Ψυχοφελή μηνύματα...

[toula]

«Γέροντα, πώς ομοιάζουν οι Χριστιανοί σήμερα;»
«Σαν τα καρπούζια, παιδί μου...»
Με αυτή την απλή, γεμάτη πνευματική σπιρτάδα κουβέντα, ένας γέροντας στο Άγιον Όρος αποτύπωσε μια μεγάλη αλήθεια για την εποχή μας. Αν το καλοσκεφτείς, το καρπούζι είναι ένα φρούτο που εύκολα σε ξεγελάει.Απ' έξω, καταπράσινο και στιβαρό - Βλέπεις μια επιφάνεια όμορφη, σκληρή, που σου δίνει την εντύπωση πως τίποτα δεν τη λυγίζει. Έτσι είναι και πολλοί Χριστιανοί σήμερα. Φοράνε το «ένδυμα» της ευσέβειας, ξέρουν τα λόγια, ακολουθούν τα έθιμα, δείχνουν ακλόνητοι.
Από μέσα, όμως, τι γίνεται; Εκεί είναι το μεγάλο ερώτημα. Γιατί το καρπούζι, αν δεν έχει ωριμάσει σωστά στον ήλιο, αν δεν έχει τραβήξει τους χυμούς που πρέπει από τη γη, μένει άγουρο. Ή, ακόμα χειρότερα, σαπίζει εσωτερικά χωρίς να φαίνεται τίποτα στην επιφάνεια.
Όπως τονίζει συχνά η γεροντική σοφία, η πνευματική ζωή δεν είναι βιτρίνα. «Όταν αγοράζεις ένα καρπούζι, δεν το παίρνεις για το φλοιό του, αλλά για τη γλυκάδα της σάρκας του. Έτσι και ο Θεός, δεν κοιτάζει το εξωτερικό μας περιτύλιγμα, αλλά αν η καρδιά μας είναι γλυκιά, γεμάτη αγάπη, ταπείνωση και καλοσύνη.» Σήμερα, οι άνθρωποι έχουμε μάθει να χτυπάμε το καρπούζι για να δούμε αν είναι καλό. Η ίδια η ζωή, με τις θλίψεις, τις δοκιμασίες και τις καθημερινές δυσκολίες, μας «χτυπάει» για να φανεί τι ήχο βγάζουμε. Βγάζουμε ήχο κούφιο και γεμάτο εγωισμό; Ή ήχο μεστό, που δείχνει ότι μέσα μας υπάρχει πνευματικός καρπός;
Το ζητούμενο, λοιπόν, δεν είναι να φαινόμαστε απλώς «καταπράσινοι» και άψογοι εξωτερικά. Το στοίχημα για τον Χριστιανό του σήμερα είναι να εκθέσει την ψυχή του στον Ήλιο της Δικαιοσύνης —τον Χριστό— ώστε να ωριμάσει εσωτερικά. Μόνο τότε, όταν κάποιος τον πλησιάσει και τον «κόψει», θα βρει μια καρδιά γεμάτη πνευματική γλυκάδα, έτοιμη να ξεδιψάσει τον πλησίον.

[toula]

Δεν υπάρχει ούτε ένας Άγιος, που να έγινε Άγιος γιατί φοβήθηκε να μην πάει στην κόλαση.
Όσοι έγιναν Άγιοι, είναι γιατί αγάπησαν τον Χριστό.
Και ο τελευταίος Άγιός μας, ο Άγιος Πορφύριος, τι φώναζε σε όλους; «Αγαπήστε τον Χριστό και μην σας νοιάζει τίποτα».
Έτσι λοιπόν, στον Θεό δεν πάμε με το ζόρι. Δεν πάμε από φόβο. Ο φόβος φτιάχνει θρησκόληπτους ανθρώπους και όχι Χριστιανούς.
Φτιάχνει ανθρώπους που δεν είναι ελεύθεροι απέναντι στον Θεό. Δεν τον αγαπάνε ελεύθερα αλλά από φόβο.
Στον Θεό λοιπόν πηγαίνω ελεύθερα, γιατί εμπιστεύομαι το πρόσωπο και την αγάπη Του.
Δεν φοβάμαι το Θεό. Όποιος φοβάται τον Θεό είναι άρρωστος. Γιατί; Διότι ο Θεός είναι Αγάπη! Φοβάμαι την Αγάπη; Ε, άρρωστος είμαι…
Μητροπολίτης Σισανίου & Σιατίστης Παύλος Ιωάννου
"ΔΕΝ ΕΧΟΥΜΕ ΑΛΛΟ ΔΡΟΜΟ ΑΠΟ ΤΗΝ ΑΓΑΠΗ"

[toula]

https://www.youtube.com/watch?v=jEfbnmW5nDI

Συνέντευξη με την Γερόντισσα Ευφημία της Ιεράς Μονής Αγίων Κήρυκου και Ιουλίττας

[toula]

Όταν όμως οι άνθρωποι αντιμετωπίζουν τις δοκιμασίες κοσμικά, βασανίζονται.
Οσίου Παϊσίου Αγιορείτου
Αν καταλάβη κανείς τα μυστικά της πνευματικής ζωής και τον μυστικό τρόπο με τον οποίο εργάζεται ο Θεός, παύει να στεναχωριέται για ό,τι του συμβαίνει, γιατί δέχεται με χαρά τα πικρά φάρμακα που του δίνει ο Θεός για την υγεία της ψυχής του.

[toula]

"Ο διάβολος παίρνει επίδομα ανεργίας"....
Είναι αλήθεια πως στις μέρες που διανύουμε ο διάβολος δεν έχει και πολλά να κάνει...
Πλέον τα κάνουμε μόνοι μας και με μεγάλη επιτυχία....έχουμε κάνει διατριβή στην κακία, στον φθόνο, στην επίδειξη ισχύος, στην διαπλοκή και γενικότερα σε ότι έχει σχέση με διαφθορά....
"Έχεις μπάρμπα στην Κορώνη (δηλαδή μέσο) μην φοβάσαι τίποτα" λέει ο λαός.
Τα παραπάνω φυσικά συνοδεύονται από διδακτορικό στις μεθόδους της ατιμωρησίας.
Όσο μεγαλύτερη θέση έχεις, τόσο περισσότερο αδιαφορή ο διάβολος, αφού ο ίδιος έχεις αναλάβει να φέρεις εις πέρας το έργο του.
Ο έλεγχος των πάντων βασισμένος στα "γαλόνια" που κατέχει κάποιος....όσο περισσότερα "γαλονια" τόσο πιο πολύ βουτηγμένος στην διαφθορά.
Φυσικά και υπάρχουν και οι εξαιρέσεις, αλλά όπως έλεγε και ο μαθηματικός μου στο λύκειο "οι εξαιρέσεις υπάρχουν, για να επιβεβαιωθεί ο κανόνας".
Θα ήθελα να θυμίσω όμως σε εσένα που διαβάζεις αυτήν την σκέψη, πως μπορεί ο διάβολος να σπέρνει αλλά στο τέλος Ο Θεός θα θερίσει και αυτό είναι γεγονός βέβαιο.
Και ο Γολιάθ έκανε "τον κάμποσο" αλλά μεσα από τον μικρούλη τον Δαυίδ, "βρήκε τον δάσκαλο του".
Σκέψου λοιπόν πριν κάνεις το θέλημα του διαβόλου πως θα έρθει η ώρα της κρίσης και εκεί, επιστροφή δεν υπάρχει.
Θυμισου πως η αδικία ΠΑΝΤΟΤΕ επιστρέφει, σε αυτόν που την κάνει.
Όλες οι αδκιες έχουν επιστροφή σε αυτόν που τις έκανε.
Μην σκέφτεσαι πρόσκαιρα, μην βλέπεις το δέντρο και χάνεις το δάσος.
Ο Θεός είναι, ήταν και θα είναι με τους αδικημένους και πότε με αυτούς που αδίκησαν.
ΜΗΝ ΕΙΣΑΙ ΑΔΙΚΟΣ ΣΕ ΚΑΝΕΝΑΝ.

[toula]

Ο άγιος πατήρ ημών Ιωάννης Καλαΐδης και η Χάρις του Αγίου Πνεύματος!
Πολλές φορές διαβάζουμε στα Πατερικά βιβλία ότι οι άγιοι άνθρωποι του Θεού μιλούν χωρίς να προμελετήσουν, φωτιζόμενοι από το Άγιο Πνεύμα! Άλλες φορές πάλι, όταν δεν έχουν άμεση πληροφόρηση από τον Θεό, καταφεύγουν στην προσευχή και μέσω αυτής, λαμβάνουν την θεία βοήθεια για να καθοδηγήσουν τους ανθρώπους προς την σωτηρία! Υπάρχει και η περίπτωση που δεν είναι για το συμφέρον του ανθρώπου να γνωρίζει κάποια πράγματα και οι άγιοι δεν πληροφορούνται από τη θεία Χάρη ή δεν αποκαλύπτουν στους ανθρώπους αυτά που γνωρίζουν! Όλα αυτά αξιωθήκαμε να τα βιώσουμε όσοι ζήσαμε από κοντά τον μακαριστό πατέρα Ιωάννη! Σε μια περίοδο της ζωής μου είχα προβλήματα με κάποιον που έπρεπε να συνεργάζομαι υποχρεωτικά μαζί του! Δεν υπήρχε αιτία και δεν μπορούσα να καταλάβω το γιατί ! Σε μία επίσκεψή μου στον π. Ιωάννη, μόλις πήρα την ευχή του και χωρίς να του έχω πει τίποτα γι αυτό το θέμα, μου είπε: " Πρόσεξε παιδί μου αυτόν τον άνθρωπο, έχει φθόνο για σένα! Όχι πολλά πολλά μαζί του"! Σε μια άλλη επίσκεψή μας, ήμασταν στο καθιστικό της οικίας του και χτύπησε το κουδούνι. Σηκώθηκε ο ίδιος και άνοιξε την πόρτα. Μπήκε κάποιος, τον οποίον γνώριζα και μίλησαν, χωρίς εμείς να ακούσουμε τι έλεγαν. Ο άνθρωπος αυτός σε λίγο άρχισε να τρέμει αλλά δε μπορούσαμε να καταλάβουμε τι είχε συμβεί! Την άλλη μέρα συνάντησα τον άνθρωπο αυτόν τυχαία και μου ζήτησε να του δώσω το τηλέφωνο του πατρός Ιωάννη! Μου είπε: "Χθες που ήρθα στον παππούλη, για πρώτη φορά, μόλις με είδε μου είπε". " Καλώς τον Θ...! Εσύ είχες ατύχημα με το αυτοκίνητο"! Και πράγματι, όπως μου είπε, είχε σοβαρό ατύχημα με το αυτοκίνητό του! Αυτή η αποκάλυψη, έγινε και η αιτία να αρχίσει να ζει πνευματικά! Μία μόνο φορά δεν μου απάντησε σε ένα πνευματικό θέμα που με παρακάλεσε να τον ρωτήσω, ένας μοναχός. Μου είπε: " Τώρα παιδί μου δεν μπορώ..." Δεν του το αποκάλυπτε ίσως ο Κύριος, γιατί μόνο Εκείνος γνωρίζει με την Σοφία Του, το τι συμφέρει στην κάθε ψυχή! Άλλη μια φορά που ήμασταν στο Νεοχώρι, ήρθαν δύο γονείς που η κόρη τους είχε σοβαρό ψυχοσωματικό πρόβλημα! Ρώτησαν το γιατί και ο άγιος Πατήρ τους είπε ότι έκαναν μάγια στο παιδί τους! Ο πατέρας πίεζε πάρα πολύ τον π. Ιωάννη να του αποκαλύψει ποιος το έκανε αυτό! Τότε ο παππούλης του είπε: " Κάποιος που μπαινοβγαίνει συχνά στο σπίτι σας "! Παρ' όλη την επιμονή του πατέρα, δεν του είπε το όνομα αυτού που έκανε το κακό! Είχε πάντοτε τη διάκριση να βοηθάει τους ανθρώπους κατά το θέλημα του Θεού, ώστε να μη συμβούν τα χειρότερα! Και στην συγκεκριμένη περίπτωση συμβούλεψε τους ανθρώπους αυτούς, με τι τρόπο να βοηθήσουν το παιδί τους! Κάποτε τον επισκεφθήκαμε με τον πατέρα Γαβριήλ, έναν ευλαβέστατο αγιορείτη ιερομόναχο, από τη Νέα Σκήτη! Σε μια στιγμή ο π. Γαβριήλ του είπε:" Γέροντα θέλω να σας ρωτήσω κάτι". Ο πατήρ Ιωάννης τότε, κλείνοντας τα μάτια του, έκανε τρεις φορές το σημείο του Σταυρού! Ο ιερομόναχος συνέχισε: "Σε μια γνωστή μου οικογένεια, όταν συγκεντρώνονται όλα τα μέλη της το βράδυ στο καθιστικό του σπιτιού, συμβαίνει ένα υπερφυσικό γεγονός! Βγαίνει από το πάτωμα ένας μοναχός, του οποίου δεν φαίνεται το πρόσωπο και βαδίζει προς το παιδί της οικογένειας! Αυτό το βλέπει μόνο το παιδί"! Ο π. Ιωάννης του απάντησε άμεσα: " Ο μοναχός αυτός είναι κάποιος άγιος και το γεγονός αυτό συμβαίνει γιατί στον χώρο εκείνο, στα θεμέλια του σπιτιού, υπάρχει ένα κομμάτι από την πέτρινη πλάκα του τάφου του! Πρέπει να σκάψουν σ' εκείνο το σημείο, να βγει η πλάκα και να την πάνε σε μια εκκλησία"! Αυτά και πολλά άλλα που συνεχώς η μνήμη μας τα επαναφέρει, αξιωθήκαμε να βιώσουμε! Να δούμε και να ακούσουμε! Η μεγάλη αγιότητα του π. Ιωάννη, που είχε όπως πιστεύω την βάση της στην απέραντη ταπείνωσή του, καθώς και η ευχή του να μας συνοδεύουν σε κάθε στιγμή της ζωής μας! Αμήν!
Μιλτιάδης Τσεσμετζής -

[toula]

Ὅπως δὲν εἶναι δυνατὸ νὰ περάση κάποιος τὴ μεγάλη θάλασσα χωρὶς πλοῖο, ἔτσι δὲν μπορεῖ κάποιος, χωρὶς τὸν θεῖο φόβο, νὰ περάση πρὸς τὴν ἀγάπη.
Τὴ βρωμερὴ θάλασσα τῶν ἁμαρτιῶν, ἡ ὁποία ἔχει τοποθετηθῆ ἀνάμεσα σὲ ἐμᾶς καὶ τὸν νοερὸ παράδεισο (καὶ νὰ φθάση στὴν ἀγάπη τοῦ Θεοῦ· αὐτὴ τὴ βρωμερὴ θάλασσα) μόνο μέσῳ τοῦ πλοίου τῆς μετανοίας μποροῦμε νὰ τὴ διαβοῦμε, ἡ ὁποία μετάνοια ἔχει γιὰ κωπηλάτες τὸν θεῖο φόβο.
Ἐὰν αὐτοὶ οἱ κωπηλάτες τοῦ φόβου δὲν κυβερνοῦν σωστὰ τὸ πλοῖο τῆς μετανοίας, μέσα ἀπὸ τὴν ὁποία διερχόμαστε τὴ θάλασσα τοῦ παρόντος βίου πρὸς τὸν Θεό, καταποντιζόμαστε στη βρωμερή θάλασσα τῶν παθῶν.
Ἡ μετάνοια εἶναι τὸ πλοῖο, ὁ θεῖος φόβος εἶναι οἱ κωπηλάτες, καὶ ἡ ἀγάπη εἶναι τὸ θεϊκὸ λιμάνι.
Ὁ φόβος μᾶς καθίζει στὸ πλοῖο τῆς μετάνοιας καὶ μᾶς περνᾶ, μέσα ἀπὸ τὴ βρωμερὴ θάλασσα τοῦ κόσμου, στὸ θεῖο λιμάνι, ποὺ εἶναι ἡ ἀγάπη, στὸ ὁποῖο διαβαίνουν ὅλοι αὐτοὶ ποὺ κοπιάζουν καὶ εἶναι καταφορτωμένοι, μέσῳ τῆς μετάνοιας.
Ὅταν φθάσουμε τὴν ἀγάπη, φθάσαμε στὸν Θεὸ καὶ ἔφτασε στὸ τέλος του ὁ δικός μας δρόμος, καὶ διαβήκαμε στὴν ἀπὸ ἐκεῖ πλευρὰ αὐτοῦ τοῦ κόσμου, ὅπου εἶναι ὁ Πατέρας καὶ ὁ Υἱὸς καὶ τὸ Ἅγιο Πνεῦμα· στὸν ὁποῖο ἀνήκει ἡ δόξα καὶ τὸ κράτος καὶ εἴθε νὰ μᾶς ἀξιώση νὰ ἀπολαύσουμε καὶ ἐμεῖς αὐτὴ τὴ δόξα Του καὶ τὴν ἀγάπη που προέρχεται ἀπὸ τὸν φόβο Του. Ἀμήν.
Ἅγιος Ἰσαάκ ὁ Σύρος

[toula]

Θυμᾶμαι τί μοῦ συνέβη, ὅταν γιὰ πρώτη φορὰ μὲ ἀληθινὴ συντριβὴ γιὰ τὶς ἁμαρτίες μου πῆγα στὴν Ἐξομολόγηση. Ὅλη ἡ ζωὴ ποὺ ἔζησα ὀρθώθηκε μπροστά μου ὡς ἀδικία ἀπὸ τὴν ἀρχὴ ὡς τὸ τέλος.
Ὅταν συνάντησα τὸν ἱερέα, δὲν μποροῦσα νὰ μιλήσω καθόλου ἀπὸ τὴ θλίψη, τὰ δάκρυα, τὸν καρδιακὸ πόνο, ἀλλὰ μόνον ἔκλαιγα. Καὶ πιστέψτε με, πρὶν ἀκόμη ἀρχίσω νὰ μιλῶ γιὰ τὶς ἁμαρτίες μου, ὁ Ἴδιος ὁ Κύριος «ἐξῆλθε πρὸς συνάντησίν μου» καὶ ἔπεσε στὸν τράχηλό μου καὶ μὲ κατεφίλησε, (Λουκ. 15, 20) καὶ ἤμουν γι’ Αὐτὸν ἀγαπητός, χωρὶς νὰ περιμένει ἀπὸ μένα πότε θὰ πῶ «συγχώρησον», ὅπως καὶ στὴν παραβολή ὁ ἄσωτος υἱὸς εἶπε, «συγχώρησον, Πάτερ, ἥμαρτον εἰς τὸν οὐρανὸν καὶ ἐνώπιόν Σου», (Λουκ. 15, 21) ὅταν ἤδη ὁ Πατέρας τὸν δέχθηκε στὴν ἀγκαλιά Του.
Κατηγοροῦσα τὸν ἑαυτό μου σὲ ὅλα. Ὁ Κύριος, ὅμως, δὲν πρόφερε οὔτε ἕνα λόγο μομφῆς· μόνο χαιρόταν «ὅτι ὁ υἱὸς αὐτὸς ἀπολωλὼς ἦν καὶ εὑρέθη, νεκρὸς ἦν καὶ ἀνέστη» (Λουκ. 15, 32). Τί νύχτα ἦταν ἐκείνη! Μοῦ εἶναι ἀδύνατο νὰ τὴ διηγηθῶ. Πόσο μᾶς ἀγαπᾶ ὁ Κύριος!
Ὅσιος Σωφρόνιος Σαχάρωφ

[toula]

Η καθημερινή λατρεία είναι μεγάλη ευλογία
Εμείς οι Ορθόδοξοι έχομε το μοναδικό προνόμιο να μπορούμε από τα λειτουργικά βιβλία να γνωρίσουμε το αγιολογικό, το δογματικό και ηθικό περιεχόμενο της κάθε εορτής.
Πράγματι, έχομε τον ουρανό και τη γη μέσα στη λατρεία. Γι’ αυτό οι άνθρωποι οι οποίοι δεν έχουν ουσιαστική σχέση με τις εκκλησιαστικές Ακολουθίες συνήθως είναι πνευματικά άνικμοι, ανόρεκτοι, αδύναμοι, καχεκτικοί. Και η ζωή τους αποτελείται από διάφορα μικρογεγονότα, τα οποία γεμίζουν τη συνείδηση και τη μνήμη τους. Το βεληνεκές τους είναι μικρό, αφού δεν έχουν εποπτεία των νοητών και ουρανίων πραγμάτων.
Για μας, λοιπόν, τους μοναχούς η καθημερινή λατρεία είναι μεγάλη ευλογία, διότι έχουμε κάθε ημέρα κοινωνία με τους Αγίους, αλλά και με τον Κύριο και τη Θεοτόκο. Οι συχνές Ακολουθίες αυξάνουν τον ορίζοντά μας και κάνουν το «είναι» μας να ανέρχεται από τη γη στον Ουρανό.
(†) Γέροντας Αιμιλιανός Σιμωνοπετρίτης

[toula]

Η νηστεία είναι όπλο, ένα πολύ δυνατό όπλο στον πόλεμο με τα πονηρά πνεύματα.
Ο στρατιώτης που την ώρα της μάχης θα χάσει το όπλο του πέφτει κάτω, γιατί δεν έχει άλλη επιλογή. Είτε θα τραπεί σε φυγή, είτε θα παραδοθεί. Όταν όμως του δώσουν όπλα χαίρεται, γιατί τότε μπορεί να σταθεί στη θέση του και να αποκρούσει τον εχθρό. Πώς μπορεί να μην χαρεί ο χριστιανός όταν οπλίζεται με τη νηστεία εναντίον των πιο φοβερών αντιπάλων του; Πώς να μη σκιρτήσει από χαρά ή καρδιά του και να μην λάμψει το πρόσωπό του όταν κρατά στα χέρια του ένα όπλο, που με το που το βλέπουν οι εχθροί του συγχύζονται και το βάζουν στα πόδια;
Η λαιμαργία κάνει μελαγχολικό τον άνθρωπο, τον φοβίζει, ενώ η νηστεία τον ευφραίνει, του δίνει κουράγιο. Η λαιμαργία προκαλεί και άλλη λαιμαργία, ακόμα μεγαλύτερη, ενώ η νηστεία ενισχύει την αντοχή, την κάνει πιο ισχυρή. Ο βασιλιάς Δαβίδ άσκησε τη νηστεία τόσο πολύ, ώστε αναφωνούσε ο ίδιος: «Τὰ γόνατά μου ἠσθένησαν ἀπὸ νηστείας» (Ψαλμ. 108, 24). Όταν ο άνθρωπος συνειδητοποιεί τη χάρη που λαμβάνει από τη νηστεία, τότε θέλει να νηστεύει όλο και περισσότερο. Και οι δωρεές που φέρνει η νηστεία είναι αμέτρητες.
Με τη νηστεία ο άνθρωπος ελαφραίνει και το σώμα και το πνεύμα του από το βάρος του πνευματικού σκότους και παχύτητας. Το σώμα του γίνεται ελαφρύ, ζωντανό και το πνεύμα του φωτεινό και καθαρό.
Με τη νηστεία ο άνθρωπος υψώνει την ψυχή του πάνω από τα γήινα δεσμά και εισχωρεί μέσα από το σκότος της κτηνώδους ζωής στο φως της βασιλείας του Θεού, στην αληθινή του πατρίδα.
Η νηστεία ενισχύει τον άνθρωπο, τον κάνει αποφασιστικό και θαρραλέο μπροστά σε δαίμονες και ανθρώπους. Η νηστεία κάνει τον άνθρωπο γενναιόδωρο, πράο, εύσπλαχνο και υπάκουο.
Με τη νηστεία ο Μωυσής αξιώθηκε να λάβει τις δέκα εντολές από τον ίδιο τον Θεό.
Με τη νηστεία ο Ηλίας έκλεισε τους ουρανούς και δεν έβρεξε για τρία χρόνια. Με τη νηστεία προκάλεσε τη φωτιά που έπεσε από τον ουρανό πάνω στους ειδωλολάτρες. Με τη νηστεία εξαγνίστηκε τόσο πολύ, ώστε αξιώθηκε να συνομιλήσει στο όρος Χωρήβ με τον Θεό.
Με τη νηστεία ο Δανιήλ σώθηκε από τα δόντια των λεόντων και οι τρεις παίδες γλύτωσαν από την κάμινο του πυρός.
Με τη νηστεία ο βασιλιάς Δαβίδ ύψωσε την καρδιά του στον Κύριο και η χάρη του Θεού τον επισκίασε. Έτσι έγραψε και έψαλε τους γλυκύτατους και ανυπέρβλητους ψαλμούς που ανύψωναν όλους τους προ Χριστού ανθρώπους στον Θεό.
Με τη νηστεία ο βασιλιάς Ιωσαφάτ κατατρόπωσε τους εχθρούς του, τους Αμμωνήτες και τους Μωαβίτες.
Με τη νηστεία η πόλη της Νινευί σώθηκε από την καταστροφή που είχε προφητέψει ο προφήτης Ιωνάς.
Με τη νηστεία ο Ιωάννης ο Βαπτιστής έγινε ο «μείζων ἐν γεννητοῖς γυναικῶν».
Άγιος Νικόλαος Βελιμίροβιτς