Ψυχοφελή μηνύματα...

[toula]

Οι ιερές εικόνες δεν είναι διακοσμητικά στοιχεία. Είναι παράθυρα που ανοίγουν την ψυχή μας στον Ουρανό.
Μας θυμίζουν ότι δεν είμαστε μόνοι, αλλά ότι ανήκουμε σε μια μεγάλη οικογένεια· την Εκκλησία των ζώντων και των κεκοιμημένων, των Αγίων που προηγήθηκαν και μας περιβάλλουν με την προσευχή τους.
Όταν μπαίνουμε στον Ναό, οι εικόνες μας υποδέχονται σαν φίλοι παλιοί. Ο Χριστός στον Παντοκράτορα μας κοιτάζει με βλέμμα που διαπερνά την καρδιά. Η Παναγία στον θρόνο κρατά τον Υιό της και μας προσφέρει παρηγοριά. Οι τοιχογραφίες των Αγίων στέκονται σαν στρατιές φωτεινές, σαν αδέλφια που μας δείχνουν τον δρόμο της αγιότητας. Σε έναν κόσμο γεμάτο εικόνες που συχνά πληγώνουν, παραμορφώνουν, αποπροσανατολίζουν, οι ιερές εικόνες είναι θεραπεία. Μας επαναφέρουν στην αλήθεια. Μας θυμίζουν ποιοι είμαστε και ποιοι καλούμαστε να γίνουμε.
Η εικόνα δεν είναι απλώς ανάμνηση. Είναι παρουσία. Όχι μαγική, αλλά πνευματική. Η χάρη του Θεού ενεργεί μέσα από την εικόνα, όχι επειδή η ύλη έχει κάποια δύναμη από μόνη της, αλλά επειδή ο Θεός ευδόκησε να ενεργεί μέσα από αυτήν, όπως ενεργεί μέσα από το νερό του βαπτίσματος, το λάδι του ευχελαίου, τον άρτο και τον οίνο της Θείας Ευχαριστίας.
Να στεκόμαστε μπροστά στις ιερές εικόνες όχι βιαστικά, αλλά με καρδιά ανοιχτή. Ας αφήσουμε το βλέμμα του Χριστού να μας αγγίξει. Ας αφήσουμε την Παναγία να μας σκεπάσει. Ας αφήσουμε τους Αγίους να μας εμπνεύσουν.

[toula]

Ἡ Θεοτόκος καὶ οἱ Ἄγγελοι διδάσκουν τὴν εὐλάβεια στὸν Ναό – (δύο διδακτικά θαύματα)
Ενας συγγενής μου μοῦ διηγήθηκε τὸ ἑξῆς περιστατικό:
Ἕνας φίλος του γιατρός, ὅταν ἦταν μικρός, ὅπως ὅλα τὰ παιδάκια, ποὺ γελᾶνε καὶ μετακινοῦνται ἄσκοπα μέσα στὸν Ναό, χωρὶς νὰ τὸ καταλαβαίνουν, ἔτσι κι αὐτός, μαζὶ μὲ ἕνα ξαδελφάκι του γελοῦσε καὶ πείραζε τὰ ἄλλα παιδάκια, πότε ἔτρεχε ἀπὸ ἐδῶ καὶ πότε ἔτρεχε ἀπὸ κεῖ.
Τελείωσε ἡ Ἐκκλησία, πῆραν τὸ Ἀντίδωρο, ὁ κόσμος ἔφυγε, ἀλλὰ αὐτὰ τὰ δυὸ παιδάκια, ὁ γιατρὸς καὶ ὁ ξάδελφός του, ἄρχισαν πάλι νὰ ἀτακτοῦν μέσα στὸν Ναό.
Τότε λοιπὸν ἀκούγεται μία αὐστηρή, ἀλλὰ γλυκειὰ γυναικεία φωνὴ νὰ τοὺς λέει: «Στὸν οἶκο τοῦ Υἱοῦ μου δὲν παίζουν! Δὲν τρέχουν ἀπὸ δῶ κι ἀπὸ κεῖ. Προσεύχονται, κοινωνοῦν, μεταλαμβάνουν τὸ Σῶμα καὶ τὸ Αἷμα Του. Τὸ Αἷμα τοῦ Υἱοῦ μου!».
Καὶ …φράπ! Τὰ ἁρπάζει ἀπὸ τὸν σβέρκο καὶ ἐν ριπῇ ὀφθαλμοῦ εὑρέθησαν καὶ τὰ δύο παιδάκια ἔξω, στὸ προαύλιο τοῦ Ναοῦ!
Καὶ λέει ὁ γιατρός: «Σὲ μένα νά ᾿ρθουν νὰ ποῦν ἂν ὑπάρχη ἢ δὲν ὑπάρχη Θεός. Σὲ μένα μίλησε ὁ Θεὸς διὰ μέσου τῆς Ὑπεραγίας Θεοτόκου».
Μία Κυριακή, στὸ τέλος τῆς Θείας Λειτουργίας, μερικὲς ψυχὲς τὸ εἶχαν «παραξηλώσει» μὲ τὶς φωνὲς καὶ τὰ γέλια. Ἐκείνη τὴν ὥρα μοίραζα Ἀντίδωρο καὶ ὁ συλλειτουργός μου ἔκανε τὴν Κατάλυσι. Εἶχαν δὲν εἶχαν μείνει καμμιὰ δεκαριὰ ἐκκλησιαζόμενοι, γιὰ νὰ πάρουν ἀκόμα Ἀντίδωρο. Ἑνὸς ἀπ᾿ αὐτοὺς στράφηκε ξαφνικὰ τὸ βλέμμα, ἐνῶ γελοῦσε δυνατά, πρὸς τὸ μέρος τοῦ Ἱεροῦ Βήματος. Εἶδε ἐμένα βέβαια νὰ μοιράζω τὸ Ἀντίδωρο, ἀλλὰ τὸ Τέμπλο μπροστά του νὰ ἔχη ἐξαφανιστῆ!
Ἡ ματιά του ἔπεσε πρῶτα στὸν π. Π., τὸν ὁποῖο εἶδε νὰ σηκώνη τὸ ἅγιο Ποτήριο, γιὰ νὰ κάνη τὸ ὑπόλοιπο τῆς Καταλύσεως, ταυτόχρονα ὅμως εἶδε ὅλο τὸ Ἱερὸ Βῆμα νὰ εἶναι γεμᾶτο ἀπὸ Ἀγγέλους, οἱ ὁποῖοι ἦταν σὲ στάσι εὐλαβική, μὲ σταυρωμένα τὰ χέρια καὶ σκυμμένο τὸ κεφάλι, σοβαροὶ καὶ στραμμένοι ὅλοι πρὸς τὸ μέρος τοῦ Ἱερέως, ποὺ ἔκανε τὴν Κατάλυσι. Διότι ἐκείνη τὴν στιγμή, ἐξακολουθεῖ μέσα στὸ ἅγιο Ποτήριο νὰ ὑπάρχη ὁ Ζῶν Θεός, τὸ Σῶμα καὶ τὸ Αἷμα τοῦ Κυρίου μας. Δύο ἀπὸ τοὺς Ἀγγέλους γύρισαν καὶ τὸν κοίταξαν μὲ βλέμμα σοβαρὸ καὶ πολὺ αὐστηρό. Λίγο ἔλειψε νὰ λιποθυμήση.
Βγῆκε ἔξω, πῆγε, ἔρριξε πολὺ νερὸ στὸ πρόσωπό του γιὰ νὰ συνέλθη, ἤπιε ἕνα-δυὸ ποτήρια καὶ ἔφυγε. Μετὰ ἀπὸ μιὰ ἑβδομάδα, δέκα μέρες, ἦλθε καὶ τὸ ἐξομολογήθηκε.
Εἶπε νὰ ἀναφέρω τὸ γεγονός, χωρὶς ὅμως νὰ ἀποκαλύψω τὸ ὄνομά του, λόγῳ τῆς μεγάλης του ἐντροπῆς καὶ ἐνοχῆς. Τὴν ἑπομένη Κυριακὴ ποὺ ἀνέφερα τὸ γεγονὸς στοὺς ἐκκλησιαζομένους Χριστιανούς, ὅταν μοίραζα Ἀντίδωρο, λέτε καὶ ἡ Ἐκκλησία ἦταν ἄδεια. Τόση ἦταν ἡ ἡσυχία!
Καὶ μὲ ἐρωτᾶ ὁ π. Π.: «Καλά, δὲν ὑπάρχουν ἄνθρωποι μέσα; Τί ἔγινε; Ποιό θαῦμα τοὺς ἐπέβαλε τὴν τόση ἁγία ἡσυχία;».
(†) Πρωτοπρ. π. Στέφανος Ἀναγνωστόπουλος

[toula]

Να προσεύχεσαι και με δικά σου λόγια
Η καλύτερη προσευχή είναι ό,τι εσύ επινοείς εκείνη την ώρα. Δεν είναι μόνο, θέλω να διαβάσουμε «Μετάληψη» να μεταλάβουμε, τρόπον τινά, αύριο. «Ἀπὸ ῥυπαρῶν χειλέων, ἀπὸ βδελυρᾶς καρδίας…» διαβάζουμε, ούτε καταλαβαίνουμε τι λέμε.
Εσύ ο ίδιος να βρεις προσευχή. Εσύ ο ίδιος. Οπότε καταλαβαίνεις τι λες στον Θεό. Αυτό έχει μεγάλη δύναμη, μεγάλη δύναμη!
Ε, ας υποθέσουμε ότι αύριο θα μεταλάβουμε. Θα έρθει ουσιωδώς ο Παράκλητος να αγιάσει τα Δώρα. Πώς θα Τον υποδεχθείς; «Στο έλεός Σου, στην ευσπλαχνία Σου, συγχώρεσέ με. Άνθρωπος είμαι. Συγχώρεσέ με».
Έχει δύναμη διότι το λες και το καταλαβαίνεις. Από μέσα από την ψυχή σου βγαίνει αυτή η ευχή. Διότι πολλές φορές διαβάζουμε και αλλού τρέχει ο νους. Αλλά αυτό που βγαίνει από μέσα σου, το καταλαβαίνεις τι λες.
Άγιος Εφραίμ ο Κατουνακιώτης,

[toula]

Ο Κύριος βλέπει το εσωτερικό βάθος της καρδιάς, αυτό που η καρδιά λαχταρά και επιθυμεί.
Και αν βλέπει ότι μια ψυχή δεν μπορεί να επιστρέψει στην εστία της, θα την εξαγνίσει, όποτε νομίζει Εκείνος, και θα την ελκύσει στο κέντρο της οικίας της, εκεί όπου η ψυχή θα βρει ειρήνη.
Ωστόσο αν στο πιο βαθύ κομμάτι της καρδιάς μας υπάρχει κάτι ακάθαρτο, κάτι που ελκύεται από τον κόσμο τούτο και προσκολλάται σ’ αυτόν, τότε η περιπλάνησή μας θα κρατήσει καιρό και θα συναντήσει πολλή θλίψη και βάσανο.
Εμείς που είμαστε, τρόπος του λέγειν, ευσεβείς, θα γνωρίσουμε περισσότερη θλίψη από εκείνους που δεν είναι. Αυτό συμβαίνει επειδή εκείνοι δεν νιώθουν εσωτερικό πόνο, δεν τους απασχολεί η αιωνιότητα, αλλά μόνο τα πράγματα αυτού του κόσμου: η διασκέδαση, η τροφή, το ποτό… Η προσοχή τους είναι ολότελα επικεντρωμένη σ’ αυτό, ενώ η δική μας είναι διχασμένη: θέλουμε να είμαστε με τον Κύριο, αλλά δεν έχουμε ακόμα αφήσει στην άκρη τα υλικά πράγματα – η καρδιά μας είναι ακόμα προσκολλημένη σ’ αυτά και δεν έχουμε ελευθερωθεί. Αυτός είναι ο λόγος που υποφέρουμε πολύ.
Οι λογισμοί καθορίζουν τη ζωή μας – Βίος και διδαχές του γέροντος Θαδδδαίου της Βιτόβνιτσα, σ. 265, εκδ. εν Πλω.

[toula]

Η μετάνοια οδηγεί τον άνθρωπο σε μία νέα πορεία, σε ένα άλλο τρόπο ζωής.
Τα καθήκοντα και οι υποχρεώσεις που απορρέουν από την επιλογή του χριστιανικού τρόπου ζωής σε καμία περίπτωση δεν πρέπει να θεωρηθούν ως αναγκαία δεσμά, που θα παιδαγωγήσουν κατά Θεόν τον άνθρωπο. Μία τέτοια αντίληψη μόνο αρνητικά αποτελέσματα θα έχει. Αντίθετα, όταν ο άνθρωπος επιλέξει τον χριστιανικό τρόπο ζωής, όλες οι υποχρεώσεις και τα καθήκοντα θα είναι γι’ αυτόν φυσικά επακόλουθα και δεν θα δυσανασχετεί.
Ο άνθρωπος που κάνει τη στροφή προς τον Θεό αρχίζει να εκκλησιάζεται. Ίσως αραιά και διστακτικά στην αρχή και μετά πιο συχνά.
Το ίδιο ισχύει και για τη νηστεία. Όταν ο άνθρωπος αισθανθεί την αναγκαιότητά της και αρχίζει να νηστεύει, διευκολύνεται στον πνευματικό του αγώνα. Η νηστεία ακολουθεί ορισμένους κανόνες και γι’ αυτό χρειάζεται διάκριση. Να μην επιλέξει επιπόλαια την αυστηρή νηστεία, ούτε πάλι να μετατρέπει τη νηστεία σε μία ευχάριστη δίαιτα που θα τον ευχαριστεί και θα του δημιουργεί την αίσθηση ότι πετυχαίνει κάτι σπουδαίο, ενώ στην πραγματικότητα θα τηρεί το γράμμα της νηστείας και θα χάνει το πνεύμα της, το βαθύτερο νόημά της. Η νηστεία, επίσης, πρέπει να είναι μυστική, για να μην προκαλεί τους εύκολους επαίνους, οι οποίοι οδηγούν στην κενοδοξία.
Με τη σειρά της επίσης θα έρθει και η απάρνηση των κοσμικών εκδηλώσεων. Ο χριστιανός θα καταλάβει ότι πολλές εκδηλώσεις και συνήθειες είναι μάταιες, και όχι σπάνια ψυχοφθόρες, και θα τις εγκαταλείψει χωρίς ιδιαίτερη δυσκολία. Ίσως μερικές να τις θεωρήσει αθώες και να μην τις εγκαταλείψει αμέσως. Ίσως επίσης άλλες να τις θεωρήσει απαραίτητες για την επαγγελματική του σταδιοδρομία ή για πολλούς άλλους λόγους. Όμως με την πάροδο του χρόνου και ανάλογα με το βαθμό της πνευματικότητάς του θα τις εγκαταλείψει μερικώς ή ολικώς. Εκτός και αν η απόφασή του για χριστιανικό τρόπο ζωής ατονήσει και χαλαρώσει, οπότε δεν πρόκειται να προοδεύσει πνευματικά.
Ο συνειδητός χριστιανός ζώντας μέσα στην κοινωνία πρέπει να είναι άνθρωπος της προσφοράς, της εξυπηρέτησης και της έμπρακτης αγάπης. Παράλληλα με τη συμπεριφορά του, τις πράξεις του και τα λόγια του πρέπει να είναι και το καθοδηγητικό φως των συνανθρώπων του. Και αυτό θα το πετυχαίνει χωρίς προετοιμασία και ιδιαίτερη προσπάθεια.
Από τα πρώτα βήματα στην πνευματική ζωή ο χριστιανός θα αισθανθεί την ανάγκη της συνεχούς ανανέωσης και τόνωσης και θα αξιοποιεί τα σχετικά βιβλία, απ’ τα οποία θα τροφοδοτείται, αλλά και θα ενημερώνεται για τις ποικίλες παγίδες που θα του στήνει ο διάβολος και τα όργανά του.
Τα όσα αναφέραμε αποτελούν εισαγωγή στον χριστιανικό τρόπο ζωής. Είναι τα πρώτα σταθερά βήματα, με τα οποία θα προχωρήσει ο άνθρωπος για να γευθεί στη συνέχεια τους πνευματικούς καρπούς.
Πρωτ. π. Διονύσιος Τάτσης

[toula]

Τί νὰ θυμᾶσαι ὅταν χάνεις τὴν εἰρήνη τῆς ψυχῆς σου
Μιὰ μοναχὴ εἶχε γράψει στὸν Στάρετς Ἰωσήφ ἐκθέτοντάς του τὶς στενοχώριες της, τοὺς πειρασμούς της ἀπὸ ἀνθρώπους, καὶ τοὺς λογισμούς της. Τῆς ἀπάντησε ὁ π. Ἰωσήφ:
«Ὅταν οἱ ἁμαρτίες ἢ γενικώτερα οἱ πράξεις τοῦ πλησίον σου σὲ κάνουν νὰ χάνεις τὴν εἰρήνη τῆς ψυχῆς, νὰ θυμᾶσαι τὰ ἑξῆς:
α. Ἡ σκέψη ὅτι πρέπει νὰ φροντίσωμε νὰ διορθώσωμε τοὺς ἄλλους, μᾶς φέρνει πάντοτε ταραχή. Μᾶς κάνει καὶ χάνουμε τὴν εἰρήνη τῆς ψυχῆς μας καὶ νευριάζουμε. Μὰ ἔτσι ἁμαρτάνουμε. Ἡ ἁμαρτία δὲν διορθώνεται μὲ ἁμαρτία. Μὲ τὴν πραότητα διορθώνεται. Καὶ μὲ τὴν μακροθυμία.
β. Ὁ ζῆλος σου νὰ ἐξαφανίσεις τὸ κακὸ ἀπὸ τὶς ψυχὲς τῶν ἄλλων γεμίζοντας πικρία ἐναντίον τους, εἶναι ὁ ἴδιος κακὸς· εἶναι ἁμαρτία· δὲν εἶναι ἀρετή.
γ. Νὰ θυμᾶσαι ὅτι στὸ μάτι σου ἔχει μπεῖ ἕνα μεγάλο δοκάρι. Εἶναι παράλογο καὶ ἁμαρτία, νὰ ἀσχολεῖσαι μὲ τὸ κάρφος (=τὸ μικρὸ σαριδάκι), ποὺ μπῆκε στὸ μάτι τοῦ ἀδελφοῦ σου.
δ. Μερικὲς ἀτέλειες εἶναι σὲ ὅλους μας ἀναπόφευκτες. Καὶ μερικὲς εἶναι σὲ μᾶς ὠφέλιμες. Γιατί μᾶς ὁδηγοῦν σὲ βαθύτερη ταπείνωση. Ἔτσι νὰ τὶς βλέπεις τὶς ἀτέλειες τῶν ἀδελφῶν σου.
ε. Κάνε στόχο σου νὰ μιμεῖσαι τὴν ὑπομονὴ τοῦ Χριστοῦ. Θὰ ἰδεῖς τότε τὴν ἀνυπομονησία σου νὰ χαλιναγωγεῖται. Καὶ ἡ ψυχή σου θὰ γεμίσει εἰρήνη καὶ χαρά.
στ. Σὲ ὅλα πρέπει νὰ φερόμαστε μὲ μακροθυμία. Μακροθυμεῖτε πρὸς πάντας. Ἔχε πραότητα· εἰρήνη· ὑπομονή. Καὶ στρέψε τὸν λογισμό σου, νὰ βλέπεις τὶς κακίες τῶν ἄλλων μὲ ἠρεμία καὶ μὲ γαλήνη.
ζ. Μὴν ἀφήνεις τὸν ἑαυτό σου νὰ ἐνεργεῖ μὲ σαρκικὸ φρόνημα. Μὴν ξεχνᾷς, ὅτι ὁ ἄνθρωπος μὲ σαρκικὸ φρόνημα, καταδικάζει αὐστηρὰ τὰ λάθη τοῦ πλησίον του, παρ’ ὅλο ποὺ πέφτει σ’ αὐτὰ καὶ ὁ ἴδιος.
η. Τίποτε δὲν μᾶς κάνει τόσο ἤρεμους καὶ εἰρηνικοὺς ἔναντι τοῦ πλησίον μας, ὅσο ἡ σιωπή, ἡ ἀγάπη καὶ ἡ προσευχή.
θ. Ἡ συνείδηση εἶναι ξυπνητήρι. Ὅταν σοῦ χτυπήσει, ξύπνα καὶ τρέξε νὰ κάμεις αὐτὸ ποὺ σοῦ θύμισε. Ἂν τὸ κάνεις, θὰ τὴν ἀκοῦς πάντοτε. Θὰ σὲ ξυπνάει τὴν ὥρα ποὺ πρέπει. Μὰ ἂν γιὰ μερικὲς ἡμέρες τῆς κλείσεις τὰ αὐτιά σου, καὶ εἰπεῖς μέσα σου «δὲν βαριέσαι!», τότε τὸ ξυπνητήρι αὐτὸ θὰ πάψεις νὰ τὸ ἀκοῦς· θὰ πάψει νὰ σὲ ξυπνάει.
Ἀπόσπασμα απὸ τὸ: βιβλίο Στάρετς Ἰωσήφ, ἔκδ. Ἱερὰς Μητροπόλεως Νικοπόλεως καὶ Πρεβέζης.

[toula]

Το ψαλτήρι είναι κάτι ζωντανό, ένα σώμα ζωντανό.
Και ο πεντηκοστός (Ν΄) ψαλμός είναι η καρδιά αυτού του σώματος, η καρδιά του ψαλτηρίου. Όπως και η μετάνοια είναι η πνευματική καρδιά του ανθρώπου. Χωρίς μετάνοια δεν μπορεί να ζήσει η ψυχή του ανθρώπου. Όπως ο 50ος ψαλμός, ο ψαλμός της μετανοίας, είναι η καρδιά του ψαλτηρίου, έτσι και η μετάνοια είναι η πνευματική μας καρδιά.
Ο Δαυίδ μέσα στη μετάνοιά του, την ταπείνωσή του και τη λατρεία του, συναντά τον Θεό, ο Θεός τον πληροφορεί και μέσα από αυτήν τη συνάντηση, γεννιέται το ψαλτήρι. Το ψαλτήρι είναι ένα δυνατό όπλο, γιατί μέσα σε αυτό μπορεί ο άνθρωπος να δει τη δική του αμαρτία, την αποστασία του, την κατάσταση της διανοίας και του μυαλού του, την απομάκρυνση του από τον Θεό, την αρετή του, αλλά μπορεί να δει και την αγάπη και το έλεος του Θεού. Και όταν ο άνθρωπος μπορεί να δει τον εαυτό του και μπορεί να δει και τον Θεό του, τότε έχει δει τα πάντα.
Οι περισσότεροι από εμάς γνωρίζουμε τον 50ο ψαλμό από στήθους. Τον ακούμε στις Ακολουθίες της Εκκλησίας μας. Και όταν ξεκινά η γλώσσα μας να λέει το «ἐλέησόν με ὁ Θεός…» τρέχει και πολύ γρήγορα φτάνει στο τέλος του ψαλμού. Όμως δεν έχουμε συνειδητοποιήσει ότι μπορεί η γλώσσα να τρέχει, αλλά η ψυχή να μην σκαρφαλώνει, να μην ανεβαίνει. Και μόνο το ««ἐλέησόν με» είναι μία θέση της ψυχής, μία κατάσταση της καρδιάς. Βιαζόμαστε να πούμε τον ψαλμό και τρέχουμε. Όμως όσο εύκολο είναι να τον μάθουμε και να τον πούμε, τόσο δύσκολο είναι να ζήσουμε, ακόμα και την πρώτη λέξη του.
Το «ἐλέησόν με» είναι ένα ύψος στο οποίο σκαρφαλώνει η ψυχή και έχει μια ιδιαίτερη θέα. Από το ύψος του ««ἐλέησόν με» βλέπω τον Θεό. Πως μπορεί κάποιος να φτάσει στο ««ἐλέησόν με»; Αν θέλω να ανέβω, πρέπει να κατέβω, να ταπεινωθώ. Για να δω αυτόν τον Θεό, πρέπει να πάω στο ««ἐλέησόν με». Και για να πάω πρέπει να κατέβω, δηλαδή να ταπεινωθώ. Να κατέβω μέσα στην ίδια μου τη ζωή, να βυθιστώ μέσα στην ψυχή μου. Γιατί εκεί είναι ο τόπος συνάντησης με τον Θεό. Η καρδιά η ταπεινή, η συντετριμμένη, η μετανοημένη είναι εκείνη η οποία μπορεί να δει τον Θεό.
Όταν ο άνθρωπος νιώσει την πτώση του, όταν πραγματικά ταπεινωθεί και ουσιαστικά μετανοήσει, υπάρχει το «αλλά» του Θεού, όπως το είπε στον απόστολο Παύλο, «ἀλλά ἀνάστηθι». Μέσα στον ψαλμό δεν φαίνεται μόνο η θέση της μετανοίας, αλλά και όλος ο πνευματικός μηχανισμός της. Γνωρίζω τον εαυτό μου, βλέπω απέναντι την αγάπη του Θεού και καταλαβαίνω ποιος είναι αυτός που μπορεί να με καθαρίσει. Όταν ο άνθρωπος μπει στο πνευματικό ταξίδι της μετανοίας, ένα πράγμα βλέπει, μόνο Θεό. Γίνεται τόσο αισθητή η παρουσία του Θεού, που μόνο Αυτόν βλέπει και συνειδητοποιεί ότι όλα τα έχει πράξει απέναντι Του.
Ο άνθρωπος της μετανοίας δεν είναι ο άνθρωπος της επιφάνειας, αλλά αυτός που θα βυθιστεί στο βάθος της ζωής, της υπάρξεως και της ψυχής του. Και θα φτάσει να ερευνήσει ακόμη και τα αμαρτητικά σκιρτήματα των παιδικών του χρόνων. Γιατί η μετάνοια είναι αποκάλυψη Θεού και αποκάλυψη της κατάστασης, της ζωής, της ψυχής και της πορείας του ανθρώπου. Ο άνθρωπος της μετανοίας είναι προφήτης. Από τη στιγμή που βλέπει μέσα από τη μετάνοια τον Θεό, μπορεί να δει το παρελθόν, το παρόν και το μέλλον. Μπορεί να υπάρξει μετάνοια χωρίς αλήθεια; Η αλήθεια για εμάς είναι πρόσωπο, είναι ο Χριστός. Για να δεις την Αλήθεια που είναι ο Θεός, πρέπει να δεις πρώτα την αλήθεια της δικής σου ζωής.
Μέσα από αυτήν την κατάσταση ο άνθρωπος μπορεί να βρει την ειρήνη και την αγαλλίαση. Κρατώντας με ταπείνωση τη μετάνοια, στοχεύεις τον Θεό και έτσι μόνο μπορείς να γευτείς τη χαρά, την ειρήνη και την αγαλλίαση. Ο άνθρωπος που μετανοεί, γίνεται ένα πανεπιστήμιο που διδάσκει ευσέβεια. Ο μετανοημένος άνθρωπος δεν χρειάζεται να μιλήσει, μιλάει η στάση του, το βλέμμα του, η σιωπή του. Η μετανοημένη ζωή είναι το μεγαλύτερο κήρυγμα. Το σπουδαίο είναι να γίνει ο άνθρωπος θυσιαστήριο πάνω στο οποίο θα θυσιάζει το θέλημα του, την αμαρτία του. Και μέσα από αυτήν τη θυσία θα παίρνει τον ίδιο τον Θεό. Αυτήν τη θυσία ζητάει ο Θεός.
Η μετάνοια δεν είναι αδυναμία, είναι δύναμη, ισοδύναμη της αγάπης και της ελπίδας. Και είναι επιστροφή στην καθαρή φύση, στην υψηλή θέση και στην ιδιότητα του ανθρώπου ως παιδί του Θεού.
† π. Σπυρίδων Βασιλάκος (εφημέριος Ι.Π.Ν. Ευαγγελιστού Λουκά Θηβών)

[toula]

Kόλπους υποσχών την νέαν Σάρραν δέχου, Ω της παλαιάς Aβραάμ Σάρρας άνερ.
Για την Οσία Σάρρα γράφει ο Άγιος Νικόδημος ο Αγιορείτης: «Περί της Aγίας ταύτης Σάρρας γράφεται εις τον Παράδεισον των Πατέρων, ότι είπε ταύτα τα λόγια. «Eάν εύξωμαι τω Θεώ, ίνα πάντες οι άνθρωποι πληροφορώνται εις εμέ, ευρεθήσομαι εις την θύραν εκάστου μετανοούσα. Aλλά μάλλον εύξομαι, την καρδίαν μου αγνήν είναι μετά πάντων». Προς την Oσίαν ταύτην επήγαν μίαν φοράν δύω μεγάλοι Γέροντες και αναχωρηταί από τα μέρη του Πηλουσίου όρους, πηγαίνοντες δε, έλεγον αναμεταξύ των, ας ταπεινώσωμεν την γραίαν ταύτην. Eίτα λέγουσιν αυτή. Bλέπε, μήπως υπερηφανευθή ο λογισμός σου, και ειπής, ότι ιδού οι αναχωρηταί έρχονται εις εμένα, οπού είμαι γυναίκα. H δε Oσία απεκρίθη εις αυτούς. Kατά μεν την φύσιν, είμαι γυναίκα, όχι δε κατά τον λογισμόν. Άλλην φοράν επήγαν εις αυτήν Σκητιώται, και ετραπέζωσεν εις αυτούς μερικά φαγητά οπού της έφερον. Eκείνοι δε αφήσαντες τα καλά φαγητά, έφαγον τα αχαμνά. Tότε λέγει αυτοίς η Oσία, αληθώς Σκητιώταί εστε. Tόσον δε αγωνίστρια ήτον η μακαρία αύτη, ώστε οπού εξήντα χρόνους εκάθησεν επάνω εις ένα ποταμόν, και κάτω δεν έσκυψε να ιδή.»
Η Οσία Σάρρα απεβίωσε ειρηνικά.

[toula]

Να προσέχουμε τους φίλους μας
Μια μέρα δύο φίλοι πήγαιναν βόλτα. Ο ένας είχε κουστούμι και ήταν καθαρός. Ο άλλος φορούσε παλιόρουχα και ήταν λερωμένος. Σε κάποιο σημείο συνάντησαν λάσπη. Τότε ο λερωμένος πήρε λάσπη και λέρωσε τον άλλο που ήταν καθαρός. Ο κακός άνθρωπος θέλει και οι ενάρετοι να γίνουν σαν κι αυτόν, δηλαδή κακοί. Γι' αυτό να προσέχετε στη ζωή σας και να διαλέγετε ως φίλους σας τους ενάρετους.

[toula]

"Αμερικανίδα καθηγήτρια διαβίβασε σε Ορθόδοξο κληρικό την επιθυμία του πάπα να προσκαλέσει τον Γέροντα Παΐσιο και Γέροντα Πορφύριο να πάνε στο Βατικανό.
Η απάντηση και των δύο ήταν η εξής: «Όχι δεν μπορούμε να πάμε. Διότι η Ρωμαιοκαθολική Εκκλησία και ο Πάπας δεν είναι έτοιμοι. Έχουν πολύ εγωισμό. Όχι μόνο θέλουν να μας υποτάξουν, αλλά και δεν πιστεύουν ότι έχουμε την αλήθεια εμείς. Δεν χρειάζεται να πάμε. Καλύτερα θα βοηθήσουμε την υπόθεση με την προσευχή μας»