"Φθόνος γαρ ουκ οίδε προτιμάν το συμφέρον"

[Xpnstos]

Η αλλιώς το σύνδρομο του Ιούδα.

Από τα μικρά μας χρόνια, μάθαμε ότι εκείνο που παρακίνησε τον Ιούδα στο να προδώσει τον Χριστό, ήταν η φιλαργυρία. Έτσι ο Ιούδας έγινε συνώνυμος της φιλαργυρίας και τα τριάκοντα αργύρια η τιμή Τετιμημένου.
Τα τροπάρια όμως της Μεγάλης Εβδομάδας, είναι αποκαλυπτικά μιας άλλης αιτίας της προδοσίας του Ιούδα: του φθόνου.
Σκιαγραφείται μέσα από τα τροπάρια αλλά και από τα Ευαγγελικά αναγνώσματα, πολύ καθαρά ο φθονερός χαρακτήρας του προδότη. Ο Ιούδας πρωτίστως φθονούσε τον Χριστό. Και τον φθονούσε θανάσιμα με τον ίδιο τρόπο που ο Κάιν φθόνησε και σκότωσε τον Άβελ. Τον φθονούσε για το μεγαλείο του και την αρχοντιά του, για την αγάπη που του έδειχνε ο κόσμος, για την εμπιστοσύνη που του έδειξε η πόρνη, για τα θαύματά του, για όλα. Τα τριάκοντα αργύρια (όπως και η ένσταση ότι το μύρο ήταν ακριβό και θα μπορούσαν να χορτάσουν πολλοί φτωχοί με το αντίτιμό του) ήταν απλά η πρόφαση που συγκάλυπτε το βαθύτερο αίτιο των ενεργειών του, τον φθόνο.
Ο "πνευματικός" φθόνος δεν είναι κάτι άγνωστο στην Αγία Γραφή. Προαναφέρθηκε ήδη η περίπτωση του Κάιν, αλλά περιγράφεται και ο φθόνος των αδελφών του Ιωσήφ προς τον Ιωσήφ, αλλά και ο φθόνος του μεγάλου αδελφού της παραβολής του ασώτου για την επιστροφή του μικρού αδελφού. Αλλά μήπως και η αιτία της πτώσης του Εωσφόρου δεν ήταν ο φθόνος του μεγαλείου του Θεού;
Αλλά και στη συνέχεια στην ζωή της Εκκλησίας ως τις μέρες μας ο φθόνος εξηγεί πολλές από τις ανεξήγητες συμπεριφορές και ενέργειες ημών των Χριστιανών. Γιατί αυτός να ξέρει πιο πολλά; Γιατί ο κόσμος τρέχει ξωπίσω του; Γιατί δείχνουν να τον αγαπάνε τόσο; Γιατί δίνουν τόση σημασία σε αυτά που λέει ή γράφει;
Ας τελειώσω αυτό το άσχετο και ξεκρέμαστο μήνυμά μου με την ευχή από το τέλος ενός τροπαρίου του όρθρου της Μ.Τετάρτης απ' όπου και ο τίτλος του θέματος:

".....Ω της Ιούδα αθλιότητος! αφ' ης ρύσαι ο Θεός τας ψυχάς ημών"