Ψυχοφελή μηνύματα...

[toula]

H μεγαλύτερη δύναμή μας βρίσκεται στη συνειδητοποιημένη αδυναμία μας και η αγιότητα στη μετανοημένη αμαρτία.
Όταν διαπιστώνεις ότι κάτι δεν πάει καλά, έχει ξεκινήσει το ταξίδι της ιάσεως.
Η δύναμη και η ροπή προς την αμαρτία μοιάζει με μια αγιότητα σε πτώση που σέρνεται τραυματισμένη και ψάχνει ίαση για να επανέλθει στον θρόνο της. Δεν είναι κακή αυτή η δύναμη, αλλά ο στόχος στον οποίο κατευθύνεται την αρρωσταίνει. Τα πάθη ως δυνάμεις της ψυχής δεν είναι αμαρτωλά από μόνα τους, απλά γίνονται αρρώστιες όταν αιχμαλωτίζονται σε καταστάσεις θανάτου. Γι’αυτό και σύμφωνα με τον Άγιο Γρηγόριο Παλαμά τις δυνάμεις τις ψυχής οφείλουμε όχι να τις καταργήσουμε αλλά να τις μεταβάλλουμε.
Για τον λόγο αυτό στην εκκλησία έχουμε την άσκηση ως μητέρα του αγιασμού για να μπορούμε να διορθώνουμε με τη χάρη του Αγίου Πνεύματος όποιες πτώσεις συμβαίνουν και συνθλίβουν την ύπαρξή μας.
Οι αμαρτίες μας είναι στην ουσία προδομένοι έρωτες. Επιθυμίες που ενώ αρχικά μοιάζουν με πρόβατα διαπιστώνουμε ότι είναι λύκοι με ένδυμα προβάτου και πέφτουμε στην παγίδα. Δεν είναι κακές οι επιθυμίες αλλά αν δεν απευθύνονται στον Χριστό τότε αρρωσταίνουν από τον καρκίνο της φθοράς και παρασέρνουν τον άνθρωπο στην απώλεια.
Τα πάντα εξαρτώνται από το βαθύτερο θέλω, από την προαίρεση όπως έλεγε και ο Άγιος Μάξιμος ο Ομολογητής. Τι θέλω , γιατί το θέλω, πως το θέλω .... από αυτά εξαρτώνται τα πάντα. Όταν το βαθύτερο θέλω δεν έχει τη σφραγίδα του Χριστού και κομματιάζεται από εδώ και εκεί, πουλιέται και πορνεύει στα σκοτάδια ο άνθρωπος τότε βαδίζει τυφλός και μεθυσμένος στον δρόμο της απώλειας.
Στην εκκλησία η θεραπεία και ο αγιασμός του ανθρώπου δεν έρχεται με μια φιλοσοφική ή ηθική αλλαγή σε επιφανειακό επίπεδο. Η εξωτερική αλλαγή είναι αποτέλεσμα και όχι η αρχή, διαφορετικά η εκκλησία ξεπέφτει σε ηθικιστικό σωματείο. Στην εκκλησία η θεραπεία έρχεται με τη συνέργεια του Αγίου Πνεύματος δια μέσου των Ιερών Μυστηρίων. Θέλει ο Χριστός , θέλω κι εγώ και τότε έρχεται ο γάμος της μεταμορφώσεως του ανθρώπου στην πορεία προς το καθ’ ομοίωσιν.
Αυτό δεν μπορεί να γίνει χωρίς άσκηση , χωρίς πάλη με τον εαυτό μου, χωρίς χτυπήματα και ραπίσματα στο πρόσωπο μου, χωρίς να συναντάω τα όρια του πόνου και να διαπιστώνω ότι υπάρχει ακόμα χώρος για να προχωρήσω γιατί ο Χριστός μου δείχνει τον δρόμο και μου ανοίγει οδούς θεραπείας. Στην Εκκλησία η άσκηση δεν γίνεται για την άσκηση. Την άσκηση δεν την έχει ανάγκη ο Χριστός, αλλά εγώ την χρειάζομαι διότι είναι η φυσιοθεραπεία για να θεραπεύσω την ψυχή μου βλέποντας πρώτα πως κινείται. Η άσκηση είναι κατάσταση υποδοχής της χάριτος. . γι’ αυτό οφείλει η άσκηση να γίνει με πλήρη ετοιμότητα και ανοιχτή καρδιά αλλιώς δεν θα έχει αποτέλεσμα.
Δεν παίρνουμε αποφάσεις. Εκεί βρίσκεται η ασθένεια μας. Μας αρέσει η ταλάντευση, και με τον Χριστό και με τον διάβολο γι’ αυτό πελαγοδρομούμε. Η απόφαση για τη θεραπεία και τη σχέση με τον Χριστό είναι κίνηση δίχως γυρισμό αν θέλουμε να βρούμε ίαση. Δεν έχει σημασία αν πέφτω , αν έχω πάρει αποφάσεις θα σηκώνομαι αμέσως και θα συνεχίζω το ταξίδι. Αν δεν έχω στερεωθεί στην απόφαση, η πτώση θα γίνει ο δικός μου Άδης.
Ευλογημένος ο άνθρωπος που γίνεται δύτης στον πυθμένα της καρδιάς του με σκοπό να καθαρίσει τον βυθό από την μόλυνση αλλά και να βρει διαμάντια ώστε να τα ανασύρει για να τα διαφυλάξει.
Ευλογημένος ο άνθρωπος που αναζητά να βρει τον πραγματικό του εαυτό αλλά στην ουσία έχει πάρει απόφαση να τον χάσει.«Ὅστις θέλει ὀπίσω μου ἐλθεῖν, ἀπαρνησάσθω ἑαυτόν καί ἀράτω τόν σταυρόν αὐτοῦ καί ἀκολουθήτω μοι» (Μάρκ. η΄ 34).
Ευλογημένος ο άνθρωπος που δεν ικανοποιείται πνευματικά με τίποτα και συνεχώς διψάει για χάρη Θεού.
Ευλογημένος ο άνθρωπος που θεωρεί τον εαυτό του χειρότερο πάσης κτίσεως διότι αυτό είναι το πρώτο σκαλοπάτι για την ανάβαση προς τον ουρανό.
Ευλογημένος ο άνθρωπος που διψάει να αποκτήσει νου Χριστού.
Ευλογημένος ο άνθρωπος που δεν χρειάζεται να πει πολλά διότι η αγιότητα του μαρτυρείται από τη ζωή του.
Ο Πνευματικός άνθρωπος δεν χρειάζεται να σου πει πολλά, φαίνεται από χιλιόμετρα όπως το αστέρι στον ουρανό διότι λάμπει η χάρις του Χριστού στην ύπαρξή του.
Τέτοιους ανθρώπους έχουμε ανάγκη σήμερα, όχι ηθικά καλούς , αλλά οντολογικά θεραπευμένους προς τον Αγιασμό... Αυτός οφείλει να είναι και ο δικός μας προορισμός....
π. Σπυρίδων Σκουτής - euxh .gr
euxh.gr - Απόφαση: Η αρχή για τη θεραπεία.

[toula]

Ένα «κακό παιδί» είναι ένας πληγωμένος εν δυνάμει Άγιος που χρειάζεται επειγόντως θεραπεία.
Και αυτό που λέμε εμείς κακή αντίδραση είναι η πληγωμένη κραυγή της τραυματισμένης καρδιάς που φωνάζει «πονάω!». Μια εκκεντρική εξωτερική εμφάνιση ενός παιδιού είναι οι πληγές που κάποιοι το σταύρωσαν για να ικανοποιηθούν οι ίδιοι. Μια εκκεντρικότητα που στην ουσία είναι μια έκφραση απελπισίας για λίγες σταγόνες αγάπης
Μας ενδιαφέρει το παιδί μας αν είναι καλός μαθητής, το καλό παιδί της γειτονιάς, αν κρατάει καλά τα παράσημα από το ένδοξο σόϊ αλλά δεν μας ενδιαφέρει τι γίνεται στον πυρήνα της ψυχής του. Γιατί κανείς δεν ενδιαφέρθηκε για αυτήν. Μας ενδιαφέρει να είναι πρώτος στον κόσμο αλλά όχι στα μάτια του Θεού και στον ουράνιο κόσμο.
Πολλές φορές αυτή η πληγή ξεκίνησε από την βάπτιση που κάποιοι το έβλεπαν σαν προϊον και τσακωνόντουσαν ποιανού όνομα θα πάρει. Στην συνέχεια οι περισσότεροι ενδιαφερόντουσαν για το αν θα φάει επίγεια τροφή και όχι ουράνια.
Του μιλούσαν να κυνηγάει γήινα πλούτη και ηδονές κανείς όμως δεν του είπε ότι είναι προορισμένος να κληρονομήσει την αιώνια ζωή και την Βασιλεία των ουρανών.
Ένα παιδί που δεν μπορεί να ερωτευθεί τον Χριστό και τον άνθρωπο γιατί τον έρωτα τον διάβαζε μόνο στα παραμύθια και σε καψουροτράγουδα που άκουγε τα βράδια με αναμμένο πορτατίφ, μέσα στην θλιμμένη μοναξιά του. Εκεί έκανε όνειρα ότι κάπου εκεί έξω υπάρχει μια αγάπη που θα ενδιαφερθεί πραγματικά για την αληθινή του καρδιά.
Δεν είδε όμως αυτή την εν Χριστώ αγάπη ποτέ στα μάτια των γονιών του και άρα του φαίνεται ψέμα. Έτσι φαντάζεται τον έρωτα και τον συνδέει με την ηδονή χωρίς να τον ριζώνει με την αγάπη και όλα αυτά μόνο στην φαντασία του διότι την αλήθεια δεν την βλέπει πουθενά. Ένα παιδί που οι γονείς του φωνάζουν ότι του έδωσαν τα πάντα και είναι αχάριστο αλλά εκείνο νιώθει ορφανό. Πήρε τα πάντα αλλά κανείς δεν του είπε για τον Χριστό και την Βασιλεία των Ουρανών και νιώθει μέσα του μια μοναξιά που μοιάζει με μια πληγή που πονάει πολύ. Ένα "κακό παιδί" είναι ένα πληγωμένο παιδί , μια τραυματισμένη ύπαρξη που πονάει. Φωνάζει μέσα του η υιοθεσία του Αγίου Βαπτίσματος , βιώνει αυτήν την φλόγα να καίει την καρδιά του , άραγε ποιός θα του μιλήσει..; Ποιός θα σταθεί δίπλα στην ύπαρξη του για να του πει ότι σε αυτή την ζωή προορισμός μας είναι να κοινωνούμε την αλήθεια και όχι να ψάχνουμε ψεύτικες αλήθειες σε σκοτεινούς δρόμους. Πως θα γλιτώσει αυτό το παιδί όταν ο γονιός του μιλάει για αμαρτία και όχι για αρετή. Για εξωτερική ομορφιά και για το κέρδος της σοφίας του κόσμου αλλά όχι για την Βασιλεία του Θεού.
Γι'αυτό το παιδί που μοιάζει με πληγωμένο αετό ο Κύριος λέει "Δεύτε προς με, πάντες οι κοπιώντες και πεφορτισμένοι καγώ αναπαύσω υμάς".
Μην μαλώνουμε τους αετούς , μην τους κατακρίνουμε αλλά να φωνάξουμε τον γιατρό για αυτούς και ο ίδιος ξέρει τι θα κάνει. Ο γονιός που αγαπάει πραγματικά το παιδί που έχει φέρει στο κόσμο , το βλέπει ως παιδί του Θεού και όχι ως δικό του. Το θεωρεί υιοθετημένο και ο ίδιος νιώθει συνοδοιπόρος. Η διαπαιδαγώγηση του γονιού οφείλει να έχει σαν βάση την έκφραση "Τα σα εκ των σων".....
"Δικό σου είναι Χριστέ μου το τέκνο μου και βοήθησε με σε παρακαλώ να γίνει πολίτης της Βασιλεία σου." Η καλύτερη προσευχή που μπορεί να κάνει κάθε άνθρωπος που έχει φέρει παιδί στο κόσμο.
Γι'αυτό αγαπητοί μου αν δεις πληγωμένο αετό μην του κακιώσεις , αγκάλιασε τον ..
photo: Isaac Adkison
π.Σπυρίδων Σκουτής - euxh. gr
euxh.gr - Ο πληγωμένος αετός...

[toula]

Δεν πιστεύω στα ζευγάρια που λένε ότι δεν μαλώνουν. Δεν πιστεύω καν ότι υπάρχουν κι εάν υπάρχουν προφανώς κάτι πολύ βαθύ έχει γίνει συνήθεια και συμβιβασμός. Δεν είναι κακό αλλά δεν είναι αληθινό.
Δεν μου αρέσουν τα νερά που λιμνάζουν και μένουν ατάραχα.
Είναι ήρεμα αλλά θολά και στο τέλος μυρίζουν αποσύνθεση.
Δεν λέω ότι πρέπει να μαλώνουμε. Όχι, σε καμία περίπτωση.
Αλλά επειδή θα μαλώσουμε κάποια στιγμή ,να μην φοβόμαστε και απογοητευόμαστε.
Οι καβγάδες μέσα σε μια σχέση δεν είναι πάντα το τέλος της αγάπης. Μερικές φορές είναι η αγωνιώδης προσπάθεια της αγάπης να ξαναβρεί δρόμο.
Γιατί όταν δύο άνθρωποι καβγαδίζουν, όσο κι αν πληγώνονται, ακόμη μιλάνε. Ακόμη απευθύνεται ο ένας στον άλλον. Ακόμη υπάρχει ένα «εσύ» απέναντί μου. Ακόμη υπάρχει δεσμός. Τραυματισμένος ίσως, θυμωμένος, μπερδεμένος, αλλά υπάρχει.
Ο καβγάς πολλές φορές εκτονώνει όλα εκείνα που μαζεύτηκαν σιωπηλά. Παράπονα, φόβους, ανάγκες, πίκρες που δεν ειπώθηκαν στην ώρα τους.
Και υπάρχουν στιγμές που μετά από έναν έντονο καβγά δύο άνθρωποι ξανασυναντιούνται. Όχι γιατί λύθηκαν όλα μαγικά, αλλά γιατί μέσα στην ένταση φάνηκε ξανά ότι ο ένας νοιάζεται για τον άλλον.
Ακόμη και μια έντονη ερωτική συνάντηση μετά από έναν καβγά μπορεί να είναι μια μορφή επανόρθωσης. Ένας τρόπος να πει το σώμα εκείνα που τα λόγια δεν κατάφεραν : «είμαι ακόμη εδώ». «Δεν θέλω να σε χάσω». «Πλήγωσα, πληγώθηκα, αλλά σε αναζητώ».
Το μεγάλο πρόβλημα δεν είναι πάντα ο καβγάς.
Το μεγάλο πρόβλημα είναι η παρατεταμένη σιωπή.
Εκείνη η παγωμένη σιωπή που δεν θεραπεύει, αλλά τιμωρεί.
Που δεν αφήνει χώρο για σκέψη, αλλά κόβει τον δεσμό.
Γιατί η σιωπή μπορεί να γίνει πιο βίαιη από μια άσχημη κουβέντα.
Η άσχημη κουβέντα πληγώνει, αλλά ακόμη σε αναγνωρίζει. Η σιωπή, όταν γίνεται όπλο, σε εξαφανίζει. Σου λέει χωρίς λόγια: «δεν υπάρχεις για μένα».
Γι’ αυτό και μια σχέση δεν κινδυνεύει μόνο όταν οι άνθρωποι φωνάζουν. Κινδυνεύει κυρίως όταν δεν έχουν πια τίποτα να πουν.
Όταν δεν θυμώνουν, δεν ρωτούν, δεν ζητούν, δεν διεκδικούν. Όταν απλώς αποσύρονται.
Δεν χρειάζεται να φοβόμαστε κάθε σύγκρουση. Χρειάζεται να φοβόμαστε τη σιωπή που έγινε τοίχος.
Γιατί ο καβγάς μπορεί να κρύβει ακόμη ζωή.
Η νεκρή σιωπή όμως πολλές φορές είναι το πρώτο μνημόσυνο μιας σχέσης.
*** SOS Υ.Γ. Δεν αναφέρομαι σε ακραίες, κακοποιητικές ή ψυχοπαθολογικές περιπτώσεις. Εκεί δεν μιλάμε για «καβγά», αλλά για βία. Και η βία δεν δικαιολογείται ποτέ. Καταγγέλλεται και αντιμετωπίζεται, είτε προέρχεται από άνδρα είτε από γυναίκα.
- π. Λίβυος -

[toula]

https://www.youtube.com/watch?v=77mGa0J ... v8h4AaABAg

Ελευθερία: ένα άθλημα ζωής - π. Λίβυος

[toula]

Έλεγε ο Γέροντας Αθανάσιος Μητροπολίτης Λεμεσού: «πρόσεχε που δίνεις την καρδιά σου, γιατί ο κόσμος και οι άνθρωποι θα σου την κάνουν κιμά, θα σου την αλέσουν».
Σκληρός λόγος. Μα αληθινός.
Γιατί δεν πληγώνεσαι μονάχα από εκείνους που σε μισούν.
Πληγώνεσαι πιο βαθιά από εκείνους που αγάπησες, που τους έδωσες χρόνο, ψυχή, παρουσία, φροντίδα, και μετά έκαναν πως δεν θυμούνται.
Και όταν τους πεις «θυμάσαι;», σου απαντούν: «Ας μην τα έκανες».
Εκεί γεννιέται μέσα σου κάτι σκοτεινό.
Αυτό που ο Κωστής Παπαγιώργης όρισε ως μισανθρωπία.
Ο σημερινός μισάνθρωπος έλεγε, κάποτε υπήρξε βαθιά φιλάνθρωπος.
Παραμορφώθηκε σε μισάνθρωπο οχι γιατί δεν αγάπησε τους ανθρώπους, αλλά γιατί τους αγάπησε πολύ και προδόθηκε βαθιά.
Όμως το ζητούμενο δεν είναι να σκληρύνει η καρδιά μας.
Είναι να αποκτήσει διάκριση.
Να αγαπάς, αλλά να μη χαρίζεις την ψυχή σου σε όποιον ξέρει μόνο να παίρνει σαν αιμοβόρο αρπακτικό.
Να δίνεις, αλλά να μη χάνεσαι.
Γιατί η αγάπη χωρίς όρια δεν είναι αγιότητα.
Είναι καταστροφή της εικόνας του Θεού, που λέγεται άνθρωπος.
- π. Λίβυος-

[toula]

https://www.youtube.com/watch?v=lrmm7gq0f1w&t=185s

Πνευματικότητα και ρουτίνα
π. Χαράλαμπος Λίβυος Παπαδόπουλος

[toula]

Δεν λέμε πια ότι δεν έχουμε χρόνο.
Λέμε ότι δεν αντέχουμε να σταματήσουμε.
Φοβόμαστε να μείνουμε δίχως ασχολία.
Και αυτό είναι κάτι πολύ διαφορετικό.
Η εποχή μας φοβάται τη σιωπή, δεν την αντέχει.
Τη φοβάται επειδή μέσα στη σιωπή πέφτουν όλες οι μάσκες.
Γι αυτό έχουμε κατασκευάσει ένα πολιτισμό της φασαρίας,
για να μην ακούγετε η κραυγή της ψυχής μας.
Ίσως, λοιπόν, το μεγαλύτερο πρόβλημα δεν είναι ότι δεν βρίσκουμε χρόνο για τον Θεό και τον εαυτό μας.
Είναι ότι δεν αντέχουμε να μείνουμε μόνοι με την αλήθεια μας.
Και όμως, ο Θεός δεν μιλά μέσα στον θόρυβο της φυγής αλλά στην σιωπή της αλήθειας.
Η βιασύνη δεν είναι απλά έλλειψης χρόνου είναι ένα τρόπος να αποφύγουμε την πραγματικότητα μας.
-π. Λίβυος-

[toula]

Η αρχαία τραγωδία γεννήθηκε όταν ο άνθρωπος κατάλαβε ότι υπάρχουν πράξεις που δεν διορθώνονται.
Η σύγχρονη κοινωνία κάνει το αντίθετο. Υπόσχεται ότι όλα διορθώνονται, όλα κουκουλώνονται.
Γι' αυτό τα παιδιά δεν μεγαλώνουν με την αίσθηση της τραγικότητας. Δεν φοβούνται τον θάνατο γιατί δεν εκτιμάνε τη ζωή.
Θυμάμαι που είχα διαβάσει στο Μάσιμο Ρεκαλκάτι οτι ο νόμος, τα όρια στην ζωή του παιδιού, χρειάζονται για να του θυμίζουν την ευαλωτότητά του. Δηλαδή ότι υπάρχει όριο, θάνατος.
Ετσι και πάλι είμαστε μπροστά σε μια βίαιη συμπλοκή ανηλίκων που έφερε τον τραγικό θάνατο ενός 15 χρόνου.
Κάθε φορά που συμβαίνει μια τέτοια δολοφονία, όλοι ψάχνουμε το κίνητρο.
Γιατί; Σαν να μην μπορούμε να αντέξουμε την ιδέα ότι μπορεί να μην υπήρχε αρκετός λόγος;
Θέλουμε μια εξήγηση γιατί δεν αντέχουμε ότι μπορεί να μην υπάρχει απολύτως καμία απάντηση.
Νομίζουμε πως εάν καταλάβουμε θα λύσουμε και το πρόβλημα του κακού. Όμως αυτή είναι η μεγαλύτερη ψευδαίσθηση.
Το πρόβλημα είναι ακριβώς αυτό, ότι τα παιδιά αυτά δεν έχουν κανένα λόγο που σκοτώνουν γιατί δεν έχουν κανένα λόγο να ζήσουν.
Βιώνουν το απόλυτο κενό.
Δεν σκοτώνουν από κάποιο λόγο αλλά από ανυπόφορη παρουσία κενού.
Η ψυχή τους χασμουριέται θανάσιμα και μέσα από την βία νιώθουν υπαρκτοί, ορατοί, μας σοκάρουν για να τους κοιτάξουμε γιατί νιώθουν αόρατοι.
Δεν έχουν κανένα σοβαρό λόγο να σκοτώσουν γιατί δεν βρίσκουν κανένα σοβαρός λόγο για να ζήσουν. Δηλαδή η απουσία νοήματος, ζωής και ονείρου.
Το κενό σκοτώνει πιο εύκολα από το πάθος.
Έτσι ρωτάμε λανθασμένα «γιατί σκότωσε;». Το ερώτημα πρέπει να παει πολύ πιο πίσω. «Τι έχει συμβεί στις ζωές μας, στις οικογένειες μας, στην παιδεία και κοινωνία μας, ώστε ο θάνατος να μην μοιάζει πια αδιανόητος;».
Κάποτε ο θάνατος ήταν το όριο που σταματούσε τον άνθρωπο.
Σήμερα μοιάζει να είναι απλώς μια ακόμη είδηση.
Και όταν ο θάνατος παύει να είναι όριο μυστηρίου, τότε και η ζωή παύει να είναι ιερή.
- π. Λίβυος

[toula]

https://www.youtube.com/watch?v=Gb2hwiQ1ds0&t=134s

Περπατώντας με τον Θεό στο σκοτάδι - π. Λίβυος

[toula]

" Αντί να βοηθήσουμε θέλουμε να κοιτάξουμε... "
Ζούμε σε μια εποχή που μετέτρεψε τον πόνο σε περιεχόμενο.
Την ταπείνωση σε θέαμα.
Το τραύμα σε είδηση.
Την ανθρώπινη δυστυχία σε προϊόν προς κατανάλωση.
Και εδώ βρίσκεται το μεγάλο παράδοξο.
Καταγγέλλουμε τη βία, ενώ ταυτόχρονα τη συντηρούμε με την προσοχή μας.
Θυμώνουμε μαζί της, αλλά δεν σταματάμε να την παρακολουθούμε.
Λέμε ότι μας σοκάρει, αλλά κάθε μέρα της δίνουμε χώρο στις συζητήσεις μας, στις οθόνες μας, στη σκέψη μας.
Ίσως λοιπόν το πρόβλημα να μην είναι μόνο ότι η κοινωνία παράγει βία.
Ίσως το πιο τρομακτικό να είναι ότι έμαθε να την καταναλώνει.
Και καμία αγορά δεν σταματά να παράγει αυτό που καταναλώνεται.
Γι' αυτό το ερώτημα δεν είναι μόνο γιατί υπάρχουν θύτες.
Το ερώτημα είναι τι είδους άνθρωποι γινόμαστε όταν ο πόνος του άλλου μετατρέπεται σε θέαμα.
Όταν μπροστά σε μια πληγή το πρώτο μας αντανακλαστικό δεν είναι να βοηθήσουμε αλλά να κοιτάξουμε.
-π. Λίβυος-