Ψυχοφελή μηνύματα...

[toula]

…Δὲν εἶναι πολλοί, ἀκόμα καὶ μεταξύ μας, αὐτοὶ πού ὑποφέρουν ὑπὸ τὸ βάρος τῶν ἁμαρτιῶν τους;
Δὲν μᾶς βασανίζει ἡ συνείδησή μας ὅταν σκεφτόμαστε τὸ κακὸ πού κάναμε στὴν ζωή μας;
Δὲν ἔχουμε εἰρήνη καὶ ἡσυχία, ἡ συνείδησή μας δὲν μᾶς ἀφήνει νὰ ἡσυχάσουμε.
Πού θὰ βροῦμε τὴν ἡσυχία;
Τὴν βρίσκουμε μόλις σκεφτόμαστε Αὐτὸν ποὺ σήκωσε ἐπάνω τοῦ ὄχι μόνο τὶς δικές μας ἁμαρτίες, ἀλλά τὶς ἁμαρτίες ὅλου τοῦ κόσμου, καὶ τὶς κάρφωσε στὸν σταυρό.
Τὴν βρίσκουμε μόνο σ’ Αὐτὸν ποὺ ὑπέφερε γιὰ τὶς ἁμαρτίες μας καὶ μᾶς δίνει νὰ πίνουμε ἀκόρεστα τὸ ζωντανὸ ὕδωρ.
Ὅταν αἰσθανόμαστε ἀδύναμοι καὶ ταπεινωμένοι καὶ χρειαζόμαστε δύναμη ἄς σκεφτοῦμε ποιὰ εἶναι αὐτὴ ἡ δύναμη ποὺ χρειαζόμαστε καὶ πρέπει νὰ ἀναζητᾶμε.
Τὴν σωματικὴ δύναμη; Μποροῦμε νὰ ποῦμε ὅτι ἡ σωματικὴ δύναμη ἔχει ὕψιστη ἀξία; Μήπως ἡ δύναμη τῆς ἐξουσίας ἔχει αὐτὴ τὴν ἀξία;
Ἂν θὰ τὸ σκεφτοῦμε καλὰ θὰ καταλάβουμε ὅτι οὔτε ἡ μία οὔτε ἡ ἄλλη δὲν ἔχουν καμμία ἄξια καὶ εἶναι ἄξιες περιφρονήσεως.
Ἄς τὸ σκεφτοῦμε, ἄς τὸ σκεφτοῦμε καλὰ αὐτὸ καὶ ἂς ὁδηγήσουμε τὰ βήματά μας πρὸς τὸν Χριστὸ πού μᾶς δίνει τὸ ζωντανὸ αὐτὸ νερό, νὰ τὸ πίνουμε ἀκόρεστα, καὶ τότε θὰ λάβουμε τὴν δύναμη, τὴν ὁποία ὁ κόσμος δὲν τὴν γνωρίζει.
Εἶναι ἡ δύναμη τοῦ πνεύματος ἀπελευθερωμένου ἀπό τὰ δεσμὰ τῆς σάρκας, ἀπό τὴν δουλεία τῶν παθῶν, πού μᾶς τραβᾶνε κάτω στὴν γῆ ἐνῶ ἐμεῖς ἀναζητᾶμε τὰ οὐράνια ἀγαθά.
Εἶναι ἡ δύναμη πού μᾶς ἀνεβάζει ψηλά. Εἶναι ἡ δύναμη ποὺ τὴν εἶχαν οἱ ἅγιοι, ἡ δύναμη τῆς δικαιοσύνης, τῆς ἀγάπης, τῆς ἀλήθειας τοῦ Χριστοῦ…
Άγιος Λουκάς ο Ιατρός
(Λόγος την Τετάρτη της Μεσοπεντηκοστῆς), Λόγοι και ομιλίες τόμος Β’

[toula]

Όταν λέμε το Κομποσκοίνι και σκεφτόμαστε αυτούς για τους οποίους θέλουμε να προσευχηθούμε, κίνητρό μας είναι η αγάπη.
«Θεέ μου, Εσύ ξέρεις πόσο αγαπώ αυτόν τον άνθρωπο. Η αγάπη μου αυτή δεν είναι δική μου, γιατί Εσύ είσαι η Πηγή της Αγάπης. Απ’ αυτήν την Πηγή της Αγάπης παίρνω κι εγώ, και Σου τον προσφέρω αυτόν τον άνθρωπο.
Και Σε παρακαλώ να του δώσεις Φώτιση, να του δώσεις Πίστη, να του δώσεις όλα τα πλούσια Ελέη Σου που Εσύ δίνεις. Εγώ, μόνο την ταπεινή μου αγάπη μπορώ να προσφέρω. Και Σε παρακαλώ για (τον τάδε)…., την τάδε κ.ά» και να φέρνεις νοερά στα πόδια του Χριστού αυτά τα πρόσωπα, σαν να είναι γονατιστοί και να προσεύχονται μπροστά Του, αυτοί οι ίδιοι πραγματικά, όπως λέει ο Προσκυνητής.
Έχω εμπειρία πολλών ετών, ότι κάνει ο Θεός πολλά θαύματα μ’ αυτήν την προσευχή. Γιατί ο Θεός μας θέλει Συνεργούς.
Όσο τιποτένιοι κι αν είμαστε, γιατί είμαστε τα Πλάσματά Του και μ’αυτά τα Πλάσματα έχει να δουλέψει…..
Από το βιβλίο της μοναχής Γαβριηλίας «Γερόντισσα Γαβριηλία: Η Ασκητική της Αγάπης»

[toula]

Οι γονείς πρέπει να δώσουν στα παιδιά τους να καταλάβουν ότι δεν γίνεται να ζήσουν μακριά από τον Χριστό.
Ο Χριστός είναι ο μόνος δρόμος, δεν υπάρχει άλλος. Άμα μεταδώσουν αυτό στα παιδιά τους, δεν χρειάζεται τίποτε άλλο. Αυτή είναι όλη η διαπαιδαγώγηση.
Αγίου Παϊσίου

[toula]

Φαντάζεστε ο Θεός να ζητούσε, για να μας συγχωρέσει τις αμαρτίες μας,
να σκάβαμε 10 στρέμματα ή να κόβαμε το μισό δαχτυλάκι μας! Και όμως ο Θεός, δεν ζητάει τίποτα από αυτά. Το μόνο που ζητάει είναι, να πάμε να εξομολογηθούμε τις αμαρτίες μας.
Έκανε ο Θεός να συγχωρούνται οι αμαρτίες μας με έναν εύκολο τρόπο, ώστε να είναι προσιτός για όλους και να οικονομούνται όλοι. Εάν μερικοί δεν σώζονται, ούτε αυτό το απλό δεν θέλουν να πουν. Πιο απλό τρόπο σωτηρίας από αυτόν δεν μπορεί να υπάρξει. Γι’ αυτό πάντα λέω ότι, το να σωθεί κανείς, είναι πάρα πολύ εύκολο.
Γέροντας Εφραίμ Σκήτης Αγίου Ανδρέα

[toula]

Πώς νοιώ­θει ο αμε­τα­νόη­τος;

Τρι­γυρ­νά κου­βα­λών­τας τον κα­τή­γο­ρό του, την βα­ρειά του συ­νεί­δη­ση, όν­τας ο ίδιος
αυ­το­κα­τά­κρι­τος. Δεν μπο­ρεί ούτε στιγ­μή να ηρε­μή­σει. Ζει την τρα­γω­δία του Κάϊν.
Στε­νά­ζει και τρέ­μει πάνω στη γη. Και ενώ κα­νέ­νας δεν ξέ­ρει κάτι, αυ­τός μέσα του έχει
συγ­κεν­τρω­μέ­νη την φω­τιά, που τον καί­ει πάν­το­τε.

Άγιος Ιωάννης ο Χρυσόστομος

[toula]

https://www.orthmad.gr/%cf%87%ce%bf%cf% ... %b9%ce%ba/

Η Χορωδία της Μονής Σρετένσκι ερμηνεύει μια υπέροχη μελοποίηση του Χερουβικού Ύμνου (Cherubic Hymn).

[toula]

Ζητάς χάρη από τον Θεό;
Αντί χάριτος σου αφήνει πειρασμό.
Δεν αντέχεις τον πόλεμο, πέφτεις;
Δεν σου δίνεται προσθήκη της χάριτος.
Πάλι ζητάς; Πάλι ο πειρασμός. Πάλι ήττα;
Πάλι στέρηση εφ’ όρου ζωής.
Πρέπει λοιπόν να βγεις νικητής.
Άντεξε τον πειρασμό μέχρι θανάτου.
Πέσε πτώμα στη μάχη, φωνάζοντας κάτω παράλυτος:
“Δεν θα σε αφήσω, γλυκύτατε Ιησού! Ούτε θα σε εγκαταλείψω!
Αχώριστος θα μείνω στον αιώνα, και για την αγάπην Σου ξεψυχώ στη μάχη”.
Και ξαφνικά εμφανίζεται στη μάχη και φωνάζει δυνατά:
“Εδώ είμαι!
Μάζεψε όλες τις δυνάμεις σου και ακολούθησέ με !
Συ δε γεμίζεις όλος φως και χαρά: Αλλοίμονο σε μένα τον δυστυχή! Αλλοίμονο σε μένα τον πονηρό και αχρείο!
Προηγουμένως άκουα για σένα, τώρα δε σε είδαν οι οφθαλμοί μου· γι’ αυτό και κατηγόρησα τον εαυτόν μου, τον θεώρησα δε χώμα και στάχτη”.
Τότε γεμίζεις από θεία αγάπη. Και φλέγεται η ψυχή σου σαν του Κλεόπα.
Και σε καιρό πειρασμού δεν καταλείπεις πλέον τη μάχη, αλλά υπομένεις τις θλίψεις σκεπτόμενος- ότι όπως πέρασε ο ένας πειρασμός και ο άλλος, έτσι θα περάσει και αυτός.
Και τότε απλώνεται ο νους και γίνεται διαφορετικός. Φωτίζεται.
Είναι όλα ανοικτά σ’ αυτόν.
Γεμίζει σοφία, και σαν υιός κατέχει τα του Πατρός του.
Ξέρει ότι είναι μηδέν, πηλός, αλλά και υιός Βασιλέως.
Δεν έχει τίποτε, άλλα όλα τα έχει.
Γεμίζει θεολογία.
Φωνάζει αχόρταστα, με πλήρη επίγνωση, ομολογώντας ότι η ύπαρξή του είναι μηδέν. Η καταγωγή του είναι ο πηλός· η δε ζωτική δύναμή του, η πνοή τού Θεού – ή ψυχή του.
Αμέσως πετά η ψυχή στον ουρανό! –
Είμαι το εμφύσημα, η πνοή του Θεού! Όλα διεσώθησαν, έμειναν στη γη, απ’ όπου και ελήφθησαν!
Είμαι Βασιλέως αιωνίου υιός! Είμαι θεός κατά χάρη!
Είμαι αθάνατος και αιώνιος!
Είμαι, μετά μία στιγμή, κοντά στον ουράνιο Πατέρα μου!
Αυτός είναι ο αληθινός προορισμός του ανθρώπου· γι’ αυτό πλάσθηκε, και οφείλει να έλθει απ’ όπου ήλθε.
Τέτοιου είδους είναι οι θεωρίες, με τις οποίες ασχολείται ο πνευματικός άνθρωπος.
Και περιμένει την ώρα που θα αφήσει το χώμα και θα πετάξει η ψυχή στα ουράνια.
Έχε θάρρος λοιπόν, παιδί μου, και με αυτή την ελπίδα υπόμενε κάθε πόνο και θλίψη. Αφού μετά από λίγο θα αξιωθούμε να απολαύσουμε αυτά.
Για όλους μας είναι τα ίδια.
Όλοι είμαστε παιδιά του Θεού.
Αυτόν φωνάζουμε ημέρα και νύκτα και την γλυκειά μας Μανούλα, τη Δέσποινα του Παντός, την οποίαν όποιος παρακαλεί, δεν τον αφήνει ποτέ.
(Γέροντος Ιωσήφ, «Έκφρασις Μοναχικής εμπειρίας», επιστ. Ι΄, εκδ. Ι.Μ.Φιλοθέου, σ. 84-88. – απόσπασμα σε νεοελληνική απόδοση

[toula]

Ο Γερο–Θεοφύλακτος Νανόπουλος από το Ιβηρίτικο Κελί του Αγίου Νικολάου (το λεγόμενο το «Κελί των Τυπογράφων»), διηγήθηκε κάποτε με δάκρυα τα εξής:
«Κατά τα χρόνια της Γερμανικής κατοχής μάς συνέλαβαν οι Γερμανοί με τον κατά σάρκα αδελφό μου, τον παπα–Παντελεήμονα, και μας πήγαν στο Νταχάου. Μια νύχτα, μας έβγαλαν έξω για να μας εκτελέσουν. Ήταν χειμώνας και μας ξέντυσαν. Περιμέναμε την σειρά μας. Ελπίδα σωτηρίας, δεν είχαμε.
Τότε θυμήθηκα τους Αγίους Τεσσαράκοντα Μάρτυρες και του λέω:
“Μωρέ, Παντελεήμων! Ποιο είναι το απολυτίκιο των Αγίων Τεσσαράκοντα Μαρτύρων; Το ξέρεις;”.
Ο π. Παντελεήμων, άρχισε τότε να ψέλνει:
“Τας αλγηδόνας των αγίων,
ας υπέρ Σου έπαθον,
δυσωπήθητι, Κύριε·
και πάσας ημών τας οδύνας
ίασαι, φιλάνθρωπε, δεόμεθα”.
Αμέσως τότε, μια ζέστη απλώθηκε γύρω από ’μας τους δύο και δεν καταλαβαίναμε το κρύο. Ήταν η παρουσία των Αγίων, που και αυτοί υπέφεραν από το ψύχος.
Η νύχτα πέρασε έτσι και, το πρωί, ενώ περιμέναμε τον θάνατο, ήρθε διαταγή εμάς τους δύο καλογήρους να μη μας εκτελέσουν. Κανείς δεν γλύτωσε από όσους πήγαν εκεί, παρά μόνο εμείς. Γι’ αυτό έγραψαν και τα ονόματά μας σε μια πινακίδα και την τοποθέτησαν εκεί στο Στρατόπεδο εκτελέσεως».
Από το βιβλίο «Από την ασκητική και ησυχαστική αγιορείτικη παράδοση»,2ο μέρος,σελ.344.

[toula]

'Το Γένος ενήστευε, το Γένος εγνώριζε...''
Φαίνεται ότι κάποτε ενήστευες και σήμαινε ότι είσαι Ρωμηός... Αν δε νήστευες Τετάρτη και Παρασκευή, εσήμαινε ότι είσαι Τούρκος...
Ετούτο δεν είναι υπερβολή, ήταν ένας τόπος κοινός στα χρόνια της Τουρκοκρατίας, και τούτο το βλέπουμε ξεκάθαρα στο έργο του Φωτάκου: «Ο Βίος του Παπαφλέσσα».
Όταν έφτασε ο Φλέσσας στο Άργος, ο αδελφός του Νικήτας τού άλλαξε τα φορέματα, τού φόρεσε τούρκικα καλιοντσίτικα και τον όπλισε ως Τούρκο, καθώς και τους άλλους που είχε μαζί του ο Παπαφλέσσας. Προφανώς, έγινε αυτό, για λόγους ασφαλείας, που θα λέγαμε σήμερα...
Φιλοξενήθηκε, όμως, ο Φλέσσας, μαζί με τους δικούς του, στην οικεία του Οικονομόπουλου. Κι επειδή η οικοδέσποινα τους εξέλαβε ως Τούρκους , αν και ήταν Τετάρτη, τους έβγαλε να φάνε αυγά...
Παίζοντας εκείνοι τους Τούρκους, προσποιήθηκαν ότι τα έφαγαν, αλλά κρυφίως τα πέταξαν. Και μάλιστα έπειτα – μάλλον μετά την αναχώρηση τους – τα αυγά ευρέθησαν (!) καθώς το διηγείται ο Φωτάκος.
Ο Έλληνας της Τουρκοκρατίας είναι ο πιο βαθιά Ορθόδοξος Έλληνας που βρίκεται μέσα στους αιώνες. Ίσως περισσότερο κι από τον Έλληνα του Βυζαντίου, πάει μπροστά σε Ορθοδοξία ο σκλαβωμένος Έλληνας επι Τουρκιάς...
Ο Ρωμηός επι Τουρκιάς γνωρίζει Τετάρτη και Παρασκευή, ξέρει να κάνει μετάνοιες, λειτουργείται κάθε Κυριακή, προσεύχεται, ευλογεί και ευλογείται, μιλάει στα παιδιά του για Θεό, κάνει τον σταυρό του γεμάτον και ολόκληρον – αρχοντικόν σταυρόν, όχι τσιγκούνικον, κι έτσι μπουζούκικον...
Στο κούτελο, κάτω στη βαλβίδα της κοιλιάς, δεξιά κι αριστερά στους ώμους, έτσι κάνει ο Παπαφλέσσας τον σταυρό του, ο Γέρος του Μόρια, ο Διάκος και οι άλλοι...
Όσοι μάς ελευθέρωσαν, εγνώριζαν Τετάρτη και Παρασκευή. Αυτονοήτως ενήστευαν ως κάτι δεδομένο και παραδομένο άπαξ εκ προγόνων Ορθοδόξων.
Πλείστα όσα παραδείγματα δεικνύουν του λόγου το αληθές: ότι αυτοί που μάς λευτέρωσαν σαν καλογέρια αγαπούσαν τον Θεό, ήταν άνθρωποι του «Πάτερ Ημών» και της ωραίας εν Θεώ ζωής... Εμείς;
Κώστας Παναγόπουλος

[toula]

Αν το καλοσκεφτεί κανείς , στον Άγιο Γρηγόριο τον Παλαμά χρεωστάμε και το εξής σημαντικό. Ξεκαθάρισε με τον λόγο και την πράξη ότι αφού ο Θεός δεν προσεγγίζεται διανοητικά αλλά στο πνευματικό καρδιακό πεδίο, ολοι είναι δεκτικοί της Χάριτος και της εμπειρίας Του. Ανεξάρτητα από το μορφωτικό, βιοτικό, κοινωνικό επίπεδο. Αυτό ερχεται σε συγκρουση με κάποιους ' αυτοχειροτόνητους' ακαδημαϊκούς διδασκάλους, οι οποιοι θεωρούν ότι η προσέγγιση του Θεού διακρίνεται στην θρησκεία των ελιτ ( στοχασμοί, διαλεκτικές συζητήσεις, ατομικός νοησιαρχικός τρόπος προσέγγισης του Θεού, αμφισβητηση για την αμφισβήτηση ) και στην θρησκεία της πλέμπας ( προσευχές και τάματα, νηστείες, θυμιατά και κόλλυβα). Μας έσωσε από βαρύ ρατσισμό . Αυτό τον ρατσισμό που βιώνει ο απλός πιστός στην Εκκλησία και θυμίζει την απαξίωση του Ιησού από τους Γραμματείς και Φαρισαιους• αυτους που έβλεπαν με καχυποψία τον Ιησού και την τάξη Του, τον απλό λαό τον ' επικατάρατο' , αν είναι δυνατον, 'ως μη γινώσκοντα τον Νόμον'. Αυτόν τον λαό , ο οποιος αποκαλείται στεγνά και κατηγορηματικά θρησκοληπτος. Αυτή η ελεεινή λέξη ' θρησκοληψία' έχει αντικαταστήσει στο λεξιλόγιο του καθε σπουδαίου , έτσι ξεδιάντροπα και καταδικαστικά τις λέξεις ευλάβεια, ευσέβεια, θρησκεία, φόβο Θεού, πίστη. Γι' αυτό δεν τον γουσταρουν τον Παλαμά κάποιοι, ακόμα και σήμερα. Γιατί πήραν εργολαβία την Εκκλησια, την λατρεία της, ενα προκατασκευασμένο βιωμα και ηθος , προσαρμοσμένο κατα περίπτωση στην μόρφωση και στην θρησκεία του καθενός. Ο καθένας δηλαδή αξίζει αυτό που του αρμόζει και ειναι προαποφασισμένο από κάποιους, ανάλογα με την θέση και την κατασταση του. Θεό σε πλαισια, όρια και προϋποθέσεις.

π. Παντ. Κρούσκος