ΒΙΒΛΙΟ | 16 παραβολές για μια «ζωή σκουπιδιάρα»
ΚΡΙΤΙΚΗ : ΕΛΕΝΗ ΓΚΙΚΑ
elgika@pegasus.gr
«Κατάλαβε πως ένα πεπρωμένο δεν είναι καλύτερο από κάποιο άλλο, μα και πως κάθε άνθρωπος πρέπει να σέβεται το ριζικό που κουβαλάει μέσα του».
Δεν ξέρω γιατί, διαβάζοντας το «Αστεγοσκόπιο» του Γιάννη Ζευγώλη, αυτή η φράση από τη «Βιογραφία του Ταδέο Ισιδόρο Κρουθ» (Μπόρχες) ήρθε και μου καρφώθηκε αμετάκλητα στο μυαλό.
Υστερα ήταν και ο Μπόρις Σιρούλνικ που μας διαβεβαιώνει ότι «δεν υπάρχουν υποθηκευμένες ζωές». Αντιτασσόμενος με όλη του την ψυχή «σε κάθε μορφή προδιαγεγραμμένης ερμηνείας της ύπαρξης» ο συγγραφέας υποστηρίζει ότι «στην ιστορία μιας ζωής, δεν έχουμε παρά ένα πρόβλημα να λύσουμε: το πρόβλημα που δίνει νόημα στην ύπαρξή μας και επιβάλλει ένα στυλ στις σχέσεις μας».
Στο δρόμο, όμως, ποια «ιστορία ζωής», ποιο «πρόβλημα ύπαρξης» και ποιο «στυλ στις σχέσεις» είναι «το πρόβλημα που έχουμε να λύσουμε»;
Κι ύστερα είναι και αυτός ο βασανιστικός επίλογος «βοηθήστε κι εσείς να ξαναβρούν οι άστεγοι τ όνομά τους».
Ο Γιάννης Ζευγώλης, για άλλη μια φορά, είχε τον τρόπο του να μας στήσει στον τοίχο.
Την πρώτη φορά ήταν το 2005 με το «Λογοχανείο» του και άμα τη συγγραφική εμφανίσει του: 20+1 ανατρεπτικά διηγήματα με γλώσσα καθημερινή και παρατήρηση ευαίσθητη κι οξυδερκή που κατόρθωνε να σου γυρίσει ανάποδα το πουλόβερ του κόσμου. Ανατροπές και γέλιο απ το δάκρυ. Γέλια μέχρι δακρύων. Το χιούμορ που σώζει, αντίδραση νευρική στο παράλογο της ζωής και η αλήθεια που μας λυτρώνει. Αγγίζοντας σαν χάδι, ανάλαφρα, εκεί που κοινωνικά πονά: στην «υιοθεσία», στη «φυλακή», στο «ψυχικό τραλαλά», στα «νοσοκομειακά απόβλητα», στην «ασύρματη σχέση», σε ένα «ρεβεγιόν σε οίκο ανοχής» στο «σκυλολόι», στο «τελευταίο βαγόνι»...
Σαν ίσκιοι
Ιστορίες τρέλας, έρωτα και μοναξιάς με εφιάλτες, όνειρα και εμμονές. Ζωές που κινούνται σαν ίσκιοι ανάμεσά μας και μπορεί να αντιπροσωπεύουν και τη δική μας σκιά.
Στο «Αστεγοσκόπιο» η συγγραφική ευαισθησία του Γιάννη Ζευγώλη μπήγει το μαχαιράκι ακόμα πιο βαθιά: «Μπορεί να ακουστεί περίεργο αλλά ξύπνησα με τον ιδρώτα του».
Εντεκα χιλιάδες άνθρωποι περιπλανώνται σήμερα σαν σκιές, άστεγοι στην Αθήνα. Οι περισσότεροι, κάθε άλλο παρά περιθωριακοί, έως χθες ήταν κάποιοι από μας επιτυχημένοι κι ευτυχισμένοι. Ισως να έχει δίκιο, τελικά, ο Μπόρις Σιρούλνικ, δεν υπάρχουν, εν τέλει, υποθηκευμένες ζωές, ούτε στη δυστυχία, αλλά ούτε στην ευτυχία.
Κι ο συγγραφέας, ο οποίος εκτός των άλλων (γαλλικά, αγγλικά, ιταλικά) μιλά και τη νοηματική, ήταν σα να ήθελε να προσδώσει φωνή στη σοφή σιωπή του κόσμου.
Διότι με το «Αστεγοσκόπιο» την «ακούς» αυτή τη φωνή.
Δεκαέξι ιστορίες κυριολεκτικά «χωρίς στέγη». Ανένταχτες σαν καθετί το αυθεντικό. Ανέστιες σαν καθετί που δεν βολεύεται στα ρούχα του. Απρόβλεπτες όπως και η ίδια η ζωή. Αβάσταχτες διότι η αλήθεια είναι μαχαιράκι και πονά.
Για να τα βγάλει πέρα με το θέμα του ο συγγραφέας πήρε όλα τα μέτρα, παίζοντας με τα είδη: Πρωτοπρόσωπη, τριτοπρόσωπη αφήγηση, θεατρικοί διάλογοι, μονόλογοι, παραληρηματικοί και παράλληλοι βίοι. Σπαρταριστή η πρόβα αστέγου συγγραφέα - εκδότη στο «Αστεγοι κατά παραγγελία». Επιτυχής μονάχα στο χαρτί. Διότι μερικά βιώματα απαιτούν σάλτο μορτάλε.
Ιστορίες πικρές και γλυκές, απελπισμένες και κωμικές, λογικές και παράλογες, αληθινές, φανταστικές, δραματικές, αυτοσαρκαστικές, αβάσταχτες και τρυφερές, σουρεαλιστικές, αυτοϋπονομευτικές και λυτρωτικές, για μια «ζωή σκουπιδιάρα». Γιατί «παντού μπορεί, τελικά, ν αγιάσει κανείς» όπως είπε ανηλεώς αλλά και παρηγορητικά ο γέρων Πορφύριος. Δεν έχουμε δει ελεύθερους στη φυλακή και σκλάβους στην Ομόνοια;
Ο Γιάννης Ζευγώλης έρχεται, λοιπόν, για ν ανοίξει αυτά ακριβώς τα κλουβιά. Για ν αποδείξει τα εις στο άπειρο ανοιχτά όριά τους: στα λογοτεχνικά είδη, στο γέλιο, στο δάκρυ, στο ηθικά και λογοτεχνικά ορθό, στη ζωή. Στην ευτυχία, τελικά, και στο δυστυχές δράμα. Διότι κανένας δεν ξέρει το τι τους ψιθυρίζει ο Θεός στ αυτί. Και αυτούς ακριβώς τους ήχους προσπαθεί ο συγγραφέας με όλες τις γλώσσες και τους τρόπους ν ακούσει. Για να τους αφηγηθεί στους αναγνώστες καλά.
«Για να διεκδικήσεις το παγκάκι πρέπει πρώτα να έχεις κατακτήσει τη μοναξιά». Και για να το αφηγηθείς, την ψυχή σου. Ας μην ξεχνάμε ότι στον «Διαγωνισμό ονείρων» (τρίτο διήγημα στην ιστορία) μπορούν να μετέχουν οι πάντες. Στους «Βίους παράλληλους» (τελευταίο διήγημα της συλλογής) πως δεν υπάρχουν υποθηκευμένες ζωές, ούτε στην ευτυχία ούτε στη δυστυχία.
Και μας το αποδεικνύει παραβολικά αυτό ο Γιάννης Ζευγώλης. Χαρίζοντας τη δική του «στέγη» στους άστεγους. Επειδή αυτή η ζωή, τελικά, δεν είναι πρόβα.
www.ethnos.gr
O Τρίτος Κόσμος της Αθήνας
Συντονιστής: Συντονιστές
Μίνι μάρκετ για άπορους στην Αθήνα
Μέχρι τα τέλη του χρόνου και κατά πάσα πιθανότητα λίγο πριν από τα Χριστούγεννα, θα είναι έτοιμο το πρώτο «παντοπωλείο των φτωχών» που θα λειτουργήσει στη χώρα μας, από τον Δήμο Αθηναίων και τον όμιλο σούπερ μάρκετ Carrefour-Μαρινόπουλος.
Σύμφωνα με πληροφορίες της «Οικονομίας», πρόκειται για ένα μικρό σούπερ μάρκετ -περίπου 200 τ.μ.- που θα φιλοξενηθεί σε διώροφο κτίριο στην οδό Σοφοκλέους που έχει νοικιάσει ο δήμος και θα διαθέτει 1.500 με 2.000 βασικά καταναλωτικά αγαθά, έναντι ενός συμβολικού αντιτίμου - 80% και 90% φθηνότερες, απ ό,τι κοστίζουν στα υπόλοιπα σούπερ μάρκετ.
Η Carrefour-Μαρινόπουλος εκτός από την προσφορά των προϊόντων έχει αναλάβει να καλύψει τα λειτουργικά έξοδα. Ωστόσο, ακόμα δεν έχει γίνει ξεκάθαρο ποιοι θα εργάζονται μέσα στο «κοινωνικό παντοπωλείο».
Σύμφωνα με πληροφορίες, οι απασχολούμενοι θα είναι τόσο εξειδικευμένοι υπάλληλοι της Carrefour-Μαρινόπουλος όσο και δημότες της Αθήνας που αντιμετωπίζουν σημαντικά οικονομικά προβλήματα.
Πλάνο
Αξίζει να σημειωθεί ότι η χώρα μας είναι η τρίτη στην Ευρώπη, μετά τη Γαλλία και το Βέλγιο, που αποκτά «κοινωνικά παντοπωλεία».
Ηδη η Carrefour-Μαρινόπουλος έχει δημιουργήσει πέντε «παντοπωλεία των φτωχών» στη Γαλλία, όπου το θέμα των αστέγων κατά καιρούς έχει πάρει πολιτικές διαστάσεις, και άλλα πέντε στο Βέλγιο.
Σύμφωνα με πληροφορίες της «Οικονομίας» στη χώρα μας η αλυσίδα σούπερ μάρκετ, εκτός από το «κοινωνικό παντοπωλείο» της Σοφοκλέους 70, σχεδιάζει να λειτουργήσει στα τέλη του χρόνου ή στις αρχές του 2008 στον Δήμο του Πειραιά άλλα δύο καταστήματα ενώ δεν αποκλείεται να δημιουργηθεί και κάποιο στη Θεσσαλονίκη.
Θα εναλλάσσονται οι δικαιούχοι
200 περίπου οικογένειες απόρων και αστέγων θα είναι οι πελάτες του «παντοπωλείο των φτωχών». Οι αγορές θα γίνονται με «κάρτες απορίας» και οι κοινωνικοί φορείς του δήμου Αθηναίων θα κάνουν την επιλογή των δικαιούχων. Οι 200 οικογένειες δεν θα είναι πάντα οι ίδιες. Σε τακτά χρονικά διαστήματα, ίσως και κάθε έξι μήνες, οι δικαιούχοι θα εναλλάσσονται, αφού στόχος του κοινωνικού προγράμματος είναι στους συγκεκριμένους ανθρώπους να τους δοθεί η δυνατότητα να ξαναενταχθούν στην κοινωνία με καλύτερες αξιώσεις.
1.800 οι άστεγοι
Πρόσφατα στοιχεία που έχει δώσει στη δημοσιότητα ο Δήμος Αθηναίων αναφέρουν ότι οι άστεγοι της πρωτεύουσας υπολογίζονται περίπου σε 1.800 άτομα. Από αυτούς οι 160 φιλοξενούνται στους ξενώνες του δήμου με το 96,2% να είναι άνδρες. Το 35,6% των αστέγων που φιλοξενεί ο Δήμος Αθηναίων είναι ηλικίας από 61 έως 70 χρόνων, ενώ το 6,8% είναι ηλικίας από 31 έως 40 χρόνων.
Το 43,1% είναι άγαμοι και διαζευγμένοι, ενώ το 46,9% δηλώνει ότι έχει τουλάχιστον ένα παιδί. Ως προς το μορφωτικό επίπεδο ποσοστό 41,9% αναφέρει ότι διαθέτει απολυτήριο δημοτικού σχολείου, ενώ 8,1% των αστέγων δηλώνει ότι έχει πανεπιστημιακή μόρφωση.
Δ. ΧΡΙΣΤΟΥΛΙΑΣ
dchrist@pegasus.gr
www.ethnos.gr
Μέχρι τα τέλη του χρόνου και κατά πάσα πιθανότητα λίγο πριν από τα Χριστούγεννα, θα είναι έτοιμο το πρώτο «παντοπωλείο των φτωχών» που θα λειτουργήσει στη χώρα μας, από τον Δήμο Αθηναίων και τον όμιλο σούπερ μάρκετ Carrefour-Μαρινόπουλος.
Σύμφωνα με πληροφορίες της «Οικονομίας», πρόκειται για ένα μικρό σούπερ μάρκετ -περίπου 200 τ.μ.- που θα φιλοξενηθεί σε διώροφο κτίριο στην οδό Σοφοκλέους που έχει νοικιάσει ο δήμος και θα διαθέτει 1.500 με 2.000 βασικά καταναλωτικά αγαθά, έναντι ενός συμβολικού αντιτίμου - 80% και 90% φθηνότερες, απ ό,τι κοστίζουν στα υπόλοιπα σούπερ μάρκετ.
Η Carrefour-Μαρινόπουλος εκτός από την προσφορά των προϊόντων έχει αναλάβει να καλύψει τα λειτουργικά έξοδα. Ωστόσο, ακόμα δεν έχει γίνει ξεκάθαρο ποιοι θα εργάζονται μέσα στο «κοινωνικό παντοπωλείο».
Σύμφωνα με πληροφορίες, οι απασχολούμενοι θα είναι τόσο εξειδικευμένοι υπάλληλοι της Carrefour-Μαρινόπουλος όσο και δημότες της Αθήνας που αντιμετωπίζουν σημαντικά οικονομικά προβλήματα.
Πλάνο
Αξίζει να σημειωθεί ότι η χώρα μας είναι η τρίτη στην Ευρώπη, μετά τη Γαλλία και το Βέλγιο, που αποκτά «κοινωνικά παντοπωλεία».
Ηδη η Carrefour-Μαρινόπουλος έχει δημιουργήσει πέντε «παντοπωλεία των φτωχών» στη Γαλλία, όπου το θέμα των αστέγων κατά καιρούς έχει πάρει πολιτικές διαστάσεις, και άλλα πέντε στο Βέλγιο.
Σύμφωνα με πληροφορίες της «Οικονομίας» στη χώρα μας η αλυσίδα σούπερ μάρκετ, εκτός από το «κοινωνικό παντοπωλείο» της Σοφοκλέους 70, σχεδιάζει να λειτουργήσει στα τέλη του χρόνου ή στις αρχές του 2008 στον Δήμο του Πειραιά άλλα δύο καταστήματα ενώ δεν αποκλείεται να δημιουργηθεί και κάποιο στη Θεσσαλονίκη.
Θα εναλλάσσονται οι δικαιούχοι
200 περίπου οικογένειες απόρων και αστέγων θα είναι οι πελάτες του «παντοπωλείο των φτωχών». Οι αγορές θα γίνονται με «κάρτες απορίας» και οι κοινωνικοί φορείς του δήμου Αθηναίων θα κάνουν την επιλογή των δικαιούχων. Οι 200 οικογένειες δεν θα είναι πάντα οι ίδιες. Σε τακτά χρονικά διαστήματα, ίσως και κάθε έξι μήνες, οι δικαιούχοι θα εναλλάσσονται, αφού στόχος του κοινωνικού προγράμματος είναι στους συγκεκριμένους ανθρώπους να τους δοθεί η δυνατότητα να ξαναενταχθούν στην κοινωνία με καλύτερες αξιώσεις.
1.800 οι άστεγοι
Πρόσφατα στοιχεία που έχει δώσει στη δημοσιότητα ο Δήμος Αθηναίων αναφέρουν ότι οι άστεγοι της πρωτεύουσας υπολογίζονται περίπου σε 1.800 άτομα. Από αυτούς οι 160 φιλοξενούνται στους ξενώνες του δήμου με το 96,2% να είναι άνδρες. Το 35,6% των αστέγων που φιλοξενεί ο Δήμος Αθηναίων είναι ηλικίας από 61 έως 70 χρόνων, ενώ το 6,8% είναι ηλικίας από 31 έως 40 χρόνων.
Το 43,1% είναι άγαμοι και διαζευγμένοι, ενώ το 46,9% δηλώνει ότι έχει τουλάχιστον ένα παιδί. Ως προς το μορφωτικό επίπεδο ποσοστό 41,9% αναφέρει ότι διαθέτει απολυτήριο δημοτικού σχολείου, ενώ 8,1% των αστέγων δηλώνει ότι έχει πανεπιστημιακή μόρφωση.
Δ. ΧΡΙΣΤΟΥΛΙΑΣ
dchrist@pegasus.gr
www.ethnos.gr
Κύριε Ιησού Χριστέ, ελέησον με τον αμαρτωλό
Ευριπίδου - Το νέο Γκέτο της Αθήνας
Όλοι περίμεναν ότι εδώ θα γεννιόταν το Σόχο της Αθήνας. Αλλά η πραγματικότητα αποδείχτηκε διαφορετική. Έτσι, το παλιό εμπορικό κέντρο της πόλης μεταμορφώθηκε βαθμηδόν σ' ένα σκληρό γκέτο με άεργους μετανάστες, ναρκωτικά, πόρνες και άστεγους. Κάτω από τα τελευταία λοφτ και τις γκαλερί, η περιοχή κυριαρχείται πια από τους πιο απελπισμένους παρίες της.
Είναι 18:00 το απόγευμα στην «κοιλιά της πόλης». Στη Μενάνδρου ο δρόμος έχει κλείσει άτυπα από μια αυτοσχέδια αγορά, οπού Τσιγγάνοι και Πακιστανοί πουλούν αγγούρια, κρεμμύδια, σπίρτα και τηλεκάρτες ανάμεσα σε σωρούς ολόκληρους από σκουπίδια. Η Σοφοκλέους θυμίζει εφιάλτη: Ο δρόμος έχει φρακάρει από μετανάστες και άστεγους που τρέχουν για το συσσίτιο του Κέντρου Υποδοχής Αστέγων, ενώ οι χρήστες τρυπιούνται ανάμεσα σε πλαστικά μπουκάλια και σκουπίδια. Στα δεξιά, στην οδό Γερανίου, μπροστά από τα κλειστά μαγαζιά έχει στηθεί το νέο μεγάλο στέκι της διακίνησης ναρκωτικών στην Αθήνα. Αγόρια και κορίτσια με σβηστά μάτια κάθονται στα γκρίζα σκαλιά και κάνουν νταραβέρι με τους εμπόρους. Η μυρωδιά είναι αποπνικτική. Το ίδιο βράδυ στην οδό Ευριπίδου -λίγο πιο κάτω από τη λαχαναγορά- ανάμεσα στα μποτιλιαρισμένα αυτοκίνητα και τους γεμάτους γκραφίτι τοίχους, το πεζοδρόμιο είναι γεμάτο με τουλάχιστον 40 Νιγηριανές πόρνες που κάνουν πιάτσα ανάμεσα στα φρακαρισμένα αυτοκίνητα. Αντίο αθηναϊκό εμπορικό τρίγωνο - καλημέρα νέο αθηναϊκό γκέτο.
Η συγκεκριμένη γειτονιά -το τρίγωνο δηλαδή κάτω από την αγορά και μέχρι την Πειραιώς, μεταξύ Ομόνοιας και Πλατείας Μοναστηρακίου- ήταν πάντα μια λαϊκή εμπορική γειτονιά. Εδώ έμεναν άνθρωποι που δούλευαν σε λαϊκές βιοτεχνίες, εδώ ήρθαν και τα πρώτα μέλη της πακιστανικής και κινέζικης κοινότητας στα μέσα της δεκαετίας του '90 - δυο κοινότητες που έδωσαν και την πρώτη νότα «εξωτισμού» στη λευκή Αθήνα. Η λαϊκότητά της εξάλλου ήταν αυτό που έκανε αυτήν τη γειτονιά την πιο γοητευτική της Αθήνας: πού αλλού θα μπορούσε να βρει κανείς μαγαζιά που πουλούσαν από παραδείσια πουλιά μέχρι κουφέτα και σφουγγάρια; Τα φτηνά νοίκια, οι γκαλερί που ξεφύτρωναν παντού, η ανάπτυξη της γειτονιάς του Ψυρρή ως πόλου εναλλακτικής διασκεδάσης και downtown κατοικίας έδωσαν ώθηση στην περιοχή. Νέοι επαγγελματίες, γραφίστες, αρχιτέκτονες, σχεδιαστές, καλλιτέχνες νοίκιασαν και αγόρασαν καταστήματα, γραφεία και σπίτια, δίπλα σε μαγαζιά μπαχαρικών και βιοτεχνίες. «Όλοι νομίζαμε πως η περιοχή θα γινόταν όπως έχει γίνει το downtown όλων των πόλεων, κάτι σαν το East Village ή το Soho» λέει ο Κωνσταντίνος Ζουγανέλης, ψυχή του μπαρ-εστιατορίου Guru στην Πλατεία Θεάτρου κι ένας από τους πρώτους που επένδυσαν στην περιοχή σχεδόν 10 χρόνια πίσω. «Διαψευστήκαμε οικτρά» προσθέτει.
Η περιοχή άρχισε να αλλάζει ριζικά λίγο μετά τους Ολυμπιακούς - κατά κάποιο τρόπο θα μπορούσε να πει κανείς πως όλοι οι ανεπιθύμητοι της πόλης, όλες οι μειονοτικές ομάδες που δεν ήθελε κανείς, μαζεύτηκαν στο ίδιο μέρος την ίδια στιγμή: πρεζάκια, άστεγοι, πόρνες και αλλοδαποί «πετάχτηκαν» σε μία περιοχή. Κι αφέθηκαν και αυτοί και η περιοχή στην τύχη τους.
Η αρχή έγινε με την ίδρυση της Δ' Θεραπευτικής Μονάδας του ΟΚΑΝΑ στη Σοφοκλέους στο τέλος του 2003. Οι κάτοικοι υποστηρίζουν πως η μονάδα του ΟΚΑΝΑ ήταν ο βασικός λόγος για την υποβάθμιση της περιοχής, μιας και μαζί με τους χρήστες ήρθαν και οι έμποροι ναρκωτικών. Αυτό -δυστυχώς- επιβεβαιώνεται και από κύκλους της Δίωξης Ναρκωτικών, που αναφέρουν πως μετά την εγκατάσταση της Θεραπευτικής Μονάδας υπήρξε κατακόρυφη αύξηση στη χρήση και διακίνηση ναρκωτικών στην περιοχή. Σημειώνουν μάλιστα πως η πιάτσα της αθηναϊκής διακίνησης ηρωίνης -που σε αυτή την περιοχή γίνεται ως επί το πλείστον από Αφρικανούς- έχει πλέον μεταφερθεί από την Ομόνοια στη οδό Γερανίου. Το πρόβλημα δεν είναι ο ΟΚΑΝΑ, που κάνει ιδιαίτερο αξιόλογο έργο, αλλά η δημιουργία της συγκεκριμένης μονάδας στο κέντρο της πόλης. «Έχουμε γράψει κατ' επανάληψη στις αναφορές μας προς το υπουργείο Υγείας πως οι μονάδες του ΟΚΑΝΑ στο κέντρο της πόλης συνεισφέρουν σοβαρά στην υποβάθμιση της περιοχής» αναφέρουν από τη Δίωξη. Εξάλλου, οι συλλήψεις δεν κάνουν και πολλά - την επομένη, μετά το αυτόφωρο και τον εισαγγελέα, οι ίδιοι άνθρωποι είναι πάλι πίσω στους ίδιους δρόμους.
Δεν είναι τυχαίο πάντως πως η συγκεκριμένη μονάδα «διέλυσε» τον κοινωνικό ιστό της γειτονιάς, γεμίζοντάς την με εμπόρους και άπειρους χρήστες. Σύμφωνα με την ετήσια έκθεση του ΕΚΤΕΠΝ (Ερευνητικό Πανεπιστημιακό Ινστιτούτο Ψυχικής Υγιεινής) η Δ' Θεραπευτική Μονάδα λειτουργεί κυρίως με πρόγραμμα «χαμηλού ουδού» (γνωστό και ως πρόγραμμα χαμηλών προδιαγραφών), πραγματοποιώντας εισαγωγές και από άλλες μονάδες θεραπείας. Με λίγα λόγια, σε αυτήν τη μονάδα πηγαίνουν χρήστες που αδυνατούν να ολοκληρώσουν το βραχυπρόθεσμο, «δύσκολο» πρόγραμμα του ΟΚΑΝΑ κι έτσι ακολουθούν ένα πιο χαλαρό, ελαστικό πρόγραμμα κατά το οποίο απλώς τους χορηγείται μεθαδόνη. «Δυστυχώς τα τελευταία χρόνια υπάρχουν και αυτά τα προγράμματα - της νοοτροπίας περάστε, πάρτε τη δόση σας και φύγετε. Δεν είναι θέμα να δίνεις στο χρήστη το υποκατάστατο και μετά να του λες να φύγει. Και αυτά τα προγράμματα είναι που δυστυχώς δημιουργούν και τη μεγαλύτερη παρενόχληση στην τοπική κοινωνία. Αν υπήρχε καλή διαχείριση του προγράμματος δεν θα ενοχλούσαν. Και χρειάζεται και η συμμετοχή των πολιτών σε μια τέτοια μονάδα, αλλιώς έχουμε φαινόμενα τύπου Ψωμιάδη στη Θεσσαλονίκη - που ξεσήκωσε όλη τη Θεσσαλονίκη για να μην πάει ο ΟΚΑΝΑ εκεί» υποστηρίζει η Μένη Μαλλιώρη, πρώην πρόεδρος του ΟΚΑΝΑ. Ας σημειωθεί πως η ηγεσία του ΟΚΑΝΑ, βρίσκεται μεταξύ προέδρων και αρνήθηκε να μας μιλήσει.
Το 2004, κατά τη διάρκεια των Ολυμπιακών Αγώνων, εμφανίστηκαν και οι πρώτες Νιγηριανές πόρνες στην περιοχή. Κατέλαβαν την περιοχή κάτω από τη λαχαναγορά και τις αρχές της Ευριπίδου - μια πιάτσα που μέχρι τότε ανήκε παραδοσιακά στις τραβεστί. Κανείς, ούτε ο αρμόδιος προϊστάμενος του Τμήματος Ηθών αλλά ούτε και οι μη κυβερνητικοί οργανισμοί που ασχολούνται με το trafficking, δεν ξέρει με σιγουριά πόσες είναι. Το μόνο σίγουρο, σύμφωνα με το Τμήμα Ηθών, είναι πως ο αριθμός τους έχει αυξηθεί κατά πολύ με τα χρόνια. Όπως εξάλλου και με τις συλλήψεις για τα ναρκωτικά, οι κοπέλες πάνε στο αυτόφωρο και το επόμενο βράδυ ξαναβγαίνουν στο δρόμο. «Η κατάσταση περιπλέκεται ακόμα περισσότερο γιατί αυτές οι κοπέλες έχουν όλες κάρτα πολιτικού πρόσφυγα και ακόμα και τα ξενοδοχεία που χρησιμοποιούν είναι νομικά πάρα πολύ δύσκολο να σφραγιστούν» λέει ο αρμόδιος προϊστάμενος του Τμήματος Ηθών. Η μόνη λύση θα ήταν φυσικά να εξαλειφθεί το κύκλωμα. Όπως και στις περισσότερες περιπτώσεις trafficking, είναι εξαιρετικά δύσκολο να καταδικαστούν οι μαστροποί: οι κοπέλες είναι πολύ φοβισμένες για να καταθέσουν· τις απειλούν ότι θα τους κάνουν βουντού, πως θα βλάψουν την οικογένειά τους στη Νιγηρία, ενώ το κάψιμο με σίδερο και οι βιασμοί είναι κομμάτια της καθημερινότητάς τους. Και φυσικά όσες προσαγωγές κι αν κάνει το Τμήμα Ηθών, το επόμενο βράδυ οι κοπέλες είναι πάλι εκεί, στο πόστο τους. Από τη στιγμή βέβαια που η ελληνική πολιτεία δεν έχει κάνει σχεδόν τίποτα για να αντιμετωπίσει το πολύ σοβαρό θέμα του trafficking -το οποίο ζει και βασιλεύει στην Ελλάδα-, ούτε και για να προστατέψει αυτές τις κοπέλες, οι Νιγηριανές αποτελούν άλλο ένα αναπόσπαστο κομμάτι της παρακμής της περιοχής.
Το 2005 εγκαινιάστηκε στη Σοφοκλέους και το Κέντρο Υποδοχής Αστέγων. Μια προσπάθεια σίγουρα αξιόλογη, που δυστυχώς όμως επιβάρυνε ακόμα περισσότερο τη γειτονιά: 1.200 άτομα -άστεγοι, μετανάστες, χρήστες- τρώνε εδώ κάθε μέρα. Παράλληλα, η μεταναστευτική κοινότητα, που μέχρι πρόσφατα αποτελείτο από Κινέζους και Πακιστανούς εργαζόμενους που τα πήγαιναν καλά μεταξύ τους και με την υπόλοιπη γειτονιά, άλλαξε χαρακτήρα (κυρίως λόγω της εισχώρησης Αφρικανών εμπόρων ναρκωτικών, καθώς και αλλοδαπών χρηστών), με αποτέλεσμα έναν άτυπο πόλεμο μεταξύ των αλλοδαπών διαφορετικής εθνικότητας της γειτονιάς.
Το παζλ συμπληρώθηκε με την υποβάθμιση του Ψυρρή. Η φούσκα του πόλου εναλλακτικής νυχτερινής διασκέδασης αλλά κυρίως του τόπου κατοικίας «downtown» έσκασε πολύ γρήγορα. Άνοιξαν εκατοντάδες μαγαζιά -καφ
έ-μπαρ, ταβέρνες, εστιατόρια- σε ελάχιστα οικοδομικά τετράγωνα: πολλά χωρίς άδεια, τα περισσότερα χωρίς να τηρούν έστω και ελάχιστα τις προδιαγραφές. Η περιοχή κατάντησε ένα πελώριο σουπερμάρκετ μαζικής διασκέδασης με άπειρα σκουπίδια - αφόρητη και για τους παλιούς αλλά και για τους νέους του κατοίκους. Ο Μάριος Τσουρουπής μετακόμισε στη γειτονιά το 2003. Στο ισόγειο του κτιρίου του άνοιξε ένα μπαρ με πολύ δυνατή μουσική που ξενυχτούσε μέχρι τις 6:00 το πρωί, χωρίς καμία ηχομόνωση. Ο κ. Τσουρουπής καλούσε την αστυνομία, τηλεφωνούσε στο δήμο -έπαιρνε τηλέφωνο το ίδιο το μπαρ- μέχρι που άρχισε να δέχεται απειλητικά τηλεφωνήματα. «Σύμφωνα με τη νομοθεσία, από τον 3ο όροφο και μετά είναι γενικές κατοικίες, ενώ επιτρέπεται και βιοτεχνία ελαφράς όχλησης. Ενώ υπάρχει αυτή η νομοθεσία, δεν έχει γίνει καμία μέριμνα για τους κατοίκους» λέει ο ίδιος. Δεν είναι τυχαίο πως στου Ψυρρή έχουν απομείνει πλέον μόνο 500 κάτοικοι. Η αναβάθμιση της περιοχής έχει πλέον επισήμως αποτύχει.
Κάτοικοι και καταστηματάρχες που εγκαταλείπουν την περιοχή (ενδεικτικό είναι πως στην Ευριπίδου από τρεις φούρνους που λειτουργούσαν υπάρχει πλέον μόνο ο ένας), χρήστες κι έμποροι, σκουπίδια, πόρνες, άστεγοι και μετανάστες συνθέτουν την εικόνα μιας επιθετικής καινούργιας κατάστασης που θυμίζει όλο και περισσότερο γκέτο: περιστατικά σαν αυτό που περιγράφει η Ιωάννα Κωστίκα, γραφίστρια που έχει το γραφείο της στην περιοχή εδώ και 3,5 χρόνια, έχουν γίνει πλέον συνηθισμένα: «Κάτω από το γραφείο μου έχει πρακτορείο για υπεραστικά τηλεφωνήματα. Ένα απόγευμα, κάποιος μπήκε μέσα και έκλεψε 10 ευρώ. Σε λιγότερο από μισή ώρα είχαν μαζευτεί από κάτω 20 Πακιστανοί και 20 Αφρικανοί οι οποίοι παίζανε ξύλο με κοτρόνες και δοκάρια από την οικοδομή. Σκοτωνόντουσαν κυριολεκτικά. Η αστυνομία εμφανίστηκε μετά από 45 λεπτά». Παράλληλα, κανείς δεν θέλει να πάρει την ευθύνη αυτής της απεγνωσμένης πραγματικότητας - ή να κάνει κάτι για να λύσει το θέμα. Η αστυνομία παραπέμπει στο δήμο, ο δήμος στον εισαγγελέα και τούμπαλιν. Πολλοί μιλούν για ένα σύστημα που μοιάζει σαν να έχει φτιαχτεί για να μη λειτουργεί.
Ενδεικτικό είναι πως σε ένα συμβούλιο που έγινε μετά από προτροπή και μεγάλο αγώνα των κατοίκων, των εργαζομένων και των ιδιοκτητών καταστημάτων με αντιπρόσωπους του ΥΠΕΧΩΔΕ, του δήμου και της αστυνομίας, τα αποτελέσματα ήταν άκρως απογοητευτικά. «Μας έδωσαν την εντύπωση πως ζουν σε μια άλλη πόλη από αυτή που ζούμε εμείς, σαν να τα άκουγαν αυτά τα πράγματα για πρώτη φορά» λέει ο Κωνσταντίνος Ζουγανέλης. Πράγματι, κανείς στο Δήμο Αθηναίων δεν θεώρησε τον εαυτό του αρκετά αρμόδιο επί του θέματος για να μας μιλήσει - όλοι μας παρέπεμπαν σε κάποιον άλλον. Κι όμως, όλα αυτά γίνονται στο κέντρο της πόλης. Αυτήν τη στιγμή στο πίσω μέρος του Δημαρχείου τα μαρμάρινα σκαλιά είναι γεμάτα χρήστες που ψάχνουν για τη δόση τους.
Πολλοί μιλούν για οργανωμένο σχέδιο, άλλοι για την εγκληματική αδιαφορία και ασχετοσύνη των αρμοδίων που κατάφεραν να μετατρέψουν μια από τις ωραιότερες γειτονιές της Αθήνας σε γκέτο. Το σίγουρο είναι πως, όπως όλα τα γκέτο του κόσμου, και αυτό εδώ εξυπηρετεί μια «ανάγκη»: όλοι οι άνθρωποι που δεν θέλει κανείς έχουν «απομονωθεί» μαζί στην ίδια γειτονιά.
Θα μπορούσε να πει κανείς πως το παράξενο της υπόθεσης μοιάζει να είναι η τοποθεσία: καμία ευρωπαϊκή πόλη δεν έχει γκέτο στο κέντρο, δίπλα ακριβώς από τα τουριστικά αξιοθέατα. Κι όμως, το πραγματικά παράδοξο είναι αλλού: η μοναδική αθηναϊκή ευρεσιτεχνία είναι το πώς μια περιοχή που έζησε την «ανάπλαση» και την «άνθιση» -τη γνωστή συνταγή του λεγόμενου gentrification, με γκαλερί, λοφτ, μπαρ και καλλιτέχνες- κατάφερε μέσα σε λιγότερο από δέκα χρόνια όχι μόνο να γίνει χειρότερη από πριν, αλλά και να μεταμορφωθεί στο πρώτο κεντρικό αθηναϊκό γκέτο.
πηγή : www.lifo.gr
γράφει : ΔΕΣΠΟΙΝΑ ΤΡΙΒΟΛΗ
Όλοι περίμεναν ότι εδώ θα γεννιόταν το Σόχο της Αθήνας. Αλλά η πραγματικότητα αποδείχτηκε διαφορετική. Έτσι, το παλιό εμπορικό κέντρο της πόλης μεταμορφώθηκε βαθμηδόν σ' ένα σκληρό γκέτο με άεργους μετανάστες, ναρκωτικά, πόρνες και άστεγους. Κάτω από τα τελευταία λοφτ και τις γκαλερί, η περιοχή κυριαρχείται πια από τους πιο απελπισμένους παρίες της.
Είναι 18:00 το απόγευμα στην «κοιλιά της πόλης». Στη Μενάνδρου ο δρόμος έχει κλείσει άτυπα από μια αυτοσχέδια αγορά, οπού Τσιγγάνοι και Πακιστανοί πουλούν αγγούρια, κρεμμύδια, σπίρτα και τηλεκάρτες ανάμεσα σε σωρούς ολόκληρους από σκουπίδια. Η Σοφοκλέους θυμίζει εφιάλτη: Ο δρόμος έχει φρακάρει από μετανάστες και άστεγους που τρέχουν για το συσσίτιο του Κέντρου Υποδοχής Αστέγων, ενώ οι χρήστες τρυπιούνται ανάμεσα σε πλαστικά μπουκάλια και σκουπίδια. Στα δεξιά, στην οδό Γερανίου, μπροστά από τα κλειστά μαγαζιά έχει στηθεί το νέο μεγάλο στέκι της διακίνησης ναρκωτικών στην Αθήνα. Αγόρια και κορίτσια με σβηστά μάτια κάθονται στα γκρίζα σκαλιά και κάνουν νταραβέρι με τους εμπόρους. Η μυρωδιά είναι αποπνικτική. Το ίδιο βράδυ στην οδό Ευριπίδου -λίγο πιο κάτω από τη λαχαναγορά- ανάμεσα στα μποτιλιαρισμένα αυτοκίνητα και τους γεμάτους γκραφίτι τοίχους, το πεζοδρόμιο είναι γεμάτο με τουλάχιστον 40 Νιγηριανές πόρνες που κάνουν πιάτσα ανάμεσα στα φρακαρισμένα αυτοκίνητα. Αντίο αθηναϊκό εμπορικό τρίγωνο - καλημέρα νέο αθηναϊκό γκέτο.
Η συγκεκριμένη γειτονιά -το τρίγωνο δηλαδή κάτω από την αγορά και μέχρι την Πειραιώς, μεταξύ Ομόνοιας και Πλατείας Μοναστηρακίου- ήταν πάντα μια λαϊκή εμπορική γειτονιά. Εδώ έμεναν άνθρωποι που δούλευαν σε λαϊκές βιοτεχνίες, εδώ ήρθαν και τα πρώτα μέλη της πακιστανικής και κινέζικης κοινότητας στα μέσα της δεκαετίας του '90 - δυο κοινότητες που έδωσαν και την πρώτη νότα «εξωτισμού» στη λευκή Αθήνα. Η λαϊκότητά της εξάλλου ήταν αυτό που έκανε αυτήν τη γειτονιά την πιο γοητευτική της Αθήνας: πού αλλού θα μπορούσε να βρει κανείς μαγαζιά που πουλούσαν από παραδείσια πουλιά μέχρι κουφέτα και σφουγγάρια; Τα φτηνά νοίκια, οι γκαλερί που ξεφύτρωναν παντού, η ανάπτυξη της γειτονιάς του Ψυρρή ως πόλου εναλλακτικής διασκεδάσης και downtown κατοικίας έδωσαν ώθηση στην περιοχή. Νέοι επαγγελματίες, γραφίστες, αρχιτέκτονες, σχεδιαστές, καλλιτέχνες νοίκιασαν και αγόρασαν καταστήματα, γραφεία και σπίτια, δίπλα σε μαγαζιά μπαχαρικών και βιοτεχνίες. «Όλοι νομίζαμε πως η περιοχή θα γινόταν όπως έχει γίνει το downtown όλων των πόλεων, κάτι σαν το East Village ή το Soho» λέει ο Κωνσταντίνος Ζουγανέλης, ψυχή του μπαρ-εστιατορίου Guru στην Πλατεία Θεάτρου κι ένας από τους πρώτους που επένδυσαν στην περιοχή σχεδόν 10 χρόνια πίσω. «Διαψευστήκαμε οικτρά» προσθέτει.
Η περιοχή άρχισε να αλλάζει ριζικά λίγο μετά τους Ολυμπιακούς - κατά κάποιο τρόπο θα μπορούσε να πει κανείς πως όλοι οι ανεπιθύμητοι της πόλης, όλες οι μειονοτικές ομάδες που δεν ήθελε κανείς, μαζεύτηκαν στο ίδιο μέρος την ίδια στιγμή: πρεζάκια, άστεγοι, πόρνες και αλλοδαποί «πετάχτηκαν» σε μία περιοχή. Κι αφέθηκαν και αυτοί και η περιοχή στην τύχη τους.
Η αρχή έγινε με την ίδρυση της Δ' Θεραπευτικής Μονάδας του ΟΚΑΝΑ στη Σοφοκλέους στο τέλος του 2003. Οι κάτοικοι υποστηρίζουν πως η μονάδα του ΟΚΑΝΑ ήταν ο βασικός λόγος για την υποβάθμιση της περιοχής, μιας και μαζί με τους χρήστες ήρθαν και οι έμποροι ναρκωτικών. Αυτό -δυστυχώς- επιβεβαιώνεται και από κύκλους της Δίωξης Ναρκωτικών, που αναφέρουν πως μετά την εγκατάσταση της Θεραπευτικής Μονάδας υπήρξε κατακόρυφη αύξηση στη χρήση και διακίνηση ναρκωτικών στην περιοχή. Σημειώνουν μάλιστα πως η πιάτσα της αθηναϊκής διακίνησης ηρωίνης -που σε αυτή την περιοχή γίνεται ως επί το πλείστον από Αφρικανούς- έχει πλέον μεταφερθεί από την Ομόνοια στη οδό Γερανίου. Το πρόβλημα δεν είναι ο ΟΚΑΝΑ, που κάνει ιδιαίτερο αξιόλογο έργο, αλλά η δημιουργία της συγκεκριμένης μονάδας στο κέντρο της πόλης. «Έχουμε γράψει κατ' επανάληψη στις αναφορές μας προς το υπουργείο Υγείας πως οι μονάδες του ΟΚΑΝΑ στο κέντρο της πόλης συνεισφέρουν σοβαρά στην υποβάθμιση της περιοχής» αναφέρουν από τη Δίωξη. Εξάλλου, οι συλλήψεις δεν κάνουν και πολλά - την επομένη, μετά το αυτόφωρο και τον εισαγγελέα, οι ίδιοι άνθρωποι είναι πάλι πίσω στους ίδιους δρόμους.
Δεν είναι τυχαίο πάντως πως η συγκεκριμένη μονάδα «διέλυσε» τον κοινωνικό ιστό της γειτονιάς, γεμίζοντάς την με εμπόρους και άπειρους χρήστες. Σύμφωνα με την ετήσια έκθεση του ΕΚΤΕΠΝ (Ερευνητικό Πανεπιστημιακό Ινστιτούτο Ψυχικής Υγιεινής) η Δ' Θεραπευτική Μονάδα λειτουργεί κυρίως με πρόγραμμα «χαμηλού ουδού» (γνωστό και ως πρόγραμμα χαμηλών προδιαγραφών), πραγματοποιώντας εισαγωγές και από άλλες μονάδες θεραπείας. Με λίγα λόγια, σε αυτήν τη μονάδα πηγαίνουν χρήστες που αδυνατούν να ολοκληρώσουν το βραχυπρόθεσμο, «δύσκολο» πρόγραμμα του ΟΚΑΝΑ κι έτσι ακολουθούν ένα πιο χαλαρό, ελαστικό πρόγραμμα κατά το οποίο απλώς τους χορηγείται μεθαδόνη. «Δυστυχώς τα τελευταία χρόνια υπάρχουν και αυτά τα προγράμματα - της νοοτροπίας περάστε, πάρτε τη δόση σας και φύγετε. Δεν είναι θέμα να δίνεις στο χρήστη το υποκατάστατο και μετά να του λες να φύγει. Και αυτά τα προγράμματα είναι που δυστυχώς δημιουργούν και τη μεγαλύτερη παρενόχληση στην τοπική κοινωνία. Αν υπήρχε καλή διαχείριση του προγράμματος δεν θα ενοχλούσαν. Και χρειάζεται και η συμμετοχή των πολιτών σε μια τέτοια μονάδα, αλλιώς έχουμε φαινόμενα τύπου Ψωμιάδη στη Θεσσαλονίκη - που ξεσήκωσε όλη τη Θεσσαλονίκη για να μην πάει ο ΟΚΑΝΑ εκεί» υποστηρίζει η Μένη Μαλλιώρη, πρώην πρόεδρος του ΟΚΑΝΑ. Ας σημειωθεί πως η ηγεσία του ΟΚΑΝΑ, βρίσκεται μεταξύ προέδρων και αρνήθηκε να μας μιλήσει.
Το 2004, κατά τη διάρκεια των Ολυμπιακών Αγώνων, εμφανίστηκαν και οι πρώτες Νιγηριανές πόρνες στην περιοχή. Κατέλαβαν την περιοχή κάτω από τη λαχαναγορά και τις αρχές της Ευριπίδου - μια πιάτσα που μέχρι τότε ανήκε παραδοσιακά στις τραβεστί. Κανείς, ούτε ο αρμόδιος προϊστάμενος του Τμήματος Ηθών αλλά ούτε και οι μη κυβερνητικοί οργανισμοί που ασχολούνται με το trafficking, δεν ξέρει με σιγουριά πόσες είναι. Το μόνο σίγουρο, σύμφωνα με το Τμήμα Ηθών, είναι πως ο αριθμός τους έχει αυξηθεί κατά πολύ με τα χρόνια. Όπως εξάλλου και με τις συλλήψεις για τα ναρκωτικά, οι κοπέλες πάνε στο αυτόφωρο και το επόμενο βράδυ ξαναβγαίνουν στο δρόμο. «Η κατάσταση περιπλέκεται ακόμα περισσότερο γιατί αυτές οι κοπέλες έχουν όλες κάρτα πολιτικού πρόσφυγα και ακόμα και τα ξενοδοχεία που χρησιμοποιούν είναι νομικά πάρα πολύ δύσκολο να σφραγιστούν» λέει ο αρμόδιος προϊστάμενος του Τμήματος Ηθών. Η μόνη λύση θα ήταν φυσικά να εξαλειφθεί το κύκλωμα. Όπως και στις περισσότερες περιπτώσεις trafficking, είναι εξαιρετικά δύσκολο να καταδικαστούν οι μαστροποί: οι κοπέλες είναι πολύ φοβισμένες για να καταθέσουν· τις απειλούν ότι θα τους κάνουν βουντού, πως θα βλάψουν την οικογένειά τους στη Νιγηρία, ενώ το κάψιμο με σίδερο και οι βιασμοί είναι κομμάτια της καθημερινότητάς τους. Και φυσικά όσες προσαγωγές κι αν κάνει το Τμήμα Ηθών, το επόμενο βράδυ οι κοπέλες είναι πάλι εκεί, στο πόστο τους. Από τη στιγμή βέβαια που η ελληνική πολιτεία δεν έχει κάνει σχεδόν τίποτα για να αντιμετωπίσει το πολύ σοβαρό θέμα του trafficking -το οποίο ζει και βασιλεύει στην Ελλάδα-, ούτε και για να προστατέψει αυτές τις κοπέλες, οι Νιγηριανές αποτελούν άλλο ένα αναπόσπαστο κομμάτι της παρακμής της περιοχής.
Το 2005 εγκαινιάστηκε στη Σοφοκλέους και το Κέντρο Υποδοχής Αστέγων. Μια προσπάθεια σίγουρα αξιόλογη, που δυστυχώς όμως επιβάρυνε ακόμα περισσότερο τη γειτονιά: 1.200 άτομα -άστεγοι, μετανάστες, χρήστες- τρώνε εδώ κάθε μέρα. Παράλληλα, η μεταναστευτική κοινότητα, που μέχρι πρόσφατα αποτελείτο από Κινέζους και Πακιστανούς εργαζόμενους που τα πήγαιναν καλά μεταξύ τους και με την υπόλοιπη γειτονιά, άλλαξε χαρακτήρα (κυρίως λόγω της εισχώρησης Αφρικανών εμπόρων ναρκωτικών, καθώς και αλλοδαπών χρηστών), με αποτέλεσμα έναν άτυπο πόλεμο μεταξύ των αλλοδαπών διαφορετικής εθνικότητας της γειτονιάς.
Το παζλ συμπληρώθηκε με την υποβάθμιση του Ψυρρή. Η φούσκα του πόλου εναλλακτικής νυχτερινής διασκέδασης αλλά κυρίως του τόπου κατοικίας «downtown» έσκασε πολύ γρήγορα. Άνοιξαν εκατοντάδες μαγαζιά -καφ
έ-μπαρ, ταβέρνες, εστιατόρια- σε ελάχιστα οικοδομικά τετράγωνα: πολλά χωρίς άδεια, τα περισσότερα χωρίς να τηρούν έστω και ελάχιστα τις προδιαγραφές. Η περιοχή κατάντησε ένα πελώριο σουπερμάρκετ μαζικής διασκέδασης με άπειρα σκουπίδια - αφόρητη και για τους παλιούς αλλά και για τους νέους του κατοίκους. Ο Μάριος Τσουρουπής μετακόμισε στη γειτονιά το 2003. Στο ισόγειο του κτιρίου του άνοιξε ένα μπαρ με πολύ δυνατή μουσική που ξενυχτούσε μέχρι τις 6:00 το πρωί, χωρίς καμία ηχομόνωση. Ο κ. Τσουρουπής καλούσε την αστυνομία, τηλεφωνούσε στο δήμο -έπαιρνε τηλέφωνο το ίδιο το μπαρ- μέχρι που άρχισε να δέχεται απειλητικά τηλεφωνήματα. «Σύμφωνα με τη νομοθεσία, από τον 3ο όροφο και μετά είναι γενικές κατοικίες, ενώ επιτρέπεται και βιοτεχνία ελαφράς όχλησης. Ενώ υπάρχει αυτή η νομοθεσία, δεν έχει γίνει καμία μέριμνα για τους κατοίκους» λέει ο ίδιος. Δεν είναι τυχαίο πως στου Ψυρρή έχουν απομείνει πλέον μόνο 500 κάτοικοι. Η αναβάθμιση της περιοχής έχει πλέον επισήμως αποτύχει.
Κάτοικοι και καταστηματάρχες που εγκαταλείπουν την περιοχή (ενδεικτικό είναι πως στην Ευριπίδου από τρεις φούρνους που λειτουργούσαν υπάρχει πλέον μόνο ο ένας), χρήστες κι έμποροι, σκουπίδια, πόρνες, άστεγοι και μετανάστες συνθέτουν την εικόνα μιας επιθετικής καινούργιας κατάστασης που θυμίζει όλο και περισσότερο γκέτο: περιστατικά σαν αυτό που περιγράφει η Ιωάννα Κωστίκα, γραφίστρια που έχει το γραφείο της στην περιοχή εδώ και 3,5 χρόνια, έχουν γίνει πλέον συνηθισμένα: «Κάτω από το γραφείο μου έχει πρακτορείο για υπεραστικά τηλεφωνήματα. Ένα απόγευμα, κάποιος μπήκε μέσα και έκλεψε 10 ευρώ. Σε λιγότερο από μισή ώρα είχαν μαζευτεί από κάτω 20 Πακιστανοί και 20 Αφρικανοί οι οποίοι παίζανε ξύλο με κοτρόνες και δοκάρια από την οικοδομή. Σκοτωνόντουσαν κυριολεκτικά. Η αστυνομία εμφανίστηκε μετά από 45 λεπτά». Παράλληλα, κανείς δεν θέλει να πάρει την ευθύνη αυτής της απεγνωσμένης πραγματικότητας - ή να κάνει κάτι για να λύσει το θέμα. Η αστυνομία παραπέμπει στο δήμο, ο δήμος στον εισαγγελέα και τούμπαλιν. Πολλοί μιλούν για ένα σύστημα που μοιάζει σαν να έχει φτιαχτεί για να μη λειτουργεί.
Ενδεικτικό είναι πως σε ένα συμβούλιο που έγινε μετά από προτροπή και μεγάλο αγώνα των κατοίκων, των εργαζομένων και των ιδιοκτητών καταστημάτων με αντιπρόσωπους του ΥΠΕΧΩΔΕ, του δήμου και της αστυνομίας, τα αποτελέσματα ήταν άκρως απογοητευτικά. «Μας έδωσαν την εντύπωση πως ζουν σε μια άλλη πόλη από αυτή που ζούμε εμείς, σαν να τα άκουγαν αυτά τα πράγματα για πρώτη φορά» λέει ο Κωνσταντίνος Ζουγανέλης. Πράγματι, κανείς στο Δήμο Αθηναίων δεν θεώρησε τον εαυτό του αρκετά αρμόδιο επί του θέματος για να μας μιλήσει - όλοι μας παρέπεμπαν σε κάποιον άλλον. Κι όμως, όλα αυτά γίνονται στο κέντρο της πόλης. Αυτήν τη στιγμή στο πίσω μέρος του Δημαρχείου τα μαρμάρινα σκαλιά είναι γεμάτα χρήστες που ψάχνουν για τη δόση τους.
Πολλοί μιλούν για οργανωμένο σχέδιο, άλλοι για την εγκληματική αδιαφορία και ασχετοσύνη των αρμοδίων που κατάφεραν να μετατρέψουν μια από τις ωραιότερες γειτονιές της Αθήνας σε γκέτο. Το σίγουρο είναι πως, όπως όλα τα γκέτο του κόσμου, και αυτό εδώ εξυπηρετεί μια «ανάγκη»: όλοι οι άνθρωποι που δεν θέλει κανείς έχουν «απομονωθεί» μαζί στην ίδια γειτονιά.
Θα μπορούσε να πει κανείς πως το παράξενο της υπόθεσης μοιάζει να είναι η τοποθεσία: καμία ευρωπαϊκή πόλη δεν έχει γκέτο στο κέντρο, δίπλα ακριβώς από τα τουριστικά αξιοθέατα. Κι όμως, το πραγματικά παράδοξο είναι αλλού: η μοναδική αθηναϊκή ευρεσιτεχνία είναι το πώς μια περιοχή που έζησε την «ανάπλαση» και την «άνθιση» -τη γνωστή συνταγή του λεγόμενου gentrification, με γκαλερί, λοφτ, μπαρ και καλλιτέχνες- κατάφερε μέσα σε λιγότερο από δέκα χρόνια όχι μόνο να γίνει χειρότερη από πριν, αλλά και να μεταμορφωθεί στο πρώτο κεντρικό αθηναϊκό γκέτο.
πηγή : www.lifo.gr
γράφει : ΔΕΣΠΟΙΝΑ ΤΡΙΒΟΛΗ
Κύριε Ιησού Χριστέ, ελέησον με τον αμαρτωλό
Αξιοπρεπής ταφή για τον άτυχο άστεγο της Γλυφάδας
Η είδηση για το αποτρόπαιο γεγονός του άγριου ξυλοδαρμού μέχρι θανάτου του 52χρονου άστεγου Κωνσταντίνου Θεοφανογιάννη φέρνει στο προσκήνιο τον άγνωστο κόσμο των αστέγων.
Ο άτυχος 52χρονος έχασε τη ζωή του το βράδυ της Τετάρτης 9 Ιανουαρίου στην Γλυφάδα, όταν ήρθε σε συμπλοκή με τρεις άλλους άστεγους, οι οποίοι σε κατάσταση μέθης τον ξυλοκόπησαν μέχρι θανάτου διεκδικώντας τον ίδιο χώρο για να περάσουν τη νύχτα τους.
Ο άδικος θάνατος του 52χρονου άστεγου εκφράζει την σκληρότητα της ζωής στον δρόμο η οποία έχει τους δικούς της κώδικες συμπεριφοράς, έναν δικό της «εσωτερικό κανονισμό» όπου το στέκι, ή η «καβάτζα» είναι θέμα καθημερινής επιβίωσης ή ακόμα και θέμα τιμής.
Συμπλοκές και τραυματισμοί από πράξεις βίας είναι συχνές μεταξύ των αστέγων, απόρροια της απόλυτης εξαθλίωσης όπου καθιστά την καθημερινότητά τους επικίνδυνη, οδυνηρή έως τραγική.
Η Μ.Κ.Ο ΚΛΙΜΑΚΑ, μέσω του Προγράμματος Στήριξης Αστέγων, που υλοποιείται τα τελευταία 7 χρόνια, έχει γίνει πολλές φορές μάρτυρας τέτοιων γεγονότων και δυστυχώς και μάρτυρας περιπτώσεων όπου άστεγοι που έφυγαν από τη ζωή παρέμειναν άστεγοι (επί μακρόν στα «αζήτητα») και μετά θάνατο.
Ο φορέας μας, στο πλαίσιο μιας ολιστικής προσέγγισης των προβλημάτων των αστέγων, η οποία περιλαμβάνει όλες τις πτυχές της ζωής τους, αναλαμβάνει, σε περιπτώσεις θανάτων τις εξόδειες ακολουθίες , αναγνωρίζοντας το δικαίωμα όλων των πολιτών σε μια αξιοπρεπή ταφή.
Η ΚΛΙΜΑΚΑ αναλαμβάνει τα έξοδα της κηδείας του 52χρονου Κωσταντίνου Θεοφανογιάννη η οποία θα τελεστεί το Σάββατο 12 Ιανουαρίου και ώρα 10:45 στο Γ΄ Νεκροταφείο (Πέτρου Ράλλη και Θηβών)
Η παρουσία σας θα είναι σημαντική, προσφορά τιμής και ανθρώπινο χρέος σε έναν συμπολίτη μας που έζησε «υπό» και «εκτός» της κοινωνίας και πέθανε με την ανοχή της άδικα.
http://www.actclick.com/site/articlePag ... e_697.aspx
Κύριε Ιησού Χριστέ, ελέησον με τον αμαρτωλό
Μπράβο σας!!! Συγκλονιστικά όλα. Το κράτος πρόνοιας να το πάρουμε χαμπάρι τελείωσε...έκλεισε....κήρυξε πτώχευση. Ας το ξεχάσουμε. Ό,τι μπορύμε να κάνουμε μόνοι μας, βοηθώντας ο ένας τον άλλο. Η Εκκλησία να αναλάβει δράση περισσότερη. Οι αριθμοί πολλές φορές λένε πικρές αλήθειες. Λυπάμαι μόνο που είμαι ίσως ένας απο αυτούς...που τον πλησίον δεν τον προστρέχω όπως πρέπει.
Σήμερα το κράτος μας δημιουργεί πολίτες...χωρίς καρδιά...είναι άραγε και θέμα παιδείας???
Παλιότερα ο πόνος ξυπνούσε ευγενή αισθήματα. Τώρα κοιμίζει αποβλακώνει αποσυνθέτει.Γυρίζουμε τις πλάτες σε ανθρώπους πονεμένους.
Ένα δεν μπορώ να κατανοήσω,πως άνθρωποι σαν εμάς με το λεγόμενο φιλότιμο καταντήσαμε έτσι????
Σήμερα το κράτος μας δημιουργεί πολίτες...χωρίς καρδιά...είναι άραγε και θέμα παιδείας???
Παλιότερα ο πόνος ξυπνούσε ευγενή αισθήματα. Τώρα κοιμίζει αποβλακώνει αποσυνθέτει.Γυρίζουμε τις πλάτες σε ανθρώπους πονεμένους.
Ένα δεν μπορώ να κατανοήσω,πως άνθρωποι σαν εμάς με το λεγόμενο φιλότιμο καταντήσαμε έτσι????
NIKOSZ έγραψε:
Αξιοπρεπής ταφή για τον άτυχο άστεγο της Γλυφάδας
Η είδηση για το αποτρόπαιο γεγονός του άγριου ξυλοδαρμού μέχρι θανάτου του 52χρονου άστεγου Κωνσταντίνου Θεοφανογιάννη φέρνει στο προσκήνιο τον άγνωστο κόσμο των αστέγων.
Ο άτυχος 52χρονος έχασε τη ζωή του το βράδυ της Τετάρτης 9 Ιανουαρίου στην Γλυφάδα, όταν ήρθε σε συμπλοκή με τρεις άλλους άστεγους, οι οποίοι σε κατάσταση μέθης τον ξυλοκόπησαν μέχρι θανάτου διεκδικώντας τον ίδιο χώρο για να περάσουν τη νύχτα τους.
Ο άδικος θάνατος του 52χρονου άστεγου εκφράζει την σκληρότητα της ζωής στον δρόμο η οποία έχει τους δικούς της κώδικες συμπεριφοράς, έναν δικό της «εσωτερικό κανονισμό» όπου το στέκι, ή η «καβάτζα» είναι θέμα καθημερινής επιβίωσης ή ακόμα και θέμα τιμής.
Συμπλοκές και τραυματισμοί από πράξεις βίας είναι συχνές μεταξύ των αστέγων, απόρροια της απόλυτης εξαθλίωσης όπου καθιστά την καθημερινότητά τους επικίνδυνη, οδυνηρή έως τραγική.
Η Μ.Κ.Ο ΚΛΙΜΑΚΑ, μέσω του Προγράμματος Στήριξης Αστέγων, που υλοποιείται τα τελευταία 7 χρόνια, έχει γίνει πολλές φορές μάρτυρας τέτοιων γεγονότων και δυστυχώς και μάρτυρας περιπτώσεων όπου άστεγοι που έφυγαν από τη ζωή παρέμειναν άστεγοι (επί μακρόν στα «αζήτητα») και μετά θάνατο.
Ο φορέας μας, στο πλαίσιο μιας ολιστικής προσέγγισης των προβλημάτων των αστέγων, η οποία περιλαμβάνει όλες τις πτυχές της ζωής τους, αναλαμβάνει, σε περιπτώσεις θανάτων τις εξόδειες ακολουθίες , αναγνωρίζοντας το δικαίωμα όλων των πολιτών σε μια αξιοπρεπή ταφή.
Η ΚΛΙΜΑΚΑ αναλαμβάνει τα έξοδα της κηδείας του 52χρονου Κωσταντίνου Θεοφανογιάννη η οποία θα τελεστεί το Σάββατο 12 Ιανουαρίου και ώρα 10:45 στο Γ΄ Νεκροταφείο (Πέτρου Ράλλη και Θηβών)
Η παρουσία σας θα είναι σημαντική, προσφορά τιμής και ανθρώπινο χρέος σε έναν συμπολίτη μας που έζησε «υπό» και «εκτός» της κοινωνίας και πέθανε με την ανοχή της άδικα.
http://www.actclick.com/site/articlePag ... e_697.aspx
Ευχαριστουμε για την ενημερωση Νικο ,για το ξυπνημα αυτο !
Ο καθενας μας ας κανει οτι μπορει ...
Καλο θα ηταν,τοσοι ειμαστε στο φορουμ ,να εχουμε και μια "ομαδα δρασης", συμπαραστασης σε δοκιμαζομενους αδελφους,κατα το δυνατον φυσικα.
Ισως σε μια μελλοντικη συναντηση μελων,να το συζητησουμε και αυτο.
Ουτως ωστε μαζι με την Ορθοδοξια που συζηταμε στο διαδικτυο, (και καλα κανουμε, χρειαζεται πολυ και αυτο),να αρχισουμε και Ορθοπραξια και σαν ομαδες. Τωρα ο καθενας μας παραλληλα ας κανει οτι μπορει ατομικα η μεσω οργανωσεων οπως η Κλιμακα που ανεφερες.
...ΚΑΙ ΙΔΟΥ ΕΓΩ ΜΕΘ`ΥΜΩΝ ΕΙΜΙ ΠΑΣΑΣ ΤΑΣ ΗΜΕΡΑΣ ΕΩΣ ΤΗΣ ΣΥΝΤΕΛΕΙΑΣ ΤΟΥ ΑΙΩΝΟΣ. ΑΜΗΝ.
12.000 άστεγοι στην Αθήνα-"Δεν θέλω να δακρύσω μπροστά σας.Αλλά χρειάζομαι βοήθεια."
ΣΤΗΝ ΑΘΗΝΑ ΤΟΥ 2008...
ΣΤΗΝ ΑΘΗΝΑ ΠΟΥ ΣΚΟΡΠΙΣΕ ΑΠΙΣΤΕΥΤΑ,
ΑΜΕΤΡΗΤΑ ΕΚΑΤΟΜΜΥΡΙΑ
ΓΙΑ ΤΟΝ ΕΟΡΤΑΣΤΙΚΟ ΣΤΟΛΙΣΜΟ ΤΗΣ...
ΣΤΟ ΔΗΜΟ ΤΩΝ ΑΘΗΝΑΙΩΝ ΠΟΥ ΞΟΔΕΨΕ
ΕΝΑ ΕΚΑΤΟΜΜΥΡΙΟ ΕΥΡΩ
ΓΙΑ ΝΑ ΣΤΗΣΕΙ ΤΗΝ ΙΣΤΟΣΕΛΙΔΑ ΤΟΥ...
Η ΕΙΔΗΣΗ...
Απόψε, κάηκε ζωντανός ένας άστεγος (ΧΑΜΟΜΗΛΑΚΙ) μέσα σε ερειπωμένο νεοκλασικό...
«Δεν θέλω να δακρύσω μπροστά σας. Αλλά χρειάζομαι βοήθεια».
Είναι η κραυγή απελπισίας ενός άστεγου, του Χάρη, που μπορεί (όπως κι άλλοι άστεγοι τα παγωμένα αθηναϊκά βράδια) να κάνει αξιόποινη πράξη ή να αυτοτραυματιστεί προκειμένου να περάσει μια νύχτα στο κρατητήριο ή στο νοσοκομείο.
Ακόμη και στην Ελλάδα της ιδιοκατοίκησης και της
οικογενειακής πρόνοιας οι σύγχρονες κοινωνικές
καταστάσεις έχουν διαρρήξει τα προστατευτικά δίκτυα. Δώδεκα χιλιάδες άτομα, Ελληνες, αλλοδαποί, άντρες και γυναίκες, οικονομικά κατεστραμμένοι από δάνεια και κάρτες, απολυμένοι λίγο πριν από τη συνταξιοδότηση, χρήστες ναρκωτικών, αποφυλακισμένοι, απόκληροι, άνθρωποι, κάποτε, της διπλανής πόρτας που ζούσαν μια κανονική ζωή, περιφέρονται σαν σκιές στην πλατεία Κλαυθμώνος, στο Σαράφειο, στο Πεδίον του Αρεως, σε παρκάκια και πεζόδρομους του κέντρου, πριν καταλήξουν στις «καβάτζες» τους, τα πρόχειρα σπιτικά τους από χαρτόκουτα, σανίδες και πλαστικά.
Δεν είναι τέρατα, είναι άνθρωποι...
Tης Τασουλας Καραϊσκακη
«Στο μυαλό μας ο άστεγος είναι ένα απωθητικό επικίνδυνο πλάσμα, που θα προτιμούσε να πεθάνει παρά να δουλέψει ή να πλυθεί, και δεν θέλει τίποτʼ άλλο από το να ζητιανεύει, να πίνει και να κλέβει... Λάθος.
Οι άστεγοι είναι τα πιο συμμαζεμένα και υποταγμένα άτομα που μπορεί να σκεφθεί κανείς. Δεν είναι άστεγοι επειδή τους αρέσει, αλλά γιατί μια κοινωνική νόρμα τους υποχρεώνει να το κάνουν· όπως τα αυτοκίνητα είναι υποχρεωμένα να πηγαίνουν αριστερά.
Δεν είναι τέρατα, αλλά κανονικοί άνθρωποι, κι αν είναι χειρότεροι από άλλους, είναι όχι επειδή ζουν έτσι.
Είναι πλάσματα με καταρρακωμένο “εγώ” και συντριπτική την αίσθηση ότι η φτώχεια είναι αμαρτία...» γράφει ο Τζορτζ Οργουελ στο σχεδόν αυτοβιογραφικό μυθιστόρημά του «Down and out in Paris and London» (1933).
Δεν έχουν καμία διαφορά οι άστεγοι του Παρισιού, του Λονδίνου από τους αστέγους της Αθήνας, δεκαετίες αργότερα.
Ιδιο το πρησμένο από το αλκοόλ και τις κακουχίες πρόσωπο, η απελπισία, η σχεδόν ηδονική εγκατάλειψη στο αργόσυρτο πέρασμα του χρόνου.
Ιδια η αίσθηση ότι μπορείς να καθίσεις, να κοιμηθείς, να φας, να χαζέψεις όπου βρεις, ότι μπορείς να δημιουργήσεις από το τίποτα στο τίποτα, έναν κόσμο γύρω σου.
Ή αντίθετα, ότι είσαι διαρκώς σε χώρους όπου νιώθεις πως δεν χωράς.
Μετρημένοι κάποτε στα δάχτυλα στην Ελλάδα της οικογένειας «κουκούλι», αριθμούν σήμερα χιλιάδες...Από 10 ή 20 το ʼ70 στην Αθήνα, 500 το ʼ95, πάνω από 12.000 σήμερα...
Ελληνες και αλλοδαποί, άντρες και γυναίκες, αποφυλακισμένοι, χρήστες ναρκωτικών, απολυμένοι, οικονομικά κατεστραμμένοι από δάνεια και κάρτες, άνθρωποι της διπλανής πόρτας που ζούσαν κάποτε μια κανονική ζωή, αλλοδαποί που δεν πρόλαβαν να τη χτίσουν στον ξένο τόπο ή την άγγιξαν για λίγο κι έπειτα χάθηκαν στην άβυσσο της εξαθλίωσης, συνωστίζονται σε εγκαταλελειμμένα σπίτια, μαγαζιά, αυτοκίνητα, σε παρκάκια, παγκάκια, πιλοτές, στοές, μέσα σε χαρτόκουτα, ξεπαγιασμένοι από το κρύο.
Μόνιμοι πελάτες των συσσιτίων του δήμου, σκιές στην πιο αθέατη γωνιά της ζωής, περνούν από την ελευθερία των μηδενικών υποχρεώσεων, τη νωθρή ευχαρίστηση της απόλυτης αποσύνδεσης από τα πρέπει του καθημερινού βίου (δεν τους βαραίνει η ευθύνη και η αγωνία για κάτι, δεν φοβούνται μια πιθανή κλοπή, μια απόλυση, δεν αγχώνονται για τα υπάρχοντά τους αφού δεν έχουν) στον φόβο, τούτο το βράδυ να μη βγει· να ξυλοκοπηθούν, να αρρωστήσουν, να δολοφονηθούν, να χαθούν στο σκοτάδι του αλκοόλ ή των ναρκωτικών για πάντα.
Είναι σκληρή η ζωή του άστεγου, βίαιη, ρευστή. Παγερό το αίσθημα της έλλειψης προστασίας απέναντι στις αβεβαιότητες. Εύκολο το μίσος, ο θυμός, η σκληρότητα, το θράσος, ο κυνισμός της απελπισίας, οι γροθιές, οι κλοτσιές στον ανταγωνιστή.
Δεν υπάρχει κουλτούρα αλληλεγγύης μεταξύ των φτωχών. Υπάρχει ένας έντονος αμυντικός ή επιθετικός ατομισμός (όπως στην περίπτωση των δύο αστέγων που ξυλοκόπησαν μέχρι θανάτου τον παρείσακτο «συνάδελφο» στη Γλυφάδα).
Δεν αγαπούν την παρέα - ρέπουν στην εξάρτηση (οι κολλητοί άστεγοι αλληλοβρίζονται, αλληλοχτυπιούνται, αλλά δεν ξεκολλούν). Το αίσθημα ενοχής για την κοινωνική αχρηστία, η αλυσίδα των στερήσεων και των ελλείψεων διαταράσσουν την ψυχή τους.
Ετσι, καμιά φορά συμβαίνει,
μαζί με τα υπάρχοντα
και την κοσμιότητά τους,
να χάνουν και τα λογικά τους.
Για μια στιγμή ή για πάντα...
http://hamomilaki.blogspot.com/2008/01/12000.html
Κύριε Ιησού Χριστέ, ελέησον με τον αμαρτωλό
-
lazarr
- Κορυφαίος Αποστολέας
- Δημοσιεύσεις: 330
- Εγγραφή: Κυρ Ιαν 13, 2008 6:00 am
- Τοποθεσία: Λάζαρος @ Περιστέρι
NIKOSZ έγραψε:[Tης Τασουλας Καραϊσκακη
«Στο μυαλό μας ο άστεγος είναι ένα απωθητικό επικίνδυνο πλάσμα, που θα προτιμούσε να πεθάνει παρά να δουλέψει ή να πλυθεί, και δεν θέλει τίποτʼ άλλο από το να ζητιανεύει, να πίνει και να κλέβει... Λάθος.
Οι άστεγοι είναι τα πιο συμμαζεμένα και υποταγμένα άτομα που μπορεί να σκεφθεί κανείς. Δεν είναι άστεγοι επειδή τους αρέσει, αλλά γιατί μια κοινωνική νόρμα τους υποχρεώνει να το κάνουν· όπως τα αυτοκίνητα είναι υποχρεωμένα να πηγαίνουν αριστερά.
Δεν είναι τέρατα, αλλά κανονικοί άνθρωποι, κι αν είναι χειρότεροι από άλλους, είναι όχι επειδή ζουν έτσι.
Είναι πλάσματα με καταρρακωμένο “εγώ” και συντριπτική την αίσθηση ότι η φτώχεια είναι αμαρτία...» γράφει ο Τζορτζ Οργουελ στο σχεδόν αυτοβιογραφικό μυθιστόρημά του «Down and out in Paris and London» (1933).
Δεν έχουν καμία διαφορά οι άστεγοι του Παρισιού, του Λονδίνου από τους αστέγους της Αθήνας, δεκαετίες αργότερα.
Ιδιο το πρησμένο από το αλκοόλ και τις κακουχίες πρόσωπο, η απελπισία, η σχεδόν ηδονική εγκατάλειψη στο αργόσυρτο πέρασμα του χρόνου.
Ιδια η αίσθηση ότι μπορείς να καθίσεις, να κοιμηθείς, να φας, να χαζέψεις όπου βρεις, ότι μπορείς να δημιουργήσεις από το τίποτα στο τίποτα, έναν κόσμο γύρω σου.
Ή αντίθετα, ότι είσαι διαρκώς σε χώρους όπου νιώθεις πως δεν χωράς.
Μετρημένοι κάποτε στα δάχτυλα στην Ελλάδα της οικογένειας «κουκούλι», αριθμούν σήμερα χιλιάδες...Από 10 ή 20 το ʼ70 στην Αθήνα, 500 το ʼ95, πάνω από 12.000 σήμερα...
Ελληνες και αλλοδαποί, άντρες και γυναίκες, αποφυλακισμένοι, χρήστες ναρκωτικών, απολυμένοι, οικονομικά κατεστραμμένοι από δάνεια και κάρτες, άνθρωποι της διπλανής πόρτας που ζούσαν κάποτε μια κανονική ζωή, αλλοδαποί που δεν πρόλαβαν να τη χτίσουν στον ξένο τόπο ή την άγγιξαν για λίγο κι έπειτα χάθηκαν στην άβυσσο της εξαθλίωσης, συνωστίζονται σε εγκαταλελειμμένα σπίτια, μαγαζιά, αυτοκίνητα, σε παρκάκια, παγκάκια, πιλοτές, στοές, μέσα σε χαρτόκουτα, ξεπαγιασμένοι από το κρύο.
Μόνιμοι πελάτες των συσσιτίων του δήμου, σκιές στην πιο αθέατη γωνιά της ζωής, περνούν από την ελευθερία των μηδενικών υποχρεώσεων, τη νωθρή ευχαρίστηση της απόλυτης αποσύνδεσης από τα πρέπει του καθημερινού βίου (δεν τους βαραίνει η ευθύνη και η αγωνία για κάτι, δεν φοβούνται μια πιθανή κλοπή, μια απόλυση, δεν αγχώνονται για τα υπάρχοντά τους αφού δεν έχουν) στον φόβο, τούτο το βράδυ να μη βγει· να ξυλοκοπηθούν, να αρρωστήσουν, να δολοφονηθούν, να χαθούν στο σκοτάδι του αλκοόλ ή των ναρκωτικών για πάντα.
Είναι σκληρή η ζωή του άστεγου, βίαιη, ρευστή. Παγερό το αίσθημα της έλλειψης προστασίας απέναντι στις αβεβαιότητες. Εύκολο το μίσος, ο θυμός, η σκληρότητα, το θράσος, ο κυνισμός της απελπισίας, οι γροθιές, οι κλοτσιές στον ανταγωνιστή.
Δεν υπάρχει κουλτούρα αλληλεγγύης μεταξύ των φτωχών. Υπάρχει ένας έντονος αμυντικός ή επιθετικός ατομισμός (όπως στην περίπτωση των δύο αστέγων που ξυλοκόπησαν μέχρι θανάτου τον παρείσακτο «συνάδελφο» στη Γλυφάδα).
Δεν αγαπούν την παρέα - ρέπουν στην εξάρτηση (οι κολλητοί άστεγοι αλληλοβρίζονται, αλληλοχτυπιούνται, αλλά δεν ξεκολλούν). Το αίσθημα ενοχής για την κοινωνική αχρηστία, η αλυσίδα των στερήσεων και των ελλείψεων διαταράσσουν την ψυχή τους.
Ετσι, καμιά φορά συμβαίνει,
μαζί με τα υπάρχοντα
και την κοσμιότητά τους,
να χάνουν και τα λογικά τους.
Για μια στιγμή ή για πάντα...
http://hamomilaki.blogspot.com/2008/01/12000.html
Nίκο μας προσγείωσες στην πραγματικότητα.. :Και το κακό είναι ότι ούτε τα δάκρυα , ούτε η όποια προσωπική βοήθεια του καθενός από εμάς σε υλική ή πνευματική υποστίρηξη μπορεί να λύσει το πρόβλημα.Δυστυχώς όπως φαίνεται και από αυτά που παραθέτεις παραπάνω είναι ένα σύνθετο κοινωνικό (και όχι μόνο στο βάθος) πρόβλημα που απαιτεί αντιμετώπιση από όλους:Πολιτεία, μη κυβερνητικές οργανώσεις, Εκκλησία, εμάς , αλλά και τους ίδιους τους αστέγους..(παρεμπιπτόντως διαφωνώ ότι όλοι βρίσκονται σ΄αυτή την κατάσταση χωρίς να το θέλουν.Υπάρχουν ορισμένοι που το επιλέγουν)
Το δύσκολο είναι ότι δεν ζητούν μόνο "μια στέγη και τροφή, αλλά και μια ιδέα στεγανή που να μην μπάζει κρύο" όπως έλεγε και ο τραγουδοποιός Π. Σιδηρόπουλος που ανέφερες. Και εκεί νομίζω ότι τον πρώτο λόγο έχει η Εκκλησία, η οποία βέβαια ξεκινά από τον καθένα μας.Πάντως και στο υλικό μέρος η διοικούσα Εκκλησία θα μπορούσε να κάνει περισσότερα.
Ξέρεις πόσο αμήχανα
αισθάνομαι όταν μου λένε για την εκκλησιαστική περιουσία ,τα ακίνητα , τα ομόλογα και γενικά την ομολογουμένως μεγάλη και αναξιοποίητη δυνατότητα που υπαρχει για προσφορά.Τι να πεις όταν σου λένε;Αφού λες ότι η Εκκλασία είναι μάνα, ποια μάνα δεν δίνει στα παιδιά της;Χριστός γαρ εγήγερται, ευφροσύνη αιώνιος...
Εν κατακλείδιlazarr έγραψε:"μια στέγη και τροφή, αλλά και μια ιδέα στεγανή που να μην μπάζει κρύο"
Στίχοι: Παύλος Σιδηρόπουλος
Μουσική: Παύλος Σιδηρόπουλος
Πρώτη εκτέλεση: Παύλος Σιδηρόπουλος
Και τώρα φίλοι μου είν' αργά
μια καληνύχτα στη μαμά
και λίγη στάχτη στα μαλλιά
καιρός να πούμε αντίο
Σκεπάσαμε όλους τους νεκρούς
με αρρωστιάρικους ψαλμούς
κλόουν με σοβαρούς σκοπούς
γυμνοί μέσα στο κρύο
Κατά τ' άλλα εσείς
που 'σαστε υγιείς και αξιοπρεπείς
βοηθήστε μας και λίγο
δώστε μας πνοή, στέγη και τροφή
μια ιδέα στεγανή
που να μη μπάζει κρύο
Πουλάμε σώμα και ψυχή
δώστε μας λίγη προσοχή
στα υπόγεια μαύροι ποντικοί
λουφάζουμε δύο δύο
Παίρνουμε σβάρνα τους γιατρούς
αδύνατοι μπροστά στους δυνατούς
και συναντάμε ξέμπαρκους θεούς
που χάσανε το πλοίο
Κατά τ' άλλα εσείς
που 'σαστε υγιείς και αξιοπρεπείς
βοηθήστε μας και λίγο
δώστε μας πνοή στέγη και τροφή
μια ιδέα στεγανή
που να μη μπάζει κρύο.
http://www.youtube.com/watch?v=RiNLiSJOr1I
Κύριε Ιησού Χριστέ, ελέησον με τον αμαρτωλό
Για τους αστέγους της Αθήνας
Εκκληση στους κατοίκους της Αθήνας να συμβάλουν στον εντοπισμό των αστέγων που έχουν ανάγκη βοήθειας απευθύνει το Ιδρυμα Αστέγων του Δήμου Αθηναίων, που θέτει σε εφαρμογή το σχέδιο Αθηνά Εστία από το απόγευμα του Σαββάτου μέχρι το πέρας της κακοκαιρίας.
Λόγω της κακοκαιρίας απαγορεύτηκε η κυκλοφορία των φορτηγών στο εθνικό δίκτυο από τις 5 το απόγευμα του Σαββάτου ως τις 5 το απόγευμα της Δευτέρας.
Κάθε βράδυ, ομάδες κοινωνικών λειτουργών, ψυχιάτρων, εθελοντών και εργαζομένων του ιδρύματος θα παρέχουν φαγητό, ροφήματα, υπνόσακους και ρουχισμό.Επί 24ώρου βάσεως όσοι εντοπίσουν άστεγους που χρειάζονται βοήθεια μπορούν να ειδοποιούν στο τηλέφωνο 210 5246515. Οσα περιστατικά κρίνεται απαραίτητο θα μεταφέρονται σε νοσοκομείο ή στους ξενώνες αστέγων του Δήμου. Το Κέντρο Σίτισης του Ιδρύματος στην οδό Πειραιώς 35 και Σοφοκλέους θα παραμείνει ανοιχτό επί 24ώρου βάσης.
Σε περίπτωση προβλήματος, οι πολίτες μπορούν να τηλεφωνούν στον αριθμό 112 από τον οποίο μπορεί να εντοπιστεί και η θέση τους, προκειμένου να τους παρασχεθεί βοήθεια.
Αν δείτε κάποιον να έχει ανάγκη ρωτήστε τον αν θέλει βοήθεια. Κατά πάσα πιθανότητα θα σας πει ότι δεν έχει κάποια ανάγκη. Ακόμα και έτσι τον έχετε ήδη βοηθήσει. Με το ενδιαφέρον σας. Μπορείτε αν θέλετε να του αφήσετε ένα πακέτο τσιγάρα, ή κάποιο κονιάκ. Αν όμως παρότι σας είπε όχι (γιατί οι άνθρωποι αυτοί είναι πάντα πολύ περήφανοι για να δεχτούν "ελεημοσύνη") σας φαίνεται ότι χρειάζεται βοήθεια, μη διστάσετε, καλέστε το 2105246515 χωρίς να του το πείτε.
Κάθεστε στον υπολογιστή σας, μέσα στη ζέστη σας και χαζεύετε. Σκεφτείτε και εκείνον που θα σκεπαστεί με χιόνι το βράδυ και θα περάσει μια από τις πιο δύσκολες φετινές χειμωνιάτικες νύχτες.
http://epanastatis.blogspot.com/2008/02 ... st_16.html
Εκκληση στους κατοίκους της Αθήνας να συμβάλουν στον εντοπισμό των αστέγων που έχουν ανάγκη βοήθειας απευθύνει το Ιδρυμα Αστέγων του Δήμου Αθηναίων, που θέτει σε εφαρμογή το σχέδιο Αθηνά Εστία από το απόγευμα του Σαββάτου μέχρι το πέρας της κακοκαιρίας.
Λόγω της κακοκαιρίας απαγορεύτηκε η κυκλοφορία των φορτηγών στο εθνικό δίκτυο από τις 5 το απόγευμα του Σαββάτου ως τις 5 το απόγευμα της Δευτέρας.
Κάθε βράδυ, ομάδες κοινωνικών λειτουργών, ψυχιάτρων, εθελοντών και εργαζομένων του ιδρύματος θα παρέχουν φαγητό, ροφήματα, υπνόσακους και ρουχισμό.Επί 24ώρου βάσεως όσοι εντοπίσουν άστεγους που χρειάζονται βοήθεια μπορούν να ειδοποιούν στο τηλέφωνο 210 5246515. Οσα περιστατικά κρίνεται απαραίτητο θα μεταφέρονται σε νοσοκομείο ή στους ξενώνες αστέγων του Δήμου. Το Κέντρο Σίτισης του Ιδρύματος στην οδό Πειραιώς 35 και Σοφοκλέους θα παραμείνει ανοιχτό επί 24ώρου βάσης.
Σε περίπτωση προβλήματος, οι πολίτες μπορούν να τηλεφωνούν στον αριθμό 112 από τον οποίο μπορεί να εντοπιστεί και η θέση τους, προκειμένου να τους παρασχεθεί βοήθεια.
Αν δείτε κάποιον να έχει ανάγκη ρωτήστε τον αν θέλει βοήθεια. Κατά πάσα πιθανότητα θα σας πει ότι δεν έχει κάποια ανάγκη. Ακόμα και έτσι τον έχετε ήδη βοηθήσει. Με το ενδιαφέρον σας. Μπορείτε αν θέλετε να του αφήσετε ένα πακέτο τσιγάρα, ή κάποιο κονιάκ. Αν όμως παρότι σας είπε όχι (γιατί οι άνθρωποι αυτοί είναι πάντα πολύ περήφανοι για να δεχτούν "ελεημοσύνη") σας φαίνεται ότι χρειάζεται βοήθεια, μη διστάσετε, καλέστε το 2105246515 χωρίς να του το πείτε.
Κάθεστε στον υπολογιστή σας, μέσα στη ζέστη σας και χαζεύετε. Σκεφτείτε και εκείνον που θα σκεπαστεί με χιόνι το βράδυ και θα περάσει μια από τις πιο δύσκολες φετινές χειμωνιάτικες νύχτες.
http://epanastatis.blogspot.com/2008/02 ... st_16.html
Κύριε Ιησού Χριστέ, ελέησον με τον αμαρτωλό