Ψυχοφελή μηνύματα...

[toula]

Οι Πατέρες δεν ζητούσαν πολλούς λόγους.
Λάμβαναν έναν πνευματικό λόγο και έφευγαν στην έρημο και ζούσαν πολλά χρόνια με αυτόν τον λόγο.
Προσπαθούσαν να τον εφαρμόσουν και τρέφονταν από αυτόν.
Εμείς και λέμε και θέλουμε να ακούμε πολλούς λόγους, αλλά δεν κάνουμε τίποτε για να τους εφαρμόσουμε.
Όταν μιλάη κανείς πολύ, τότε αδυνατίζει πνευματικά.
Όσιος Σωφρόνιος του Έσσεξ.

[toula]

Ηγαπημένη μου Μητέρα μετά πάντων των αδελφών μου, συγγενών και φίλων, πάντες χαίρετε εν Κυρίω.
Εγώ μεν καλώς υγιαίνω δι’ ευχών των γονέων και πάππων μας.
Χαίρω δε και ευχαριστώ τον Θεόν, όπου με ηξίωσεν να έλθω εις τοιούτον μέγα και επουράνιον δώρον· να φορέσω το Μέγα και Αγγελικόν Σχήμα και να λέγωμαι Μοναχός, εγώ ο ανάξιος τοιαύτης δωρεάς.
Ας έχει δόξαν ο ελεήμων, ο εύσπλαχνος και αγαθός Πατήρ, όπου δεν με απεστράφη, αλλά με ηλέησε ως τον άσωτον υιόν.
Και με εξέλεξεν εκ του κόσμου και με έφερε εις το Αγιον τούτο Όρος, εις τοιούτον επίγειον Παράδεισον.
Επεπόθουν δε και εκαταφλέγετο η ψυχή μου εις το να μανθάνω περί της υγείας σας, ψυχικής και σωματικής.
Αλλ’ η εντολή του Κυρίου, η λέγουσα «ο αγαπών πατέρα ή μητέρα υπέρ εμέ ουκ έστι μου άξιος», αύτη με αναγκάζει να αλησμονήσω όχι μόνον γονείς, αδελφούς και συγγενείς, αλλά και αυτό ακόμη το ίδιον σώμα.
Όλος ο έρωτας και της ψυχής η αγάπη επιθυμεί πλέον να είναι στραμμένη προς τον Θεόν.
Να προσεύχεται και να ζητεί και να λαμβάνει τα αρμόδια φάρμακα προς κάθαρσιν της καρδίας και ανάπτυξιν του πνευματικού ανθρώπου.
Ο πόθος μου, η καύσις της καρδίας μου, ο θειος μου έρως ο φλογίζων μου διαρκώς τα σπλάγχνα είναι πως να σωθούν ψυχαί. Πώς να προσφερθούν εις τον γλυκύτατον μας Ιησοϋν θυσίαι λογικαί.
Επιθυμώ να ιδώ όλους τους ιδικούς μου, μητέρα, αδελφούς και τα τέκνα αυτών, όλοι να γίνουν τέκνα Θεού.
Να γίνουν όλοι θεία θυσία, ευάρεστος τω αγίω Θεώ.
Αχ, και ποιος ήθελεν είναι πλησίον μου να ήκουε τας ευχάς μου, να ήκουε τους στεναγμούς μου, να έβλεπε και τα δάκρυα όπου χύνω υπέρ των αδελφών μου;
Όλην την νύκτα προσεύχομαι και φωνάζω· ή σώσε ό­λους τους ιδικούς μου, Κύριε, ή και εμένα σβήσε· δεν θέλω Παράδεισον!
Επιστολή Οσίου Ιωσήφ Ησυχαστού.

[toula]

"Κύριε, τώρα τα καταλαβαίνω όλα! Σώσε με, σώσε με, με οποιοδήποτε τίμημα..."!
Αν σε μία τέτοια στιγμή αυτοσυνειδησίας εμφανιζόταν ξαφνικά μπροστά μας ο Σωτήρας ή αν έστελνε έναν άγγελό Του η οποιονδήποτε άγιό Του, για να μας επιτιμήσει με αυστηρή φωνή και να απαιτήσει να μετανοήσουμε έμπρακτα αλλάζοντας τη ζωή μας, πιθανόν να το αποδεχόμασταν.
Τι θα γινόταν όμως, αν στη θέση του αγγέλου ή του αγίου, ή της δικής Του παρουσίας, ο Χριστός μας έστελνε τον πλησίον μας (και μάλιστα αυτόν ακριβώς που δεν αγαπάμε και που θα μας βασάνιζε) και μας έθετε το ζωτικό ερώτημα "Μετάνιωσες στα λόγια ή στην πράξη;".
Τότε θα ξεχνούσαμε τα λόγια μας, θα καταπιέζαμε τα συναισθήματά μας, θα αποκηρύσσαμε τη μετάνοιά μας και θα αναφωνούσαμε:
"Εξαφανίσου από δώ!
Δεν θα ξανατιμωρηθώ εγώ από τον Θεό εξαιτίας σου, δεν θα μου κάνεις εσύ μάθημα ούτε θα μ` οδηγήσεις εσύ στην καινούργια ζωή".
Θ` αφήναμε να περάσει χαμένη και η ευκαιρία και το πρόσωπο που στάλθηκε από τον Κύριο για να μας γίνει η συνέπεια των αμαρτιών μας, το φόρτωμα που θα σηκώσουμε με υπομονή.
Θα πήγαινε χαμένο το πρόσωπο που στάλθηκε για να μας θεραπεύσει και να μας οδηγήσει με ταπείνωση στη Βασιλεία του Θεού, το πρόσωπο που θα μας έκανε να αποδεχτούμε τα πάντα με ετοιμότητα από τα χέρια του Θεού.
«Το μυστήριο της ίασης» του Μητροπολίτου Σουρόζ Anthony Bloom.

[toula]

Πάλιν ἑορτὴ καὶ πάλιν πανήγυρις.
Καὶ διὰ νὰ εἰπῶ καλύτερα, μέσα εἰς τὴν ἑορτὴν ἐπεφάνη ἡμῖν καὶ ἄλλη χαρμόσυνος ἑορτή, αὐξάνουσα τοῖς πιστοῖς τὴν χαράν, καὶ πληροῦσα τὰς καρδίας αὐτῶν ἀῤῥήτου ἀγαλλιάσεως.
Διότι ἐνῷ πανηγυρίζομεν ἀκόμη τὴν λαμπροφόρον καὶ κοσμοσωτήριον Ἀνάστασιν Χριστοῦ τοῦ Θεοῦ καὶ Σωτῆρος ἡμῶν, ἰδοὺ ἐπέλαμψεν εἰς ἡμᾶς καὶ ἄλλη πανήγυρις τῆς Ἁγνῆς καὶ Ἀχράντου Αὐτοῦ Μητρός, τῆς Κυρίας ἡμῶν καὶ Δεσποίνης, τῆς Ζωοδόχου Πηγῆς, ἡ ὁποία μὲ δίκαιον τρόπον παρακινεῖ ὅλους τοὺς πιστούς, νὰ ἑορτάσωμεν πάλιν καὶ σήμερον, καὶ νὰ εὐφρανθῶμεν ἅπαντες μίαν πνευματικὴν χαρὰν καὶ ἀγαλλίασιν, δοξάζοντες μὲ ὕμνους καὶ δοξολογίας τὸν ἐκ νεκρῶν ἀναστάντα Χριστὸν τὸν Θεὸν ἡμῶν, καὶ τὴν Ὑπεραγίαν αὐτοῦ Μητέρα καὶ Δέσποιναν πάσης τῆς κτίσεως, τὴν εὐεργέτιδα καὶ μεσίτριαν ἡμῶν τῶν Χριστιανῶν, διὰ νὰ λάβωμεν χάριν καὶ μισθὸν παρ᾿ Αὐτῆς πνευματικόν.
Ὅτι καθὼς οἱ ἀπερχόμενοι εἰς λουτρὸν καὶ λουόμενοι, ἐπανακάμπτουν καθαροὶ ἀπὸ ῥύπους σωματικούς, μὲ τὸν αὐτὸν τρόπον καὶ κάθε πιστὸς ὁποῦ προστρέξει εἰς τὸν ἅγιον οἶκον τῆς Κυρίας ἡμῶν, καὶ μετὰ εὐλαβείας καὶ πίστεως πίη, καὶ ῥαντισθῇ ἐκ τοῦ τιμίου αὐτῆς ἁγιάσματος, λαμπρύνεται θαυμασίως καὶ καθαρίζεται μίαν παράδοξον κάθαρσιν, ἐλευθερούμενος ἀπὸ τοὺς ψυχικοὺς μολυσμούς, καὶ ἀπαλλαττόμενος πάσης νόσου ψυχῆς τε καὶ σώματος.
Διὰ τοῦτο, ὦ ἀδελφοί μου, ἂς προσδράμωμεν πάντες μετὰ πίστεως καὶ εὐλαβείας σήμερον εἰς τὸν δὲ τὸν χαριτωμένον Ναὸν τῆς Παρθενομήτορος· ἂς χαροῦμεν καὶ ἂς πανηγυρίσωμεν ὅλοι ὁμοῦ, νέοι καὶ γέροντες, καὶ ἂς εὐφρανθῶμεν πνευματικῶς κατὰ ταύτην τὴν νέαν Παρασκευήν.
Ὅτι εἰς μὲν τὴν παρελθοῦσαν Παρασκευήν, τὴν Μεγάλην λέγω, προσηλωθεὶς ὁ Κύριος ἡμῶν εἰς τὸν Ζωοποιὸν Σταυρόν, καὶ διαῤῥήξας ἐν αὐτῷ τὸ χειρόγραφον ἡμῶν, ἐδωρήσατο ἡμῖν ἐλευθερίαν ἐκ τῆς δουλείας τοῦ κοσμοκράτορος· εἰς δὲ τὴν παροῦσαν νέαν Παρασκευήν, μᾶς ἠξίωσεν ὁ φιλάνθρωπος νὰ ἑορτάσωμεν, ὄχι μόνον τὰ νικητήρια ἡμῶν, διὰ τὴν νίκην δηλαδή, καὶ τὰ τρόπαια ὅπου ἔστησεν ὁ Παντοδύναμος ὑπὲρ ἡμῶν κατὰ τοῦ Ἅδου ἀναστὰς ἐκ νεκρῶν, ἀλλὰ νὰ πανηγυρίσωμεν ἔτι καὶ ἄλλην θαυμαστὴν πανήγυριν, τὰ Ἐγκαίνια λέγω τοῦ πανσέπτου Ναοῦ τῆς Ἁγνῆς καὶ Παναχράντου αὐτοῦ Μητρὸς τῆς Ζωοδόχου Πηγῆς καὶ Χαριτοβρύτου· ἡ ὁποία κοντὰ εἰς τὰς πολλὰς καὶ μεγάλας εὐεργεσίας ὁποὺ ἔκαμεν εἰς τὸ ἀνθρώπινον γένος, ὡσὰν ὁποὺ δι᾿αὐτῆς ἐγένετο ἀπολύτρωσις, καὶ σωτηρία τῶν ἀνθρώπων, καὶ δι᾿αὐτῆς σώζεται πᾶς πιστός, ἐχάρισε πρὸς τούτοις ἡμῖν καὶ τρόπον ἕτερον σωτηρίας ψυχικῶν τε παθῶν καὶ σωματικῶν ἀλγηδόνων, ὁποὺ διὰ τῆς εὐλογίας της νὰ ἁγιάζωνται ὕδατα καὶ γίνωνται ἰαματικὰ ἀσθενειῶν ἀνιάτων καὶ παθῶν χαλεπῶν.
Διὰ ταύτην δὲ τὴν μεγάλην καὶ ἄῤῥητον πρὸς ἡμᾶς εὐεργεσίαν τῆς Κυρίας ἡμῶν καὶ Δεσποίνης Θεοτόκου πανηγυρίζοντες, καὶ εὐχαριστίαν ἀποδίδοντες τῇ εὐεργέτιδι ἡμῶν, τελοῦμεν ἑορτὴν κατ᾿ἔτος.
Κατὰ τὴν ὁποίαν πρέπον εἶναι καὶ δίκαιον νὰ ἐγκωμιάζηται ἡ αἴτιος, καὶ πάροχος τῆς μεγάλης ταύτης ἑτοίμου τε καὶ ἀμίσθου δωρεᾶς, καὶ νὰ γίνεται ἡ πανήγυρις μὲ ἐγκώμια καὶ εὐχαριστίας.
Λόγος πανηγυρικός τη Παρασκευή της Διακαινησίμου της Υπερενδόξου Δεσποίνης ημών Θεοτόκου, της Ζωοδόχου Πηγής († Αρχιμ. Φιλόθεος Ζερβάκος)

[toula]

Ποιά ανθρώπινη γλώσσα μπορεί να περιγράψει την ομορφιά της Ουράνιας Πολιτείας

Αχ! Αν ήξερες μόνον τί χαρά, τί γλυκύτητα περιμένει την δικαία ψυχή στον Ουρανό, θα αποφάσιζες να υποφέρεις με ευγνωμοσύνη σε αυτήν την πρόσκαιρη ζωή κάθε είδους λύπη, διωγμό και συκοφαντία.

Δεν υπάρχει πόνος, ούτε λύπη, ούτε στεναγμός, εκεί όλα είναι ανείπωτη γλυκύτητα και χαρά, εκεί οι δίκαιοι θα λάμπουν όπως ο ήλιος!

Αλλά εάν εκείνη η Ουράνια δόξα και χαρά δεν μπόρεσε να περιγραφεί ούτε ακόμη και από τον ίδιο τον αγαπημένο μας Πατέρα Απόστολο Παύλο, ποιά άλλη ανθρώπινη γλώσσα μπορεί να περιγράψει την ομορφιά της Ουράνιας Πολιτείας, όπου κατοικούν οι ψυχές των δικαίων;

Άγιος Σεραφείμ του Σαρώφ

[toula]

Κυριακή, ημέρα του Κυρίου (π. Δημητρίου Μπόκου)

Ο Χριστός αναστήθηκε «διαγενομένου του σαββάτου», αφού πέρασε δηλαδή το Σάββατο. Η Ανάστασή του έγινε αντιληπτή από τις Μυροφόρες (και πρώτα-πρώτα από την Παναγία) «οψέ σαββάτων, τη επιφωσκούση εις μίαν σαββάτων», αργά τη νύχτα του Σαββάτου, την ώρα που ξημέρωνε η πρώτη μέρα της εβδομάδας, «όρθρου βαθέος», βαθιά χαράματα, «λίαν πρωί», «σκοτίας έτι ούσης», «τη μιά των σαββάτων», κατά τις μαρτυρίες των ευαγγελιστών.

Δηλαδή ο Κύριος αναστήθηκε τη νύχτα της Κυριακής. Την ίδια μέρα, προς το βράδυ της Κυριακής, «ούσης οψίας», κάνει την πρώτη του εμφάνιση στους μαθητές του. «Μεθ’ ημέρας οκτώ», την άλλη Κυριακή, εμφανίζεται ξανά για να βεβαιώσει και τον Θωμά για την Ανάστασή του (Κυριακή του Θωμά).

Η Κυριακή είναι «η ημέρα ην εποίησεν ο Κύριος», η μέρα του Κυρίου. Την ημέρα αυτή γιορτάζουμε πάντοτε το Πάσχα. Όλες τις Κυριακές, όλο τον χρόνο. Ακόμα και μέσα στην πένθιμη Σαρακοστή, τις Κυριακές ψάλλουμε αναστάσιμους ύμνους, γιορτάζουμε την Ανάσταση.

Ημέρα Κυριακή έγιναν όλα τα σωτήρια γεγονότα του Θεού προς εμάς. Η δημιουργία του κόσμου, ο Ευαγγελισμός της Θεοτόκου, η Γέννηση του Χριστού, η Ανάσταση, η επιφοίτηση του Αγίου Πνεύματος (Πεντηκοστή). Ημέρα Κυριακή ο ευαγγελιστής Ιωάννης δέχθηκε την Αποκάλυψη. Είδε «εν Πνεύματι» τον αναστάντα Κύριο με πρόσωπο που έλαμπε «ως ο ήλιος». «Εγώ ειμι ο πρώτος και ο έσχατος και ο ζων», του είπε, «και εγενόμην νεκρός, και ιδού ζων ειμι εις τους αιώνας των αιώνων» (Αποκ. 1, 10. 16-18).

Ημέρα Κυριακή θα έλθει ο Κύριος ξανά κατά τη Δευτέρα Παρουσία του «επί των νεφελών του ουρανού μετά δυνάμεως και δόξης πολλής» και θα αναστηθούμε όλοι μας. Και είναι η Κυριακή όχι μόνο πρώτη μέρα της εβδομάδας, αλλά και ογδόη. Επειδή συμβολίζει και τον μέλλοντα αιώνα, την ατελεύτητη αιωνιότητα στη Βασιλεία του Θεού. Θα είναι ανέσπερη, αβράδιαστη Κυριακή.

«Η μία των σαββάτων» λοιπόν, η μέρα της Ανάστασης, είναι «η κλητή και αγία ημέρα, η βασιλίς και κυρία, εορτών εορτή και πανήγυρις πανηγύρεων», δηλαδή επίσημη, υπερέχουσα, εξέχουσα ημέρα και εορτή. Ανάλογη είναι και η αίγλη της κάθε Κυριακής, αφού σε κάθε Κυριακή κάνουμε Πάσχα ξανά. Η Θεία Ευχαριστία είναι όντως το σπουδαιότερο πράγμα που τελείται στον κόσμο. Συντηρεί μυστικά τον κόσμο. Κόσμος χωρίς Θεία Λειτουργία είναι αυτομάτως ανοημάτιστος. Και δεν έχει περαιτέρω λόγο ύπαρξης.

Η Κυριακή δόθηκε για να μετέχουμε στη Θεία Ευχαριστία, στην Ανάσταση του Χριστού, να προετοιμάσουμε την κοινή μας ανάσταση κατά τη Δευτέρα Παρουσία. Κάθε άλλη απασχόληση την ημέρα της Κυριακής, ιδιαιτέρως εν ώρα Θείας Λειτουργίας, είναι ανεπίτρεπτη. Ευλογημένη είναι μόνο η συμμετοχή στη Θεία Λειτουργία και η φιλανθρωπία.

Ιδιαιτέρως τονίζει την ιερότητα της Κυριακής ο άγιος Κοσμάς ο Αιτωλός.

Έξι μέρες, λέει, να εργάζεσθε, και την Κυριακή να πηγαίνετε στην Εκκλησία, να σκέφτεστε τις αμαρτίες σας, τον θάνατο, την κόλαση, τον Παράδεισο, την ψυχή. Ούτε να πουλάτε ούτε να αγοράζετε ημέρα Κυριακή. Το κέρδος που βγάζετε την Κυριακή είναι καταραμένο. Βάζετε φωτιά και κατάρα στο σπίτι σας, όχι ευλογία. Κι αν τύχει να πουλήσεις πράγματα την Κυριακή σε άνθρωπο που έχει ανάγκη, εκείνο το κέρδος μην το σμίγεις στη σακούλα σου, γιατί τη μαγαρίζει. Δώσε το ελεημοσύνη. Για να μην πάθετε κανένα κακό, είτε σωματικό είτε ψυχικό, να φυλάγετε την Κυριακή.

Λοιπόν;

Κοιμάσαι την Κυριακή; Πας για κυνήγι, για εκδρομή, για ποδόσφαιρο, για τεστ και διαγώνισμα στο φροντιστήριο; Πας στο χωράφι για τα μαρούλια σου, να μαζέψεις τα λεμόνια σου; Ψωνίζεις την Κυριακή; Ανοίγεις το μαγαζί σου να πουλήσεις;

Ξανασκέψου το πιο προσεκτικά!

www.orthmad.gr

[toula]

"Φίλε Αγιε Θωμά έμπνευσε όσους δειλιάζουν, φοβούνται, διχάζονται και δεν τολμούν."
Η Ορθόδοξη Εκκλησία δεν ξεγελά, δεν ψευτοπαραρηγορεί, δεν κανακεύει.
Είναι ζωντανή, ρωμαλέα και δυνατή.
Δεν αποδιώχνει τον περίεργο Θωμά που προκαλεί.
Τον αφήνει ελεύθερα να ψάξει, να ερευνήσει, να πεισθεί.
Η Ορθοδοξία είναι αγιογραφική και παραδοσιακή.
Ο πλούτος της είναι η πενία.
Δεν τρομοκρατεί και απειλεί τα αγαπητά παιδιά της.
Ξέρει τι έχει και τι θέλει.
Ποτέ δεν ζητά καρπούς από εκεί που δεν έσπειρε.
Έχει κατανόηση, υπομονή, ανοχή και αγάπη.
Έλα να δείς.
Μελέτησε και απόρριψε.
Ο Θωμάς σε παρακινεί.
Η «απιστία» τον έφερε σε μεγάλη πίστη. Τώρα είναι ασφαλής, χαριτωμένος, χαρούμενος και ευχαριστημένος.
Η απιστία είναι νόσημα, τάφος, πόνος και φόβος.
Νομίζει κανείς ότι έτσι είναι ελεύθερος, όμως κάτι του λείπει.
Έχει ένα διχασμό.
Δεν έχει την αληθινή χαρά.
Η εκκλησιαστική απλότητα χαρίζει βοήθεια στις ψυχές.
Διώχνει τις κακίες και μόνο έτσι χαίρεται ο άνθρωπος πραγματικά.
Η πίστη είναι απλή και η απιστία σύνθετη. Η θέρμη της πίστεώς μας θα προβληματίσει τους άπιστους.
Μία ακέραια πίστη συγκινεί τους πάντες.
Η απλότητά της έλκει.
Ο Θωμάς μας πηγαίνει αδελφικά στην πηγή της πίστεως.
Τελικά δεν ήταν καθόλου άπιστος, αλλά αρκετά πιστός.
Τον ευχαριστούμε που μας προωθεί στην πηγή για να ξεδιψάσουμε.
Φίλε Αγιε Θωμά έμπνευσε όσους δειλιάζουν, φοβούνται, διχάζονται και δεν τολμούν.
Μοναχου Μωυσέως Αγιορείτου.

[toula]

“Ὤ, Καλή Απιστία τοῦ Θωμᾶ”…!!!
«Η πρώτη Κυριακή μετά την Ανάσταση του Κυρίου, η και Αντίπασχα ονομαζομένη, είναι αφιερωμένη στον Μαθητή του Χριστού Θωμά, ο οποίος γίνεται πια το «Μέσον» διά της απιστίας του, προκειμένου να καταστεί βέβαιο το γεγονός της Νίκης κατά του θανάτου!
«Ἀπιστία, Πίστιν βεβαίαν ἐγέννησε», κατά τον Υμνογράφο. Και τούτο, γιατί η απιστία αυτή «προκαλεί» τον Κύριον να του φανερώσει πιο έντονα τα σημάδια της παρουσίας Του, και να τον οδηγήσει στη Σωτήρια Ομολογία … «Ὁ Κύριός μου καὶ ὁ Θεός μου, δόξα Σοι»…!!!
Έτσι, η Απιστία του Θωμά γίνεται Καλή Απιστία…!!!
Όσο παράδοξα κι αν ηχεί τούτο, η πραγματικότητα είναι αυτή … Υπάρχει καλή, αλλά και κακή, απιστία!
Καλή απιστία είναι αυτή που σε πρώτη φάση εγκλωβίζει τον άνθρωπο στην αμφισβήτηση και την άρνηση, θέτοντάς του ως προτεραιότητα την πίστη στη λογική και τις αισθήσεις … «Ἐάν μὴ ἴδω, οὐ μὴ πιστεύσω»!
Είναι ο σκεπτικισμός που συναντάμε πολλές φορές μέσα στις Ευαγγελικές διηγήσεις, σαν την περίπτωση του Ναθαναήλ, όταν καλείται να γνωρίσει τον Μεσσία από τον φίλο του Φίλιππο … «Εκ Ναζαρὲτ δύναταί τι ἀγαθὸν εἶναι»…;;;
Ή σαν την περίπτωση του τραγικού πατέρα που προσφεύγει μεν στον Ιησού για να θεραπεύσει το παιδί του, αλλά γεμάτος ερωτηματικά και αμφισβήτηση … «Ἀλλ᾽ εἲ τι δύνασαι, βοήθησον ἡμῖν»…!!!
Κι ο Κύριος την αμφισβήτηση και τον σκεπτικισμό αυτόν δεν τα απορρίπτει. Τα παίρνει ως τα πρώτα εναύσματα της Πίστεως, που θα οδηγήσουν στη στέρεα και βεβαία Πίστη!
Διότι βλέπει ότι η Απιστία αυτή πηγάζει από μια Καρδιά που πάσχει και αγωνιά.
Έτσι το γνώρισμα της «Καλής Απιστίας» φαίνεται να είναι αυτό … Η οδυνωμένη Καρδιά του ανθρώπου, που παλεύει μεταξύ της πίστεως και της απιστίας!
«Πιστεύω, Κύριε, βοήθει μου τῇ ἀπιστίᾳ»…!!!
Θυμάται κανείς εδώ και το παρόμοιο γεγονός απιστίας που πέρασε και ο Άγιος Γέροντας Παΐσιος στα παιδικά του χρόνια (Αρσένιος τότε), όταν η απιστία ενός φοιτητή κλόνισε τις μέχρι τότε βεβαιότητές του!
Και μας περιγράφει την οδύνη της καταστάσεως αυτής:
«Θόλωσε ο πνευματικός μου ορίζοντας. Γέμισα από αμφιβολίες. Θλίψη κατέλαβε την ψυχή μου»…!!!
Είναι η παρόμοια κατάσταση που περνάει κάθε άνθρωπος, μέχρις ότου στερεωθεί στην Πίστη του στον Χριστό, γεγονός που σημαίνει ότι η φάση αυτή της απιστίας δεν θεωρείται ως κάτι αρνητικό και παράδοξο, αλλά φυσιολογικό σκαλοπάτι στην πορεία της Πνευματικής ωριμάνσεως του ανθρώπου»…!!!
(π. Γεώργιος Δορμπαράκης, “Του Πάθους και της Ανάστασης”, Αρχονταρίκι, Αθήνα 2014)

[toula]

“Ο Κύριός μου και ο Θεός μου”…!!!
«Όταν ο Απόστολος Θωμάς ψηλάφισε τις πληγές του Κυρίου Ιησού Χριστού, ανέκραξε … «Ο Κύριός μου και ο Θεός μου»…!!!
Όταν η Μαρία η Μαγδαληνή άκουσε τη φωνή του Ανάστατος, αναφώνησε … «Ο Κύριός μου και ο Θεός μου»…!!!
Όταν ο Σαύλος (μετέπειτα Απόστολος Παύλος) είδε το Φως και άκουσε τα Λόγια του Ανάστατος ομολόγησε … «Ο Κύριός μου και ο Θεός μου»…!!!
Όταν οι Ειδωλολάτρες παρατηρούσαν έκπληκτοι πόσοι αναρίθμητοι Μάρτυρες υπέμεναν ευχαρίστως τούς πόνους και τους ρωτούσαν ποιος ήταν ο Χριστός, όλοι τους απαντούσαν … «Ο Κύριός μου και ο Θεός μου»…!!!
Όταν οι Είρωνες ειρωνεύονταν τις στρατιές των Ασκητών, και τους ρωτούσαν ποιος ήταν Αυτός για τον οποίον αναλάμβαναν το βαρύ φορτίο των Ασκητικών μόχθων, όλοι είχαν μία απάντηση … «Ο Κύριός μου και ο Θεός μου»…!!!
Όταν οι Χλευαστές χλεύαζαν τις Παρθένους πού είχαν δώσει υπόσχεση να τηρήσουν την Παρθενία τους και τις ρωτούσαν ποιος ήταν Αυτός για τον οποίον απαρνήθηκαν τον γάμο, όλες είχαν μία απάντηση … «Ο Κύριός μου και ο Θεός μου»…!!!
Όταν οι Φιλάργυροι, κατάπληκτοι, ρωτούσαν τούς πλουσίους ποιος ήταν Αυτός χάριν του οποίου είχαν μοιράσει τον πλούτο τους και έγιναν επαίτες, όλοι τους είχαν μία απάντηση … «Ο Κύριός μου και ο Θεός μου»…!!!
Κάποιοι Τον είδαν, και είπαν … «Ο Κύριός μου και ο Θεός μου»…!!!
Κάποιοι Τον άκουσαν μόνον, και είπαν … «Ο Κύριός μου και ο Θεός μου»…!!!
Κάποιοι Τον ένιωσαν μόνον, και είπαν … «Ο Κύριός μου και ο Θεός μου»…!!!
Κάποιοι Τον διέκριναν πίσω από τα γεγονότα και τις τύχες των ανθρώπων, και είπαν … «Ο Κύριός μου και ο Θεός μου»…!!!
Κάποιοι αισθάνθηκαν την παρουσία Του στις ζωές τους, και αναφώνησαν … «Ο Κύριός μου και ο Θεός μου»…!!!
Κάποιοι Τον αναγνώρισαν με κάποιο σημείο πού είδαν στον εαυτό τους ή σε άλλον, και ανέκραξαν … «Ο Κύριός μου και ο Θεός μου»…!!!
Τέλος, κάποιοι άκουσαν απλώς γι’ Αυτόν από άλλους, και όμως πίστεψαν και το διαλάλησαν … «Ο Κύριός μου και ο Θεός μου»…!!!
Πραγματικά, αυτοί οι τελευταίοι είναι οι πιο μακάριοι!
Άς αναφωνήσουμε κι Εμείς, εξ όλης της καρδιάς μας, ανεξαρτήτως εάν και πόσο Τον έχουμε αναγνωρίσει ή γνωρίσει στη ζωή μας … «Ο Κύριός μου και ο Θεός μου»…!!!
“Ότι Σοι πρέπει πάσα δόξα, τιμή και προσκύνησις εις τούς αιώνας των αιώνων”. Αμήν»…!!!
Αγίου Νικολάου Βελιμίροβιτς

[toula]

«Εἶναι πράγματι ἄξιοι θαυμασμοῦ οἱ μή ἰδόντες καί πιστεύσαντες!
Μακάριος εἶναι καθένας πού πιστεύει στόν Λόγο τῶν Ἀποστόλων, πού ἦταν αὐτόπτες Μάρτυρες τῶν πράξεων τοῦ Χριστοῦ καί Διάκονοι τοῦ Λόγου, καθώς λέει ὁ Λουκᾶς.
Αὐτούς ὀφείλουμε ν’ ἀκοῦμε, ἄν ποθοῦμε τήν αἰώνια ζωή κι Αγαποῦμε μέ τήν Καρδιά μας τίς ἐπιθυμητές ἄνω κατοικίες»…!!!
Ἅγιος Κύριλλος Ἀλεξανδρείας