Ψυχοφελή μηνύματα...

[toula]

‘‘Δέσποινα, Δέσποινα!
Μη ἐγκαταλείπῃς με!’’»…
«Ηδη, από το πατρικό μου σπίτι όταν ήμουν ακόμη, εκεί στο παλάτι όπου ανατρεφόμουν, μαθητεύοντας στην εγκόσμια θύραθεν παιδεία, πριν καν αφήσω και εγκαταλείψω τον κόσμο, είχα στην ζωή μου ιδιαίτερη και άμεση προστάτιδα την Κυρία Θεοτόκο.
Γι’ αυτό και, κάθε μέρα, πριν ακόμη ξημερώσει, το πρώτο και αναγκαιότερο απ’ όλα τα έργα μου, ήταν μονάχα αυτό:
Να σταθώ μπροστά στην Αγία Εικόνα Της και να πω, με κατάνυξη και με μεγάλη συντριβή της καρδιάς μου, εκείνη την ιερή ευχή της Οσίας Μαρίας της Αιγυπτίας, ευχή που είναι γεμάτη από μετάνοια και εξομολόγηση και συντετριμμένη δέηση:
‘‘Δέσποινα, Δέσποινα!
Μη ἐγκαταλείπῃς με!’’»…
[Μοναχού Θεοκλήτου Διονυσιάτου (1916–2006): «Ο Άγιος Γρηγόριος ο Παλαμάς (Ο Βίος και η Θεολογία του, 1296–1359)».

[toula]

Εσύ έχεις αγαπηθεί. Υπάρχει θέση για ένα ανάξιο πρόσωπο μέσα στη φλόγα της Καιομένης Βάτου;
Μια ψυχή, ένα πρόσωπο που αγαπώ δεν είναι ευτελές. Έχεις αγαπηθεί. «Εσύ» έχεις αγαπηθεί. Εμβάθυνε στην αξία αυτού του «εσύ». Δεν εξαγγέλλω εδώ μια γενική διαβεβαίωση. Δεν μιλώ αυτή τη στιγμή σ' ένα πλήθος. Δεν λέω τώρα: «έχετε αγαπηθεί».
Από ποια Αγάπη έχεις λοιπόν αγαπηθεί; Δεν σου λέω: «αγαπήθηκες». Ούτε σου λέω: «θα αγαπηθείς». Δεν είναι μόνο χθες ή προχθές που σ' αγάπησα. Δεν είναι μό­νον αύριο ή μεθαύριο που θα σ' αγαπήσω. Είναι σήμερα, αυτό το λεπτό, που αγαπιέσαι.
Έτσι συμβαίνει στην περίπτωση κάθε ανθρώπου. Ξα­φνιάζεσαι, παιδί μου, και με ρωτάς: «Αλήθεια; Σε όλες τις περιπτώσεις;» Ναι, σε όλες τις περιπτώσεις. Και συ­νεχίζεις: «Κύριε, πώς γίνεται αυτό; Εκείνος που αμαρτάνει εναντίον σου, μπορεί την ίδια στιγμή να αγαπιέται από σένα;» Ναι, παιδί μου. Αν δεν εξακολουθούσα ν' αγαπώ εκείνον που αμαρτάνει, θα τον άφηνα να υπάρχει ενώπιόν μου; Η Αγάπη κάθεται σαν ζητιάνος στην πόρτα εκεί­νου που δεν αγαπάει. Περιμένει. Θα περιμένει. Η διάρ­κεια της προσμονής μου ξεπερνά όλες τις ανθρώπινες προ­βλέψεις. Μη ζητάς να εισδύσεις στο μυστήριο. Εγώ περι­μένω. Και ποιος μπορεί να με χωρίσει από τον αγαπημέ­νο μου αμαρτωλό;
π. Λεβ Ζιλέ

[toula]

Ψυχή μου,
αφού από την κακία
δεν θέλεις κάθαρση
και από τις ηδονές, που σε φθείρουν
δεν τρέχεις μακρυά
Γιατί τόσο άκαιρα
χαίρεσαι , επειδή νηστεύεις;
Τετοια νηστεία ο μόνος Κύριος,
δεν την θεώρησε ακριβή θυσία.
Αυτός, που θέλει
την διορθωση μας .
*
Ελπίδα αγαθή του κόσμου,
Θεοτόκε Παρθένε,
τη δική σου και μόνη
φοβερή προστασία ζητούμε.
Σπλαχνίσου τον λαό
που μένει απροστάτευτος,
ικέτευσε τον ελεήμονα Θεό
να λυτρώσει τις ψυχές μας
από κάθε απειλή,
Εσύ,
η μόνη ευλογημένη.
[Από τις Ακολουθίες της ημέρας]

[toula]

Ότι πρέπει να ταπεινώνουμε την καρδιά κατά τα ιερά μυστήρια και να φυλάττουμε τον νου μετά την κατάνυξη.
Αλλά είναι απαραίτητο, όταν το επιτελούμε αυτό, να σφαγιάζουμε τους ίδιους τους εαυτούς μας στον Θεό, με την συντριβή της καρδιάς, γιατί εμείς που ιερουργούμε τα μυστήρια του Δεσποτικού πάθους, πρέπει να μιμούμαστε αυτό που πράττουμε. Τότε λοιπόν αυτό αληθινά θα γίνει θυσία στον Θεό υπέρ ημών, όταν θα κάνει θυσία εμάς τους ίδιους.
Αλλά πρέπει να προσέξουμε με ζήλο, ώστε ακόμα και μετά από την ώρα της προσευχής, όσο μπορούμε κατά την δωρεά του Θεού, να τηρούμε την ψυχή στην σοβαρότητα και την ρωμαλεότητα της, μήπως μετά ο λογισμός μετεωρισθεί και χαυνωθεί, μήπως κάποια μάταιη χαρά γλιστρήσει μέσα στον νου και η ψυχή χάσει το κέρδος της κατάνυξης με την αφροντισιά του μετεωριζόμενου λογισμού.
Έτσι αλήθεια η Άννα αξιώθηκε να επιτύχει αυτό που είχε ζητήσει, γιατί μετά τα δάκρυα τήρησε τον εαυτό της στην ίδια ρωμαλεότητα του νου. Πραγματικά γράφεται για αυτήν: «Καὶ τὸ πρόσωπον αὐτῆς οὐ συνέπεσεν ἔτι»* (Α΄ Βασιλειών 1, 18). Επειδή λοιπόν δεν ξέχασε πως είχε παρακαλέσει, γι’ αυτό και δεν στερήθηκε το δώρο που ζήτησε.
*
Ότι πρέπει να συγχωρούμε τα πταίσματα των άλλων για να συγχωρεθούν και τα δικά μας.
Όμως μέσα σε αυτά πρέπει να γνωρίζουμε, πως εκείνος που ζητά άφεση του παραπτώματος του με σωστό τρόπο, είναι αυτός που προηγουμένως συγχωρεί το εις βάρος του φταίξιμο. Γιατί το δώρο δεν γίνεται δεκτό, εάν προηγουμένως δεν απωθηθεί η διχόνοια από την ψυχή, όπως το λέει η Αλήθεια, ο Χριστός: «Ἐὰν προσφέρῃς τὸ δῶρόν σου ἐπὶ τὸ θυσιαστήριον κἀκεῖ μνησθῇς ὅτι ὁ ἀδελφός σου ἔχει τι κατὰ σοῦ, ἄφες ἐκεῖ τὸ δῶρόν σου ἔμπροσθεν τοῦ θυσιαστηρίου, καὶ ὕπαγε πρῶτον διαλλάγηθι τῷ ἀδελφῷ σου» (Ματθ. 5, 23-24).
Πάνω σε αυτό πρέπει να συλλογισθούμε, πόσο βαρύ πλημμέλημα είναι η διχόνοια, αφού έτσι και εκείνο το Δώρο, με το οποίο λύεται κάθε πταίσμα, εξαιτίας της ούτε αυτό δεν γίνεται δεκτό. Οφείλουμε λοιπόν, όσο μακριά κι αν βρίσκεται ο πλησίον κι όσο μεγάλη απόσταση κι αν μας χωρίζει, να πάμε νοερώς σε αυτόν και να ρίξουμε την ψυχή μας στα πόδια του, να τον καταπραΰνουμε με την ταπείνωση και την καλή μας θέληση, κι έτσι ο Κτίστης μας βλέποντας τέτοια πρόθεση στο πνεύμα μας, μας λύει από το αμάρτημα λαμβάνοντας το Δώρο για την εξαγορά του παραπτώματος.
Από την μαρτυρία της φωνής της Αληθείας μάθαμε πως ο δούλος που χρωστούσε δέκα χιλιάδες τάλαντα, όταν μετανόησε, έλαβε λύση του χρέους από τον Κύριο, αλλά επειδή δεν χάρισε το χρέος στον σύνδουλο του που του χρωστούσε εκατό δηνάρια, προστάχθηκε να πληρώσει και αυτό που του είχε ήδη χαρισθεί (Ματθ. 18, 23-35). Από αυτά τα λόγια επομένως συμπεραίνεται πως, εάν δεν αφήνουμε εκ καρδιάς αυτό που πλημμελείται εις βάρος μας, τότε έχουμε να πληρώσουμε πάλι και αυτό που χαιρόμαστε πως ήδη μας έχει αφεθεί δια της μετανοίας.
Επομένως όσο μας επιτρέπεται από τον καιρό μετανοίας που απομένει, όσο ο Κριτής μακροθυμεί, όσο Αυτός που εξετάζει τα παραπτώματα αναμένει την μεταστροφή μας, ας λιώσουμε μες στα δάκρυα την σκληροκαρδία μας, ας διαμορφώσουμε απέναντι στους πλησίον μια στάση χάριτος και καλής προαιρέσεως. Και το λέω με απόλυτη πεποίθηση, πως δεν θα έχουμε ανάγκη να ζητάμε την σωτηριώδη θυσία μετά θάνατο, εάν πριν τον θάνατο γίνουμε οι ίδιοι θυσία στον Θεό.
ΑΓΙΟΣ ΓΡΗΓΟΡΙΟΣ Ο ΔΙΑΛΟΓΟΣ

[toula]

Ο εχθρός δουλεύει σιωπηλά.
Και το πρώτο που προσπαθεί να χαλάσει,
είναι η εικόνα που έχεις για τον εαυτό σου.
Ξέρει κάτι.
Αν σε πείσει να βλέπεις τον εαυτό σου λάθος,
θα σε κρατήσει για πάντα μακριά
από εκείνο που ο Θεός σε έπλασε να γίνεις.
Πολλοί άνθρωποι ζουν εγκλωβισμένοι
στο βλέμμα και στον λόγο των άλλων.
Τι λένε για μένα;
Πώς με βλέπουν;
Τι γνώμη έχουν;
Αλλά αυτή είναι η πιο μεγάλη φυλακή. Είναι καταστροφή.
Ελευθερώσου και δες τον εαυτό σου μέσα από το βλέμμα του Θεού.
Ο Θεός δεν σε βλέπει όπως σε βλέπει ο φόβος σου.
Ούτε όπως σε βλέπουν οι αποτυχίες σου ή τα λάθη σου.
Ούτε όπως σε κρίνει ο κόσμος.
Σε βλέπει μέσα στο σχέδιό Του.
Σε βλέπει ελεύθερο, πριν ακόμη ελευθερωθείς.
Καθαρό, πριν ακόμη καθαρίσεις.
Ολόκληρο, πριν ακόμη γιατρευτείς.
Ίσως παλεύεις με έναν εθισμό.
Ίσως με μια αδυναμία που σε κουράζει χρόνια.
Αλλά όσο κοιτάς τον εαυτό σου μέσα από τον παλιό καθρέφτη
θα μένεις φυλακισμένος στην ίδια εικόνα.
Άλλαξε καθρέφτη.
Κοίτα τον εαυτό σου όπως σε κοιτάζει ο Θεός.
Γιατί Εκείνος δεν βλέπει μόνο αυτό που είσαι σήμερα.
Βλέπει αυτό που μπορείς να γίνεις αύριο.
-π. Λίβυος-

[toula]

«Ἡ εὐχή (Κύριε Ἰησοῦ Χριστέ, ἐλέησόν με) ἔτσι πρέπει να λέγεται μέ τόν ἐνδιάθετον λόγον.
Ἀλλ’ ἐπειδὴ εἰς τήν ἀρχήν δέν τήν ἔχει συνηθίσει ὁ νοῦς τήν ξεχνᾶ. Δι’ αὐτό τήν λέγεις, πότε με το στόμα και πότε μέ τόν νοῦν. Καί αὐτό γίνεται μέχρις ότου την χορτάση ὁ νοῦς καί γίνη ἐνέργεια.
Ἐνέργεια λέγεται ἐκεῖνο ὅπου, ὅταν λέγης τήν εὐχήν, αἰσθάνεσαι μέσα σου χαρά καί ἀγαλλίασι και θέλεις διαρκῶς νά τήν λέγης. Λοιπόν, όταν παραλάβη τήν εὐχήν ὁ νοῦς καί γίνη αυτή ὅπου σου γράφω ἡ χαρά, τότε θα λέγεται μέσα σου αδιαλείπτως, χωρίς τήν ἰδικήν σου βίαν. Αὐτό λέγεται αἴσθησις – ἐνέργεια, ἐπειδή ἡ χάρις ἐνεργεῖ χωρίς τήν θέλησιν τοῦ ἀνθρώπου. Τρώγει, περιπατεί, κοιμᾶται, ἐξυπνᾶ καί μέσα φωνάζει τήν εὐχήν. Καί ἔχει εἰρήνην και χαράν»
Όσιος Ιωσήφ ο Ησυχαστής
Από το βιβλίο: “Έκφρασις Μοναχικῆς Ἐμπειρίας” Γέροντος Ἰωσήφ, ἔκ δοσις Ἱερᾶς Μονῆς Φιλοθέου, Ἅγιον Ὄρος,

[toula]

Παρακάλεσε τον Κύριον, εἰς τόν ὁποῖον, ἀπό τόν ὁποῖον, καί τόν ὁποῖον, πιστεύεις, ἐλπίζεις, ἀγαπᾶς, να σοῦ δώσῃ χάριν νά τοῦ ἀποδώσης ἀγάπην ἀντί ἀγάπης· ἔρωτα ἀντί ἔρωτος· θερμότητα ἀντί θερμότητος, χωρίς να φοβηθῇς, ἡ να νικηθῇς ποτέ από καμμίαν δυσκολίαν ἀπό ἐκείνας ὁποῦ φέρει ὁ ἐχθρός, εἰς τόν μέσον, διά νά σε ψυχράνῃ καθώς καὶ ὁ Κύριος δέν ενικήθη ἀπό καμμιάν δυσκολίαν, διά νά σέ εὐεργετήση.
Και καθώς αυτός δι’ ἀγάπην σου θυσιάζεται καθ’ έκαστην ἐπάνω εἰς τήν ἁγίαν τράπεζαν· ἔτσι καί ἐσύ διὰ ἀγάπην του χρεωστεῖς νά τοῦ προσφέρῃς τέσσαρας θυσίας·
α) τήν θυσίαν ὅλων σου τῶν λογισμῶν καί τοῦ θελήματος, καί φρονήματτός σου, ταπεινώνοντας δηλ. εἰς αὐτόν καί θυσιάζωντας όλα σου τά φρονήματα, και θελήματα.
β) Θυσίαν νά τοῦ προσφέρης τήν τῶν λόγων σου, δοξολογώντας καί εὐχαριστῶντας αὐτόν πάντοτε, διά τήν ἀγάπην, ὁποῦ δείχνει εἰς ἐσέ μέ τοῦτο τὸ μυστήριον.
γ) Θυσίαν πρέπει να του προσφέρῃς τὴν διὰ τῶν ἔργων, κάμνωντας ἐλεημοσύνας φιλοξενίας καί ἄλλας τοιαύτας ἀγαθοεργίας·
δ) δέ καί τελευταῖον θυσίαν να προσφέρῃς τὴν τοῦ σώματός σου θυσιάζωντας διά τόν Θεόν όλα σου τα σαρκίκά πάθη καί τάς ορέξεις.
(Πνευματικά Γυμνάσματα, Εκδ. 1895)
Από το βιβλίο “Ο ΟΣΙΟΣ ΓΡΗΓΟΡΙΟΣ” ΕΤΗΣΙΑ ΕΚΔΟΣΗ Ι.Μ. ΟΣΙΟΥ ΓΡΗΓΟΡΙΟΥ ΑΓΙΟΥ ΟΡΟΥΣ (1988).

[toula]

“Από μικρός μπορεῖ ὁ ἄνθρωπος να βοηθηθῆ, για να συλλάβη τὸ βαθύτερο νόημα τῆς ζωῆς…”
Γέροντα, πῶς ἡ μητέρα σας που ήταν τόσο ευαίσθητη καὶ σᾶς ἀγαποῦσε, σᾶς ἔδωσε ἀπὸ τὰ πρώτα παιδικά χρόνια αὐστηρὴ ἀγωγή;
Από μικρός μπορεῖ ὁ ἄνθρωπος να βοηθηθῆ, για να συλλάβη τὸ βαθύτερο νόημα τῆς ζωῆς καὶ νὰ χαίρεται σωστά. Ὅταν ἤμουν μικρός, τὰ περνοῦσα τὰ παιδιὰ στὸ τρέξιμο. Ἐκεῖνα δὲν μὲ ἄφηναν να τρέξω, μὲ ἔδιωχναν. «Προσφυγόπουλο» μὲ ἔλεγαν. Πήγαινα μετὰ στὴν μάνα μου με κλάματα. «Τί ἔχεις καὶ κλαῖς;», μοῦ ἔλεγε εκείνη. «Δεν μ’ ἀφήνουν τὰ παιδιὰ νὰ τρέξω», τῆς ἔλεγα. «Θέλεις νὰ τρέξης; Νά αυλή, τρέξε. Γιατί θέλεις να τρέχης ἐκεῖ, γιὰ νὰ σὲ βλέπουν οἱ ἄλλοι καὶ νὰ σοῦ λένε μπράβο. Αὐτὸ ἔχει ὑπερηφάνεια».
Αλλη φορὰ ἤθελα νὰ παίξω μὲ τὸ τόπι καὶ δὲν μὲ ἄφηναν τα παιδιά. Πήγαινα πάλι στην μάνα μου κλαίγοντας. «Τί ἔγινε, γιατί κλαῖς πάλι;», με ρωτοῦσε. «Δὲν μ’ ἀφήνουν τὰ παιδιὰ νὰ παίξω μὲ τὸ τόπι!», τῆς ἔλεγα. «Αὐλὴ μεγάλη ἔχουμε, τόπι ἔχεις, παίξε ἐδῶ. Τί θέλεις νὰ σὲ βλέπουν οἱ ἄλλοι, γιὰ νὰ σὲ καμαρώνουν; Αὐτὸ ἔχει ὑπερηφάνεια».
Τότε σκέφθηκα: «Δίκαιο ἔχει ἡ μητέρα». Ἔτσι σιγά-σιγὰ δὲν ἤθελα οὔτε νὰ τρέχω οὔτε νὰ παίζω τὸ τόπι μπροστά στον κόσμο, γιατὶ κατάλαβα ὅτι αὐτὸ εἶχε μέσα ὑπερηφάνεια καὶ ἔλεγα: «Πράγματι, τί χαμένα πράγματα! Δίκαιο ἔχει». Ὕστερα τόσο πολὺ δὲν μὲ πείραζε, πού, ὅταν ἔβλεπα τὰ ἄλλα παιδιὰ νὰ τρέχουν, νὰ χτυποῦν τὸ τόπι καὶ νὰ καμαρώνουν, γελοῦσα καὶ ἔλεγα «τί κάνουν;», καὶ ἤμουν μικρό παιδί· τρίτη Δημοτικοῦ πήγαινα. Μετὰ ζοῦσα μια φυσιολογικὴ ζωή.
Ἔτσι τώρα, ἂν μου πουν «τί προτιμᾶς, νὰ ἀνεβῆς Αὔγουστο μήνα ξυπόλυτος στὸν Αθωνα μέσα στα πουρναρόφυλλα ἢ νὰ πᾶς σὲ μιὰ τελετὴ ποὺ θὰ σοῦ φορέσουν μανδύα κ.λπ.;», θὰ πῶ ὅτι προτιμῶ νὰ πάω ξυπόλυτος στον Αθωνα. Ὄχι ἀπὸ ταπείνωση, ἀλλὰ γιατὶ αὐτὸ μὲ ἀναπαύει.
Από το βιβλίο: “ΠΝΕΥΜΑΤΙΚΗ ΑΦΥΠΝΙΣΗ” ΓΕΡΟΝΤΟΣ ΠΑΪΣΙΟΥ ΑΓΙΟΡΕΙΤΟΥ, ΙΕΡΟΝ ΗΣΥΧΑΣΤΗΡΙΟΝ “ΕΥΑΓΓΕΛΙΣΤΗΣ ΙΩΑΝΝΗΣ Ο ΘΕΟΛΟΓΟΣ” ΣΟΥΡΩΤΗ ΘΕΣΣΑΛΟΝΙΚΗΣ

[toula]

“Μετάνοια σημαίνει ανανέωσις του βαπτίσματος. Μετάνοια σημαίνει συμφωνία με τον Θεόν για νέα ζωή.
Μετανοών σημαίνει αγοραστής της ταπεινώσεως. Μετάνοια σημαίνει μόνιμος αποκλεισμός κάθε σωματικής παρηγορίας. Μετάνοια σημαίνει σκέψις αυτοκατακρίσεως, αμεριμνησία για όλα τα άλλα και μέριμνα για την σωτηρία του εαυτού μας. Μετάνοια σημαίνει θυγατέρα της ελπίδος και αποκήρυξις της απελπισίας. Μετανοών σημαίνει κατάδικος απηλλαγμένος από αισχύνη.
Μετάνοια σημαίνει συμφιλίωσις με τον Κύριον, με έργα αρετής αντίθετα προς τα παραπτώματά μας. Μετάνοια σημαίνει καθαρισμός της συνειδήσεως. Μετάνοια σημαίνει θεληματική υπομονή όλων των θλιβερών πραγμάτων. Μετανοών σημαίνει επινοητής τιμωριών του εαυτού του. Μετάνοια σημαίνει υπερβολική ταλαιπωρία της κοιλίας (με νηστεία) και κτύπημα της ψυχής με υπερβολική συναίσθησι.
Μη τρομάξης όταν πέφτης κάθε ημέρα, και μη εγκαταλείψης τον αγώνα. Αντιθέτως να ίστασαι ανδρείως και οπωσδήποτε να ευλαβηθή την υπομονή σου ο φύλαξ άγγελός σου. Όσο είναι ακόμη πρόσφατο και ζεστό το τραύμα, τόσο και ευκολώτερα θεραπεύεται. Ενώ τα τραύματα πού εχρόνισαν, σαν παραμελημένα και αποσκληρυμένα, δύσκολα θεραπεύονται, και χρειάζονται για να ιατρευθούν πολύ κόπο και νυστέρι και ξυράφι και το εδώ πύρ των καυτηριασμών, (δηλαδή το πύρ των εδώ θλίψεων, έν αντιθέσει με το μελλοντικό πύρ της κολάσεως).
Πολλά ψυχικά τραύματα πού εχρόνισαν είναι ανίατα. Στον Θεόν όμως όλα είναι δυνατά.
Πρίν από την πτώσι οι δαίμονες αποκαλούν τον Θεόν φιλάνθρωπο. Μετά όμως από την πτώσι τον αποκαλούν σκληρό.”
Aπό το βιβλίο “Κλίμαξ”. Απόσπασματα από τον λόγο του Αγίου Ιωάννου του Σιναΐτου περι μετανοίας
Ι.Μ.Παρακλήτου

[toula]

“Καταλαλιά σημαίνει γέννημα του μίσους, ασθένεια λεπτή, αλλά και παχειά∙ παχειά βδέλλα, κρυμμένη και αφανής, πού απορροφά και εξαφανίζει το αίμα της αγάπης. Σημαίνει υπόκρισις αγάπης, αιτία της ακαθαρσίας, αιτία του βάρους της καρδιάς, εξαφάνισις της αγνότητος.
Άκουσα μερικούς να καταλαλούν και τους επέπληξα. Και για να δικαιολογηθούν οι εργάτες αυτοί του κακού μου απήντησαν ότι το έκαναν από αγάπη και ενδιαφέρον προς αυτόν που κατέκριναν. Εγώ τότε τους είπα να την αφήσουν αυτού του είδους την αγάπη, για να μη διαψευσθή εκείνος που είπε: «Τον καταλαλούντα λάθρα τον πλησίον αυτού, τούτον εξεδίωκον» (Ψαλμ. ρ΄ 5). Εάν ισχυρίζεσαι ότι αγαπάς τον άλλον, ας προσεύχεσαι μυστικά γι΄ αυτόν και άς μη τον κακολογής. Διότι αυτός ο τρόπος της αγάπης είναι ευπρόσδεκτος από τον Κύριον.
Επί πλέον άς μη λησμονής και τούτο, και έτσι οπωσδήποτε θα συνέλθης και θα παύσης να κρίνης αυτόν πού έσφαλε: Ο Ιούδας ανήκε στην χορεία των μαθητών, ενώ ο ληστής στην χορεία των φονέων. Και είναι άξιο θαυμασμού πώς μέσα σε μία στιγμή ο ένας επήρε την θέσι του άλλου!
Είδα άνθρωπο πού φανερά αμάρτησε, αλλά μυστικά μετενόησε. Και αυτόν πού εγώ τον κατέκρινα ως ανήθικο, ο Θεός τον εθεωρούσε αγνό, διότι με την μετάνοιά του Τον είχε πλήρως εξευμενίσει.
…Όσα αμαρτήματα κατηγορήσαμε τον πλησίον είτε ψυχικά είτε σωματικά, θα περιπέσωμε σ΄αυτά.
Όπως η «οίησις» και χωρίς να υπάρχη άλλο πάθος, μπορεί να καταστρέψη τον άνθρωπο, έτσι και η κατάκρισις, εάν και μόνη υπάρχη μέσα μας, μπορεί να μας καταστρέψη ολοσχερώς, αφού άλλωστε και ο Φαρισαίος εκείνος της παραβολής εξ αιτίας αυτής κατεδικάσθη.
Aπό το βιβλίο «Κλίμαξ». Απόσπασματα από τον λόγο του Αγίου Ιωάννου του Σιναΐτου περί καταλαλιάς
Ι.Μ.Παρακλήτου