Ψυχοφελή μηνύματα...

[toula]

– Γέροντα, πῶς θὰ ἀποκτήσω εὐλάβεια;
– Οἱ Πατέρες λένε ὅτι, γιὰ νὰ ἀποκτήσης εὐλάβεια, πρέπει νὰ ζῆς ἢ νὰ συναναστρέφεσαι μὲ ἀνθρώπους ποὺ ἔχουν εὐλάβεια καὶ νὰ παρατηρῆς πῶς συμπεριφέρονται. Ὁ Μέγας Παΐσιος, ὅταν τὸν ρώτησε κάποιος «πῶς μπορῶ νὰ ἀποκτήσω φόβο Θεοῦ», τοῦ ἀπάντησε: «Νὰ συναναστρέφεσαι μὲ ἀνθρώπους ποὺ ἀγαποῦν τὸν Θεὸ καὶ ἔχουν φόβο Θεοῦ, γιὰ νὰ ἀποκτήσης καὶ ἐσὺ θεῖο φόβο».
Αὐτὸ βέβαια δὲν σημαίνει ὅτι θὰ κάνης ἐξωτερικὰ ὅ,τι βλέπεις νὰ κάνουν ἐκεῖνοι, χωρὶς νὰ τὸ νιώθης ἐσὺ ἐσωτερικά, γιατὶ αὐτὸ δὲν εἶναι εὐλάβεια ἀλλὰ ψευτοευλάβεια. Τὸ ψεύτικο εἶναι ἀποκρουστικό. Ἡ εὐλάβεια εἶναι Χάρις ἀπὸ τὸν Θεὸ μέσα στὸν ἄνθρωπο. Ὅ,τι κάνει ὁ εὐλαβὴς τὸ κάνει, γιατὶ ἔτσι τὸ νιώθει μέσα του. Βέβαια μέσα μας ὑπάρχει φυσικὴ ἡ εὐλάβεια, ἀλλά, ἂν ὁ ἄνθρωπος δὲν τὴν καλλιεργήση, τὸ ταγκαλάκι τὸν ρίχνει μὲ τὴν λήθη στὴν ἀναισθησία καὶ στὴν ἀνευλάβεια. Μὲ τὴν συμπεριφορὰ ὅμως τοῦ εὐλαβοῦς, ξυπνᾶ πάλι μέσα του ἡ εὐλάβεια.
– Γιατί, Γέροντα, οἱ Πατέρες μόνο γιὰ τὴν εὐλάβεια λένε πώς, ἂν θέλης νὰ τὴν ἀποκτήσης, νὰ συναναστραφῆς μὲ εὐλαβῆ; Γιατί δὲν λένε τὸ ἴδιο καὶ γιὰ ἄλλη ἀρετή;
– Γιατὶ ἡ εὐλάβεια μεταδίδεται. Οἱ κινήσεις, ἡ συμπεριφορὰ τοῦ εὐλαβοῦς, μεταδίδονται σὰν τὸ ἄρωμα, ὅταν φυσικὰ ὑπάρχη στὸν ἄλλον καλὴ διάθεση καὶ ταπείνωση. Καὶ νὰ σοῦ πῶ, ἂν κανεὶς δὲν ἔχη εὐλάβεια, δὲν ἔχει τίποτε. Ὁ εὐλαβὴς ὅ,τι εἶναι ἱερὸ τὸ βλέπει καθαρά, ὅπως εἶναι στὴν πραγματικότητα, ἔστω καὶ ἂν δὲν εἶναι μορφωμένος. Δὲν θὰ κάνη λ.χ. λάθος γιὰ ὁτιδήποτε ἔχει σχέση μὲ τὰ θεῖα νοήματα. Εἶναι ὅπως τὸ παιδάκι ποὺ δὲν βάζει κακὸ λογισμὸ γιὰ τὸν πατέρα του καὶ τὴν μητέρα του, γιατὶ τοὺς ἀγαπάει καὶ τοὺς σέβεται, καὶ βλέπει καλὰ καὶ καθαρὰ ὅλα ὅσα κάνουν οἱ γονεῖς του. Πόσο μᾶλλον ἐδῶ ποὺ πρόκειται γιὰ τὸν Θεό, ὁ Ὁποῖος μὲ τίποτε δὲν συγκρίνεται καὶ σὲ ὅλα εἶναι τέλειος! Ὅποιος δὲν ἔχει εὐλάβεια πέφτει σὲ λάθη, σὲ πλάνες ὡς πρὸς τὸ δόγμα. Βλέπω τί λάθη κάνουν ὅσοι δὲν ἔχουν εὐλάβεια καὶ γράφουν ἑρμηνεῖες ἢ σχόλια σὲ ἱερὰ κείμενα κ.λπ.
Ὅλα τὰ πνευματικὰ πράγματα χρειάζονται εὐλάβεια καὶ καρδιά. Ὅταν ὅλα ξεκινοῦν ἀπὸ εὐλάβεια, ὅλα εἶναι ἁγιασμένα. Εἰδικά, γιὰ νὰ γράψη κανεὶς Ἀκολουθία σὲ Ἅγιο, πρέπει νὰ ἀγαπάη τὸν Ἅγιο, νὰ τὸν εὐλαβῆται, ὁπότε αὐτὸ ποὺ θὰ γράψη, θὰ βγαίνη ἀπὸ τὴν καρδιά του καὶ θὰ ἀποπνέη εὐλάβεια. Ὅταν κανεὶς φθάση σὲ κατάσταση θείου ἔρωτος, θείας τρέλλας, βγαίνουν μόνοι τους οἱ στίχοι ἀπὸ μέσα του.
– Τί ἄλλο, Γέροντα, βοηθάει τὸν ἄνθρωπο νὰ ἀποκτήση εὐλάβεια;
– Τὸ νὰ μελετάη μὲ τὸν νοῦ του καθετὶ ἱερὸ καὶ νὰ ἐμβαθύνη σ᾿ αὐτό, ἀλλὰ καὶ τὸ νὰ ἀξιοποιῆ τὶς εὐκαιρίες ποὺ τοῦ δίνονται· αὐτὰ ξυπνοῦν σιγὰ‐σιγὰ μέσα του τὴν εὐλάβεια. Ὅταν π.χ. μοῦ δίνεται ἡ εὐκαιρία νὰ περάσω ἀπὸ ἕναν Ναὸ καὶ νὰ μπῶ λίγο μέσα νὰ προσευχηθῶ καὶ δὲν τὸ κάνω, στεροῦμαι τὴν Χάρη. Ἂν θέλω νὰ περάσω, ἀλλὰ ἐμποδίζωμαι ἀπὸ κάτι καὶ δὲν περνῶ, τότε δὲν στεροῦμαι τὴν Χάρη, διότι ὁ Θεὸς βλέπει τὴν ἀγαθή μου πρόθεση. Ἐπίσης πολὺ βοηθάει νὰ ἀποκτήσουμε εὐλάβεια τὸ νὰ γνωρίσουμε τοὺς Ἁγίους τοῦ τόπου μας, τῆς πατρίδας μας, γιὰ νὰ τοὺς ἀγαπήσουμε καὶ νὰ συνδεθοῦμε μαζί τους. Ὁ Θεὸς χαίρεται, ὅταν εὐλαβούμαστε καὶ ἀγαποῦμε τοὺς Ἁγίους. Καὶ ὅταν ἔχουμε εὐλάβεια στοὺς Ἁγίους, πόσο περισσότερη θὰ ἔχουμε στὸν Θεό!
– Γέροντα, τί βοηθάει νὰ κινῆται κανεὶς μέσα στὸν Ναὸ μὲ εὐλάβεια;
– Ὅταν ξεκινᾶς γιὰ τὸν Ναό, νὰ λὲς μὲ τὸν λογισμό σου: «Ποῦ πηγαίνω; Τώρα μπαίνω στὸν Οἶκο τοῦ Θεοῦ. Τί κάνω; Προσκυνῶ τὶς εἰκόνες, τὸν Θεό». Ἀπὸ τὸ κελλί σου ἢ ἀπὸ τὸ διακόνημά σου πηγαίνεις στὸν Ναό. Ἀπὸ τὸν Ναὸ νὰ πᾶς στὸν Οὐρανὸ καὶ πιὸ ἐκεῖ ἀκόμη, στὸν Θεό.
– Πῶς γίνεται αὐτό;
– Ὁ Ναὸς εἶναι τὸ «σπίτι» τοῦ Θεοῦ. Καὶ τὸ δικό μας πραγματικὸ σπίτι εἶναι στὸν Παράδεισο. Ἐδῶ ψάλλουν οἱ ἀδελφές. Ἐκεῖ οἱ Ἄγγελοι, οἱ Ἅγιοι… Ἄν, ὅταν πηγαίνουμε σὲ ἕνα κοσμικὸ σπίτι, χτυπᾶμε τὴν πόρτα, σκουπίζουμε τὰ πόδια, καθώμαστε συνεσταλμένα, τότε μέσα στὸν Οἶκο τοῦ Θεοῦ, ὅπου θυσιάζεται ὁ Χριστός, τί πρέπει νὰ κάνουμε; Μὲ μία σταγόνα θεϊκοῦ Αἵματος μᾶς ἐξαγόρασε ἀπὸ τὴν ἁμαρτία καὶ στὴν συνέχεια μᾶς νοσηλεύει μὲ κιλὰ Αἵματος καὶ μᾶς τρέφει μὲ τὸ πανάγιο Σῶμα Του. Ὅλα λοιπὸν αὐτὰ τὰ φρικτὰ καὶ θεῖα γεγονότα, ὅταν τὰ φέρνουμε στὴν μνήμη μας, μᾶς βοηθοῦν νὰ κινούμαστε μὲ εὐλάβεια μέσα στὸν Ναό. Ἀλλὰ βλέπω στὴν Θεία Λειτουργία, ἀκόμη καὶ ὅταν ὁ ἱερέας λέη «Ἄνω σχῶμεν τὰς καρδίας» καὶ λέμε «Ἔχομεν πρὸς τὸν Κύριον», λίγοι εἶναι αὐτοὶ ποὺ ἔχουν τὸν νοῦ τους πρὸς τὸν Κύριο! Γι᾿ αὐτὸ καλύτερα νὰ λέμε νοερῶς «νὰ ἔχουμε τὶς καρδιές μας πρὸς τὸν Κύριον», γιατὶ ὁ νοῦς μας καὶ ἡ καρδιά μας εἶναι ὅλο πρὸς τὰ κάτω. Λέμε καὶ ψέματα, γιατὶ λέμε «ἔχομεν», ἀλλὰ δὲν ἔχουμε ἐκεῖ τὸν νοῦ μας. Βέβαια, ἐὰν ἔχουμε τὴν καρδιά μας πρὸς τὰ «ἄνω», ὅλα θὰ πᾶνε πρὸς τὰ «ἄνω».
– Γέροντα, τί βοηθάει νὰ ψάλλη κανεὶς κατανυκτικά;
– Νὰ ἔχη τὸν νοῦ του στὰ θεῖα νοήματα καὶ νὰ ἔχη εὐλάβεια· νὰ μὴν πιάνη τὰ θεῖα νοήματα λογοτεχνικά, ἀλλὰ μὲ τὴν καρδιά. Ἄλλο ἡ εὐλάβεια καὶ ἄλλο ἡ τέχνη, ἡ ἐπιστήμη τῆς ψαλτικῆς. Ἡ τέχνη χωρὶς εὐλάβεια εἶναι… μπογιές. Ὅταν ὁ ψάλτης ψάλλη μὲ εὐλάβεια, ξεχειλίζει ἀπὸ τὴν καρδιά του ἡ ψαλμωδία, καὶ ψάλλει κατανυκτικά. Ὅταν ἐσωτερικὰ εἶναι σὲ καλὴ πνευματικὴ κατάσταση ὁ ἄνθρωπος, ὅλα πᾶνε καλά. Γι᾿ αὐτὸ πρέπει νὰ εἶναι τακτοποιημένος κανεὶς ἐσωτερικὰ καὶ νὰ ψάλλη μὲ τὴν καρδιά του, μὲ εὐλάβεια, γιὰ νὰ ψάλλη καὶ κατανυκτικά. Ἂν ἔχη ἀριστεροὺς λογισμούς, τί ψαλτικὴ θὰ κάνη; Δὲν μπορεῖ νὰ ψάλη μὲ τὴν καρδιά. Γιατί λέει ἡ Γραφὴ «Εὐθυμεῖ τις; ψαλλέτω»;
Ὁ Ἅγιος Ἰωάννης ὁ Κουκουζέλης, ὅταν μιὰ φορὰ ἔψαλλε, ἐνῶ βοσκοῦσε τοὺς τράγους, οἱ τράγοι σηκώθηκαν καὶ στάθηκαν ὄρθιοι. Ἀπὸ αὐτὸ κατάλαβαν ὅτι ἦταν ὁ Κουκουζέλης, ὁ ψάλτης τῆς αὐτοκρατορικῆς αὐλῆς. Ὅ,τι κάνετε, νὰ τὸ κάνετε μὲ τὴν καρδιά σας, γιὰ τὸν Χριστό. Καὶ στὰ κεντήματα ποὺ κάνετε, νὰ βάζετε εὐλάβεια, γιατὶ μπαίνουν πάνω στὰ ἅγια, ἀκόμη καὶ αὐτὰ ποὺ κάνετε γιὰ τὸ κατζίο5. Ὅταν ὁ ἄνθρωπος εἶναι εὐλαβής, ἡ ψυχική του ὀμορφιὰ φαίνεται σὲ ὅ,τι κάνει· καὶ στὸ διάβασμα καὶ στὸ ψάλσιμο, καὶ στὰ λάθη ἀκόμη.
– Στὰ λάθη;
– Ναί, βλέπεις ὅτι καὶ τὰ λάθη ποὺ κάνει ἔχουν μιὰ εὐλάβεια, μιὰ συστολή.
Ὁσίου Παϊσίου Ἁγιορείτου, Λόγοι Β’ «Πνευματική Ἀφύπνιση», σσ. 132-136, ἐκδ. Ἱ. Ἡσυχ. Εὐαγγ. Ἰωάννης ὁ Θεολόγος, Σουρωτή Θεσσαλοννίκης, 1999.

[toula]

Η Θε­ό­τη­τα του Χρι­στού δεν φαί­νε­ται. Κα­νό­νι­σε όμως ο Χρι­στός, ”κά­τι” από την Θε­ό­τη­τα Του να βλέ­πε­ται. Αυτό το ”κά­τι” εί­ναι το Φως Του, εί­ναι η Άκτι­στη Δόξα Του και εί­ναι το λε­γό­με­νο το Άκτι­στο Φως, το οποίο προ­ϊ­όν της Θε­ό­τη­τας Του. Από την Ου­σία και τη Φύση της Θε­ό­τη­τας λοι­πόν γεν­νά­ται το Άκτι­στό Φως και η όρα­ση αυ­τού του Φω­τός από τον άν­θρω­πο, τον θε­ώ­νει. Δη­λα­δή, θα τον κά­νει να μην πε­θά­νει ποτέ ψυ­χι­κά και να μην κο­λα­στεί. Ο μό­νος κίν­δυ­νος που υπάρ­χει, εί­ναι να πέ­σει από οί­η­ση και εγωι­σμό. Αυτό το Φως δεν έχει σκιά και δεν κι­νεί­ται, όπως τα άλλα φώτα. Το Φως αυτό, το βλέ­πουν μόνο οι άξιο-δε­κτι­κοί αυ­τής της ορά­σε­ως.

Η όρα­ση αυτή του Ακτί­στου Φω­τός, εί­ναι καρ­πός της με­γά­λης τα­πει­νό­τη­τας του πι­στού και εί­ναι σαν μια πνευ­μα­τι­κή αμοι­βή. Μας έλε­γε ένας μο­να­χός, ότι ήταν μαζί με άλλα 13 άτο­μα στον Πα­νά­γιο Τάφο και είδε το Άκτι­στο Φως, ενώ οι υπό­λοι­ποι δεν κα­τά­λα­βαν τί­πο­τα! Η θέα του Ακτί­στου Φω­τι­σμού στην ψυχή εί­ναι με­γά­λη εμ­πει­ρία.

Ομοιά­ζει με την εμ­πει­ρία ενός εκ γε­νε­τής τυ­φλού, που αρ­χί­ζει μετά από κά­ποια χρό­νια να βλέ­πει φως. Να εί­ναι χρό­νια στο σκο­τά­δι και ξαφ­νι­κά να δει το φως του ηλί­ου. Πρω­τό­γνω­ρα πράγ­μα­τα.

Γέρων Εφραίμ Σεραγιώτης

[toula]

Ὁ ἅγιος Καλλίνικος ἐκοιμήθη τό 1984.
Τό 1985, δηλαδή ἕναν χρόνο μετά, ἐξελέγη Μητροπολίτης Ἀργολίδος ἕνας φίλος του, ὁ π. Ἰάκωβος, πού ἦταν Ἱεροκήρυκας τῆς Ἱερᾶς Μητροπόλεως Ἄρτης, (ἐκοιμήθη τώρα), ἕνας εὐλαβέστατος καί ἅγιος Ἐπίσκοπος.
Ἕνα χρόνο μετά τήν εἰς Ἐπίσκοπο χειροτονία καί ἐνθρόνισή του, δηλαδή τό 1986, τόν κάλεσαν στήν Ἱερά Μονή τῆς Ἁγίας Μαρίνης, πού εἶναι πάνω στόν λόφο στό κάστρο τοῦ Ἄργους, γιά νά διαβάση δύο κοπέλες, 17 καί 18 ἐτῶν, πού βασανίζονταν ἀπό τά δαιμόνια.
Μοῦ διηγήθηκε αὐτό τό περιστατικό ὁ μακαριστός Μητροπολίτης Ἀργολίδος Ἰάκωβος, ἀλλά θά σᾶς διαβάσω τώρα πῶς τό περιγράφει γραπτῶς ἕνας Ἱερέας πού ἦταν παρών ἐκεῖ, ὁ π. Δημήτριος, ὁ ὁποῖος εἶναι ἐφημέριος τοῦ Ἱεροῦ Ναοῦ τοῦ Ἁγίου Βασιλείου Ἄργους. Λέει, λοιπόν, σέ γραπτή μαρτυρία του:
«Κατά τήν διάρκεια τοῦ “διαβάσματος” τά δαιμόνια χυδαιολογοῦσαν εἰς βάρος τοῦ Δεσπότη καί σέ μία στιγμή τό ἕνα εἶπε:
“Δυό φορές προσπάθησα νά σέ ξεκάνω, ρέ, ἀλλά σέ γλίτωσαν ἡ Κυρά σου (ἡ Παναγία) καί κεῖνος ὁ ξεδοντιάρης ὁ γέροντάς σου,
(ὁ μακαριστός π. Ἀθανάσιος Χαμακιώτης)”.
Ξαφνικά, μετά ἀπό λίγο, ἄρχισαν τά δύο δαιμόνια νά κραυγάζουν μέ τρόμο: “Φῦγε, Καλλίνικε, μᾶς καῖς, μᾶς στραβώνεις, ἄσε μας ἥσυχους, φύγεεε!”.
Ἀπορημένος, περιγράφει ὁ Ἱερεύς, ρώτησα τόν Μακαριστό Ἰάκωβο, -“Ποιόν Καλλίνικο βλέπουν, Σεβασμιώτατε, καί καίγονται;”.
“Τόν Ἐδέσσης”, μοῦ ἀποκρίθηκε: “Καί πῶς βρέθηκε ἐδῶ, Σεβασμιώτατε, ὁ Ἐδέσσης;”, ρώτησα.
“Τόν ἐπικαλέστηκα νοερῶς”, ἀπάντησε».
Κοιτάξτε, τήν ὥρα ἐκείνη πού ὁ Μητροπολίτης Ἰάκωβος διάβαζε ἐξορισμούς νά φύγουν τά δαιμόνια, αὐτά φώναζαν.
Ὁ Μητροπολίτης ἐπικαλέστηκε νοερά, μυστικά τόν Καλλίνικο πού εἶχε πεθάνει ἕνα χρόνο πρίν, καί τήν ὥρα πού τόν ἐπικαλέστηκε νοερῶς, τά δαιμόνια ἄρχισαν νά φωνάζουν καί νά λένε: «Φύγε, Καλλίνικε».
Συνεχίζει τήν διήγησή του ὁ π. Δημήτριος:
«”Τόν γνωρίζετε τόν Καλλίνικο;”, ρώτησε ὁ Μακαριστός (Μητροπολίτης Ἰάκωβος) τά δαιμόνια.
“Ναί -ἀποκρίθηκε τό ἕνα ἀπό αὐτά- μέ εἶχε βγάλει πρίν ἀπό χρόνια, ἀπό ἕναν νεαρό στό Ἀγρίνιο”.
“Ἄαα -ψιθύρισε ὁ Δεσπότης- τώρα ἐξηγεῖται ἡ ὑπόθεση”. “Ποιά ὑπόθεση, Σεβασμιώτατε;” τόν ρώτησα.
“Θά σᾶς πῶ μόλις τελειώσουμε”, ἀπάντησε.
Μετά τό πέρας τῶν ἐξορκισμῶν ὁ μακαριστός Μητροπολίτης μας, διηγήθηκε ὅτι ὁ μακαριστός Μητροπολίτης Ἐδέσσης κυρός Καλλίνικος ὅταν ἦταν ἱεροκήρυκας τῆς Ἱερᾶς Μητροπόλεως Αἰτωλίας καί Ἀκαρνανίας τοῦ εἶχε ἀναφέρει σέ κάποια συζήτησή τους ὅτι δύο κληρικοί στό Ἀγρίνιο (δέν ἀπεκάλυψε ὅμως ὀνόματα) κλήθηκαν νά προσευχηθοῦν γιά ἕναν νεαρό δαιμονιζόμενο. Μετά τήν ἀνάγνωση τῶν ἐξορκισμῶν ὁ ἕνας ἔφυγε. Ὁ ἄλλος, συμπονώντας τόν βασανιζόμενο νέο, ἔμεινε μαζί του σχεδόν ὅλη τή νύχτα προσευχόμενος καί τελικά τό δαιμόνιο ἔφυγε».
Αὐτό τό γνωρίζω καί ἐγώ προσωπικά, τό γνωρίζει καί ὁ νῦν Μητροπολίτης Ἐδέσσης Ἰωήλ, ὁ ὁποῖος ἦταν Ἱεροκήρυκας καί ἤμασταν μαζί καί οἱ δύο Ἱεροκήρυκες καί τό βεβαιώνουμε. Μᾶς τό ἔλεγε αὐτό πολλές φορές:
«Ξέρω κάποιον ἱερομόναχο ὁ ὁποῖος στό Ἀγρίνιο ἔβγαλε ἕνα δαιμόνιο».
Καί τώρα ἔρχεται ἐδῶ μετά τόν θάνατό του καί καταλαβαίνουμε ὅτι ἦταν ὁ ἴδιος, ἐπειδή τό ἀπεκάλυψε τό ἴδιο τό δαιμόνιο.
Ἐμένα ὅταν αὐτό τό περιστατικό μοῦ τό διηγήθηκε ὁ Μητροπολίτης Ἀργολίδος Ἰάκωβος, μοῦ ἔλεγε ὅτι, ἐκτός αὐτῶν πού γράφει ἐδῶ ὁ Ἱερέας ὁ π. Δημήτριος πού ἦταν παρών, φώναζε τό δαιμόνιο καί ἔλεγε:
«Μέ καῖς, ὅμως δέν φταῖς ἐσύ, ἔλεγε στόν Μητροπολίτη Ἀργολίδος Ἰάκωβο, δέν φταῖς ἐσύ, ἀλλά αὐτός πού σέ ἔκανε Δεσπότη».
Ἀμέσως ὁ Ἰάκωβος ρώτησε: «Ποιός μέ ἔκανε Δεσπότη;»
Καί τό δαιμόνιο ἀπάντησε: «Ὁ Καλλίνικος, αὐτός σέ ἀγαποῦσε, ἤθελε νά σέ κάνη Δεσπότη, ἀλλά σέ ἔκανε τώρα πού βρίσκεται στόν οὐρανό.
Αὐτός μέ ἔβγαλε πρίν λίγα χρόνια ἀπό ἕναν ἄνθρωπο καί ἐγώ τόν πολεμοῦσα σέ ὅλη τήν ζωή του.
Κατόρθωσα νά τοῦ φάω τήν σάρκα του μέ τήν ἀρρώστια, ἀλλά αὐτός λάμπει στόν οὐρανό. Τόν ἁγίασε τό ἄδειο πορτοφόλι του.
Αὐτός σέ προστατεύει.
Ἄν σέ δῶ χωρίς αὐτόν, θά σοῦ κάνω κακό».
Ιερόθεος, Μητροπολίτης Ναυπάκτου.

[toula]

Ο Θεός ενεργεί, ο άνθρωπος δέχεται. Και τότε δεν ξέρει ούτε διάστημα ούτε χρόνο ούτε γέννηση ούτε θάνατο ούτε φύλλο ούτε ηλικία ούτε κοινωνική ή ιεραρχική θέση ούτε άλλες συνθήκες και σχέσεις του κόσμου τούτου.
Ήλθε ο Κύριος, η άναρχη Ζωή και το Φως της ζωής να επισκεφθή με έλεος τη μετανοούσα ψυχή.
Άγιος Σωφρόνιος του Έσσεξ.

[toula]

Μη πλανώμεθα.
Μη αναβάλλωμεν. Μη πειραματιζώμεθα.
Μή δοκιμάζωμεν άλλο. Αρκετά εδοκιμάσαμεν και εδοκιμάσθημεν.
Άνευ Χριστού χάος....
...Η εποχή μας, χωρίς αμφιβολίαν, μπορεί να χαρακτηρισθή ως εποχήν δικαιωμάτων.
Όλοι ζητούμεν και απαιτούμεν.
Αξιούμεν και απειλούμεν... Έρχεται λοιπόν επικαίρως ο Αποστολικός λόγος δια να μας υποδείξη το αντίθετον, να μας υπενθυμίση ότι πρώτον πρέπει να προσφέρωμεν, να είμαθα ολοπρόθυμοι εις την ευεργεσίαν, την καλοσύνην, την προσφοράν.
Εις οποιανδήποτε ηλικίαν και αν ευρισκώμεθα, οποιανδήποτε εργασίαν και αν κάμνωμεν, οποιανδήποτε θέσιν και αν έχωμεν μέσα εις την κοινωνίαν, ας έχωμεν ως σύνθημα να προσφέρωμεν προς όλους...".
Άγιος Καλλίνικος Μητροπολίτης Εδέσσης,
(Ποιμαντορική εγκύκλιος 106, 25 Δεκεμβρίου 1975).
(Ποιμαντορική εγκύκλιος 132, 1 Ιανουαρίου 1983)

[toula]

Όπως ο άνε­μος που πέ­φτει σε πανί χα­λα­ρω­μέ­νο, δεν μπο­ρεί να ενερ­γή­σει, έτσι και το Άγιο Πνεύ­μα δεν ανέ­χε­ται να πα­ρα­μέ­νει σε απο­χαυ­νω­μέ­νη ψυχή, αλλά χρειά­ζε­ται θερ­μή διά­θε­ση και με­γά­λη ενερ­γη­τι­κό­τη­τα.
Άγιος Ιωάννης ο Χρυσόστομος.

[toula]

Με ρώτησε παλαιότερα κάποιος: “Γιατί τιμάμε τόσο πολύ την Υπεραγία Θεοτόκο; Γιατί την τιμάμε περισσότερο από όλους τους Αγίους, αλλά και από τους Αγγέλους και τους Αρχαγγέλους;”. Του απάντησα, ότι ούτε οι Άγγελοι, ούτε οι Αρχάγγελοι, ούτε τα Χερουβείμ, ούτε τα Σεραφείμ, είχαν τόσο στενή και ουσιαστική συμμετοχή στο έργο της σωτηρίας μας, όσο η Μητέρα του Θεού. Το έργο της σωτηρίας μας ονομάζεται “ένσαρκος οικονομία”. Έπρεπε ο Υιός και Λόγος του Θεού, το δεύτερο πρόσωπο της Αγίας Τριάδος, να προσλάβει την ανθρώπινη φύση. Χωρίς αυτήν την “πρόσληψη”, δεν θα μπορούσε να οικοδομηθεί η σωτηρίας μας. Ο Υιός και Λόγος του Θεού, έλαβε την ανθρώπινη φύση, από την Αειπάρθενη Μαρία, με την ενέργεια του Αγίου Πνεύματος. Οι Άγγελοι και οι Αρχάγγελοι υπηρέτησαν στην Θεία ενσάρκωση, χωρίς όμως να συμμετέχουν ουσιαστικά σ’ αυτήν. Ενώ η Μητέρα του Θεού, εισέρχεται ουσιαστικά στο έργο της Θείας σαρκώσεως. Γι’ αυτό την τιμάμε περισσότερο από όλα τα κτίσματα. Τί κάνουμε όταν Κοινωνούμε; Παίρνουμε μέσα μας το άχραντο Σώμα και το τίμιο Αίμα του Χριστού.. Και από πού προέρχεται αυτό; Από την Υπεραγία Θεοτόκο! Μακάρι ο νους και η καρδιά σας, να μελετούν την συμμετοχή της στο έργο της σωτηρίας και να την εξυψώνουν περισσότερο, από κάθε υλικό ή άϋλο πλάσμα του Θεού.
Άγιος Θεοφάνης ο Έγκλειστος

[toula]

Οι σχέσεις γκρεμίζονται διότι πάντα θέλουμε κάτι από τον άλλον και όχι τον άλλον.
Αυτό το κάτι , κάνει την σχέση χρηστική. Κάνει τον άλλον αντικείμενο και όχι πρόσωπο σε σχέση.
Αυτό σημαίνει ότι οι σχέσεις μας θα είναι για εμάς πάντα καλές όταν έχουν το στοιχείο της ηδονικής αφαίμαξης αλλιώς θα πρέπει να φύγουμε διότι δεν αντέχουμε να μένουμε κάπου που δεν παίρνουμε αυτό που θέλουμε.
Για αυτό και ο Χριστός για την ζωή μας είναι σκάνδαλο.
Θέλουμε συνεχώς κάτι από εκείνον, τον χρησιμοποιούμε. Δεν τον βλέπουμε ως ζωή αλλά σαν κάποιον που θέλω να κάνει κάτι στην ζωή μου , σε ένας μέρος της ζωής μου για να είμαι φαινομενικά καλύτερα στην εδώ ζωή για κάποια χρόνια.
Όταν είσαι με κάποιον γιατί θες κάτι από αυτόν όταν αυτό το κάτι φύγει ή χαλάσει τότε θα πάρει και την αγάπη που είχες για τον άλλον.
Αυτό το κάτι μπορεί να είναι το σώμα του, τα λεφτά του, η κοινωνική του κατάσταση, οι σπουδές του.
Έχεις μπει ήδη σε επαγγελματική σχέση που απλά έχεις βάλει μια ψεύτικη αγάπη ώστε να ζήσεις «καλά» σε έναν ψεύτικο κόσμο.
Και κάποτε όλο αυτό θα γκρεμιστεί και θα διαλυθείς.
Όταν θες κάτι από τον άλλον είσαι αιχμάλωτος σε μια συναλλαγή. Είσαι δέσμιος και αυτό θα πονάει για πάντα.
Χωρίς ελευθερία δεν μπορείς να αγαπήσεις πραγματικά.
Το βλέπουμε για παράδειγμα στον γάμο. Ενώ το παιδί μας το αγαπάμε όπως και να έχει , ότι και να έχει τον σύντροφο μας τον αγαπάμε για κάποιους λόγους.
Το "Δεν πειράζει , μην στεναχωριέσαι σε συνγχωρώ" εύκολα θα το πούμε στο παιδί μας αλλά όχι στον σύντροφο μας . Εκεί έχουμε απαιτήσεις και στηριζόμαστε σε άλλα θεμέλια , φυσικά με ιδιοτέλεια και όχι με άνοιγμα πραγματικής και αληθινής αγάπης.
Αυτό το λάθος κάνουμε και με τον Χριστό.
Το βλέπουμε ως ένα μεταφυσικό Ον που υπάρχει εκεί έξω για να μου κάνει τα χατίρια και τον καλώ όταν κάτι δεν πάει καλά για να μου το ισιώσει διότι έτσι το θέλω. Πολλές φορές θα βάλω και τον Θεό στο ειδώλιο του κατηγορουμένου και θα του ζητήσω τα ρέστα γιατί τα πράγματα δεν πήγανε όπως τα είχα υπολογίσει και ήθελα. Μάλιστα μπορεί να φτάσω σε σημείο να τον αρνηθώ κιόλας.
Η ενσάρκωση μας δείχνει κάτι άλλο. Ότι ο Θεός είναι παρών μέσα στην ιστορία μέσα στην ζωή μου και απλά με περιμένει να του ανοίξω την πόρτα για την μεγάλη και συγκλονιστική σχέση. Μια σχέση που θα θέλω εκείνον και η ζωή μου να πλημμυρίσει από Θεό και τίποτε άλλο.
Θέλουμε να περάσουμε την ζωή μας όπως την έχουμε φανταστεί και απαιτούμε και στο τέλος να μας περιμένει και ένας παράδεισος. Όλα αυτά χωρίς πόνο, σταυρό, υπομονή, υποχώρηση, συγχώρηση και αγώνα. Τέτοια σωτηρία δεν υπάρχει .
Να μην γίνουμε χρήστες της ζωής, να μου κάνουμε κατάχρηση του άλλου και της δημιουργίας. Να μην βλέπουμε τον Χριστό ως μάγο για να μου κάνει αυτά που θέλω.
Ας ανοίξουμε το θέλημα , την επιθυμία, την αγάπη με ανιδιοτέλεια.
Να βλέπουμε τον σύντροφο όπως είναι , το παιδί μας , τον γείτονα το ίδιο, το εχθρό με αγάπη.
Να μην ζητάμε κάτι από τον άλλον η από την ζωή. Na μην βλέπουμε τον άλλον και τον Χριστό σαν το λυχνάρι που θα ζητήσουμε μαγικά. Αυτή είναι μια ειδωλολατρική σχέση.
Να διψάμε για πληρότητα , ενότητα, και ένωση με τον Κύριο και Θεό μας.
Καμία σχέση δεν θα μπορέσει να καρποφορήσει όταν στηρίζεται σε συναλλαγματικά τερτίπια.
Ας ανοίξουμε την προσευχή μας , ώστε να ανοίξει και το θέλημα στην ζωή μας.
«Έλα Χριστέ μου και κάνε με ότι θέλεις και ας μην με συμφέρει».
π. Σπυρίδων Σκουτής -euxh .gr

[toula]

ΛΟΓΙΑ ΠΙΣΤΗΣ ΑΓΙΟΥ ΚΑΛΛΙΝΙΚΟΥ
"Ας μείνωμεν πιστοί εις τα Ιερά και τα Όσια. Ας είμεθα προσηλωμένοι εις την Ορθόδοξον πίστιν, την παραδοθείσαν εις ημάς με αίματα και αγώνας πολλούς και φοβερούς. Η Ορθοδοξία είναι θησαυρός ανεκτίμητος. Ας προσέξωμεν μη χάσωμεν αυτόν. Ας τον παραδώσωμεν εις τας επερχομένας γενεάς"..."(Ποιμαντορική εγκύκλιος 1, 24 Ιουλίου 1967).
***
(Απευθυνόμενος προς ιερείς) "...Επιθυμώ να επιστήσω την προσοχή σας εις την κρισιμότητα των καιρών, τους οποίους διερχόμεθα. Οι καιροί είναι χαλεποί. Αι ηθικαί αξίαι διέρχονται κρίσιν. Ο πρακτικός υλισμός λαμβάνει διαστάσεις. Η αισθησιακή ζωή αποτελεί όνειρον. Η πίστις βάλλεται. Αι αιρέσεις ογκούνται. Τα παραδείγματα των απροσέκτων κληρικών εσκανδάλισαν πολλούς.
***
"... Απομένει να πράξωμεν ό,τι παραλείψαμεν και να συμπληρώσωμεν ό,τι παρέμεινε ατελές. Επιβάλλεται να λησμονήσωμεν ό,τι κατορθώθη και να φροντίσωμεν ώστε άπαντες οι Χριστιανοί, γέροντες και νέοι, μικροί και μεγάλοι, άνδρες και γυναίκες να πλησιάσωμεν περισσότερον τον Σωτήρα και Λυτρωτήν Κύριον ημών Ιησούν Χριστόν, την Εκκλησίαν Αυτού, τα Θεία Μυστήρια και τον σωτήριον Νόμον Αυτού...". (Ποιμαντορική εγκύκλιος 90, 16 Ιουλίου 1972).
***
"...Μη πλανώμεθα. Μη αναβάλλωμεν. Μη πειραματιζώμεθα. Μή δοκιμάζωμεν άλλο. Αρκετά εδοκιμάσαμεν και εδοκιμάσθημεν. Άνευ Χριστού χάος...". (Ποιμαντορική εγκύκλιος 106, 25 Δεκεμβρίου 1975).
***
"...Η εποχή μας, χωρίς αμφιβολίαν, μπορεί να χαρακτηρισθή ως εποχήν δικαιωμάτων. Όλοι ζητούμεν και απαιτούμεν. Αξιούμεν και απειλούμεν... Έρχεται λοιπόν επικαίρως ο Αποστολικός λόγος δια να μας υποδείξη το αντίθετον, να μας υπενθυμίση ότι πρώτον πρέπει να προσφέρωμεν, να είμαθα ολοπρόθυμοι εις την ευεργεσίαν, την καλοσύνην, την προσφοράν. Εις οποιανδήποτε ηλικίαν και αν ευρισκώμεθα, οποιανδήποτε εργασίαν και αν κάμνωμεν, οποιανδήποτε θέσιν και αν έχωμεν μέσα εις την κοινωνίαν, ας έχωμεν ως σύνθημα να προσφέρωμεν προς όλους...". (Ποιμαντορική εγκύκλιος 132, 1 Ιανουαρίου 1983).
***
"...Ποίος είναι ο λαός του Θεού ο άγιος; Ερώτημα βαρυσήμαντον αλλά και ουσιαστικόν. Λαός του Θεού είναι ο Ορθόδοξος λαός. Εἰς αυτόν ανήκουν οι βεβαπτισμένοι εις το Όνομα της Αγίας Τριάδος, οι οποίοι εν συνεχεία προσπαθούν να εφαρμόσοουν τον Νόμον του Θεού. Η Κοινωνία με τον Άγιον Θεόν, η τήρησις του Αγίου Νόμου Του, η μίμησις των Αγίων της Εκκλησίας Του, καθιστούν ημάς μέλη αυτού του αγίου λαού του Θεού. Λαός του Θεού είναι όσοι ζουν ορθοδόξως εν Χριστώ, εις οιονδήποτε μέρος της γης και αν κατοικούν, αφού η αγιότης των μελών του λαού αυτού απορρέει από την αγιότητα της κεφαλής του Σώματος της Εκκλησίας, δηλαδή του Χριστού...". (Ποιμαντορική εγκύκλιος 137, Πάσχα 1984).

[toula]

Κατὰ τὴν 6ην τοῦ Αὐγούστου μηνὸς τὴν ἀνάμνησιν τῆς θείας Μεταμορφώσεως τοῦ Κυρίου καὶ Θεοῦ καὶ Σωτῆρος ἡμῶν Ἰησοῦ Χριστοῦ ἡ Ἁγία τοῦ Θεοῦ Ἐκκλησία περιχαρῶς ἑορτάζει.
Ἡ αἰτία τῆς ἑορτῆς τῆς Μεταμορφώσεως εἶναι ἡ ἐξῆς. Ὁ Κύριός μας Ἰησοῦς Χριστὸς εἶχε προαναγγείλει πολλὲς φορὲς στοὺς μαθητές Του τὰ Πάθη, τὸν Σταυρὸ καὶ τὸν θάνατό Του. Τοὺς εἶχε μιλήσει, ἐπίσης, γιὰ τοὺς διωγμοὺς καὶ τὰ μαρτύρια ποὺ θὰ ἀντιμετώπιζαν καὶ οἱ ἴδιοι γιὰ τὴν πίστη τους.
Ἐπειδὴ ὅμως οἱ θλίψεις καὶ οἱ δοκιμασίες ἦταν κοντινὲς καὶ πραγματικές, ἐνῶ ἡ οὐράνια δόξα ἀποτελοῦσε ἀκόμη μελλοντικὴ ἐπαγγελία, ὁ Χριστὸς θέλησε νὰ τοὺς ἐνισχύσει. Γι᾿ αὐτὸ τοὺς ἀνέβασε στὸ ὄρος Θαβὼρ καὶ τοὺς ἀποκάλυψε, ὅσο μποροῦσαν νὰ τὴν χωρέσουν, τὴ λαμπρότητα τῆς Θεότητός Του.
Ἔτσι τοὺς ἔδωσε μία πρόγευση τῆς δόξας τῆς Βασιλείας τοῦ Θεοῦ, τὴν ὁποία πρόκειται νὰ ἀπολαύσουν ὅλοι ὅσοι μείνουν πιστοὶ σὲ Αὐτόν.
~ Αγίου Νικοδήμου Αγιορείτου