφυγα από την Μονήν με την πεποίθησιν ότι δεν τον ξαναβλέπω πλέον ζωντανόν, όπως και έγινεν. Μετά την αναχώρησίν μου εκοιμήθη. Εκοιμήθη την ημέραν του Αγίου Ιωάννου του Θεολόγου και του μεγάλου Αρσενίου. Τον επήρε ο μαθητής της αγάπης, ο Ιωάννης ο Θεολόγος και ο άγιος Αρσένιος, διότι σαν αυτούς ηγάπησε τον Χριστόν σαν και αυτούς εργάσθηκε ασκούμενος στην μοναχική άσκηση και το κήρυγμα του Ευαγγελίου.
Έφυγε εκ των ματαίων, μόλις έκαμε επί του κρεββάτου την απόλυσιν του Όρθρου του αγίου Ιωάννου του Θεολόγου και του οσίου Αρσενίου, με τας τελευταίας λέξεις: “Τώρα πλέον φεύγω, θα κοιμηθώ”. Και έκλεισε αμέσως για πάντα τους οσίους οφθαλμούς του.
Η κηδεία του ήτο κάτι το ασυνήθιστον και συγκινητικόν, με κλαυθμούς και δάκρυα, με πλήθος κόσμου, εντοπίου και ξένου, με πλήθος κληρικών και μοναχών και αρκετούς Αρχιερείς. Έγινε κηδεία την οποίαν θα επεθύμουν όλοι οι μεγιστάνες και όλοι οι Πατριάρχαι και Αρχιεπίσκοποι και Μητροπολίται, των οποίων η δόξα του αξιώματος στερεί τούτους της δόξης, που από εδώ αντιδοξάζει ο Κύριος τους ταπεινούς της γής.
Αξιοσημείωτον ήτο ότι ενώ είχον περάσει 36 ώρες με αρκετή ζέστη, το όσιον σώμα του Γέροντος δεν είχεν καν σημεία αποσυνθέσεως, αλλ’ ούτε άφηνε την συνήθη σε όλους τους νεκρούς, νεκρικήν ατμόσφαιραν και οσμήν, αλλά διετηρείτο σαν να ήτο ολοζώντανον.
Αιωνία η οσία μνήμη σου, Γέροντα σεβαστέ, π. Φιλόθεε, και εύχου αυτού που είσαι να λυπηθή τον Κόσμον ο Κύριός μας και να αναδείξη και άλλους σαν και σένα στους σκοτεινούς μας τούτους καιρούς του αντιχρίστου, προς στηριγμόν των ευσεβών, που αγαπούν τον Κύριον εν αληθεία, διότι πολύ φοβούμαι μήπως εις το ανάστημα σου θα είσαι ο ΤΕΛΕΥΤΑΙΟΣ!
Γέρων Φιλόθεος Ζερβάκος
Συντονιστές: ntinoula, Συντονιστές
-
tinios
- Έμπειρος Αποστολέας
- Δημοσιεύσεις: 231
- Εγγραφή: Τρί Νοέμ 13, 2007 6:00 am
- Τοποθεσία: ΚΟΡΥΔΑΛΛΟΣ
- Επικοινωνία:
Γέρων Φιλόθεος Ζερβάκος
Ο Κύριος εβασίλευσεν, ευπρέπειαν ενεδύσατο.
-
tinios
- Έμπειρος Αποστολέας
- Δημοσιεύσεις: 231
- Εγγραφή: Τρί Νοέμ 13, 2007 6:00 am
- Τοποθεσία: ΚΟΡΥΔΑΛΛΟΣ
- Επικοινωνία:
ΣΥΝΤΟΜΗ ΒΙΟΓΡΑΦΙΑ
Ο οσιος Φιλόθεος ο εν Πάρω, κατά κόσμον Κωνσταντίνος Ζερβάκος, γεννήθηκε στούς Μολάους της Λακωνίας τό έτος 1884. Οι γονείς του ήταν άνθρωποι πιστοί στόν Θεό καί ενάρετοι.
από τήν παιδική του ηλικία φάνηκε μία εμφυτη κλίση του πρός τήν εκκλησία καί ένας ιερός ζήλος τόν διακατείχε. Εκκλησιαζόταν τακτικά, προσευχόταν κατά μόνας καί μελετούσε τά ιερά κείμενα. Τήν Αγία Γραφή, τούς Βίους των Αγίων καί άλλα ψυχωφελή βιβλία τά οποία επίμονα αναζητούσε.
Όσο μεγάλωνε στήν ηλικία, αυξανόταν και ο πόθος του νά αφιερωθεί ολοκληρωτικά στόν Θεό. Επειδή αγαπούσε τά γράμματα, όταν τελείωσε τό Δημοτικό Σχολείο, οι γονείς του τόν έστειλαν στό Διδασκαλείο. Μετά τήν περάτωση των σπουδών του, διορίσθηκε διδάσκαλος στά δεκαεπτά του χρόνια. Αυτό ήταν αρκετά σημαντικό γιά τήν εποχή του.
Όμως ο νεαρός Κωνσταντίνος, δέν δενόταν μέ τά πράγματα του κόσμου τούτου. Είχε άλλες επιθυμίες. Μέσα του δυνάμωνε όλο καί περισσότερο ο πόθος γιά τήν αναχώρηση. Λαχταρούσε νά μιμηθεί τήν ζωή των Αγγέλων, όσο γινόταν πιό σύντομα.
Από τήν πρώτη στιγμή ο πονηρός τόν πολέμησε μέ λύσσα. Ο Κωνσταντίνος προσπαθούσε νά υπερνικά τίς επιθέσεις του μέ προσευχές, νηστείες καί αγρυπνίες. Διαρκώς έφερνε στόν νού του τά παραδείγματα των Αγίων καί ιδιαίτερα των μεγάλων Οσίων.
Σέ κάθε του απόφαση έπρεπε νά είχε τήν σύμφωνη γνώμη του πνευματικού του.
Κάνοντας υπακοή υπηρέτησε πρώτα στόν στρατό ως υπαξιωματικός.
Είχε τήν μεγάλη ευλογία νά βρεθεί κοντά στόν Άγιο Νικόλαο τόν Πλανά. Στόν Ναό του Προφήτου Ελισσαίου πήρε μέρος σέ πολλές αγρυπνίες. Έψαλλε μέ τούς πιστούς χριστιανούς καί φημισμένους λογοτέχνες Αλέξανδρο Παπαδιαμάντη καί Αλέξανδρο Μωραϊτίδη.
Όταν τελείωσε η υπηρεσία του στόν επίγειο Βασιλέα, ήταν πιά ελεύθερος νά υπηρετήσει τόν επουράνιο. Η απόφασή του νά γίνει μοναχός ήταν πλέον αμετάκλητη. Ο Θεός έφερε τά βήματα του κοντά στόν Άγιο Νεκτάριο. Άνοιξε τήν καρδιά του στόν σοφό καί διακριτικό ιεράρχη. Όπως ήταν φυσικό, ο Άγιος χάρηκε γιά τήν απόφασή του. Τόν συμβούλεψε μάλιστα νά αφιερωθεί στήν ξακουστή Μονή Λογγοβάρδας. Ο Κωνσταντίνος φανέρωσε τήν έντονη επιθυμία του νά μονάσει στό Άγιον Όρος. Ο Άγιος Νεκάριος δέν τού έκλεισρ αυτό τόν δρόμο.
Τον ειδοποίησε όμως, πως όπου καί νά πάει, θά καταλήξει στήν Λογγοβάρδα.
Προσπάθησε νά μεταβεί στό «Περιβόλι της Παναγίας», μά στάθηκε αδύνατον. Βρέθηκε μπροστά σέ ανυπέρβλητα εμπόδια. Κινδύνεψε η ζωή του από τούς Τούρκους πού τότε κατείχαν τήν Θεσσαλονίκη.
Έτσι κατάλαβε ότι τό θέλημα του Θεού ήταν νά μονάσει στήν Λογγοβάρδα καί όχι στόν Άθωνα.
Η Ζωοδόχος Πηγή τόν δέχθηκε στό ονομαστό Μοναστήρι της στήν Πάρο. Τό έτος 1907 έγινε μοναχός καί ονομάσθηκε Φιλόθεος. Μετά από λίγο, κάνοντας υπακοή στόν Γέροντά του, μέ φόβο καί τρόμο δέχθηκε τόν πρώτο βαθμό της ιερωσύνης. ως διάκονος αξιώθηκε νά εκπληρώσει τήν έντονη επιθυμία του νά προσκυνήσει στό Άγιον Όρος.
Τό 1912 χειροτονήθηκε πρεσβύτερος καί ακολούθησε η χειροθεσία του σέ πνευματικό καί αρχιμανδρίτη. Προσπάθησε όσο μπορούσε νά υπηρετήσει επάξια στό ιερό θυσιαστήριο. Ταυτόχρονα εξελίχθηκε σέ έναν πολύ έμπειρο καί φωτισμένο πνευματικό. Χιλιάδες ψυχές από ολόκληρη σχεδόν τήν Ελλάδα καί από τό εξωτερικό ακόμη, εμπιστεύθηκαν τήν σωτηρία τους στήν διακριτική του καθοδήγηση, καθώς ενεργούσε μέ τόν φωτισμό Αγίου Πνεύματος.
Τό 1930 κοιμήθηκε ο ηγούμενος της Μονής της Μετανοίας του καί πολυσέβαστος Γέροντάς του Ιερόθεος Βοσυνιώτης. Μέ διαθήκη του τόν όρισε διάδοχό του. Οι Πατέρες της Λογγοβάρδας μέ μεγάλη χαρά τόν δέχθηκαν ως νέο τους ηγούμενο. Του έκαναν απεριόριστη υπακοή καί μέ κάθε τρόπο του έδειχναν τόν σεβασμό τους.
Οσιος Φιλόθεος συνάντησε αρκετές δυσκολίες. Πικράθηκε καί λυπήθηκε κατά τήν διάρκεια της διαποίμανσης της Μονής. Είδε μερικά από τά παιδιά του νά φεύγουν. Άλλοι επειδή δέν άντεξαν τό υγρό κλίμα της Λογγοβάρδας. Άλλοι γιατί δυσκολεύθηκαν να προσαρμοστούν στήν ασκητική ζωή του Μοναστηριού. Κάποιοι ακολούθησαν τό παλαιό εορτολόγιο καί άλλοι έφυγαν γιά άλλους λόγους.
Δέν κάμφθηκε όμως από τίς δυσκολίες. Βάδιζε σταθερά καί αταλάντευτα ακολουθώντας τήν γραμμή των προκατόχων του καί τηρώντας τίς αρχές του αναγεννητικού κινήματος των Κολλυβάδων.
Επί των ημερων του η Λογγοβάρδα αναδείχθηκε σέ έναν φωτεινό φάρο της Ορθοδοξίας.
Σέ όλη του τήν ζωή βίαζε τόν εαυτό του νά κερδίσει τήν Βασιλεία των Ουρανών. Είχε τό πολίτευμά του στόν ουρανό. Μιμούμενος τούς Αγίους αγωνιζόταν διά βίου γιά τήν νέκρωση των παθών.
Θεωρούσε ότι ήταν ένας ταπεινός οδοιπόρος πού έσπευδε νά φθάσει στό τέλος τού δρόμου.
Πλήρης ημερών κοιμήθηκε οσιακά στήν ιερά Μονή Θαψανών στίς 8 Μαΐου του 1980. Η λύπη των πνευματικών του παιδιών, λόγω τής αναχωρήσεώς του, μετριάζεται από τήν βεβαιότητα ότι βρήκε παρρησία στόν Θεό. Πιστεύουμε ακράδαντα ότι δέν είναι μόνο σεσωσμένος, αλλά καί ένας νεώτερος Άγιος της Εκκλησίας μας. Απαλλαγμένος πλέον από τήν βαρύτητα του σώματος, μα βοηθά πιό αποτελεσματικά πρεσβεύοντας στόν Κύριο του ουρανού καί της γής γιά τήν σωτηρία μας.
Ο οσιος Φιλόθεος ο εν Πάρω, κατά κόσμον Κωνσταντίνος Ζερβάκος, γεννήθηκε στούς Μολάους της Λακωνίας τό έτος 1884. Οι γονείς του ήταν άνθρωποι πιστοί στόν Θεό καί ενάρετοι.
από τήν παιδική του ηλικία φάνηκε μία εμφυτη κλίση του πρός τήν εκκλησία καί ένας ιερός ζήλος τόν διακατείχε. Εκκλησιαζόταν τακτικά, προσευχόταν κατά μόνας καί μελετούσε τά ιερά κείμενα. Τήν Αγία Γραφή, τούς Βίους των Αγίων καί άλλα ψυχωφελή βιβλία τά οποία επίμονα αναζητούσε.
Όσο μεγάλωνε στήν ηλικία, αυξανόταν και ο πόθος του νά αφιερωθεί ολοκληρωτικά στόν Θεό. Επειδή αγαπούσε τά γράμματα, όταν τελείωσε τό Δημοτικό Σχολείο, οι γονείς του τόν έστειλαν στό Διδασκαλείο. Μετά τήν περάτωση των σπουδών του, διορίσθηκε διδάσκαλος στά δεκαεπτά του χρόνια. Αυτό ήταν αρκετά σημαντικό γιά τήν εποχή του.
Όμως ο νεαρός Κωνσταντίνος, δέν δενόταν μέ τά πράγματα του κόσμου τούτου. Είχε άλλες επιθυμίες. Μέσα του δυνάμωνε όλο καί περισσότερο ο πόθος γιά τήν αναχώρηση. Λαχταρούσε νά μιμηθεί τήν ζωή των Αγγέλων, όσο γινόταν πιό σύντομα.
Από τήν πρώτη στιγμή ο πονηρός τόν πολέμησε μέ λύσσα. Ο Κωνσταντίνος προσπαθούσε νά υπερνικά τίς επιθέσεις του μέ προσευχές, νηστείες καί αγρυπνίες. Διαρκώς έφερνε στόν νού του τά παραδείγματα των Αγίων καί ιδιαίτερα των μεγάλων Οσίων.
Σέ κάθε του απόφαση έπρεπε νά είχε τήν σύμφωνη γνώμη του πνευματικού του.
Κάνοντας υπακοή υπηρέτησε πρώτα στόν στρατό ως υπαξιωματικός.
Είχε τήν μεγάλη ευλογία νά βρεθεί κοντά στόν Άγιο Νικόλαο τόν Πλανά. Στόν Ναό του Προφήτου Ελισσαίου πήρε μέρος σέ πολλές αγρυπνίες. Έψαλλε μέ τούς πιστούς χριστιανούς καί φημισμένους λογοτέχνες Αλέξανδρο Παπαδιαμάντη καί Αλέξανδρο Μωραϊτίδη.
Όταν τελείωσε η υπηρεσία του στόν επίγειο Βασιλέα, ήταν πιά ελεύθερος νά υπηρετήσει τόν επουράνιο. Η απόφασή του νά γίνει μοναχός ήταν πλέον αμετάκλητη. Ο Θεός έφερε τά βήματα του κοντά στόν Άγιο Νεκτάριο. Άνοιξε τήν καρδιά του στόν σοφό καί διακριτικό ιεράρχη. Όπως ήταν φυσικό, ο Άγιος χάρηκε γιά τήν απόφασή του. Τόν συμβούλεψε μάλιστα νά αφιερωθεί στήν ξακουστή Μονή Λογγοβάρδας. Ο Κωνσταντίνος φανέρωσε τήν έντονη επιθυμία του νά μονάσει στό Άγιον Όρος. Ο Άγιος Νεκάριος δέν τού έκλεισρ αυτό τόν δρόμο.
Τον ειδοποίησε όμως, πως όπου καί νά πάει, θά καταλήξει στήν Λογγοβάρδα.
Προσπάθησε νά μεταβεί στό «Περιβόλι της Παναγίας», μά στάθηκε αδύνατον. Βρέθηκε μπροστά σέ ανυπέρβλητα εμπόδια. Κινδύνεψε η ζωή του από τούς Τούρκους πού τότε κατείχαν τήν Θεσσαλονίκη.
Έτσι κατάλαβε ότι τό θέλημα του Θεού ήταν νά μονάσει στήν Λογγοβάρδα καί όχι στόν Άθωνα.
Η Ζωοδόχος Πηγή τόν δέχθηκε στό ονομαστό Μοναστήρι της στήν Πάρο. Τό έτος 1907 έγινε μοναχός καί ονομάσθηκε Φιλόθεος. Μετά από λίγο, κάνοντας υπακοή στόν Γέροντά του, μέ φόβο καί τρόμο δέχθηκε τόν πρώτο βαθμό της ιερωσύνης. ως διάκονος αξιώθηκε νά εκπληρώσει τήν έντονη επιθυμία του νά προσκυνήσει στό Άγιον Όρος.
Τό 1912 χειροτονήθηκε πρεσβύτερος καί ακολούθησε η χειροθεσία του σέ πνευματικό καί αρχιμανδρίτη. Προσπάθησε όσο μπορούσε νά υπηρετήσει επάξια στό ιερό θυσιαστήριο. Ταυτόχρονα εξελίχθηκε σέ έναν πολύ έμπειρο καί φωτισμένο πνευματικό. Χιλιάδες ψυχές από ολόκληρη σχεδόν τήν Ελλάδα καί από τό εξωτερικό ακόμη, εμπιστεύθηκαν τήν σωτηρία τους στήν διακριτική του καθοδήγηση, καθώς ενεργούσε μέ τόν φωτισμό Αγίου Πνεύματος.
Τό 1930 κοιμήθηκε ο ηγούμενος της Μονής της Μετανοίας του καί πολυσέβαστος Γέροντάς του Ιερόθεος Βοσυνιώτης. Μέ διαθήκη του τόν όρισε διάδοχό του. Οι Πατέρες της Λογγοβάρδας μέ μεγάλη χαρά τόν δέχθηκαν ως νέο τους ηγούμενο. Του έκαναν απεριόριστη υπακοή καί μέ κάθε τρόπο του έδειχναν τόν σεβασμό τους.
Οσιος Φιλόθεος συνάντησε αρκετές δυσκολίες. Πικράθηκε καί λυπήθηκε κατά τήν διάρκεια της διαποίμανσης της Μονής. Είδε μερικά από τά παιδιά του νά φεύγουν. Άλλοι επειδή δέν άντεξαν τό υγρό κλίμα της Λογγοβάρδας. Άλλοι γιατί δυσκολεύθηκαν να προσαρμοστούν στήν ασκητική ζωή του Μοναστηριού. Κάποιοι ακολούθησαν τό παλαιό εορτολόγιο καί άλλοι έφυγαν γιά άλλους λόγους.
Δέν κάμφθηκε όμως από τίς δυσκολίες. Βάδιζε σταθερά καί αταλάντευτα ακολουθώντας τήν γραμμή των προκατόχων του καί τηρώντας τίς αρχές του αναγεννητικού κινήματος των Κολλυβάδων.
Επί των ημερων του η Λογγοβάρδα αναδείχθηκε σέ έναν φωτεινό φάρο της Ορθοδοξίας.
Σέ όλη του τήν ζωή βίαζε τόν εαυτό του νά κερδίσει τήν Βασιλεία των Ουρανών. Είχε τό πολίτευμά του στόν ουρανό. Μιμούμενος τούς Αγίους αγωνιζόταν διά βίου γιά τήν νέκρωση των παθών.
Θεωρούσε ότι ήταν ένας ταπεινός οδοιπόρος πού έσπευδε νά φθάσει στό τέλος τού δρόμου.
Πλήρης ημερών κοιμήθηκε οσιακά στήν ιερά Μονή Θαψανών στίς 8 Μαΐου του 1980. Η λύπη των πνευματικών του παιδιών, λόγω τής αναχωρήσεώς του, μετριάζεται από τήν βεβαιότητα ότι βρήκε παρρησία στόν Θεό. Πιστεύουμε ακράδαντα ότι δέν είναι μόνο σεσωσμένος, αλλά καί ένας νεώτερος Άγιος της Εκκλησίας μας. Απαλλαγμένος πλέον από τήν βαρύτητα του σώματος, μα βοηθά πιό αποτελεσματικά πρεσβεύοντας στόν Κύριο του ουρανού καί της γής γιά τήν σωτηρία μας.
-
tinios
- Έμπειρος Αποστολέας
- Δημοσιεύσεις: 231
- Εγγραφή: Τρί Νοέμ 13, 2007 6:00 am
- Τοποθεσία: ΚΟΡΥΔΑΛΛΟΣ
- Επικοινωνία:
Στυλ. Γ. Παπαδόπουλος Ομότ. Καθ. Παν. Αθηνών
Ο Μακαριστός Ιάκωβος Τσαλίκης
Από το ομώνυμο βιβλίο, εκδόσεις «Τροχαλία»
Ο πολλαπλασιασμός του Προσφόρου και της μανέστρας.
Τον Αύγουστο του 1963 ήρθανε στη Μονή 75 λιβαναταίοι. Εργαστήκανε για τη στέρνα της Μονής, το Αγιονέρι, εθελοντικά. Το έχουν τάμα πολλοί από τις Λιβανάτες, την πατρίδα του Οσίου Δαβίδ, να προσφέρουν κάτι στη Μονή του συμπατριώτη τους, χρήματα ή εργασία. Έτσι φτάσανε τότε 75 άντρες για να κάνουν το έργο της στέρνας. Και στη Μονή βρισκόσανε άλλοι 15, για να βοηθήσουν. Ο π. Ιάκωβος συντόνιζε γενικές εργασίες, μα ήταν και ο μόνος που έπρεπε να φροντίσει για το φαγητό και τη διαμονή των καλών αυτών ανθρώπων.
Χρησιμοποίησε ότι υπήρχε και δεν υπήρχε στην αποθήκη. Μια μέρα τα τρόφιμα τελείωσαν. Χρήματα δεν είχε. Έψαξε όλα τα ράφια, όλες τις γωνίες. Κατόρθωσε να βρει δυόμισι οκάδες μανέστρα. Και από ψωμί μόνο μισό Πρόσφορο. Του έδωσε και ο γέρο-Ευθύμιος μισό καρβελάκι. Ποσότητες αστείες για σχεδόν εκατό πρόσωπα, που δουλεύανε όλη την ημέρα χειρονακτικά.
Στεναχωριόταν και δεν ήξερε τι να κάνει. Τον έπιασε απελπισία και σχεδόν έκλαιγε, που θ’ άφηνε τον κόσμο νηστικό. Ξαφνικά όμως του ήρθε μια ιδέα: κατεβάζει τη μεγάλη κατσαρόλα, ρίχνει μέσα τη μανέστρα, βάζει και το ψωμί και όπως ήτανε πήγε στο ναό. Στάθηκε μπροστά στην εικόνα του οσίου Δαβίδ και του είπε:
–Άγιε μου, οι άνθρωποι αυτοί δουλεύουν για το Μοναστήρι σου. Γυρνάνε κουρασμένοι και πεινασμένοι. Δεν έχω τίποτα άλλο να τους δώσω να φάνε, μόνο τις δυόμισι οκάδες μανέστρα με το λίγο λαδάκι, το μισό προσφοράκι και το μισό καρβελάκι (= και τα έδειχνε στον Άγιο). Σε παρακαλώ, εσύ να τα ευλογήσεις, να φάνε και να χορτάσουνε.
Μαγείρεψε στην κατσαρόλα τούτη, έβγαζε συνέχεια φαγητό και δεν τελείωνε. Χόρτασαν όλοι και περίσσεψε! Το είδαν πολλοί και ο νυν ηγούμενος π. Κύριλλος. Πολλά χρόνια μετά, τονίζοντας τα θαύματα του οσίου Δαβίδ, έλεγε ο π. Ιάκωβος:
–Αδελφέ μου, επανάληψη του θαύματος των πεντακισχιλίων!
Ο Μακαριστός Ιάκωβος Τσαλίκης
Από το ομώνυμο βιβλίο, εκδόσεις «Τροχαλία»
Ο πολλαπλασιασμός του Προσφόρου και της μανέστρας.
Τον Αύγουστο του 1963 ήρθανε στη Μονή 75 λιβαναταίοι. Εργαστήκανε για τη στέρνα της Μονής, το Αγιονέρι, εθελοντικά. Το έχουν τάμα πολλοί από τις Λιβανάτες, την πατρίδα του Οσίου Δαβίδ, να προσφέρουν κάτι στη Μονή του συμπατριώτη τους, χρήματα ή εργασία. Έτσι φτάσανε τότε 75 άντρες για να κάνουν το έργο της στέρνας. Και στη Μονή βρισκόσανε άλλοι 15, για να βοηθήσουν. Ο π. Ιάκωβος συντόνιζε γενικές εργασίες, μα ήταν και ο μόνος που έπρεπε να φροντίσει για το φαγητό και τη διαμονή των καλών αυτών ανθρώπων.
Χρησιμοποίησε ότι υπήρχε και δεν υπήρχε στην αποθήκη. Μια μέρα τα τρόφιμα τελείωσαν. Χρήματα δεν είχε. Έψαξε όλα τα ράφια, όλες τις γωνίες. Κατόρθωσε να βρει δυόμισι οκάδες μανέστρα. Και από ψωμί μόνο μισό Πρόσφορο. Του έδωσε και ο γέρο-Ευθύμιος μισό καρβελάκι. Ποσότητες αστείες για σχεδόν εκατό πρόσωπα, που δουλεύανε όλη την ημέρα χειρονακτικά.
Στεναχωριόταν και δεν ήξερε τι να κάνει. Τον έπιασε απελπισία και σχεδόν έκλαιγε, που θ’ άφηνε τον κόσμο νηστικό. Ξαφνικά όμως του ήρθε μια ιδέα: κατεβάζει τη μεγάλη κατσαρόλα, ρίχνει μέσα τη μανέστρα, βάζει και το ψωμί και όπως ήτανε πήγε στο ναό. Στάθηκε μπροστά στην εικόνα του οσίου Δαβίδ και του είπε:
–Άγιε μου, οι άνθρωποι αυτοί δουλεύουν για το Μοναστήρι σου. Γυρνάνε κουρασμένοι και πεινασμένοι. Δεν έχω τίποτα άλλο να τους δώσω να φάνε, μόνο τις δυόμισι οκάδες μανέστρα με το λίγο λαδάκι, το μισό προσφοράκι και το μισό καρβελάκι (= και τα έδειχνε στον Άγιο). Σε παρακαλώ, εσύ να τα ευλογήσεις, να φάνε και να χορτάσουνε.
Μαγείρεψε στην κατσαρόλα τούτη, έβγαζε συνέχεια φαγητό και δεν τελείωνε. Χόρτασαν όλοι και περίσσεψε! Το είδαν πολλοί και ο νυν ηγούμενος π. Κύριλλος. Πολλά χρόνια μετά, τονίζοντας τα θαύματα του οσίου Δαβίδ, έλεγε ο π. Ιάκωβος:
–Αδελφέ μου, επανάληψη του θαύματος των πεντακισχιλίων!
Ο Κύριος εβασίλευσεν, ευπρέπειαν ενεδύσατο.
-
tinios
- Έμπειρος Αποστολέας
- Δημοσιεύσεις: 231
- Εγγραφή: Τρί Νοέμ 13, 2007 6:00 am
- Τοποθεσία: ΚΟΡΥΔΑΛΛΟΣ
- Επικοινωνία:
Η εισερχόμενη Ρομφαία
του γ. Φιλοθέου Ζερβάκου (+1980)
Κεμεντζετζίδης, Στ., Ο Αρχιμανδρίτης Φιλόθεος Ζερβάκος,
(Ο ουρανοδρόμος οδοιπόρος, 1884- 1980), τομ. Α’,
Θεσ/νίκη, εκδ. «Ορθόδοξος Κυψέλη», 1990.
ΑΝΑΓΚΗ ΜΕΤΑΝΟΙΑΣ
Οφείλουν να μετανοήσουν όσοι από τους άρχοντας της Εκκλησίας, πατριάρχαι, αρχιερείς, ιερείς και ηγούμενοι, παραβαίνουν τις εντολές του Θεού, διότι μερικοί από αυτούς αντί να γίνουν φως, κατά την παραγγελία του πρώτου Αρχιερέως και Αρχιποίμενος Χριστού, του αρχηγού και θεμελιωτού της πίστεώς μας, έγιναν αιτία διχονοιών στο χριστεπώνυμο πλήρωμα, και κατ’ αυτόν τον τρόπο, αφού αποκατασταθή η ενότητα, να στραφή η προσοχή της Εκκλησίας προς τα τόσον επείγοντα και σοβαρά ζητήματα, στα οποία καλείται να δράση, κατά την δύσκολή αυτή στιγμή, την οποία διέρχεται ο κόσμος και ιδιαίτερα η πατρίδα μας, δηλαδή στην συνδιαλλαγή, την ειρήνη, την ομόνοια και την αγάπη του ελληνικού λαού, τον οποίο λαό οι άρχοντες της πολιτείας έχουν διαιρέσει σε πολλά κόμματα. Επίσης δε και στον αγώνα κατά της βλασφημίας, της απιστίας, κατά των εχθρών της Εκκλησίας ( ουνιτών, ευαγγελιστών, χιλιαστών, πνευματιστών, μασόνων), εναντίον της άσεμνης ενδυμασίας των γυναικών, της ανηθικότητος, της μέθης, της ασελγείας, της φιλαργυρίας, της πλεονεξίας, του ψεύδους, της συκοφαντίας και τόσων άλλων.
Επίσης πρέπει να μετανοήσουν όλοι οι κληρικοί και οι λαϊκοί, άνδρες και γυναίκες, μικροί και μεγάλοι και να παύσουν την υπερηφάνεια, τον φθόνο, την έχθρα, την μνησικακία, την φιλαργυρία, την πλεονεξία, την αρπαγή, την αδικία, το ψεύδος, την συκοφαντία, την κατάκρισι, την καταλαλιά, την μέθη, την κραιπάλη, την ασωτία.
Ο Κύριος εβασίλευσεν, ευπρέπειαν ενεδύσατο.
-
filotheitis
- Τακτικό Μέλος
- Δημοσιεύσεις: 47
- Εγγραφή: Πέμ Φεβ 28, 2008 6:00 am
- Τοποθεσία: ATHENS
-
efthumhs
- Κορυφαίος Αποστολέας
- Δημοσιεύσεις: 1547
- Εγγραφή: Δευ Δεκ 18, 2006 6:00 am
- Τοποθεσία: Στερεά Ελλάδα
Re: Γέρων Φιλόθεος Ζερβάκος
Σήμερα εκτος του Αγίου Ιωάννου του Θεολόγου, του Αγίου Αρσενίου Μεγάλου και του Αγίου Αρσενίου κτίτορος της Ι.Μ Παναγίας Βαρνάκοβας κοντα στη Ναύπακτο, είναι και η μνήμη ττης κοίμησης του Γέροντα Φιλόθεου. Να έχουμε την ευχή του...
Απόσπασμα απο το http://vatopaidi.wordpress.com/2010/05/ ... more-40952
"...Πλήρης ημερών κοιμήθηκε οσιακά στην Ιερά Μονή Θαψανών στις 8 Μαΐου του έτους 1980. Η λύπη των πνευματικών του παιδιών, λόγω της αναχωρήσεώς του, μετριάζεται από την βεβαιότητα ότι βρήκε παρρησία στον Θεό. Πιστεύουμε ακράδαντα ότι δεν είναι μόνο σεσωσμένος, αλλά και ένας νεώτερος Άγιος της Εκκλησίας μας. Απαλλαγμένος πλέον από την βαρύτητα του σώματος, μάς βοηθά πιο αποτελεσματικά πρεσβεύοντας στον Κύριο του ουρανού και της γής για την σωτηρία μας.
Ο μεγάλος ασκητής και σύγχρονος Άγιος της Εκκλησίας μας, ο χαρισματικός Γέροντας π. Παΐσιος ο Αγιορείτης (1924 – 1994), πληροφορήθηκε από τον Θεό με θαυμαστό τρόπο, την προς Κύριον εκδημία του Αγίου Γέροντος. Τον είδε με τα μάτια της ψυχής του να φεύγει από την ματαιότητα και να πορεύεται προς την αληθινή μας Πατρίδα. Το γεγονός αυτό, το έκανε γνωστό σε πνευματικό του παιδί, πού έτυχε να είναι κοντά του, λέγοντας :« Αυτή την στιγμή φεύγει για την αιωνιότητα ένας μεγάλος Άγιος της Εκκλησίας μας, ο πατήρ Φιλόθεος Ζερβάκος! ».
Ο Παναγιώτατος Οικουμενικός Πατριάρχης κ. Βαρθολομαίος, σε ομιλία του κατά την τελετή των εγκαινίων του Ιερού Ναού Αγίου Νικολάου Αβάνας στην Κούβα ( 25 Ιανουαρίου 2004 ), τόνισε ότι η Ορθόδοξη Εκκλησία δεν έπαυσε ποτέ να αναδεικνύει Αγίους. Αφού ανέφερε αρκετά ονόματα Αγίων πού ανακηρύχθηκαν πρόσφατα, συνέχισε: «Υπάρχουν ακόμη και εκείνοι τους οποίους το πλήρωμα της Εκκλησίας ομοφώνως αναγνωρίζει ως Αγίους, αν και επίσημος πράξις αναγνωρίσεως της Αγιότητος αυτών δεν έχει εισέτι εκδοθή, όπως οι Γέροντες Παΐσιος, Πορφύριος και Εφραίμ, ο συμπατριώτης του Αγίου Νικολάου Ιάκωβος της Ευβοίας, ο Φιλόθεος Ζερβάκος και εί τις έτερος. Πέριξ των μορφών αυτών χιλιάδες ψυχαί ειρήνευσαν, εγλυκάνθησαν, εχαροποιήθησαν, εζωοποιήθησαν. Τα στοιχεία της φύσεως τους υπήκουον. Τα ζώα τους εσέβοντο. Οι πάντες και τα πάντα ένιωθαν την αγάπην των και την χάριν του εν αυτοίς κατοικούντος Αγίου Πνεύματος. Το βλέμμα των ήτο βλέμμα Χριστού. Αι χείρές των χείρες φιλανθρωπίας. Η καρδία των πλήρης θυσιαστικής αγάπης. Ο νους των ειρηνικός. Το φρόνημά των άγιον. Η καθημερινή ζωή των «αγάπη, χαρά, ειρήνη, μακροθυμία, χρηστότης, αγαθωσύνη, πίστις, πραότης, εγκράτεια». Πολλοί οφείλουν εις τους γνησίους τούτους ανθρώπους του Θεού πολλά. Είναι οι μεγαλύτεροι ευεργέται ημών. Η προσευχή των διεσκέδαζε βουλάς Εθνών, έφερε το έλεος και την βοήθειαν του Θεού εις τον κόσμον, εφυγάδευεν ακάθαρτα πνεύματα, αποκαθίστα την υγιείαν των ασθενούντων, έλυεν ανθρωπίνως άλυτα προβλήματα».
Τους Αγίους στην Ορθόδοξη Εκκλησία τους φανερώνει ο Θεός. Τα θαύματα πού γίνονται από τους Αγίους μας είναι ένδειξη ότι ο Θεός αναδεικνύει τους ανθρώπους εκείνους ως Αγίους. Μέχρι τώρα έχουμε αρκετά σημεία τα οποία αποκαλύπτουν την αγιότητα του Οσίου Φιλοθέου. Θαύματα τα οποία επιτελεί ο Θεός με την μεσολάβησή του. Πολλοί πιστοί τον επικαλούνται και ο Οσιος Φιλόθεος ανταποκρίνεται. Ευχόμαστε να έλθει σύντομα η λαμπρή ημέρα, πού η Εκκλησία μας θα διακηρύξει επίσημα την αγιότητά του. Αυτό πού είναι βέβαιο στις συνειδήσεις των πιστών, να γίνει και επίσημα δεκτό εις δόξαν του εν Τριάδι Θεού. Αμήν."
Απόσπασμα απο το http://vatopaidi.wordpress.com/2010/05/ ... more-40952
"...Πλήρης ημερών κοιμήθηκε οσιακά στην Ιερά Μονή Θαψανών στις 8 Μαΐου του έτους 1980. Η λύπη των πνευματικών του παιδιών, λόγω της αναχωρήσεώς του, μετριάζεται από την βεβαιότητα ότι βρήκε παρρησία στον Θεό. Πιστεύουμε ακράδαντα ότι δεν είναι μόνο σεσωσμένος, αλλά και ένας νεώτερος Άγιος της Εκκλησίας μας. Απαλλαγμένος πλέον από την βαρύτητα του σώματος, μάς βοηθά πιο αποτελεσματικά πρεσβεύοντας στον Κύριο του ουρανού και της γής για την σωτηρία μας.
Ο μεγάλος ασκητής και σύγχρονος Άγιος της Εκκλησίας μας, ο χαρισματικός Γέροντας π. Παΐσιος ο Αγιορείτης (1924 – 1994), πληροφορήθηκε από τον Θεό με θαυμαστό τρόπο, την προς Κύριον εκδημία του Αγίου Γέροντος. Τον είδε με τα μάτια της ψυχής του να φεύγει από την ματαιότητα και να πορεύεται προς την αληθινή μας Πατρίδα. Το γεγονός αυτό, το έκανε γνωστό σε πνευματικό του παιδί, πού έτυχε να είναι κοντά του, λέγοντας :« Αυτή την στιγμή φεύγει για την αιωνιότητα ένας μεγάλος Άγιος της Εκκλησίας μας, ο πατήρ Φιλόθεος Ζερβάκος! ».
Ο Παναγιώτατος Οικουμενικός Πατριάρχης κ. Βαρθολομαίος, σε ομιλία του κατά την τελετή των εγκαινίων του Ιερού Ναού Αγίου Νικολάου Αβάνας στην Κούβα ( 25 Ιανουαρίου 2004 ), τόνισε ότι η Ορθόδοξη Εκκλησία δεν έπαυσε ποτέ να αναδεικνύει Αγίους. Αφού ανέφερε αρκετά ονόματα Αγίων πού ανακηρύχθηκαν πρόσφατα, συνέχισε: «Υπάρχουν ακόμη και εκείνοι τους οποίους το πλήρωμα της Εκκλησίας ομοφώνως αναγνωρίζει ως Αγίους, αν και επίσημος πράξις αναγνωρίσεως της Αγιότητος αυτών δεν έχει εισέτι εκδοθή, όπως οι Γέροντες Παΐσιος, Πορφύριος και Εφραίμ, ο συμπατριώτης του Αγίου Νικολάου Ιάκωβος της Ευβοίας, ο Φιλόθεος Ζερβάκος και εί τις έτερος. Πέριξ των μορφών αυτών χιλιάδες ψυχαί ειρήνευσαν, εγλυκάνθησαν, εχαροποιήθησαν, εζωοποιήθησαν. Τα στοιχεία της φύσεως τους υπήκουον. Τα ζώα τους εσέβοντο. Οι πάντες και τα πάντα ένιωθαν την αγάπην των και την χάριν του εν αυτοίς κατοικούντος Αγίου Πνεύματος. Το βλέμμα των ήτο βλέμμα Χριστού. Αι χείρές των χείρες φιλανθρωπίας. Η καρδία των πλήρης θυσιαστικής αγάπης. Ο νους των ειρηνικός. Το φρόνημά των άγιον. Η καθημερινή ζωή των «αγάπη, χαρά, ειρήνη, μακροθυμία, χρηστότης, αγαθωσύνη, πίστις, πραότης, εγκράτεια». Πολλοί οφείλουν εις τους γνησίους τούτους ανθρώπους του Θεού πολλά. Είναι οι μεγαλύτεροι ευεργέται ημών. Η προσευχή των διεσκέδαζε βουλάς Εθνών, έφερε το έλεος και την βοήθειαν του Θεού εις τον κόσμον, εφυγάδευεν ακάθαρτα πνεύματα, αποκαθίστα την υγιείαν των ασθενούντων, έλυεν ανθρωπίνως άλυτα προβλήματα».
Τους Αγίους στην Ορθόδοξη Εκκλησία τους φανερώνει ο Θεός. Τα θαύματα πού γίνονται από τους Αγίους μας είναι ένδειξη ότι ο Θεός αναδεικνύει τους ανθρώπους εκείνους ως Αγίους. Μέχρι τώρα έχουμε αρκετά σημεία τα οποία αποκαλύπτουν την αγιότητα του Οσίου Φιλοθέου. Θαύματα τα οποία επιτελεί ο Θεός με την μεσολάβησή του. Πολλοί πιστοί τον επικαλούνται και ο Οσιος Φιλόθεος ανταποκρίνεται. Ευχόμαστε να έλθει σύντομα η λαμπρή ημέρα, πού η Εκκλησία μας θα διακηρύξει επίσημα την αγιότητά του. Αυτό πού είναι βέβαιο στις συνειδήσεις των πιστών, να γίνει και επίσημα δεκτό εις δόξαν του εν Τριάδι Θεού. Αμήν."