Ψυχοφελή μηνύματα...

[toula]

Χριστός Ανέστη!
Ο Χριστός μετά την Ανάστασή του εμφανιζόταν αποκλειστικά σ’ εκείνους, οι οποίοι ήσαν ικανοί να Τον αντιληφθούν στη ήδη θεωμένη και πεφωτισμένη σάρκα Του, παραμένοντας αόρατος στους άλλους».
«Όταν δε κατέρχεται σ’ εμάς το Άκτιστο Φως, τότε μεταδίδεται σ’ εμάς η χαρά της αναστάσεως, και ο νους μας θεωρεί τον Κύριον αναβαίνοντα , «όπου ην το πρότερον ».
«Χωρίς όμως πίστη (στην ανάσταση) κάθε δοκιμασία γίνεται σχεδόν παράλογη: στερείται νοήματος… Παλεύομε για την ανάσταση, την προσωπική και κάθε άλλου συνανθρώπου».
Η ανάσταση του Χριστού είναι «το μεγαλύτερο από όλα τα γεγονότα του κτιστού κόσμου».
Άγιος Σωφρόνιος του Έσσεξ

[toula]

…Ο άνθρωπος έχει τέτοιες δυνάμεις, ώστε να μπορεί να μεταδώσει το καλό ή το κακό στο περιβάλλον του. Αυτά τα θέματα είναι πολύ λεπτά. Χρειάζεται μεγάλη προσοχή.
Πρέπει να βλέπομε το καθετί με αγαθό τρόπο. Τίποτα το κακό να μη σκεπτόμαστε για τους άλλους. Κι ένα βλέμμα κι ένας στεναγμός επιδρά στους συνανθρώπους μας. Και η ελάχιστη αγανάκτηση κάνει κακό.
Να έχομε μέσα στην ψυχή μας αγαθότητα κι αγάπη. Αυτά να μεταδίδομε.
Να προσέχομε να μην αγανακτούμε για τους ανθρώπους που μας βλάπτουν, μόνο να προσευχόμαστε γι’ αυτούς με αγάπη.
Ό,τι κι αν κάνει ο συνάνθρωπός μας, ποτέ να μη σκεπτόμαστε κακό γι’ αυτόν.
Πάντοτε να ευχόμαστε αγαπητικά.
Παντοντε να σκεπτόμαστε το καλό.
Όταν κακομελετάμε, κάποια κακή δύναμη βγαίνει από μέσα μας και μεταδίδεται στον άλλον, όπως μεταφέρεται η φωνή με τα ηχητικά κύματα, και όντως ο άλλος παθαίνει κακό. Γίνεται κάτι σαν βασκανία, όταν ο άνθρωπος έχει για τους άλλους κακούς λογισμούς … Δεν προκαλεί ο Θεός το κακό αλλά η κακία των ανθρώπων. Δεν τιμωρεί ο Θεός, αλλά η δική μας κακή διάθεση μεταδίδεται στην ψυχή του άλλου μυστηριωδώς και κάνει το κακό.
Ο Χριστός ποτέ δεν θέλει το κακό.
Αντίθετα παραγγέλλει: «Ευλογείτε τους καταρωμένους υμάς …» Μέσα μας υπάρχει ένα μέρος της ψυχής που λέγεται ηθικολόγος. Αυτός ο «ηθικολόγος», όταν βλέπει κάποιον να παρεκτρέπεται, επαναστατεί, ενώ πολλές φορές αυτός που κρίνει έχει κάνει την ίδια παρεκτροπή.
Δεν τα βάζει όμως με τον εαυτό του αλλά με τον άλλον. Κι αυτό δεν το θέλει ο Θεός.
Λέει ο Χριστός στο Ευαγγέλιο: «Ο ουν διδάσκων έτερον σεαυτόν ου διδάσκεις;
Ο κηρύσσων μη κλέπτειν, κλέπτεις;».
Μπορεί να μην κλέπτομε, όμως φονεύομε. Κακίζουμε τον άλλον κι όχι τον εαυτό μας. Λέμε, π.χ. «Έπρεπε να κάνεις αυτό.
Δεν το έκανες, να τι έπαθες!»
Στην πραγματικότητα, επιθυμούμε να πάθει ο άλλος κακό.
Όταν σκεπτόμαστε το κακό, τότε μπορεί πράγματι να συμβεί.
ΑΓΙΟΣ ΠΟΡΦΥΡΙΟΣ.

[toula]

Στα Εξάρχεια είμαι από το 1982. Κλείνω τριαντακονταπενταετία εδώ.
Μια ζωή.
Το βρήκα εδώ πέρα, δεν είναι δικό μου. Με ενοίκιο είναι. Καλό είν’ αυτό.
Και πολύ μεγάλο είναι!
Ο Χριστός είχε το σπήλαιο της Βηθλεέμ. Τα άχυρα. Εμείς δεν έχουμε άχυρα ακόμα.
Έχουμε ντεκόρ φάτνης, αλλά όχι τόσο προχωρημένο.
Τι να κάνομε; Παροικούμε. Περνάμε.
Πάροικοι και παρεπίδημοι εσμέν· Οδίται και ουχί πολίται, λέει ο ιερός Χρυσόστομος.
Πολίται είναι οι μόνιμοι κάτοικοι.
Πορευόμεθα προς την μένουσαν και μέλλουσαν πόλιν, που λέει ο Απόστολος Παύλος…
Δόξα τω Θεώ.
Τα Εξάρχεια σήμερα δεν είναι… Κάποτε ήταν, που οι άνθρωποι ήτανε αναρχικοί από ιδεολογία.
Και «αναρχικός είναι εκείνος ο οποίος δεν είναι ούτε δούλος ούτε τύραννος του άλλου», λέει ο Σενέκας, ο διδάσκαλος του Νερωνος.
Ναι. «Ούτε δούλος ούτε τύραννος του άλλου!»
Ε, τώρα δεν υπάρχει ιδεολογία.
Δεν λειτουργούν οι ψυχές, δηλαδή.
Έχουνε οι ψυχές «κοιμηθεί». Και αυτό είν’ το χειρότερο. Είν’ αυτό που λέει ο Κωστής Παλαμάς, στη «Φλογέρα του Βασιλιά»: «Σβησμένες όλες οι φωτιές / οι πλάστρες μες στην χώρα».
Τα έλεγε στα 1906-1907, μετά τον ατυχή πόλεμο του 1897 και πριν τους Βαλκανικούς. Και τότε ξεσηκώθηκε ο Μελάς, οι άλλοι εκεί πέρα, και έφερε ο Θεός τους Βαλκανικούς Πολέμους…
Μόνο ο Θεός τούς έφερε τους Βαλκανικούς Πολέμους και ελευθερώθηκε η πατρίδα μας.
Γιατί οι «μεγάλοι» της γης, στα 1908, είχανε φτιάξει τον χάρτη της Μεγάλης Αλβανίας. Αλλά λογάριαζαν χωρίς τον ξενοδόχο. Ξενοδόχος είναι ο Γερο-Θεός.
Πώς λέει ο Μακρυγιάννης, «Έκαναν σχέδια και ο Γερο-Θεός τους τα χαλούσε».
Αυτός κυβερνάει!
Είχα κάνει μια φορά μια ομιλία, με θέμα: «Ο Παντοκράτωρ δεν καταργείται με τίποτα». Έτσι.
Μια φορά ένας καλόγερος… Ας το πούμε κι αυτό, οι παραβολές μένουν. Λοιπόν. Ένας καλόγερος έλεγε στον Χριστό, στην προσευχή του:
«Χριστέ μου», λέει, «πού θα βρεις άκρη με τόσο κόσμο να κρίνεις στο τέλος;» Εκατομμύρια, πολυεκατομμύρια, δισεκατομμύρια. Ανείπωτα εκατομμύρια.
«Πού θα βρεις άκρη;».
Και το βράδυ βλέπει στον ύπνο του τον Χριστό και του λέει:
«Κοίτα εδώ!»
Είχε υψώσει το χέρι Του, κι είχε κρεμάσει ένα μπουκαλάκι, σαν αυτά που βάνουν Αγιασμό.
Και του λέει:
«Κοίτα μέσα! Είναι κόσμος. Εδώ είναι όλος ο κόσμος», του λέει. «Εγώ είμαι Θεάνθρωπος! Μην ρωτάς πού θα βρω εγώ άκρη.
Εσύ βρες άκρη!»
Μεγάλη κουβέντα αυτή.
Ο Παντοκράτωρ! Μας κρατάει στα χέρια του!
Κάνει ό,τι θέλει. Και δεν πέφτει ούτε ένα φύλλο από το δέντρο, χωρίς τη γνώση Του!
Ούτε ένα πουλάκι, ένα στρουθίο να πέσει κάτω. Όχι! Χωρίς τη γνώση Του και χωρίς τη θέλησή Του.
Εδώ λειτουργεί το μυστήριο της ελευθερίας. Και ξέρει και δεν εμποδίζει.
Τι είναι αυτό;
Ο Θεός μόνο μπορεί να το κάνει. Εμείς δεν μπορούμε να τα κάνουμε όλα αυτά.
Όταν δεν μπορώ να κοιμηθώ, ξέρετε τι κάνει η αφεντιά μου; Είμαι και παπάς, αλλά και οι πιστοί μπορεί να το κάνουν. Μνημονεύω ονόματα ζώντων και τεθνεώτων. Χιλιάδες ονόματα.
Και καθώς έχω τόσα χρόνια στην Εκκλησία, μισόν αιώνα, έχω γνωρίσει πολλούς.
Κι αρχίζω εκεί την προσευχή, και τι έρχεται; Έρχεται ο ύπνος τόσο ωραία, που όλοι αυτοί με ευγνωμονούν και με αποκοιμίζουν!
Τουλάχιστον τρεις φορές την ημέρα, πρωί, μεσημέρι, βράδυ, σας μνημονεύω.
Θα μου πείτε: «Πού βρίσκεις άκρη;»
Βρίσκει η Εκκλησία, βρίσκει ο Χριστός, βρίσκω κι εγώ.
Τα παραπέρα μην τα ρωτάτε.
Γι’ αυτό, να προσευχόμεθα!
Απόσπασμα από συνέντευξη του μακαριστού Γέροντα Ανανία στον Αντώνη Μακατούνη και τον Κωνσταντίνο Παπά.
Από το βιβλίο του Αρχιμανδρίτη Ανανία Κουστένη, «Από την ζωή μου, Αυτοβιογραφικά – Πατρικοί λόγοι», των εκδόσεων Κυπρής, Αθήνα 2024.

[toula]

Και σας ερωτώ:
Εάν ο ουράνιος Πατήρ γεννά αιδίως τον Υιόν και τον σκεπάζει, για να τον σώζη από τους εχθρούς χάριν των εκλεκτών καρδιών, δεν αξίζει οι καρδιές οι δικές μας να ζουν και να πεθαίνουν για τον Χριστόν, για να τον κρατήσουν μυστικά μέσα τους, ώστε να μην τον πάρουν οι εχθροί και τον θανατώσουν;
Εάν ο ουράνιος Πατήρ, παρ’ όλη την μεγαλοπρέπειά του, την αιωνιότητά του, την πατρότητά του, την απανταχού παρουσία του, έχη φαρέτρα, για να κρύβη το βέλος, τον Χριστόν, τον παντοδύναμον Κύριον, πόσο μάλλον αξίζει να έχωμε και εμείς κλειστό το στόμα μας, κλειστά τα μάτια μας στην φύσι και στον κόσμο, και ανοικτά μόνον στον ουρανό, κλειστά τα χέρια μας σε κάθε τι που θυμίζει ανθρώπινη αγάπη;
Έτσι θα γίνωνται φαρέτρα όλα αυτά, και θα μπαίνη εκεί μέσα μόνον το βέλος, ο Χριστός· το βέλος, που θα νικά τους εχθρούς μας, τα πάθη μας, τους δαίμονες, τα έθνη, που θα συντριβή την παγωνιά της καρδιάς μας και θα της ανάβη τον πυρφόρο θείο έρωτα.
Ας μας αξιώση ο Θεός, όπως ο Πατήρ, έτσι και εμείς να είμαστε τέτοιες παλάμες που θα κρύβουν αυτόν τον θησαυρό, και τέτοιες φαρέτρες που θα κρύβουν αυτό το βέλος.
Το βέλος και η μάχαιρα θυμίζουν κάτι πολύ δυνατό, κάτι που δίδει την νίκη, η οποία για μας είναι ο αναστάς Χριστός.
Απόσπασμα από το βιβλίο: «Λόγοι εόρτιοι μυσταγωγικοί», Αρχιμ. Αιμιλιανού Σιμωνοπετρίτου, Εκδόσεις Ίνδικτος, 2014, σελ. 71-82

[toula]

Ο ένοχος. ..
Κοιτάζει συνεχώς πότε θα έλθη στην φυλακή ο κριτής.
Και ο πραγματικός εργάτης της ησυχίας κοιτάζει πότε θα έλθη ο Άγγελος (που τον αναγκάση να εξέλθη από το δεσμωτήριο του σώματος).
Ο πρώτος φέρει ως δεσμά το φορτίο της λύπης, και ο δεύτερος την πηγή των δακρύων.
Αγίου Ιωάννου του Σιναιτου.

[toula]

ΤΙ ΑΠΑΝΤΑΜΕ ΟΙ ΧΡΙΣΤΙΑΝΟΙ ΓΙΑ ΤΑ UFO ΚΑΙ ΤΟΥΣ ΕΞΩΓΗΙΝΟΥΣ
Μας λέει ο Αρχιμ. Επιφάνιος Θεοδωρόπουλος της Αθήνας (+1989):
Ο Χριστός λέει στον Ιωάννη 10, 16: "Καὶ ἄλλα πρόβατα ἔχω, ἃ οὐκ ἔστιν ἐκ τῆς αὐλῆς ταύτης". Εχω και άλλα πρόβατα, τα οποία δεν είναι από αυτή τη μάνδρα.
Εδώ εννοεί τους -ε θ ν ι κ ο ύ ς-, τους εκτός της αυλής του Ισραήλ. Αν βρεθούν -ε ξ ω γ ή ι ν ο ι- σε άλλους πλανήτες, θα πούμε ότι ο Κύριος προφητικώς το είπε και για εκείνους (Από το βιβλίο: Αρχιμ. Επιφανίου Θεοδωροπούλου, Τρέφοντας το Λαό του Θεού, Εκδόσεις Άγιος Ιωάννης ο Δαμασκηνός, Σταμάτα 2017, Βιβλία Ορθόδοξης Απολογητικής).
Επίσης ο Αρχιμ. Ιωάννης Κωστώφ, πνευματικό τέκνο του πατρός Επιφανίου και Φυσικός, μας εξηγεί:
Αν, τώρα, υπάρχουν εξωγήινοι, δεν δημιουργούν κανένα απολύτως πρόβλημα στη Βίβλο. Λένε πολλοί: "Α! Θα καταρριφθεί ή Βίβλος"!
Κι όμως, καθόλου δεν καταρρίπτεται!
Για τον απλούστατο λόγο ότι επειδή άπευθύνεται στον άνθρωπο πού κατοικεί στη γη είναι κατ' άνάγκην -ά ν θ ρ ω π ο γ ε ω κ ε ν τ ρ ι κ ή. Και ακριβώς επειδή δεν άφορα τη σωτηρία του ανθρώπου ή ύπαρξη των εξωγήινων, δεν αναφέρει ή Βίβλος τίποτε για την ύπαρξη τους, κατά τον ίδιο λόγο για τον όποιο δεν αναφέρει τίποτε και για πλήθος άλλων επιστημονικών θεμάτων, π.χ. για τις μ α ύ ρ ε ς τ ρ ύ π ε ς.
Αλλά και δεν υπάρχει ούτε ένα χωρίο στην Αγ. Γραφή πού να αποκλείει την ύπαρξη εξωγήινων. Αν υποτεθεί, τώρα, ότι αποδειχθεί ή ϋπαρξη εξωγήινων λογικών όντων, τότε, όπως επισημαίνει ο π. Επιφάνιος Θεοδωρόπουλος, θα τα εντάξουμε στο χωρίο 8, 38-39 της προς Ρωμαίους Επιστολής του Αποστόλου Παύλου πού λέει ότι τίποτε δεν μπορεί να μας χωρίσει από την αγάπη του Χριστού, ούτε μέλλοντα ούτε τωρινά ούτε ύψωμα ούτε βάθος ούτε άγγελοι κ.λπ., ούτε οποιαδήποτε τυχόν άλλη δημιουργία («κτίσις τις ετέρα»).
Λοιπόν, αν αποδειχθεί ή ύπαρξη εξωγήινων, τότε θα τους εντάξουμε σ' αυτό το χωρίο καί θα ποϋμε ότι αυτό δεν είναι πλέον ένα σχήμα υπερβολής, αλλά μια πιστοποίηση καί της Αγίας Γραφής για την ύπαρξη τους (Από το βιβλίο: Αρχιμ. Ιωάννου Κωστώφ, Πίστι και Λογική, Εκδόσεις Μανώλη Μελινού, Αθήνα 2002.
ΕΠΟΜΕΝΩΣ ἂς μὴν ἀνησυχοῦν τόσο ὁ κύριος Τρὰμπ καὶ οἱ περὶ ἑαυτόν Προτεστάντες καὶ ὅ,τι ἄλλο θέλετε. Ἔχουμε τὴν Ὀρθόδοξη ἀπάντηση, ἐγγυημένα, ὄχι χάριν ἐφφέ, κλπ κλπ κλπ ὧν οὔκ ἔστιν ἀριθμός... Γιὰ νὰ τοὺς φύγει ἡ πολλὴ (δῆθεν) ἀνησυχία.

Αρχιμ. Εφραίμ Τριανταφυλλόπουλος

[toula]

ΑΥΤΑ ΜΕ ΤΟΥΣ ΕΞΩΓΗΙΝΟΥΣ
ποὺ ἀκοῦμε τελευταίως τί νὰ σημαίνουν ἀπὸ τὴν πλήρως τεχνοκρατούμενη Ἀμερική; Μυστικὰ ἔγγραφα ποὺ θὰ δημοσιευθοῦν περὶ ἐξωγηϊνων καὶ UFOS διότι βεβαίως "ἐνδιαφέρουν τὴν Ἀμερικανικὴ κοινἠ γνώμη", λέει. Πόση πονηριά! Νὰ στραφεῖ ἡ κοινὴ γνώμη ἀλλοῦ ὥστε νὰ μὴ βλέπει ἄλλες ἀποτυχίες! Προηγμένες χῶρες συνηθίζουν νὰ χειραγωγοῦν τὴν κοινὴ γνώμη πρὸς τέτοιου εἴδους συζητήσεις γιὰ νὰ μὴν ἀσχολοῦνται μὲ τὶς ἀποτυχίες τῶν κυβερνήσεων. Ἡ συζήτηση περὶ ἐξωγήινων καὶ UFOS ξεκίνησαν τὴν περίοδο τοῦ β΄ Παγκοσμίου πολέμου. Ἀκόμη καὶ κατὰ τὴν ἐποχὴ ποὺ οἱ Σοβιετικοὶ προηγήθηκαν τῶν Ἀμερικανῶν στὴν ἀποστολὴ μὴ ἐπανδρωμένου πυραύλου στὸ διάστημα, γιὰ νὰ διασκεδαστεῖ ἡ ἀποτυχία τῆς καθυστέρησης, ἄρχισαν νὰ ἀναφέρονται συχνἀ ἐμφανίσεις ἐξωγήινων στὸ Τέξας. Κόντεψε νὰ γίνουν "πανδημία" αὐτοῦ τοῦ εἴδους οἱ συζητήσεις, καὶ τελικὰ σκόρπισε ἡ ἐντύπωση τῆς καθυστέρησης... Κάποια ἀποτυχία λοιπόν, σκοπεύουν νὰ ἁπαλύνουν. Ὅσο γιὰ τὸ ἂν ἀποδεικνύεται ἐπιστημονικὰ ἡ ὕπαρξη ἐξωγήινων καὶ UFOS, θὰ ἐπανέλθουμε!

Αρχιμ. Εφραίμ Τριανταφυλλοπουλος

[toula]

(πρὸς μέλλοντα ἱερέα)
ΤΙ ΓΙΝΕΤΑΙ ΟΤΑΝ
ἡ ἀδυναμία σου φαίνεται καθαρὰ χωρὶς περιθώριο να τὴν καλύψεις;
-Παιδί μου ἂν ὁ Θεὸς ἤθελε νὰ μᾶς ὀδηγήσει στὴν τελειότητα μέσα ἀπὸ τὴν ἀπουσία τῆς ἀποτυχίας, θὰ εἶχε φτιάξει ἕναν κόσμο ἀπὸ τέλειους ἀνθρώπους. Ἀλλὰ Ἐκεῖνος ἦρθε γιὰ ἀδύναμους, κουρασμένους, ἁμαρτωλούς. Καὶ γι' αὐτὸ ἡ Ἐκκλησία Τὸν δοξάζουμε στοὺς αἰῶνες, διότι Ἐκεῖνος κατοικεῖ μέσα στὴν ἀδυναμία μας καὶ ὄχι ἔξω ἀπὸ αὐτήν. Ὁ δρόμος Του εἶναι αὐτὸς τῆς ταπείνωσης. Ὁ φόβος νὰ μὴ χάσουμε τὸ "κύρος" μας, νὰ μὴν εἴμαστε "παραδείγματα" εἶναι μέγας πειρασμός. Μπορεῖ εὔκολα νὰ σὲ παγιδέψει. Τὸ παράδειγμα ποὺ χρειάζονται οἱ ἄνθρωποι, δὲν εἶναι ἡ τελειότητα, ἀλλὰ ἡ μετάνοια. Νὰ βλέπουν ἄνθρωπο ποὺ δὲν προσποιεῖται ὅτι εἶναι σωστὸς κ τέλειος, ἀλλὰ ποὺ ἀφήνεται μὲ εἰλικρίνεια στὸ Θεό μὲ ὅλες τὶς ἀτέλειές του. Τὸ πραγματικό σου κῦρος Νικόλαε, δὲν θὰ ἔρθει ἀπὸ τὴν τελειότητά σου, ἀλλὰ ἀπὸ τὴν ἀδυναμία σου... ὁ σκόλοπας τοῦ Παύλου δὲν ἦταν ἡ ντροπή του, ἀλλὰ τὸ χάρισμά του ποὺ τὸν κρατοῦσε ταπεινό. ... Ἄρχισε λοιπὸν νὰ βλέπεις τὴν ἀδυναμία σου ὄχι φοβούμενος, ἀλλὰ ὡς χῶρο γιὰ φανεῖ Ἐκεῖνος, ὁ Ὁποῖος "ἐν ἀσθενείᾳ τελειοῦται".
π. Ἀναστασίου Ἀλεξίου, ΣΤΟ ΚΑΤΩΦΛΙ ΤΟΥ ΙΕΡΟΥ, ἐκδ. Ε Α Ρ, πρβλ. σελ. 77, 78

[toula]

ΧΡΙΣΤΟΣ ΑΝΕΣΤΗ! 12-4-2026
Συγχώρεσέ μας Χριστέ μου! Χώρεσέ μας στὸ Σῶμα Σου τὸ Λαμπροφόρο καὶ χώρεσε καὶ Σὺ στὰ δικά μας ταλαίπωρα σώματα! Ὅλοι μέσα Σου! Μὴ μείνει κανένας ἔξω!
Εἶσαι ὄχι ἁπλῶς δ ί π λ α στὶς πληγές μας, ἀλλὰ μ έ σ α στὰ τραύματά μας, ἀφοῦ ὁλόκληρους μᾶς φόρεσες πάνω Σου.
Διόρθωσέ μας νὰ μὴν ἱκανοποιοῦμε (κρυφο)ἰδιοτελεῖς πόθους καὶ προσδοκίες πλησίον Σου. Ἂν τὸ κάνουμε σὲ παρερμηνεύουμε καὶ ἔχουμε ἤδη ἀπομακρυνθεῖ. Πρόλαβέ το! Ἡ χαρὰ βρίσκεται σὲ αὐτὸ τὸ "μαζί Σου" καὶ ὅπου βγάλει. Ἀρκεῖ ποὺ θὰ εἶσαι καὶ Σὺ Ἐκεῖ, στὸν δικό Σου τρόπο καὶ τόπο ποὺ μᾶς σώζει ἀπὸ τὸν πνιγμὸ τῆς οὐ-τοπίας μας.
Πάρε μας λοιπὸν ἀπὸ τὸ χέρι τοὺς ἀποτυχημένους σὲ κάθε ἐπίπεδο, άλλὰ ποὺ Σὲ φωνάζουμε -ὅ,τι μᾶς ἀπέμεινε- καὶ θὰ Σὲ φωνάζουμε μὲ κραυγὴ ἰσχυρὴ καὶ δάκρυα (ἂν μᾶς δώσεις) γιὰ νὰ μᾶς μάθεις ὅτι ἀκόμη καὶ στὸ σκοτάδι τοῦ ἑαυτοῦ μας ποὺ τρομάζουμε νὰ δοῦμε, νὰ Σοῦ φανερώσουμε, εἶσαι ἐκεῖ παρὼν καὶ ὁλοζώντανος.
Ἡ προσευχὴ δὲν μᾶς φέρνει αὐτὰ ποὺ θέλουμε, ἀλοίμονο ἂν συνέβαινε κάτι τέτοιο, ἀλλὰ μᾶς μετακινεῖ πρὸς Ἐσένα καὶ δημιουργεῖ ἀλλαγὲς θαυμαστές, συνεχεῖς ἐκπλήξεις: σὲ ἄλλα κοπιάζεις, γιὰ ἄλλα ἀμοίβεσαι, σὲ ἄλλα φταῖς, γιὰ ἄλλα παιδεύεσαι. Δὲν εἶναι ἀλισβερίσι, ἀλλὰ ζωντανὴ εἰσβολὴ τοῦ "μαζί Σου", τῆς "Ἀνάστασης" στὸ καθ' ἡμέραν.
Θὰ ζήσουμε λοιπὸν τελικά, τὰ ἀναιμικά σου ξεροκέφαλα παιδιά...
Εἶσαι Ἀναστημένος καὶ μᾶς σώζεις, μᾶς ἀκεραιώνεις ἀπὸ τὴ διάλυση συνεχῶς ἐδῶ καὶ τώρα, ἀφομοιώνοντάς μας.
Κύριε, ἀληθῶς ἀνέστης! Μέσα ἀπὸ τὰ δικά μας μνήματα, μέσα στὴν καθημερινότητά μας, ὅλων.
Ἀμήν, ἒρχου Ἀναστημένε Κύριε Ἰησοῦ!
Ἀρχ. Ἐφ. Τρ.